”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”

Τό­νι­ζε τήν με­γά­λη ἀ­ξί­α πού ἔ­χει γι­ά τήν σω­τη­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που ἡ προ­σευ­χή.

 ”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”, ἔ­λε­γε. 

­”Ὅλες οἱ προ­σευ­χές εἶ­ναι ἅ­γι­ες, ἀλ­λά ἡ νο­ε­ρά προ­σευ­χή εἶ­ναι ἡ σπου­δαι­ό­τε­ρη ἀ­π᾽ ὅ­λες. Κύ­ρι­ε, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, ἐ­λέ­η­σόν με. Ἀ­πό αὐ­τή τήν μι­κρή, ἀλ­λά παν­το­δύ­να­μη προ­σευ­χή ξε­κί­νη­σαν ὅ­λοι οἱ ἅ­γιοι πα­τέ­ρες. Νά λέ­γης, παι­δί μου, τήν εὐ­χή αὐ­τή συ­νέ­χεια ἡ­μέ­ρα καί νύ­κτα. 

Ἡ εὐ­χή θά τά φέ­ρη ὅ­λα. 

Ἡ εὐ­χή πε­ρι­έ­χει τά πάν­τα. Αἴ­τη­ση, πα­ρά­κλη­ση, πί­στη, ὁ­μο­λο­γί­α, θε­ο­λο­γί­α κ.λ.π. 

Ἡ εὐ­χή νά λέ­γε­ται συ­νε­χῶς. 

Ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη τήν εἰ­ρή­νη, τήν γλυ­κύ­τη­τα, τήν χα­ρά καί τά δά­κρυ­α. Ἡ εἰ­ρή­νη καί ἡ γλυ­κύ­τη­τα θά φέ­ρουν πε­ρισ­σό­τε­ρη εὐ­χή καί ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη με­τά πε­ρισ­σό­τε­ρη γλυ­κύ­τη­τα καί εἰ­ρή­νη. 

Σαν σήμερα έκανε τα δικά του Εισόδια στην Βασιλεία του Θεού!

  Σαν σήμερα, κατά την μεγάλη εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου,ο Όσιος Ιάκωβος έκανε τα δικά του Εισόδια στην Βασιλεία του Θεού!

  Εκτοτε χαίρεται και αγαλλιάται, παριστάμενος δίπλα στον Θρόνο του Θεού, στον οποίο αφιέρωσε όλη επίγεια ζωή του. 

 Την 22α Νοεμβρίου , η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη αυτού του μεγάλου Αγίου της Ορθοδοξίας μας!

ΟΣΙΕ ΙΑΚΩΒΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.

πηγή

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης τιμά τον «αφορισμένο» Νικόλαο Σωτηρόπουλο

Ὁ θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, μετὰ τὸ ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε γιὰ τὴν γνωστὴ ὀρθόδοξη καὶ ὁμολογιακὴ στάση του, ἐπισκέφτηκε τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Ἐκεῖ συνάντησε τὸν Ἅγιο Ἰάκωβο. Ὁ Ἅγιος μὲ πατρικὴ στοργὴ τὸν ἀγκάλιασε λέγοντας:

«-Νῖκο μου, Νῖκο μου, Νῖκο μου». Καὶ τὸν ἀσπάστηκε «ἐν φιλήματι ἁγίῳ». Τὴν ἑπόμενη μέρα στὴν κυριακάτικη Θεία Λειτουργία ἦταν τὸ τιμώμενο πρόσωπο. Ἐκκλησιάστηκε ἐντὸς τοῦ Ἁγίου Βήματος καὶ στὸ «μετὰ φόβου…» κοινώνησε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἁγίου πρῶτος. Μετὰ ὁ Ἅγιος τὸν παρακάλεσε νὰ κηρύξει τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Γέροντας τὸν ἄκουγε χαμογελῶντας. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε ἀντανάκλαση στὸν ὁμιλητὴ τῆς ὁμολογιακῆς καὶ θεολογικῆς χάριτος ποὺ ὑπῆρχε στὴν ψυχὴ τοῦ Ἁγίου. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ λόγια τοῦ κηρύγματος εἶχαν Χάρη Θεοῦ. Στὸ τέλος ὁ Ὅσιος τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὸ κήρυγμά του.

Ὅλο αὐτὸ τὸ περιστατικό, ποὺ «ὁ Ὅσιος ἀγκάλιασε τὸν Ὁμολογητὴ κ. Ν. Σωτηρόπουλο, ποὺ τὸν τίμησε τόσο πολὺ καὶ τὸν ἔβαλε νὰ κηρύξει», τὸ βεβαιώνει καὶ ὁ Δρ. Χαραλάμπης Μ. Μπουσιάς, Μέγας Ὑμνογράφος της τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας. «Ἤμουν κι ἐγὼ ἐκεῖ», μοῦ εἶπε. «Ἤμουν παρὼν σ’αυτήν ὅλη τὴ διαδικασία… Ἤμουν καὶ τὸ μαρτυρῶ κι ἐγώ».

Ὁ μυστικὸς Ἅγιος Ἰάκωβος ἐμπράκτως, ὅπως συνήθιζε, μᾶς φανέρωσε γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη του.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΤΙ, ΟΥΤΕ ΜΟΛΥΒΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ

".. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΤΙ, ΟΥΤΕ ΜΟΛΥΒΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ,έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

 " Δύο Οκτωβρίου του 1967, ο Γέροντας Ιάκωβος, ο Άγιος, πλέον, της Εκκλησίας μας, Άγιος Ιάκωβος, βρισκόταν στη Χαλκίδα, στην Κλινική του «Σούλα». Ταλαιπωρίες υπήρχαν και έπρεπε να χειρουργηθεί. Τον ετοιμάζαν για χειρουργείο, τέσσερις εγχειρήσεις επρόκειτο να κάνει.
Εκείνος πάντα για όπλο του, για βοήθειά του, για σύνδεσμο με το Θεό είχε την προσευχή. Η προσευχή, όπως έλεγε κι ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, παντρεύει τον άνθρωπο με το Θεό τους κάνει Ένα, Θεό και άνθρωπο.
Προσευχήθηκε ο Άγιος Ιάκωβος στον Όσιο Δαυίδ, αυτόν τον τόσο ζωντανό Άγιο και του λέει:
- Άγιέ μου Δαυίδ , ασφάλισε το Μοναστήρι σου και έλα σε 20 λεπτά στη Χαλκίδα και όπως θα περνάς απ' το Προκόπι, μην ξεχάσεις, σε παρακαλώ, -νόμιζα, λέει, ότι ήταν άνθρωπος που θα περνούσε απ' το Προκόπι-, πήγαινε και στον Θείο Ιωάννη το Ρώσο και παρακάλεσέ τον κι εκείνον να 'ρθει μαζί σου για να με βοηθήσετε.

Σε λίγο, στο θάλαμο της Κλινικής, βρέθηκε ο Ηγούμενός του, ο Μακαριστός Νικόδημος Θωμάς, ενάρετος άνθρωπος, άγιος άνθρωπος, από την Κύμη που ήταν τότε Ηγούμενος της Μονής του Οσίου Δαυίδ, Αρχιερατικός Επίτροπος της Περιφερείας και εφημέριος στην Παναγία τη Λιμνιά.
Μαζί του ήταν κι ο πατήρ Χριστόδουλος Τσιμπούκας, μοναχός, ιερομόναχος τότε της μονής του Οσίου Δαυίδ που διακονούσε, βέβαια, στη Μητρόπολη Χαλκίδος και ο οποίος ήταν και μετέπειτα ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, ο καθηγητής, ο Ιωάννου και άλλοι δάσκαλοι και καθηγητές που γνώριζαν τον Γέροντα Ιάκωβο.

Ο πατήρ Ιάκωβος, ο Άγιος Ιάκωβος "Βλέπω, λέει, τότε έναν γέροντα μοναχό, σαν το δικό μας, τον πατέρα Σεραφείμ, το μακαριστό, με την άσπρη μακριά γενειάδα, με το κουκούλι του, ιδρωμένο και να λέγει -δίπλα του στεκόταν κι ένας νέος ιερέας, σαν τον πατέρα Χριστόδουλο, λέει, και μου λέγει :
- Τί κάνεις Ιάκωβε; τί κάνεις πάτερ Ιάκωβε;
- Δεν βλέπετε, ετοιμάζομαι για χειρουργείο και είναι δύσκολα τα πράγματα.
- Μη φοβείσαι, του λέει, εδώ, από εδώ ο Γέρων Δαυίδ, τον οποίον κάλεσες και από εδώ ο νεότερος, ο Θείος Ιωάννης ο Ρώσος. Μας κάλεσες και ήρθαμε να σε βοηθήσουμε.
Τους είδα ολοζώντανους τους Αγίους, έλεγε. 

Είπα στο Γέροντα τότε:
- Δεν βλέπετε τους Αγίους;
- Πάτερ Ιάκωβε, τί είναι αυτά που λες; μου είπε ο Γέροντας, είσαι φοβισμένος και φαντασίες βλέπεις;
Τότε ο Άγιος Δαυίδ μου είπε:
-Μη στενοχωρείσαι πάτερ Ιάκωβε αυτοί δεν μας βλέπουν, εμείς όμως ήρθαμε να σου συμπαρασταθούμε.
Σε λίγο έρχεται ένας νοσηλευτής από το χειρουργείο:
- Έλα πάτερ μου, του λέει, έλα να σε πάω στο χειρουργείο, σε θέλει ο κύριος Καλοχέρης, ο γιατρός, ο χειρουργός.

Γέροντα Ἰάκωβε ὅπως ὅταν ζοῦσες ἔτρεχες μέ τήν Ἁγία Κάρα καί πρόσφερες τήν εὐλογία σου στούς πιστούς, ἔτσι ἔλα καί σέ μένα

Ὁ ἀστυνομικὸς Ἀνδρέας Βοσκοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, εἶχε βγάλει ἕνα σπυρὶ στὸ μέτωπο, τὸ ὁποῖο μάζευε πύον. Μὲ γιατρούς, φάρμακα δὲν ἐπέρχονταν ἴαση.

Διαβάζοντας τὸ βιβλίο του π. Ἰακώβου τὸν παρακάλεσε, δὲν τὸν εἶχε γνωρίσει, ἐν ζωῇ, καὶ τοῦ εἶπε:
«Γέροντα Ἰάκωβε ὅπως ὅταν ζοῦσες ἔτρεχες μὲ τὴν Ἁγία Κάρα καὶ πρόσφερες τὴν εὐλογία σου στοὺς πιστούς, ἔτσι ἔλα καὶ σὲ μένα μὲ τὴν Ἁγία Κάρα κι εὐλόγησέ με».
Ἕνα βράδυ ποὺ ἦταν ξαπλωμένος, πρὶν κοιμηθεῖ, βλέπει ὁλοζώντανο τὸν Γέροντα Ἰάκωβο μὲ ἕναν σταυρὸ στὸ χέρι.
Τὴν ὥρα ποὺ πάει νὰ τὸν σταυρώσει, δαίμονας ἐμφανίζεται καὶ λέει «ἄστον αὐτὸν μὴν τὸν σταυρώνεις εἶναι δικός μας.»
«Δὲν εἶναι δικός σας» λέει ὁ π. Ἰάκωβος.
«Εἶναι δικός μας γιατί ἔκανε αὐτές ... αὐτές... καὶ αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες»
«Μπορεῖ νὰ τὶς ἔκανε αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες» ἀπήντησε ὁ πατὴρ Ἰάκωβος «ἀλλὰ τὶς ἐξομολογήθηκε καὶ διεγράφησαν».

«Τι έγινε;Σου το έβγαλε το μάτι ο διάβολος;»τον ρώτησε ο Άγιος Ιάκωβος..!

Ο Γέροντας Γαβριήλ , Ηγούμενος της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, μας διηγείται πώς ο Γέροντας Κύριλλος, υποτακτικός,τότε, του Αγίου Ιακώβου, έχασε το μάτι του από διαβολική ενέργεια:
« ... Ένα πρωινό πήγε να πάρει ευχή απ’ τον Άγιο Ιάκωβο για να πάει στο διακόνημά του.
-Πρόσεξε! του λέει ο Άγιος Ιάκωβος, πρόσεξε, γιατί ο διάβολος δεν σε χωνεύει και θέλει να σου βγάλει το μάτι.
-Τί του έκανα , λέει, και δεν με χωνεύει;
- Δεν ξέρω τί του έκανες, πρόσεξε!
Εκείνη την ημέρα το διακόνημά του ήταν να κόβει ξύλα με το τσεκούρι, για τη θέρμανση της Μονής.
Πρόσεχε, αλλά στο τελευταίο ξύλο και στην τελευταία τσεκουριά, όπως χτύπησε με το τσεκούρι, πετάχτηκε ένα κομμάτι ξύλου και πήγε στο δεξί του μάτι.
Πόνος φρικτός...
Εκείνη την ώρα έχασε την όρασή του, πήγε στον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο
-Τί έγινε, του λέει, στο ‘βγαλε το μάτι ο διάβολος;
- Μου το ‘βγαλε..

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη: εἶναι Ἅγιος!

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης μὲ τὸν Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη, μὲ τὸν Γέροντα Χριστόδουλο ὡς Ἡγούμενο στὸν Ὅσιο Δαβίδ, τὸν Γέροντα Κύριλλο καὶ τὸν π. Σεραφείμ.

Ἅπαντες στὸν Οὐρανό, πρεσβεύουν ὑπὲρ ἡμῶν στὸν Χριστό.

 Ὅταν στὶς 27 Νοεμβρίου 2017 πληροφορηθήκαμε ὅτι «ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀνέγραψεν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸν μακαριστὸν Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον Τσαλίκην, ἐκ Λιβισίου Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγούμενον τῆς ἐν Β. Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐβ τοῦ Γέροντος, τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρισθείσης διὰ τὴν 22αν Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους», αἰσθανθήκαμε ἀγαλλίαση. Καὶ γυρίσαμε πίσω στὴν ἐμπειρία ποὺ μᾶς χαρίστηκε νὰ ζήσουμε πρὸ 35 περίπου ἐτῶν, τότε ποὺ γνωρίσαμε τὸν πολυσέβαστο Ἡγούμενο π. Ἰάκωβο Τσαλίκη. Ἦταν μιὰ ἐντυπωσιακὴ καὶ εὐλογημένη συν­άντηση μὲ ἕνα ζωντανὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ ἀσπαστοῦμε τὸ ἁγιασμένο λιπόσαρκο χέρι του.

Σὲ ἐκείνη τὴν πρώτη συνάντησή μας, μόλις πληροφορήθηκε τὴν καταγωγή μας ἀπὸ τὴν Τῆνο καὶ τὴν ἀδελφική μας σύνδεση μὲ τὸν μακαριστὸ Τήνιο Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο (Σελέντη), τὸ πρόσωπό του φωτίστηκε καὶ τὸ χαμόγελό του μᾶς καθήλωσε:
«Εἶστε λοιπὸν ἀδελφικὸς φίλος τοῦ Νικολάου, ποὺ οἱ συχνὲς ἐπισκέψεις του ἐδῶ στὸ Μοναστήρι μας, ὅταν ζοῦσε, ἦταν μιὰ ὄαση πνευματική, μιὰ παρουσία ἁγία; Μὲ συγχωρεῖτε, εἶπε κατὰ τὸν χαρακτηριστικό του τρόπο, ἀλλὰ νὰ ξέρετε ὅτι ὁ Νικόλαος εἶναι ἅγιος.

Η αγάπη του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη για τα παιδιά

Αξίζει να αναφερθή – διηγείται ανώνυμος ιερεύς – ένα χαριτωμένο περιστατικό που δείχνει το διορατικό χάρισμα του αγίου Γέροντος και την αγάπη του για τα παιδιά.
Ήταν μια περίοδος που οι γονείς είχαν οικονομικές δυσκολίες και είχε περάσει ένα διάστημα που χάριν οικονομίας απέφευγαν να μας παίρνουν γλυκά (ήταν κάποια συγκεκριμένα γλυκά που τα είχαμε αδυναμία).

Πήγαμε στο Γέροντα για εξομολόγηση. Εγώ είχα μείνει τελευταίος. Όταν τελείωσα, ο Γέροντας μου είπε να περιμένω λίγο και, ενώ κανείς δεν του είχε πει για τον “παιδικό πόνο μας” μου δίνει ένα πεντοχίλιαρο και μου λέει: 

«Αυτό να το δώσης στους γονείς για να σας πάρουν γλυκά». Οι γονείς όταν το άκουσαν κοιτάχτηκαν με έκπληξη…

Άλλο περιστατικό συνέβη με τον αδελφό μου. Στο τέλος του Δημοτικού σχολείου, σκεφτόταν το ενδεχόμενο της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους για Γυμνάσιο–Λύκειο και οι γονείς σκέφτονταν και το ενδεχόμενο του μοναχισμού, μήπως έχη κάποια κλίση τέτοια. Γύρισαν με τον πατέρα και ρώτησαν διάφορους κληρικούς για τη γνώμη τους και οι απόψεις διΐσταντο.
Όταν πήγαν στον Γέροντα, εκείνος τους απέτρεψε λέγοντας να μείνη στο σπίτι και προσθέτοντας:

 «Θα του βρούμε και ένα καλό κορίτσι δικό μας, να τον παντρέψουμε». 

Ο αδελφός μου σήμερα είναι υπερπολύτεκνος αφού παντρεύτηκε μια κοπέλλα που από μικρή επισκεπτόταν συχνά το μοναστήρι και είχαν Πνευματικό (η οικογένειά της) τον π. Ιάκωβο.

“Δαρήσεται πολλά”

 «Εμείς έχουμε ανάγκη από Χριστό και ψυχή και τα γράμματα καλά είναι και άλλα καλά είναι, αλλά, με συγχωρείτε, εκείνος που ξέρει και τα πολλά γράμματα και δεν τηρεί τους νόμους του Θεού, θα τον δείρη (ο Θεός) “δαρήσεται πολλά”. Και εμένα που δεν ξέρω πολλά, πάλι θα με δείρη, θα δώσω λόγο των πράξεων μου».

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ-Υπέροχο αφιέρωμα των πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ

                              

Βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991)

Άκου να δεις… Αν δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι στη Γραφή, δεν το αγγίζεις διανοητικά. Όπως όταν τρως ψάρι αφήνεις το κόκκαλο στην άκρη… Έτσι θα το αφήνεις και συ!
Μέχρι να σου αποκαλύψει ο Κύριος περί αυτού. Κάποτε…δεν μπορούσα να καταλάβω τί είναι αυτή η γη των Πραέων που λέει η Αγία Γραφή.
Το άφησα… Και μιά μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Και μου λέει:
- Πάμε Πάτερ Ιάκωβε.
Του απαντώ:
- Που να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε:
- Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα… δεν χαλάνε! Είναι άφθορα!
Αυτή εδώ είναι η γη των Πραέων που όλα είναι άφθορα… και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων. Έτσι θα κάνεις!..

πηγή

Θαυμαστό περιστατικό, το οποίo έγινε σ’ έναν δικαστικό, πνευματικό παιδί του Αγίου γέροντος Ιακώβου

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Πριν από μερικά χρόνια( διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη),
όταν ακόμη ζούσε ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ (μακαριστός τώρα)π. Κύριλλος, ήλθε στο σπίτι μου.
Συζητούσαμε και μου έλεγε ότι δικαστικοί, που ήταν πνευματικά παιδιά του γέροντος Ιακώβου, πάντα ζητούσαν την βοήθειά του, για να δικάζουν σωστά, και όταν ζούσε και όταν έφυγε απ’ την ζωή.
Ανέφερε και το εξής περιστατικό, το οποίo έγινε σ’ έναν δικαστικό, πνευματικό παιδί του μακαριστού γέροντος Ιακώβου.
Ο δικαστικός αυτός είχε να δικάση μία πολύ δύσκολη και “μπερδεμένη” υπόθεση.
Έκανε πολλή προσευχή στον Θεό να τον βοηθήση να βγάλη την σωστή απόφαση.
Ζήτησε και από το μακαριστό γέροντά του
Ιάκωβο να τον βοηθήση.
Μέχρι την παραμονή της εκδίκασης της υπόθεσης, ακόμη δεν είχε βρη άκρη.
Υπήρχαν πολλά στοιχεία που τον προβλημάτιζαν.Άραγε, ποιοι ήταν οι ένοχοι και ποιοι οι αθώοι;
Αν έβγαζε λάθος απόφαση; Αν υπήρχαν ψευδομάρτυρες; Αν αδικούσε κάποιον;
Όλη την νύχτα προσευχόταν και ζητούσε την βοήθεια του μακαριστού γέροντά του Ιακώβου.

Την ημέρα της εκδίκασης της υπόθεσης πήγε να πάρη το αυτοκίνητό του να πάη στα Δικαστήρια. Όμως ήταν αδύνατον!
Το αυτοκίνητο, για άγνωστο λόγο,δεν έπαιρνε μπροστά. Απελπίστηκε.
Έτρεξε να βρη ταξί.Δυστυχώς, ούτε ταξί εύρισκε.
Η ώρα περνούσε και είχε αγωνία να φθάση στα Δικαστήρια.

Ένας από τους μάρτυρες του ζωντανού Θεού μας που χάρισε ο Χριστός στην Εκκλησία Του(Όσιος Ιάκωβος)

 Μνήμη του αγαπημένου οσίου Γέροντος Ιακώβου του εν Ευβοίᾳ σήμερα, η επομένη ημερολογιακά μετά την εις Κύριον οσιακή εκδημία του, την 21η Νοεμβρίου 1991.

 Έχουν γραφεί και γράφονται πολλά για τον όσιο αυτόν της εποχής μας, δεδομένου ότι πάμπολλοι ήταν εκείνοι που ήλθαν σ’ επαφή μαζί του, τον άκουσαν, τον είδαν, τον παρατήρησαν καλά, τον ψηλάφησαν, αλλά λιγότεροι εκείνοι που είχαν ανοικτές τις πνευματικές τους αισθήσεις για να οσφρανθούν και να γευτούν την αγιότητα που εξέπεμπε, ώστε να παρακινηθούν ακόμη περισσότερο στον αγώνα της μετανοίας και της πνευματικής τους προκοπής. Διότι ως γνωστόν η συναναστροφή με έναν άγιο δεν φέρνει αυτονόητα την επί τα βελτίω διάθεση ενός ανθρώπου. Η συναναστροφή μπορεί να είναι επιφανειακή, σαν ένα θέαμα ενός «παράδοξου» γεγονότος, αλλά μπορεί επίσης να είναι μία ώρα χάρης Θεού – εκεί που υπάρχει στον άνθρωπο ετοιμότητα συνάντησης με Εκείνον.

Αυτό που θα θέλαμε να σημειώσουμε είναι ένα περιστατικό μαζί του, όπου είπε σε μία μικρή ομάδα που τον είχαμε επισκεφτεί το 1989, το πώς προκλήθηκε από μία (μακαριστή πια) συγγραφέα (που κι εκείνη είχε έλθει μαζί με κάποιους επιστήμονες λίγο καιρό πρωτύτερα από εμάς) για την ύπαρξη ή μη του Θεού στην εποχή μας.

«”Υπάρχει Θεός, Γέροντα;” με ρώτησε», είπε ο όσιος, «κι εγώ της απάντησα:

 «Ζει Κύριος ο Θεός, κ. ..., ζει Κύριος ο Θεός!»

 Προφανώς η μακαριστή συγγραφέας, γνωστή για την ορθόδοξη πίστη της και την ομολογιακή διάθεσή της, δεν αμφισβητούσε τον Θεό. Ευρισκόμενη μαζί με άλλους, που ίσως δεν είχαν την ίδια πίστη μ’ εκείνην, θέλησε να εκμεταλλευτεί τον όσιο Γέροντα για να αποσπάσει μία απάντηση, η οποία θα ήταν έκφραση της αγίας βιοτής του, μία μαρτυρία κυριολεκτικά ενός ανθρώπου που είχε γεύση και αίσθηση Θεού. 

Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε διαβάσει ή ακούσει για παρόμοιες καταστάσεις, ακόμη και στο Γεροντικό, όπου άνθρωποι της Εκκλησίας επισκεπτόμενοι οσίους ασκητές τούς πείραζαν κατά κάποιον τρόπο, προκειμένου ακριβώς να αποσπάσουν μία ομολογία, η οποία θα τους οδηγούσε σε αποκάλυψη του θησαυρού της καρδιάς τους; Όλοι για παράδειγμα έχουμε διαβάσει για το «πείραγμα» που έκαναν συνασκητές του μεγάλου οσίου Μωυσέως του Αιθίοπος, οι οποίοι τον «κέντριζαν» λέγοντάς του «εσύ δεν είσαι ο Μωυσής, ο εγωιστής, ο πόρνος, ο μοιχός, ο φιλήδονος;». Για να εισπράξουν την απάντηση: «Ναι, πράγματι εγώ είμαι. Εύχεσθε ο Θεός να μου δώσει μετάνοια». 

Η πρόκλησή τους δηλαδή γινόταν με καλοπροαίρετη διάθεση, για να αποκαλυφθεί το πνευματικό ύψος του αββά Μωυσή.

 Κάτι παρόμοιο λοιπόν πρέπει να έγινε και με τη συγγραφέα σε σχέση με τον όσιο Ιάκωβο. Η ερώτησή της δεν προϋπέθετε απιστία, αλλ' ήταν πρόκληση να «κλέψει» η πιστή αυτή γυναίκα κάτι από τον κρυμμένο θησαυρό του αγίου, κι ίσως – το πιθανότερο όπως είπαμε - να του δώσει την αφορμή να μιλήσει για την εμπειρία που είχε του Θεού, ώστε να ακούσουν και να ωφεληθούν οι γνωστοί και φίλοι της. Και πράγματι, αυτό και έγινε. Ενώ φάνηκε ότι «πειράχτηκε» ο όσιος – αυτή ήταν η αίσθηση που απεκόμισα εκείνην τη στιγμή – όμως με τη βροντώδη φωνή του της απάντησε με τον παραπάνω τρόπο: «Ζει Κύριος ο Θεός, κ. ..., ζει Κύριος ο Θεός!».

ΠΑΙΔΊ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΥΡΤΗΣ ΝΑ ΠΛΑΝΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

 Το 1988 βρισκόμουν στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Διονυσίου για πνευματικούς λόγους.
Όταν έφευγα, με παρακάλεσαν τόσο ο Γέροντας της Μονής ο μακαριστός Γέροντας Χαράλαμπος, όσο και οι πατέρες, να πάρω στο αυτοκίνητό μου και να εξυπηρετήσω καθώς θα πήγαινα για την Αθήνα, ένα Μοναχό της Μονής, τον Πάτερα Ιλαρίωνα, για να πάρει απάντηση σ’ ένα πνευματικό θέμα που τον απασχολούσε από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας.
Πρώτη φορά άκουγα εγώ τότε γι’ αυτόν τον Άγιο Γέροντα.Μου έκανε εντύπωση·
Ένα ολόκληρο Άγιον Όρος, με τόσους σοφούς και άγιους πατέρες, ανέθεταν την πνευματική λύση του θέματος του Μοναχού αυτού, σ’ ένα Γέροντα έξω από το Άγιον Όρος.

Πραγματικά τον πήρα με το αυτοκίνητό μου και σκέφτηκα εκεί που θα τον άφηνα να πάει με το καραβάκι για να φτάσει στο Μοναστήρι, λέω, ένα Μοναχό που θυσίασε τη ζωή του ολόκληρη στον Χριστό να τον αφήσω να παιδεύεται να πάει με συγκοινωνίες;Θα κάνω τον κόπο να τον πάω εγώ.
Και στον δρόμο σκέφτηκα και συμφεροντολογικά, γιατί εκείνη την εποχή παρότι δεν ντρέπομαι να το πω ούτε το λέω με καύχημα είχα μια λαμπρή καριέρα στην Αθήνα ως νομικός σύμβουλος σε μεγάλη Τράπεζα, σε ιδιωτικές υποθέσεις, κάτι που ενδεχομένως να ζήλευαν κάποιοι –με εν Χριστώ καύχηση το λέω συγχωρέστε με– αλλά άρχισα να σκέφτομαι και τον μοναχισμό ως μέσο σωτηρίας αλλά και τον γάμο. Σκεπτόμουν και τα δυό κι έλεγα, ο Θεός να με φωτίσει... Ήμουν όμως στο σταυροδρόμι. Μιάς που αυτός ο Γέροντας είναι άνθρωπος του Θεού, δεν τον ρωτώ και ’γω για μένα, σκέφτομαι, τι θα είναι ωφέλιμο για την ψυχή μου;

Πράγματι, όταν φτάσαμε στο Μοναστήρι, ο Άγιός μας Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης βρισκόταν στον Άγιο Χαραλάμπο.Σουρούπωνε.
Του είπα· «Γέροντα να πάρω κι εγώ την ευχή σας; Θα αφήσω τον Μοναχό εδώ και θα συνεχίσω για την Αθήνα».
Τότε με κοίταξε και μου λέει:
«Αυτό το παιδί τι θα το κάνουμε; Μοναχό θα το κάνουμε;Να –λέει– κι αυτός ο πατέρας της Νομικής ήτανε.Και μου δείχνει έναν άλλον μοναχό.
(Ούτε πρόλαβα να του πω εγώ τίποτε.)

Και μόλις φάνηκε το λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, άγιος. ..είσαι Αγιος !

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης( 1920-1991)

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.
Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης αγάπης.

Την ημέρα της κηδείας του το πρόσωπο του Αγίου είχε μια ιλαρότητα και φωτεινότητα.Έγινε πιο ζωντανός από ζωντανός. Δεν έπαθε ακαμψία, ούτε πάγωσε.Καταλύθηκε ο φυσικός νόμος.

Ο κόσμος που έφτασε στο μοναστήρι ήταν αμέτρητος.Ο επίσκοπος ζήτησε να υψώσουν το φέρετρο για να το δει ο κόσμος.Και μόλις φάνηκε το λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, άγιος. ..είσαι Αγιος !

πηγή

𝚮 𝚯𝚨𝚼𝚳𝚨𝚺𝚻𝚮 𝚫𝚰𝚨𝚺𝛀𝚺𝚰𝚺 𝚻𝚶𝚼 𝚷𝚰𝚷𝚻𝚶𝚴𝚻𝚶𝚺 𝚨𝚬𝚸𝚶𝚷𝚲𝚨𝚴𝚶𝚼

Νέα πρωτότυπη εἰκόνα, ποὺ ἀπεικονίζει τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ

Ἡ παροῦσα εἰκόνα, ποὺ ἁγιογραφήθηκε ἀπὸ τὸν ἔγκριτο ἁγιογράφο Κωνσταντίνο Λυτρίδη τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2024 σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις τοῦ πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, ἀπεικονίζει κατ᾽ ἐξαίρετο τρόπο ἕνα σχετικὰ σύγχρονο μεγάλο θαῦμα τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, τοῦ «μὲ συγχωρεῖτε», ποὺ συνέβηκε τὸ ἔτος 2002. Τὸ θαῦμα τοῦτο διηγήθηκε ὁ νῦν καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, πανοσιολογιώτατος ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ Ἐμμανουηλίδης, σὲ Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὶς 8 Νοεμβρίου 2017 (βλ. You Tube: https://youtu.be/icGGG3e5xYA?si=5mOqMiLvkRJgTj9z).

Αὐτόπτης μάρτυρας τοῦ μεγάλου τούτου θαύματος, στοῦ ὁποίου τὴ θερμὴ προσευχὴ ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, εἶναι ὁ εὐλαβὴς χριστιανὸς Δημήτριος Δραγατσίκας ἀπὸ τὴν Κοζάνη, Ἕλληνας ἀπόδημος στὴν Ἀμερική, ὁ ὁποῖος καὶ τὸ ἀνέφερε στὸν ἐν λόγῳ Γέροντα Γαβριήλ, ποὺ τὸ δημοσιοποίησε πρὸς δόξαν Θεοῦ στὸ ἀνωτέρω Συνέδριο στὴν παρουσία καὶ τοῦ κ. Δραγατσίκα. Τί ἀκριβῶς συνέβηκε; Παραθέτουμε τὴ σχετικὴ διήγηση τοῦ Γέροντος Γαβριήλ.

«Ὁ Δημήτρης Δραγατσίκας πηγαινοέρχεται Ἀμερικὴ-Ἑλλάδα τουλάχιστον 4 φορὲς τὸν χρόνο. Τὸ 2002, μὲ μία πτήση τῆς Ὀλυμπιακῆς, πηγαίνοντας ἀπὸ Ἑλλάδα γιὰ Ἀμερικὴ καὶ περνῶντας ἀπὸ τὴ Γαλλία, ἐκεῖ πάνω ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικό, ἔπεσε τὸ ἀεροπλάνο σὲ καταιγίδα. Κεραυνὸς τὸ ἔπληξε. Καὶ τὸ παρμπρὶζ τοῦ πιλοτηρίου ράγισε. Ἀμέσως ἄρχισε νὰ δημιουργεῖται ἀποσυμπίεση καὶ τὸ ἀεροπλάνο, ἐνῷ βρισκόταν στὰ 35000 πόδια καὶ ἔτρεχε μὲ 950 χιλιόμετρα ταχύτητα, ἄρχισε νὰ χάνει ὕψος καὶ νὰ φτάνει στὰ 15000 πόδια, ἐνῷ ἡ ταχύτητα μειωνόταν στὸ μισό. Οἱ πινακίδες λένε «προσδεθεῖτε». Ἄρχισαν νὰ ἀναβοσβήνουν. Ταραχὴ ἐπικράτησε.

30.000 ονοματα μνημονευε καθε μερα...

Το μεγαλειο του Αγίου Ιακωβου....30.000 ονοματα μνημονευε καθε μερα...
"Εμείς εδώ ση­κω­νό­μα­στε τη νύ­χτα για να μνη­μο­νε­ύ­σου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Έχου­με χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα. 

Εί­ναι ευ­ερ­γέ­ται του Μο­να­στη­ριού πρίν 38 χρό­νια που ήρ­θα στο Μο­να­στή­ρι.

Άλ­λος με έ­δω­σε αυ­τό το πο­τη­ρά­κι, άλ­λος αυ­τό το φλυ­τζα­νά­κι, αυ­τό το νάυλον, άλ­λος τη λάμ­πα, άλ­λος μία ει­κο­νί­τσα, άλ­λος έ­να κα­δρά­κι, άλ­λος ε­κεί­νον τον μπου­φέ, άλ­λος έ­να ρο­λό­ϊ, και έ­χω τα ο­νό­μα­τά τους α­πό το 1952 που χει­ρο­το­νή­θη­κα ι­ε­ρέ­ας του Υ­ψί­στου και τα μνη­μο­νε­ύ­ω. Αυ­τοί φύ­γαν απ᾿ τη ζωή, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι.

πηγή

Ο Όσιος Δαυΐδ, παιδιά μου είναι πολύ θαυματουργός...

  Ο Όσιος Δαυΐδ, παιδιά μου, έζησε τον 15ο αιώνα, είναι πολύ θαυματουργός. Έφευγε από το Μοναστήρι και πήγαινε στο ασκητήριο, μισή ώρα δρόμο από εδώ και περνούσε εκεί με ένα αντίδωρο όλη την εβδομάδα, παιδιά μου, με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. 

 Ερχόταν το Σάββατο το βράδυ στο Μοναστήρι, έβλεπε τους πατέρες, λειτουργούσε την Κυριακή το πρωΐ, έπαιρνε το αντίδωρό του και πάλι πήγαινε στο ασκητήριο.  Μετά που τον κάλεσε ο Δεσπότης Χριστός κατέβηκε στην Μονή και κοιμήθηκε πριν από πεντακόσια χρόνια. 

Και όμως αυτόν τον καλόγερο τον γνώριζαν όλοι. Και η Ρωσία τον γνώριζε και η Κωνσταντινούπολη. 

Ο Πατριάρχης Ιερεμίας τον γνώριζε και μάλιστα ήθελε να τον κάνει Δεσπότη. Από ταπείνωση ο Όσιος Δαυΐδ δεν ήθελε να γίνει Δεσπότης. Δεν ήταν σαν και εμάς, δεν ήθελε βαθμούς, ήθελε να είναι ταπεινός υπηρέτης του Θεού. Μόνο να είναι Ιερέας και να αρέσει στο Θεό. Ποιός τον αναγνώρισε Άγιο μέσα σ' αυτή την ερημιά; Ο Θεός αγιοποιεί.

 Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

πηγή

Εκεί στο ασκητήριο, έβλεπα πολλά θαυμαστά! Έβλεπα τον Άγιο που ερχόταν το μεσονύκτιο και ερχόταν, όπως τον είχα παρακαλέσει, πότε με την μορφή του

Άγιέ μου Δαυΐδ, εσύ να λειτουργήσης και γίνομαι καλά και λειτουργώ.

Σκέφτομαι ότι ίσως να είναι η τελευταία και παρακαλώ τον Άγιο:
«Άγιέ μου Δαυΐδ, εσύ να λειτουργήσης» και γίνομαι καλά και λειτουργώ.
Λέω το πρωί του Αγίου:
«Άγιέ μου Δαυΐδ, έχω τώρα τα πόδια, την δισκοπάθεια, την καρδιά μου, αν με βοηθήσης θα λειτουργήσω, αν δεν με βοηθήσης, βγες μόνος και λειτούργα».
Μου λένε:
«Πρόσεχε στην Λειτουργία, μην σε κόψη κανένας κρύος ιδρώτας και πέσης, ουαί και αλλοίμονό σου!».
Εγώ όμως έκανα τον σταυρό μου και λέω, «περιμένουν αυτοί οι πονεμένοι άνθρωποι (βοήθεια)».
Όταν μπήκα στην Λειτουργία, δεν ξέρω, δεν αισθανόμουνα κόπο, τίποτε, με βοηθά η Χάρις του Θεού.
Η προσευχή στηρίζει τον άνθρωπο. Παιδιά μου, δεν λειτουργάω εγώ, άλλος λειτουργάει.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλικης

πηγή

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης με την Καρα του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος

Ο Θεός παιδί μου περπατά στη γη μέσω των Αγίων Του

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης