Μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή σήμερα (1898-1959)

Έργο της Μαρίας Σιδέρη

Ένας μεγάλος αγωνιστής και εμπειρότατος Στρατιώτης του Χριστού, γνήσιος απόγονος των Νηπτικών Πατέρων.
Ένας από τους πιο πνευματικούς ανθρώπους του 20ου αιώνα, κρυμμένος στις σπηλιές του Άθωνα, καρπός του οποίου είναι η σημερινή πνευματική αναζωπύρωση όχι μόνο του Αγίου Όρους και όλων των Ορθοδόξων Λαών, αλλά και πέραν του Ατλαντικού.
Ο Εφραίμ της Αριζόνας ο οποίος τάραξε τα νερά της ανέμελης και μπερδεμένης πνευματικά Αμερικής, ήταν πνευματικό του παιδί που στάθηκε δίπλα του μέχρι την Κοίμηση του.
Ο Όσιος Ιωσήφ στερήθηκε της κοσμικής παιδείας, ήταν απόφοιτος της Β' Δημοτικού.
Αξιώθηκε όμως Θείας και Αληθινής Σοφίας και έλαβε τέτοια Χάρη ώστε να λαλεί την Αληθινή Καινή Γλώσσα του Πνεύματος που πολλοί θα ζήλευαν.

Ιδού πώς περιγράφει ο Απόφοιτος της Β΄ Δημοτικού την εμπειρία της Θείας Χάριτος στο σύγγραμμα του «Η Δεκάφωνος Σάλπιγξ»

 "Η Θεία Χάρις κατά μέθεξιν την εμήν, εν αισθήσει πνεύματος νοουμένη και παρά της ειδόσι μεμαρτυρημένη, απαύγασμα είναι της Θείας Λαμπρότητος, αισθομένη εν θεωρία και διαυγεία νοός, διάνοια τυγχάνει λεπτή, ευώδης και γλυκυτάτη πνοή, ευχή αρέμβαστος και λογισμών απαλλαγή, αγνοτάτη ζωή και τελείως ειρηνική, ως και ταπεινή, ήσυχος, καθαρτική, φωτιστική, χαροποιός και πάσης φαντασίας απηλλαγμένη. Ουδεμία χωρεί αμφιβολία κατ' εκείνην την ευλογημένην στιγμήν, ώστε να διανοηθεί ο δεχόμενος αυτήν ότι δεν είναι Θεία Χάρις, ως απηλλαγμένη υπάρχουσα πάσης υπονοίας και φόβου του προς Αυτήν".

πηγή

Γιατί ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό;(Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής)

Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». 

Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε:«Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι,ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.Κἀγώ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος,καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν».(Ματθ.16,16 18).

Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τούς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, πού δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.

Πώς εκλήθης, αδελφή; Απραξία....μοναχή...

Ανάμεσα στις χήρες που έκειρε μοναχή ο Γέροντας ήταν και μια εξαιρετικά αγία ψυχούλα, η οσιότατη Ευπραξία.
Ενώ ακόμα εκείνη ήταν λαϊκή στη Θεσσαλονίκη και ο Γέροντας Ιωσήφ με τον πατέρα Αρσένιο (τον συνασκητή του) στη Δράμα, αυτή είπε στις γνωστές της:

 –Είδα έναν Γέροντα, έτσι και έτσι, και αυτός θα με κάνει καλόγρια...
 –Άντε βρε, της είπαν αυτές, που πιστεύεις στα όνειρα!
 –Δεν ξέρω· έτσι είδα… απαντά αυτή.

 Πράγματι, όταν έφθασε ο Γέροντας Ιωσήφ στη Θεσσαλονίκη, κατά θεία συγκυρία, συναντήθηκαν και τελικά την έκειρε μοναχή με το όνομα Ευπραξία!
Επειδή όμως ήταν Πόντια, Τραπεζούντια, δεν ήξερε τα Ελληνικά καλά και, αντί να λέει «Ευπραξία», έλεγε «Απραξία».

 –Πώς εκλήθης, αδελφή; τη ρωτούσαν.
Κι εκείνη απαντούσε:
–Απραξία!

Όταν άνοιξε το δεματάκι είπε:Αὐτό τό παιδάκι θά ἔρθῃ ἐδῶ νά μονάση....

 Ένα μήνα πριν φύγω ἀπὸ τὸν κόσμο, τὸν Αύγουστο του 1947, θα πήγαιναν κάτι παιδιὰ ἀπὸ τὸ Βόλο στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ θὰ περνοῦσαν καὶ ἀπὸ τὸν Γέροντα Ἰωσήφ, ἦταν γνωστός στον Βόλο, ἐπειδὴ μᾶς μιλοῦσε συχνά γι' αὐτὸν ὁ παπα- Εφραίμ: 

«Ὁ Γέροντας Ιωσήφ εἶναι ἅγιος άνθρωπος, μεγάλος άσκητής» μᾶς ἔλεγε.
Μὲ τὴν εὐκαιρία αυτή, λοιπόν, κάποιες γυναίκες έστειλαν μερικά τρόφιμα στον Γέροντα. Στα δύσκολα μεταπολεμικὰ ἐκεῖνα χρόνια αὐτὴ ἡ εὐγενική χειρονομία εἶχε μεγάλη αξία.
Ἤθελα νὰ πάω κι' ἐγὼ στὸ Ἅγιον Ὄρος μαζί με τα παιδιά, ἀλλὰ ποῦ νὰ μὲ ἀφήσῃ ὁ πατέρας μου! Μιᾶς ὅμως καὶ τὰ παιδιὰ τὰ γνώριζα, θέλησα να στείλω κι' ἐγὼ κάτι στον Γέροντα Ιωσήφ. Αλλὰ δὲν εἶχα τίποτα, ἐπειδὴ ἤμασταν φτωχοί.

Παπα-Γιώργης Ασπρόπουλος-Ο πρώτος πνευματικός οδηγός του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

Στις 5 Μαρτίου 1929 κοιμήθηκε ο π.Γεώργιος Ασπρόπουλος, ο ενάρετος ιερέας των Λευκών Πάρου, εκείνος που βάπτισε τον πασίγνωστο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή και επέδρασε πολύ θετικά στην μετέπειτα πορεία του.
Φτωχός και ταλαιπωρημένος πλήρης όμως ελεημοσυνών και αγαθών έργων. Υπόδειγμα πίστεως και αρετής, λαμπάδα φωτεινή για όλους. Έλιωνε και φώτιζε ταυτόχρονα.
Η θυσιαστική του διακονία στην Εκκλησία σε χρόνια πολύ δύσκολα ήταν μία ευεργεσία για τους ενορίτες του και όλους τους παριανούς.
Να έχουμε τις ευχές και των δύο.

πηγή

  Μὲ τὰ ἐλάχιστα βιογραφικά στοιχεῖα ποὺ μπορέσαμε μετά δυσκολίας νὰ συγκεντρώσουμε, προσπαθήσαμε νὰ παρουσιάσουμε τὴν ἱερὴ προσωπικότητα τοῦ ἐναρέτου ἱερέως τῶν Λευκῶν π. Γεωργίου Ασπροπούλου. Ἡ ὄντος ὁσία βιοτή του παρουσιάζει πολλὰ κοινὰ σημεῖα μὲ τὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη καὶ τοῦ συγχρόνου τοῦ ἁγίου, Νικολάου Πλανὰ τοῦ Ναξίου.

Ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας ἀγωνίσθηκαν ἐπίμονα, μὲ πόθο, ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση γιὰ νὰ μιμηθοῦν τὸν κοινό Δεσπότη καὶ ἀγωνοθέτη Χριστό. Γι’ αὐτὸ εἶναι πολὺ φυσικὸ ἡ ζωή τους νὰ παρουσιάζει κάποιες ὁμοιότητες ἂν καὶ οἱ συνθῆκες ποὺ ἐπικρατούσαν στὶς ἐποχὲς ποὺ ἔζησαν ἦταν διαφορετικές. Τὸ Εὐαγγέλιο ὅμως παραμένει ἀναλλοίωτο καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ νέμει τα βραβεῖα, “ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας”.
[…]
(από τον επίλογο του βιβλίου)

Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας...

 “Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτόν του, αυτός βρίσκεται μακριά από την γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει. Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα, δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας, που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας, το χάρισμα του άλλου.”

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

"Μην επαινείτε ο ένας τον άλλον."

Μόνο μια φορά στη ζωή του ο Γέροντας Ιωσήφ δεν σηκώθηκε για την αγρυπνία.
Μια φορά ο πατήρ Ανανίας του είπε:
– Γέροντα, υπάρχει σε όλο το Άγιον Όρος, ή κάπου αλλού, κάποιος που να προσηλώνεται με τόση προσοχή και σοβαρότητα στον ησυχασμό, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη; Δεν νομίζω να υπάρχει.
Είσαι μοναδικός!

Αμέσως σκανδαλίστηκε αρεσκόμενος απ’ αυτό το κομπλιμέντο ο Γέροντας, και το πρόσωπό του πάγωσε από έκπληξη. Αλλά σ’ ένα λεπτό συνήλθε και αναφώνησε:
«Φύγε από μένα, Σατανά!» και χτυπώντας τον εαυτό του στον γοφό με όλη του τη δύναμη, ξαναείπε: «Ελέησόν με, Κύριέ μου!».

Ως επιτίμιο, την ερχόμενη νύχτα ο Κύριος του έστειλε τόσο μεγάλο νυσταγμό, που ο Γέροντας κοιμήθηκε όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί κι έχασε την αγρυπνία του. Για ν’ αναπληρώσει τον μοναχικό κανόνα του, τον οποίο συνήθιζε να κάνει τη νύχτα, τον έκανε στη διάρκεια της ημέρα, αντί της δουλειάς.

Ύστερα, όταν κατάλαβε στην πράξη πόσο εύκολο είναι ν’ αποδεχθεί κανείς τους λογισμούς κενοδοξίας και πόσο μεγάλη είναι η ζημιά, έγραψε σε κάποιον:
«Να προσέχεις..... Μην επαινείτε ο ένας τον άλλον, όταν είναι παρών ο άλλος, τον οποίο επαινείτε, γιατί εάν οι έπαινοι κάνουν ζημιά στους τέλειους, ακόμη πιο πολύ θα βλάψουν εσάς, τους αδύνατους».

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

Λοιπόν τίποτε άλλο δεν επιθυμώ και τόσο πολύ αγαπώ, όσο να ακούω ότι κάνετε υπομονή στους πειρασμούς.

 Λοιπόν τίποτε άλλο δεν επιθυμώ και τόσο πολύ αγαπώ, όσο να ακούω ότι κάνετε υπομονή στους πειρασμούς.
 Επειδή ο Θεός, ως Ον αυτοδόξαστο, δεν χρειάζεται την εργασία του ανθρώπου. Χαίρεται όμως και αγαπά, όταν για την αγάπη Του μαρτυρούμε και πάσχουμε. Γι’ αυτό και μας στεφανώνει ως αθλητές, μας χαρίζει πλούσια τη χάρη Του.

 Ήθελα να κάνω τρεις λόγους, ή και βιβλία, που το ένα να περιέχει μόνον αυτό:

 Ότι ο άνθρωπος είναι μηδέν· και διαρκώς να φωνάζω ότι είμαι μηδέν.

 Το άλλο να γράφει: Ότι σε όλα είναι ο Θεός αυτοδόξαστος. 

Και το τρίτο: Να έχεις σε όλα υπομονή μέχρι θανάτου. Κι αν είσαι νέος, κι αν γέρασες, κι αν αγωνίσθηκες πολλά χρόνια, εάν δεν κάνεις υπομονή μέχρι να βγει η ψυχή σου, σαν κουρέλι θεωρούνται τα έργα σου ενώπιον του Θεού,

Λοιπόν γνώριζε τον εαυτό σου ότι είσαι μηδέν. Αυτή είναι η ύπαρξή σου· μηδέν. Η καταγωγή σου είναι ο πηλός, και η ζωτική δύναμή σου είναι η πνοή του Θεού. Όλα λοιπόν είναι του Θεού. Γνώριζε τον εαυτό σου ότι είσαι μηδέν και έχε υπομονή στους πειρασμούς, για να απαλλαγείς απ’ αυτούς, και να γίνεις θεός κατά χάριν· γιατί είσαι η πνοή, το εμφύσημα του Θεού.

(Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας», εκδ. Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος, σ. 119-121- απόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση.)

Αν μ' αφήση η Χάρις του Θεού, θα κάνω τα χειρότερα έγκλήματα, γιατί έχουμε όλα τα σπέρματα στην ψυχή μας, και τα καλά και τα κακά.

Τί είσαι συ; ρωτούσα τον εαυτό μου!

Τίποτα, ούτε ένα σκουλήκι δέν είσαι . Όταν ή Χάρις έρθη στον άνθρωπον, τόν κάνει Θεό, όταν όμως φύγει από τον άνθρωπο, τότε είναι έτοιμος για κάθε αίρεση, γιά κάθε πλάνη , γιά κάθε παρεκτροπή, ακόμα και για την κόλαση. Όλα βέβαια στηρίζονται στη Χάρη του Θεού. Αλλά έχει και η Χάρις την απαίτησή της, για να έρθη να κατοικήση στον άνθρωπον. Ζητά την προαίρεσή του, τη θέλησή του και τον αγώνα του. Μαζί με τη Χάρη ο άνθρωπος γίνεται Άγγελος. Χωρίς τη Χάρη παρεκτρέπεται και γίνεται δαίμονας.
Πολλές φορές ώμολογούσε:
Αν μ' αφήση η Χάρις του Θεού, θα κάνω τα χειρότερα έγκλήματα, γιατί έχουμε όλα τα σπέρματα στην ψυχή μας, και τα καλά και τα κακά.

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

πηγή

Ἀφ΄ ὅτου εἰσῆλθες ἐδῶ, ἄνθρωπε, ἐδίωξες τόν Θεόν ἀπ΄ ἐμοῦ!"

"Προσέχετε νά μήν ἐπαινῆτε ἕνας τόν ἄλλον κατά πρόσωπον. Διότι βλάπτει καί τούς τελείους ὁ ἔπαινος, ὄχι ἐσᾶς ὅπου εἶσθε ἀκόμη ἀδύνατοι...
Ἕναν Ἅγιον τόν εἶπεν ἕνας μουσαφίρης τρεῖς φορές ὅτι πλέκει καλά τό ἐργόχειρον. Καί τήν τρίτην φοράν τόν εἶπεν ὁ Ἅγιος:
- Ἀφ΄ ὅτου εἰσῆλθες ἐδῶ, ἄνθρωπε, ἐδίωξες τόν Θεόν ἀπ΄ ἐμοῦ!" 

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

πηγή

Ο όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και η ανάκαμψη του αγιορείτικου μοναχισμού

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η σταθερή ανάκαμψη του αγιορειτικού μοναχισμού, που παρατηρείται σήμερα, άρχισε να επισημαίνεται στατιστικά από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Από στατιστική έρευνα, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1972, διαπιστώθηκε ότι το σύνολο των μοναχών του Αγίου Όρους ανερχόταν στους 1.146. Ο αριθμός αυτός ήταν υψηλότερος κατά μία μονάδα από τον αριθμό των μοναχών, που παρουσίαζε για το προηγούμενο έτος (1971) το περιοδικό Irénikon [1], όπου δημοσιεύονταν κατά καιρούς στατιστικά στοιχεία των αγιορειτών μοναχών. Έκτοτε η σταθερή πτώση του αριθμού των μοναχών της Αθωνικής Πολιτείας μεταβλήθηκε σε σταθερή ανάκαμψη, που έγινε πλέον εντυπωσιακή.

Στην ανάκαμψη αυτή συνέβαλαν ασφαλώς πολλοί παράγοντες. Σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι ομαδικές προσελεύσεις συνοδειών από μονές εκτός Αγίου Όρους. Πέρα όμως και πριν από την προσέλευση των συνοδειών αυτών υπήρξε και η παρουσία ισχυρών προσωπικοτήτων με έντονη πνευματική και ηθική ακτινοβολία, που προετοίμασαν και στήριξαν την ανοδική πορεία του Αγίου Όρους. Κορυφαία θέση μεταξύ αυτών κατέχει ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, στον οποίο ανάγουν σήμερα την πνευματική τους πατρότητα έξι από τις είκοσι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους [2].

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής γεννήθηκε, αναπτύχθηκε και προσήλθε στον μοναχισμό σε περίοδο εκκοσμικεύσεως και παρακμής της μοναχικής και γενικότερα της εκκλησιαστικής ζωής. Δέκα περίπου χρόνια μετά τη γέννησή του, το 1907, ο αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Ματθόπουλος ίδρυσε την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή», που απαρτιζόταν από κληρικά και λαϊκά μέλη με δεσμεύσεις μοναχικής ζωής, και προσπάθησε να καλύψει σημαντικά κενά του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας. Με την ίδρυση της αδελφότητας αυτής ανασυστάθηκε ένας ενδοκόσμιος μοναχισμός, που επηρέασε αποφασιστικά την πορεία της εκκλησιαστικής και κοινωνικής ζωής στην Ελλαδική και την ευρύτερη περιοχή.

Παράλληλα αρκετοί ιερομόναχοι και μοναχοί επηρεασμένοι από το πνεύμα της εκκοσμικεύσεως εγκατέλειψαν τις μονές τους που βρίσκονταν έξω από τον κόσμο και ανέλαβαν εκκλησιαστικά λειτουργήματα μέσα στον κόσμο. Τέλος αρκετοί ιεράρχες κατά την περίοδο αυτήν επικαλούμενοι τα ζωτικά κενά του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας ήταν αρνητικά τοποθετημένοι απέναντι στον αναχωρητικό μοναχισμό, ενώ η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στον «Οργανισμόν του μοναχικού βίου», που εξέδωσε το 1932 για την αναβίωση του μοναχισμού, ορίζει ως σκοπό του μοναχισμού την «μόρφωσιν του λαού διά του κηρύγματος του θείου λόγου, των κατηχητικών σχολείων, της Ιεράς Εξομολογήσεως, της διδασκαλίας των διαφόρων τεχνών… και την εξάσκησιν της φιλανθρωπίας» [3].

Βέβαια δεν έπαυσε να υπάρχει και η φιλοκαλική παράδοση. Αυτή άφησε έντονα ίχνη όχι μόνο στο Άγιον Όρος αλλά και στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο. Αλλωστε και η κίνηση της Ζωής, όπως και οι άλλες χριστιανικές κινήσεις, κληρονόμησαν από αυτήν αρκετά στοιχεία [4].

Ὁ Δαυΐδ ἀμέσως ἀνεγνώρισε τόν γέροντα Ἰωσήφ ὡς τόν μοναχό τόν ὁποῖο εἶχε δεῖ....

Αναφέρει ο γέρων Εφραίμ ο Αριζονίτης:
«Στις αρχές τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τοῦ 2001 στην Ιερά Μονή τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων, κοντάστο San Antonio τοῦ Texas, ὁ Δαυΐδ, ἕνας ἐργάτηςτῆς μονῆς, πού ἦταν Βαπτιστής Προτεστάντης, έτοιμαζε τά ἐργαλεῖα του για να ξεριζώση δένδρα, ὅταν αἰσθάνθηκε ὅτι κάποιος τόν παρακολουθοῦσε.

Κοίταξε πρό τό λόφο καί εἶδε ἕνα ἡλικιωμένο μοναχό με γκρίζα γενειάδα. Κρατοῦσε μία ράβδο στόδεξί του χέρι καί ἕνα ἀσημένιο σταυρό στό ἀριστερό του, καί τοῦ χαμογελοῦσε. Παρατήρησε ὅτι τό ράσο τοῦ μοναχοῦ καί ἡ γενειάδα του κυμάτιζαν σαν νά φυσοῦσε ἀέρας. 

Ὁ Δαυΐδ στράφηκε πρός τά ἐργαλεῖα του, ἀλλά ξαφνικά αντιλήφθηκε ὅτι δέν εἶχε
οὔτε τόν παραμικρό ἀέρα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα ἀνακάλυψε ὅτι ὁ ἡλικιωμένος μοναχός δέν φαινόταν πουθενά. Αργότερα, ὅταν πέρασε ὁ μοναχός, πού συνήθιζε νά τόν διευθύνη στίς ἐργασίες του,ὁ Δαυΐδ τοῦ περιέγραψε τί εἶχε συμβεῖ καί ρώτησε ποιός ἦταν αὐτός ἡ ἡλικιωμένος μοναχός, ἐπειδή δέν τόν εἶχε δεῖ ποτέ του προηγουμένως. 

Όσο ζούμε, η ζωή αυτή δεν έχει ανάπαυση...

«Όσο ζούμε, η ζωή αυτή δεν έχει ανάπαυση...
Ζυμωμένη με τα βάσανα είναι...
Ανάμεικτα όλα...
Όμως, μακάριος είναι εκείνος, που έχει σύνεση να κερδίζει απ’ όλα!»!!

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

πηγή

Τοιαῦτα μέ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοή ὡς ἀέρας λεπτός ἀπό τόν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος

  Γινώσκω ἕνα γνωστὸν ἀδελφόν, ὅπου μίαν ἡμέραν συνήντησε πολλοὺς πειρασμούς· καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην διῆλϑε μὲ δάκρυα, χωρὶς ποσῶς νὰ γευϑῇ.
Καὶ δύοντος τοῦ ἡλίου, εἰς μίαν πέτραν καϑήμενος, ἔβλεπεν εἰς τὴν κορυφὴν τὸν Ναὸν τῆς Μεταμορφώσεως καὶ κλαίων παρεκάλει μὲ πόνον καὶ ἔλεγε:
''Κύριε, καϑώς μετεμορφώϑης εἰς τοὺς Μαϑητάς Σου, μεταμορφώϑητι καὶ εἰς τὴν ψυχήν μου! Παῦσον τὰ πάϑη, εἰρήνευσον τὴν καρδίαν μου! Δὸς εὐχὴν τῷ εὐχομένῳ, καὶ κράτησον τὸν ἀκράτητον νοῦν μου!''

  Τοιαῦτα μὲ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοὴ ὡς ἀέρας λεπτὸς ἀπὸ τὸν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος· ὅπου, ὡς μοὶ ἔλεγεν, ἐπλήρωσε, τὴν ψυχήν του χαράν, φωτισμόν, θείαν ἀγάπην· καὶ ἤρχισε μέσα του ἀπὸ τὴν καρδίαν νὰ βρύῃ μετὰ μέλιτος ἀδιάλειπτα ἡ εὐχή.
Ὁπότε ἐγερϑεὶς εἰσῆλθεν ἐκεῖ ποὺ ἐκάθητο, διότι ἤδη ἐνύχτωσε· καὶ κύψας τὴν κεφαλὴν εἰς τὸ στῆθος ἤρχισε νὰ ἐσθίῃ τὸν γλυκασμόν, ὅπου ἔρρεεν ἡ δοϑεῖσα εὐχή. Ὅπου εὐθὺς ἡρπάγη εἰς θεωρίαν, ὅλος γενόμενος ἐκτὸς ἑαυτοῦ.
Δὲν περικλείεται ἀπὸ τοίχους καὶ βράχους. Ἔξω πάσης ϑελήσεως. Εἰς μίαν γαλήνην, εἰς ἄπλετον φῶς, ἀπεριόριστον εὕρος. Χωρὶς σῶμα. Καὶ μόνον τοῦτο περιστρέφει ὁ νοῦς του· Νὰ μὴν γυρίσῃ πλέον στὸ σῶμα, ἀλλ᾽ ἐκεῖ ὅϑεν εἶναι νὰ μείνῃ διαπαντός.
Αὐτὴ ἦτον ἡ πρώτη ϑεωρία, ὅπου εἶδεν ἐκεῖνος ὁ ἀδελφὸς καὶ πάλιν ἦλθε στὸν ἑαυτόν του, καὶ ἡγωνίζετο πῶς νὰ σωϑῇ.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

πηγή

Γέροντα, ξέρεις γιατί ευωδιάζει απ’ το στόμα; Γιατί έλεγε την ευχή συνέχεια μ’ αυτό.

Γέρων Εφραιμ Φιλοθεΐτης

 Όταν κάναμε την εκταφή του Γέροντος[Ιωσήφ], τρία χρόνια μετά την κοίμησί του, τον βγάλαμε κεχριμπάρι, αυτό είναι σημείο αγιότητος. Όλα τα άγια λείψανά του ήσαν όπως το κεχριμπάρι. Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου:

 «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου, ο,τι μου δώσουν».
Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:

 -Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που έτρωγα! Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο-Αρσένιος και λέει:
– Την κάρα να την δώσετε στον παπα-Εφραίμ.
– Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Άλλος είχε σκοπό να την πάρη, γιατί όλοι της συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του αγίου Γέροντός μου.

  Στη Νέα Σκήτη την έβαλα στο παρεκκλήσι δίπλα στο κελλί μου. Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου την είχα στο κελλί μου και τώρα στην Αριζόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσι του αγίου Παντελεήμονος και ευωδιάζει, από την Νέα Σκήτη μέχρι σήμερα συνεχώς. Και είναι πολύ παράδοξο μυστήριο, ότι όσο περνούν τα χρόνια, ευωδιάζει και περισσότερο. Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την θεία Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα.

Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής μετά της συνοδείας αυτού.

 

πηγή

Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια...

Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον, πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Αγίου Πνεύματος, γίνεται η ψυχή σου όταν λέγεις:
"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".
Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Αγίου Πνεύματος να εισέλθει εις τα βάθη της ψυχής σου. Γίνε τότε άγρυπνος θυρωρός του οίκου της ψυχής σου και θεατής των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος και λέγε μετ’ ευφροσύνης: 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
«Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια. Και όταν ενεργήσει η Χάρις αυτό είναι το παν».

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

"Έχω δεῖ πολλές φορές τον Τίμιο Πρόδρομο να ρίχνῃ μέσα στη μάντρα μας πολλά ἀπ’ ὅσα μᾶς χρειάζονται…"

  Ο όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής πρόσεχε πολύ τήν οἰκονομία ὡς πρός τά πράγματά τους, γιά νά μή χάσουν την ευλογία τοῦ Θεοῦ. Καί γι’ αὐτό, ὅταν τοῦ ἔπεφτε κάτω λίγο σιτάρι ή παξιμάδι ἤ ὅ,τι ἄλλο, πάντα ἔσκυβε καί τό μάζευε. Ὅταν ἀργότερα δυσκολευόταν να κινῆται λόγῳ ἀσθενείας, ἔλεγε:

 «Κάθε καταφρόνησις ἑνός πράγματος, ἔστω και μικροῦ, λογίζεται σπατάλη. Ξέρω ὅτι ὁ προστάτης μας, ὁ Τίμιος Πρόδρομος, μᾶς φροντίζει καί μᾶς προμηθεύει, μέ ὅλα τά ἀγαθά. Διότι τόν ἔχω δεῖ πολλές φορές να ρίχνῃ μέσα στη μάντρα μας πολλά ἀπ’ ὅσα μᾶς χρειάζονται καί πληροφορήθηκα ότι μᾶς τά δίνει, ἐπειδή προσέχουμε καί δέν τά σπαταλάμε».

Γι’ αὐτό τόν λόγο, δέν φοβόταν ποτέ ὁ Γέροντας νά δίνῃ τόση ἐλεημοσύνη, πού δέν ἔμενε τίποτε γιά τόν ἑαυτό του, γνωρίζοντας εμπράκτως ὅτι ὁ Τίμιος Πρόδρομος θα φρόντιζε νά τοῦ δίνῃ καί πάλι ὅ,τι εἶχε ἀνάγκη.

 Ἦταν πολύ φυσικό νά ἔχουν τέτοια ἐμπιστοσύνη στον προστάτη τους, ἀφοῦ καί ὁ πατήρ Αθανάσιος μᾶς διηγήθηκε ὅτι μιά φορά πού ἀσκήτευαν πάνω στόν Ἄθωνα καί πεινοῦσαν, ἐμφανίσθηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί τούς ἔδωσε ψωμί μέ τά ἴδια του τα χέρια.

Από το βιβλίο «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ» Γέροντος Εφραιμ Φιλοθεΐτου

... με την αγάπη του Ιησού μας να ελαφρύνεις τον θυμό και την αθυμία.

Μην αθυμείς, μη στενοχωρείσαι στις θλίψεις και τους πειρασμούς, αλλά με την αγάπη του Ιησού μας να ελαφρύνεις τον θυμό και την αθυμία.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, μνήμη 16 Αυγούστου.

πηγή

...Όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρά σας,η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας..

 πηγή