ΛΟΓΟΙ του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

Στις 11 Ιουλίου μνήμη του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

 ✔Ο σαρκικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται..
Οταν ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος διαπράττει τὴν ἁμαρτία, δὲν αἰσθάνεται τὶς συνέπειές της, ὅπως τὶς αἰσθάνεται ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος.
Ὁ σαρκικός, μὴ ἔχοντας ἀκόμη πείρα τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Πνεύματος, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλλαγὴ τῆς καταστάσεώς του μετὰ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας, γιατὶ μένει πάντοτε σὲ πνευματικὸ θάνατο. Αντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ κάθε κλίση τοῦ θελήματός του πρὸς τὴν ἁμαρτία βλέπει μέσα του τὴν ἀλλαγὴ τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως ἐξαιτίας τῆς μείωσης τῆς χάριτος.

 ✔Μην κρίνετε..
Να είστε πολύ προσεκτικοί! Μην επιτρέπετε σε κανένα αρνητικό λογισμό να εισδύσει στην καρδιά σας.
Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον,
όταν είστε στο κελλί σας.
Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).
Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

 ✔Το νόημα της ζωής..
''Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας.'' Τα υπόλοιπα δεν εχουν σημασία..
Δεν με φοβίζει ούτε ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα παθήματά τους, ούτε οποιεσδήποτε συμφορές και καταστροφές κι αν συμβούν.
Ένα με τρομάζει, με απασχολεί.Σε ποιά κατάσταση βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, ποιά είναι η σχέση του με τον Θεό. Αν υπάρχει στην ψυχή του, ειρήνη και ελπίδα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία"

ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το 1958, ο Άγιος Σωφρόνιος ζήτησε από τις βρετανικές αρχές άδεια να μετακομίσει στην Αγγλία με τη μικρή μοναστική κοινότητα που είχε συγκεντρωθεί γύρω του στο Παρίσι. Στην Αγγλία, είχε βρει μια απομονωμένη ιδιοκτησία, το Tolleshunt Knights, στο Έσσεξ.
Αλλά εκείνα τα χρόνια, οι ξένοι ήταν πολύ δύσκολο να υποδεχτούν την Αγγλία. Στη συνέντευξη στη Βρετανική Πρεσβεία στη Γαλλία, ο πατέρας Σωφρόνιος ρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να είναι χρήσιμος στην αγγλική κοινωνία. Απάντησε ότι ο στόχος τους ήταν να ζήσουν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου θα μπορούσαν να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία.

Από τη μαρτυρία του πατέρα Ζαχαρία Ζαχαρού μαθαίνουμε πώς πήγαν οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο και για το γεγονός ότι ορισμένοι βουλευτές ήταν πολύ αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν να έρθουν στην Αγγλία, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος είχε ζητήσει να έρθει με ολόκληρη την κοινότητά του.

Κάποια στιγμή, όταν οι συζητήσεις έτειναν σαφώς προς την άρνηση, ένα μέλος του Κοινοβουλίου σηκώθηκε και είπε: «Δεν θέλετε να αφήσετε τον Αρχιμανδρίτη να έρθει επειδή δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στην οικονομία μας. Έτσι, αν οι 12 απόστολοι έρχονταν στο Ντόβερ σήμερα, θα δεχόσασταν μόνο τον Ιούδα, επειδή έχει τα χρήματα!» Εκείνη τη στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών, Μπάτλερ, υπέγραψε τα αιτήματα και είπε: «Δώστε στον Αρχιμανδρίτη ό,τι θέλει!»

Και, με αυτόν τον απολύτως υπέροχο τρόπο, ο Πατέρας Σωφρόνιος έλαβε βίζα για να παραμείνει στην Αγγλία, μαζί με τη μικρή μοναστική του κοινότητα.

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr

Ζω ήδη μέσα στο ράσο έξήντα έπτά χρόνια, και κάθε φορά ή Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό!

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ είναι αίσθηση του νικηφόρου Πάσχα. Ή μεταβολή τού άρτον σε Σώμα Χριστού. Κάθε Λειτουργία είναι κάτι νέο. Το ιδιαίτερο βάθος της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου.

Δοξάζω τον Θεό, πού μου έδωσε την ευκαιρία να σάς βλέπω ακόμη και να συνομιλώ μαζί σας. Ρώτησα σήμερα τον πατέρα Ν. γιά ποιό πράγμα θά μπορούσα να μιλήσω, και αύτός χωρίς καμία καθυστέρηση απάντησε: 

«Γιά τη Θεία Λειτουργία!». 

Έτσι λοιπόν, κάνω υπακοή στον άνθρωπο πού θέλησε να ζήσει τη Λειτουργία.
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω γιά τη Θεία Λειτουργία. Ό Θεός μου έδινε να τη ζω ποικιλοτρόπως σε διαφορετικές περιόδους. Στήν αρχή όμως της μοναχικής μου ζωής υπήρξε μια θαυμαστή περίοδος, πού διήρκεσε άρκετά χρόνια. Κάθε φορά μετά τη Θεία Λειτουργία υπήρχε ή αίσθηση του νικηφόρου και φωτοφόρου Πάσχα. Είναι ακόμη πιο παράδοξο το ότι, ζώντας τη Λειτουργία με τη συγκλονιστική και ταυτόχρονα τρυφερή αρπαγή όλου του πνεύματος μας στή σφαίρα της ίδιας της Λειτουργίας, ό ίδιος ζούσα μόνο τήν άπόγνωσή μου. Δεν μπορούσα καθόλου να φανταστώ τον εαυτό μου άξιο της σωτηρίας. 

Οταν λοιπόν διάβαζα τις προσευχές «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ ότι Σύ ει άληθώς ό Χριστός, ό Υιός του Θεού τού Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ών πρώτος είμι έγώ...», με καταλάμβανε μυστική φρίκη μπροστά στο μεγαλείο του μυστηρίου της Λειτουργίας!

Μάς χρειάζεται πολλή άσκηση, προκειμένου να διανθίζουμε τό αυθεντικό, ύπαρκτικό περιεχόμενό της. Και τά λόγια «ότι Σύ ει αληθώς ό Υιός του Θεού του Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον άμαρτωλούς σώσαι» θά ηχούν εντελώς διαφορετικά στις ψυχές μας, γιατί ζώντας καθημερινά με αυτά, και μόνο με αυτά, γινόμαστε κατά παράδοξο τρόπο ικανοί να βλέπουμε το απίστευτο θαύμα τού Θεού σε όσα πραγματοποίησε ό Χριστός. Πώς Εκείνος, ό όποιος δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ όμοίωσίν Του, θέλει να ζήσει με τον άνθρωπο;

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων...

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων: Εκεί­νοι που λένε στον Θεό: ''γεν­νη­θή­τω το θέ­λη­μά Σου'' και εκεί­νοι τους οποί­ους ο Θεός του λέει: ''ας γί­νει το θέ­λη­μά σας...''.
Όλοι όσοι εί­ναι στην κό­λα­ση, επι­λέ­γουν να ανή­κουν στην δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό

Θα σας πω κάτι φοβερό. Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό. Και η πορεία της δικής μας σκέψεως δεν συμπίπτει καθόλου με τη σκέψη του κόσμου.

 Πρόσφατα διαβάσαμε στον Βίο του Μεγάλου Παχωμίου ότι, όταν η μία ή η άλλη επιδημία αφαιρούσε πολλές ζωές μοναχών, αυτοί το θεωρούσαν ως συγκομιδή αγίων. Ενώ για άλλους αυτό αποτελεί συμφορά…

Στην αρχή του πολέμου, όταν ήδη υπήρχε απειλή της εισβολής των Γερμανών και των Βουλγάρων στην Ελλάδα, ήρθε στη μνήμη μας κάποια προφητεία, ότι θα έρθουν εχθροί και θα εξολοθρεύσουν όλους τους αγιορείτες μοναχούς. Και τι αντιδράσεις προκλήθηκαν! Ήμουν ακόμη στο μοναστήρι. Όλοι φοβούνταν τον καιρό εκείνο.

«Πρός τόν ἱερέα συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι, ὡς καί πρός τόν Θεόν(Αγ.Σωφρόνιος)

  Πολλές φορές, δυστυχῶς, τά πνευματικά παιδιά μέ μεγάλη εὐκολία ἐγκαταλείπουν τόν Πνευματικό τους Πατέρα. 

  «Πρὸς τὸν ἱερέα», παρατηρεῖ ὁ π. Σωφρόνιος, ''συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι, ὡς καὶ πρὸς τὸν Θεόν: Ἀπορρίπτουν αὐτὸν μετὰ φοβερᾶς εὐκολίας ὡς τι τὸ ἄχρηστον, μετὰ τῆς βεβαιότητος ὅτι εὐθὺς ὡς θὰ ἔχουν τὴν ἀνάγκην αὐτοῦ, θὰ καλέσουν αὐτὸν καὶ οὗτος δὲν θὰ ἀρνηθῇ νὰ ἔλθῃ.''

  Ὅταν, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, βροῦμε τόν καλό Πνευματικό ἄς μήν τόν ἀλλάξουμε, ὅσο αὐτός βρίσκεται στή ζωή αὐτή. Ποτέ δέν ὠφελοῦνται ἐκεῖνοι πού γυρίζουν ἀπό Πνευματικό σέ Πνευματικό. Εἴτε ἀπό ἄγνοια τό κάνουν, εἴτε ἀπό ἐγωισμό. Μόνο ὅταν ἕνας Πνευματικός μᾶς παρακολουθεῖ συστηματικά, μᾶς γνωρίζει καλά, ὁπότε καί μπορεῖ νά μᾶς βοηθήσει οὐσιαστικά στόν ἀγῶνα γιά τήν κάθαρση καί στήν πορεία πρός τή σωτηρία. Οὔτε βέβαια εἶναι σωστή ἡ πρακτική νά ἔχουμε δύο Πνευματικούς καί νά λέμε κάποια ἁμαρτήματα στόν ἕνα καί κάποια στόν ἄλλο.

~ Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Περί προσευχῆς, Β’ περί τοῦ ἔργου τοῦ πνευματικοῦ πατρός Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1993, σελ. 215

πηγή

Μας είπε ότι Αυτός είναι ο Κύριος και οι άλλοι δεν είναι....

Ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή μας μιλά για τον Σαμουήλ(+ 20 Αυγούστου) την στιγμή που άκουσε στον ύπνο του για πρώτη φορά τη φωνή του Θεού να τον καλεί :” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Ο Σαμουήλ τρέχει προς τον Ηλί, που ήταν αρχιερέας, και του λέει:

” Εδώ είμαι, με κάλεσες;”. 

” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “.

Μια δεύτερη φορά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί:” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Και πάλι τρέχει προς τον Ηλι και του λέει:”

 Εδώ είμαι, με κάλεσες;”.
” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “. 

Ακούει για τρίτη φορά ο Σαμουήλ την ίδια φωνή, και τότε ο Ηλι του λέει:

” Αν ακούσεις τη φωνή που σε καλεί, στάσου και πες στον Κύριο:” 

Λαλει, Κύριε, ο δούλος Σου ακούει!”.

Η Αγία Γραφή λέει ότι στην αρχή ο Σαμουήλ δεν γνώριζε ότι ήταν η φωνή του Θεού που του μιλούσε. Είχε εκλεγεί προφήτης από τον Θεό, αλλά δεν γνώριζε αυτή τη φωνή. Το ίδιο αφορά επίσης και τον Ίδιο τον Χριστό. Πράγματι, η Αγία Γραφή λέει ότι Αυτός ” προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεω και ανθρώποις “.

...τότε... θα έχετε καρδιά που θα συμπάσχει και δεν θα κατακρίνει κανέναν για τίποτα

 

Αν δεν περάσετε – τώρα ή αργότερα -από σειρά μεγάλων πειρασμών, με κύματα που υψώνονται ως τους ουρανούς και κατεβαίνουν ως τις αβύσσους (ψαλμ. 106,26) αν δεν γνωρίσετε πως μπορεί να υποφέρει η ψυχή του ανθρώπου, όταν στέκεται στο μεθόριο της αιώνιας σωτηρίας και της αιώνιας απώλειας, αν δεν γευθείτε, έστω και εν μέρει, τα βασανιστήρια του άδη, αν εσείς ως ποιμένας των προβάτων του Χριστού, δεν αποκτήσετε στη ψυχή σας πείρα για όλα αυτά, τότε δεν θα γνωρίσετε ποτέ την Θεία αγάπη…

Αργότερα, έχοντας όλα αυτά τα βιώματα και γνωρίζοντας από τον ίδιο τον εαυτό σας ως που φθάνει η αδυναμία της ψυχής σας, η πενιχρότητα της ανεσεως σας, πόσο αδύναμοι είμαστε χωρίς την βοήθεια της χάριτος… θα έχετε καρδιά που θα συμπάσχει και δεν θα κατακρίνει κανέναν για τίποτα

 Με μεγάλη αγάπη θα επιθυμείτε την σωτηρία κάθε ανθρώπου χωρίς προσωποληψία και θα προσεύχεσθε για τον κόσμο, για όλον τον Αδάμ.
Όποιος και αν προσφύγη σε σας κατόπιν… θα τον δέχεσθε με ανοικτή ψυχή, με καρδιά γεμάτη αγάπη και συμπόνια.
Τότε θα είσθε σε θέση να σώζετε ανθρώπους, να κάνετε θαύματα ανασταίνοντας νεκρές ανθρώπινες ψυχές στην αιώνια ζωή.

Για να εκπληρώσει κάποιος το νόμο του Χριστού, ιδιαίτερα ο ποιμένας, είναι απαραίτητο να αποκτήση την αγάπη αυτή.

( Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ: Αγώνας Θεογνωσίας, σ. 49,50)

…νά μετριάσεις τήν ἐμπιστοσύνη στή διαίσθησή σου… (ὅσιος Σωφρόνιος)

Επιστολή 32
Εργασία επάνω στον εαυτό της. Διαίσθηση και αγιότητα.

The Old Rectory
13 Ιανουαρίου 1968

Αγαπητή μου Μαρία,

Να πληθαίνει αδιάκοπα σ’ εσένα η Άνωθεν ευλογία και η ειρήνη του Χριστού να βασιλεύει στην ψυχή σου.
Σήμερα είναι ιδαίτερα σημαντικό ν’ αρχίσω το γράμμα μου επικαλούμενος για σένα την Άνωθεν ειρήνη. Με αναγκάζεις να σου γράψω αμέσως εφόσον το τελευταίο γράμμα μου σε σύγχυσε με αμφιβολίες. Γράφεις: «Παλαιότερα η διαίσθησή μου ποτέ δεν με είχε παραπλανήσει. Τώρα όμως χάρηκα που είδα ότι έσφαλα».

Σε παρακαλώ, μη βάζεις τον άνθρωπο σε τόσο δύσκολη θέση, όταν για κάθε απάντηση μπορείς να βρίσκεις κάτι το αρνητικό. Σήμερα θέλω να σου γράψω ότι όχι μόνο η διαίσθησή σου σε σχέση με το γράμμα μου ήταν λανθασμένη, αλλά και ότι γενικά το να εμπιστεύεσαι τόσο πολύ τη διαίσθησή σου, δεν είναι ακίνδυνο πράγμα. 

 Και το δεύτερο αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από το πρώτο. Για το ότι είχα πάντοτε τα καλύτερα αισθήματα για σένα δεν πρέπει να αμφιβάλλεις. Έχεις θαυμάσια καρδιά, ωστόσο όμως και συ ακόμη πρέπει να εργάζεσαι επάνω στον εαυτό σου, για να τον κάνεις ακόμη πιο άνετο με τους ανθρώπους που σε αγαπούν. Να γίνεις τέτοια, που να μη προκαλούνται ούτε προστριβές ούτε λάθη ούτε παρεξηγήσεις μαζί σου. Τέτοιος ήταν ο Γέροντας Σιλουανός. 

Συνεπώς, Μαρία, αν πρόκειται για εφήμερα πράγματα, τότε τα λάθη δεν είναι τόσο ουσιαστικά. Αν όμως εμπιστευόμαστε τη διαίσθησή μας για πράγματα υπέρτατης σημασίας, τότε το κάθε λάθος μπορεί να απειλήσει τον άνθρωπο ακόμη και με απώλεια. Με την έννοια λοιπόν αυτή να υπακούς στην πείρα των αρχαίων ασκητών, που δεν επιτρέπει να εμπιστευόμαστε σε τέτοιο βαθμό τη διαίσθησή μας.

Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού νοηματοδοτεί κάθε ανθρώπινη δοκιμασία

  Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού νοηματοδοτεί κάθε ανθρώπινη δοκιμασία και με την προσευχή «ανάγει τη ψυχή στην απάθεια». 

«Χωρίς όμως πίστη (στην ανάσταση) κάθε δοκιμασία γίνεται σχεδόν παράλογη: στερείται νοήματος» (…) «σταδιακά σκοτώνει και σώμα και καρδία και νου, πριν ακόμη αυτά τελειωθούν στη γνώση του Θεού». 

 Ο χριστιανός γνωρίζει «ότι βρίσκεται “σε πόλεμο” προς τον κοινό εχθρό όλων, το θάνατο. Στην ουσία ο άνθρωπος δεν έχει άλλον εχθρό. Παλεύομε για την ανάσταση, την προσωπική και κάθε άλλου συνανθρώπου».

 Η εκ νεκρών ανάσταση είναι ένα μυστήριο. 

«Μόνο κατά την ώρα της προσευχής ερχόμαστε μερικές φορές σε κατάσταση, που φανερώνονται σ’ εμάς εν μέρει τα μυστήρια του μέλλοντος αιώνος». 

Παρακάτω παραθέτουμε μια συγκλονιστική μαρτυρία-αφήγηση του Γέροντα Σωφρόνιου, που περιγράφεται μια αναστάσιμη θεοεμπειρία που είχε ο άγιος, αφού, όπως ομολογεί, προηγουμένως «έπασχε εν τη μετάνοια του με όλη την ύπαρξή του»: 

 «Και να, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου (ίσως το 1924), το Φως με επισκέφθηκε μετά τη Θεία Μετάληψη και το αισθάνθηκα ως επαφή της Θείας αιωνιότητας με το πνεύμα μου. Ιλαρό, γεμάτο ειρήνη και αγάπη, το Φως παρέμεινε μαζί μου επί τρεις ημέρες. 

 Διέλυσε το σκοτάδι της ανυπαρξίας, που στεκόταν μπροστά μου. Αναστήθηκα, και μέσα μου, μαζί μου, αναστήθηκε όλος ο κόσμος. 

Οι λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο τέλος της ακολουθίας του Πάσχα ήχησαν με συγκλονιστική δύναμη: “Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος”. 

Ο Χριστός διψούσε να γνωρίσουμε τον Πατέρα.

Μας κάλεσε:
«Αν κάποιος διψάει, ας έρθει σε μένα και ας πιει!» (Ιωάννης 7:37).

«Όποιος πιστεύει σε μένα δεν θα διψάσει ποτέ» (Ιωάννης 6:35).

«Όποιος πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω δεν θα διψάσει ποτέ, αλλά το νερό που εγώ θα του δώσω θα γίνει μέσα του πηγή νερού που θα αναβλύζει σε αιώνια ζωή» (Ιωάννης 4:14).

«Κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού» (Ιωάννης 14:6).

 Και εμείς, στη βιασύνη μας να προσέλθουμε στον Πατέρα, επικαλούμαστε το Όνομα του Υιού Του: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό!
Όταν λέμε το Όνομα του Ιησού Χριστού, καλώντας Τον να ενωθεί μαζί μας, Εκείνος, ο Οποίος είναι πανταχού παρών, μας ακούει. 

Ερχόμαστε σε μια ζωντανή επαφή μαζί Του. Ως Λόγος πριν από όλους τους αιώνες, ο Χριστός παραμένει άρρηκτα ενωμένος με τον Πατέρα. Ο Θεός Πατέρας έρχεται σε κοινωνία με τον άνθρωπο μέσω του Λόγου Του, μέσω του Χριστού, του Υιού Του.

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης, στο «Προσευχή - η εμπειρία της αιώνιας ζωής»

πηγή

Αγ..Σωφρονίου: Περί των βάσεων της ορθοδόξου ασκήσεως - Η παρθενία και η σωφροσύνη

  Ή παρθενία καί ή σωφροσύνη συνιστούν τή δεύτερη κύρια υπόσχεση τού μοναχισμού.Ή άντίληψη γύρω άπό τήν παρθενία, ώς ζωης κατ'είκόνα της ζωης τού Ίησού Χριστού, είναι παραδόξως τόσο λίγο άποδεκτή άπό τό σύγχρονο κόσμο, άκόμη καί άπό τούς Χριστιανούς, ώστε καθίσταται άπαραίτητο νά εκθέσουμε τή δογματική βάση αύτης της υπόσχεσης.

 Ή δισχιλιετής πείρα της Εκκλησίας μέ άκαταμάχητη άξιοπιστία κατέδειξε ότι ό άποκλεισμός της γενετήσιας λειτουργίας άπό τή ζωή της άνθρώπινης προσωπικότητας όχι μόνο δέν επιφέρει βλάβη στήν ψυχική καί σωματική υγεία του άνθρώπου, άλλά άντίθετα, όταν χρησιμοποιείται μέ ορθό τρόπο αυξάνει καί τή φυσική άντοχή καί τή μακροβιότητα καί τήν ψυχική υγεία του.

 Κατά τίς τελευταίες δεκαετίες είναι δυνατό νά παρατηρήσει κανείς πλήθος επιστημονικών εργασιών, οί όποίες διαπιστώνουν τήν πνευματική γονιμότητα εκείνου τό οποίο ή σύγχρονη ψυχολογία ονομάζει έξαϋλωμένη άγνεία». 

Πρέπει νά χαίρεται κανείς γιά τή διαπίστωση αύτή, διότι σέ κάθε έποχή δέν έπαυσαν κάποιοι νά διαστρέφουν τήν έννοια της μοναχικής σωφροσύνης, άκόμη μάλιστα καί νά άντιτίθενται σέ αύτή, σάν ένα φαινόμενο παθολογικό καί παρά φύσιν.

Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!

 Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

" Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!Όπως δεν θα βρεις τον τέλειο γάμο, ή τον ιδανικό σύζυγο, ή την αψεγάδιαστη οικογένεια κλπ.

Δεν μπαίνεις στην Εκκλησία σαν να βρίσκεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, όπου αρχίζεις να κρίνεις και να αποδίδεις δικαιοσύνη, και να βρίσκεις το σωστό ή το λάθος.!

Στην Εκκλησία είσαι σε ένα πλοίο με ασθενείς που έχουν σωθεί από την θάλασσα...Δεν είμαστε άγιοι, δεν είμαστε άγγελοι!

Ούτε ο ιερέας, ούτε ο αρχιερέας, ούτε οι λαϊκοί, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, αλλά θέλουμε να μείνουμε εδώ, μέχρι το τέλος... θέλουμε να σωθούμε από την φουρτούνα της θάλασσας.

Μένουμε εντός της εκκλησίας που είναι το καράβι, η κιβωτός της σωτηρίας!"

Φωτογραφία-Ο Άγιος Σοφρώνιος του Έσσεξ με τον μακαριστό μητρπολίτη Κερκύρας κυρό Τιμόθεο το 1990

Saint Sophrony and Timothy, Metropolitan of Corfu and Paxos, around 1990

Ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ και τα παιδιά

«Πολύ αρέσει στα παιδιά να γιορτάζουν τα γενέθλιά τους σε εμάς.Φυσικά τα γιορτάζουμε δύο-τρεις ημέρες πριν ή μετά,κάποια Κυριακή ή γιορτή..Σε αυτές τις περιπτώσεις εγώ έχω αναλάβει τον ρόλο να κόβω τις τεράστιες τούρτες και να τις μοιράζω

Από επιστολή του που δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Γράμματα προς την οικογένεια του πρωθιερέως Μπόρις Στάρκ»

πηγή

Καί οἱ πιό καλές ψυχές, ἀπό ἐδῶ ἀπό ἐκεῖ τό ἔχουν, ζοῦν κρυφή ζωή....

  «Ὅλη ἡ ἐπίγεια ζωή μας, ἀπό τή γέννηση μέχρι καί τήν τελευταία ἀναπνοή, θά φανεῖ τήν ὥρα τοῦ θανάτου σάν μιά ἑνιαία ἄχρονη πράξη. Θά μποροῦμε νά δοῦμε τό περιεχόμενο καί τήν ποιότητά της ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. 

Συχνά καθησυχάζουμε τή συνείδησή μας μέ τή σκέψη ὅτι κανείς δέν μᾶς βλέπει ἤ κανείς δέν γνωρίζει τούς λογισμούς ἤ τίς πράξεις μας», γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος.

 Ναί, ὅλη ἡ ζωή μας θά εἶναι ἔτσι μιά ματιά μπροστά μας τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας. Ἐλάχιστες εἶναι οἱ ψυχές πού ζοῦν διάφανα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Πόσο συχνά καί πόσο πολύ μόνος του κανείς, παρά τήν κατά τά ἄλλα καλή διάθεσή του, ἁμαρτάνει, βάζοντας τή μιά ἤ τήν ἄλλη πονηριά στό μυαλό του. Καί οἱ πιό καλές ψυχές, ἀπό ἐδῶ ἀπό ἐκεῖ τό ἔχουν, ζοῦν κρυφή ζωή. Γι᾽ αὐτό, χρειάζεται νά κάνει κανείς καθαρή ὑπακοή· βοηθιέται ἀπό αὐτό νά μετανοεῖ, νά ταπεινώνεται, νά μέμφεται τόν ἑαυτό του.

Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών Κραγιοπουλου

Στην φωτογραφία διακρίνονται αριστερά ο Άγιος Σωφρόνιος και δεξιά ο πατηρ Συμεών Κραγιόπουλος.

πηγή

Η οσιακή κοίμηση του Οσίου Σωφρονίου του Εσσεξ

Η οσιακή κοίμηση του Οσίου Σωφρονίου του Εσσεξ . 

Εκοιμήθη ακριβώς ένα χρόνο πριν τον Όσιο Παΐσιο. Υπάρχουν άνθρωποι που ζωντάνεψαν, με τη ζωή και τη διδασκαλία τους, τη θεολογία της Εκκλησίας όπως την έζησαν και την δίδαξαν οι μεγάλοι Πατέρες. 

Την 11η Ιουλίου 1993 αναχωρούσε, πλήρης ημερών 97 χρονών, για την Άνω Ιερουσαλήμ αιωνία του η μνήμη.

11 Ιουλίου 2018

  Τέσσερις μέρες πριν πεθάνει έκλεισε τα μάτια του και δεν ήθελε να μας μιλήσει περαιτέρω. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό κι όχι θλιμμένο, αλλά γεμάτο ένταση. Είχε την ίδια έκφραση, όπως όταν θα τελούσε τη λειτουργία. Δεν άνοιγε τα μάτια του, ούτε πρόφερε λέξεις αλλά σήκωνε το χέρι του ευλογώντας μας. Μας ευλογούσε χωρίς λόγια κι εγώ κατάλαβαινα ότι θα έφευγε. Έτσι δεν ήθελα να τον απασχολώ. Προηγουμένως συνήθιζα να προσεύχομαι ώστε ο Θεός να επεκτείνει το γήρας του, όπως λέμε στη λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου «το γήρας περικράτησον». Αλλά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών είδα ότι έφευγε κι έτσι άρχισα να λέγω: «Κύριε δώρισε στο δούλο σου πλουσίαν είσοδον στη βασιλεία σου». Προσευχόμουν χρησιμοποιώντας τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, όπως διαβάζουμε στη Β’ Επιστολή του (Β’ Πέτρου α’ 11).

 Έτσι έλεγα επιμόνως :«Θεέ μου, δώρισε πλουσίαν είσοδον στο δούλο σου και τοποθέτησε την ψυχή του μαζί με τους Πατέρες του» και ονόμαζα όλους τους συντρόφους του ασκητές πού ήξερα ότι είχε στο Αγιον Όρος, αρχίζοντας από τον Άγιο Σιλουανό και μετά όλους τους άλλους.

 Την τελευταία μέρα πήγα να τον δω στις έξι το πρωΐ. Ηταν Κυριακή και τελούσα την πρωϊνή λειτουργία, ενώ ο πάτερ Κύριλλος μαζί με τους άλλους ιερείς θα τελούσαν τη δεύτερη. Αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο να μας αφήσει τη μέρα εκείνη. Πήγα και άρχισα την Πρόθεση. Οι Ώρες άρχισαν στις εφτά και μετά ακολούθησε η λειτουργία. Είπα μόνο τις ευχές της Αναφοράς, διότι στο μοναστήρι μας έχουμε τη συνήθεια να τις διαβάζουμε εκφώνως. Για τις υπόλοιπες η προσευχή μου ήταν συνεχώς: «Κύριε, δώρισε πλουσίαν είσοδο στη βασιλεία σου στο δούλο σου». Η λειτουργία εκείνη ήταν διαφορετική απ΄όλες τις άλλες. 

Τη στιγμή που είπα «Τα άγια τοις αγίοις» ο πάτερ Κύριλλος εισήλθε το ιερό. Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο, άρχισε να κλαίει κι εννόησα ότι ο πάτερ Σωφρόνιος είχε φύγει. Ρωτώντας ποιά ώρα είχε αναχωρήσει ήξερα ότι ήταν η ώρα πού διάβαζα το ευαγγέλιο.

"Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!"

Εἶναι ἀφελής ὃποιος νομίζει ὃτι μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τά ἲχνη τοῦ Χριστοῦ χωρίς δάκρυα….

Ἀπολίθώθηκε ἡ καρδιά μας ἀπό τόν κτηνώδη ἐγωισμό της καί κάτι χειρότερο ἀκόμη, ἀπό τόν ὑπερήφανο σπασμό της…..
Τό πνευματικό πένθος εἶναι κατά τή φύση του διαφορετικό ἀπό τό ψυχικό.
Συνδέεται μέ τήν ἀδειάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ, στήν ὀδυνηρή θλίψη γιά τόν χωρισμό ἀπό Αὐτόν.. Τό πνευματικό πένθος καθαρίζει τόν ἂνθρωπο ἀπό τά θανατηφόρα πάθη, κι ἒτσι τόν ζωοποιεῖ ὃλον.
Μέ καυτά δάκρυα ἀπαλλάσσεται ὁ νοῦς μας ἀπό τίς ἐμπαθεῖς εἰκόνες…
Με το βαθύ πένθος αρχίζει η κάθαρση της καρδιάς.
Τότε λαμβάνουμε μια νέα ενέργεια και φθάνουμε μέχρι την θεωρία του Φωτός.
Έτσι, όταν γινόμαστε “μηδέν”-χώμα, τότε γινόμαστε το υλικό για την νέα δημιουργία μας.
Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!
Ἀλλ’ ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιῤῥύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος.Ἀμήν.

(Ἀρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σακχάρωφ) ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἒσσεξ Ἀγγλίας, 2010,

Η πιο μεγάλη τιμωρία για τον άνθρωπο είναι, να τον παραδώσει ο Θεός, στο "ίδιο'' θέλημά του...

-Η πιο μεγάλη τιμωρία για τον άνθρωπο είναι, να τον παραδώσει ο Θεός, στο "ίδιο'' θέλημά του...
Στην εποχή μας, που απέρριψε τον Χριστό,κανείς δεν κατανοεί, την ολοφάνερη αυτή "δουλεία!!''....

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό!

 

 Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι η πραγματική ζωή, η ζωή του ίδιου του Χριστού. Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι.

 Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού. Υπάρχουν πολλές οδοί προς το "απόλυτο" της ανθρωπότητας, αλλά δεν υπάρχει καμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ