"Η έννοια της αυτοκτονίας και η πρόνοια της Εκκλησίας"

 Υπάρχουν λέξεις που ο άνθρωπος προφέρει χαμηλόφωνα, σαν να φοβάται μήπως τις ακούσει η ίδια η ύπαρξη.Η «αυτοκτονία» είναι μία από αυτές.

Δεν είναι απλώς μια πράξη· είναι το τελευταίο σύνορο της ανθρώπινης απόγνωσης. Είναι η στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να βλέπει τον εαυτό του ως πρόσωπο με μέλλον και αρχίζει να αισθάνεται βάρος μέσα στον κόσμο. Πίσω από κάθε σκέψη αυτοκαταστροφής δεν υπάρχει πάντοτε επιθυμία θανάτου· συχνότερα υπάρχει μια αβάσταχτη κραυγή για παύση του πόνου. Ο άνθρωπος δεν επιθυμεί πάντοτε να πεθάνει· επιθυμεί να σταματήσει να αιμορραγεί εσωτερικά.

 Η εποχή μας, αν και τεχνολογικά πανίσχυρη, παραμένει πνευματικά εύθραυστη. Οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο από ποτέ, αλλά αγγίζονται λιγότερο. Ζουν ανάμεσα σε πλήθη και πεθαίνουν από μοναξιά. Η κοινωνία έμαθε να μετρά την αξία με την επιτυχία, την εικόνα, την αποδοτικότητα. Έτσι, όποιος λυγίζει αισθάνεται αποτυχημένος όχι μόνο κοινωνικά αλλά και υπαρξιακά. Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή κόπωση γεννιέται πολλές φορές η σκέψη της αυτοκτονίας: ως η ψευδαίσθηση μιας τελικής ελευθερίας απέναντι σε έναν κόσμο που μοιάζει αδιάφορος.
Όμως η αυτοκτονία δεν είναι νίκη του ανθρώπου πάνω στον πόνο· είναι η στιγμή όπου ο πόνος κατακτά ολόκληρο τον ορίζοντα της ψυχής. Είναι η τραγική επικράτηση της νύχτας πάνω στην ελπίδα. Και εδώ ακριβώς αρχίζει η βαθύτερη ευθύνη της Εκκλησίας.

Όσο περισσότερο «απελευθερωνόμαστε», τόσο περισσότερο αυτοκτονούμε

Περισσότερες από 1 αυτοκτονία/ημέρα στην Ελλάδα
Σοκαριστικά στοιχεία δείχνουν 579 περιστατικά αυτοκτονιών το 2025 - Φτάσαμε στα ίδια επίπεδα θανάτων με την περίοδο των lockdown

Περίπου 1.6 αυτοκτονίες την ημέρα ή μία αυτοκτονία ανά 15 ώρες έχουμε στην «προοδευμένη» Ελλάδα του 21ου αιώνα. Στην Ελλάδα όπου ανθεί ο καταναλωτισμός, η «δικαιωματιστική» απελευθέρωση, η πανσεξουαλική «κανονικότητα», η «συμπερίληψη», η διαδικτυακή «ορατότητα» στα social media, η εύκολη επικοινωνία από τις πλατφόρμες chat.

Σε μια εποχή που οι ορμές ικανοποιούνται πιο εύκολα από ποτέ, οι αυτοσχέδιες αγχόνες αγκαλιάζουν απεγνωσμένες ζωές περισσότερο από ποτέ. Ξεκινάμε από τα – μάλλον συγκρατημένα – στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛ.ΑΣ., η οποία συνολικά για το 2025 κατέγραψε συνολικά 448 αυτοκτονίες (1.25 αυτοκτονίες ανά ημέρα) και 995 απόπειρες αυτοκτονίας. 

Οι 374 από αυτούς ήταν άντρες και οι 74 ήταν γυναίκες.195 άτομα χρησιμοποίησαν θηλιά, 86 όπλο, 37 έπεσαν στο κενό από ύψος, 14 χρησιμοποίησαν μαχαίρι, 9 πνίγηκαν, 9 δηλητηριάστηκαν και 98 χρησιμοποίησαν άλλους τρόπους. Οι μήνες που σημειώθηκαν οι περισσότερες αυτοκτονίες ήταν ο Ιούνιος και ο Ιούλιος. Σε 353 από τις αυτοκτονίες, δεν εξιχνιάστηκε το αίτιο που οδήγησε σε αυτές, ενώ σε 66 περιπτώσεις η αυτοχειρία αποδόθηκε σε λόγους ασθένειας, σε 12 σε «αισθηματικούς λόγους», σε 9 σε οικογενειακούς λόγους και σε 8 σε οικονομικούς.
Εκρηκτική αύξηση το 2025

Πάμε όμως και στα πιο εξειδικευμένα νούμερα του Παρατηρητηρίου Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ, που καταγράφουν τα περιστατικά σε ζωντανό χρόνο και παρακάμπτουν τους «σκοπέλους» της υποκαταγραφής. Η ΚΛΙΜΑΚΑ για το 2025 κατέγραψε 579 περιστατικά αυτοκτονίας στην Ελλάδα (1.6 αυτοκτονίες ανά ημέρα), με την πιο βαριά πληττόμενη ηλικιακή ομάδα να είναι οι άνθρωποι 50-54 ετών, ενώ ακολουθεί με ανησυχητικά ποσοστά και η ομάδα 45-49 ετών. Η πτώση από ύψος και ο απαγχονισμός ήταν οι πιο συχνές μέθοδοι του απονενοημένου διαβήματος, με τον αυτοπυροβολισμό να ακολουθεί.

Με τρία πράγματα ο Διάβολος μας παίρνει στην Κόλαση...

Να μην βλασφημείτε ποτέ! Να το πείτε στα παιδιά! Γιατί θα ΄ρθει πρώτο ατύχημα με το αυτοκίνητο, δεύτερο ατύχημα, τρίτο και τέλος!

Να μην κάνετε σαρκική αμαρτία μέσα στο αυτοκίνητο! Θα έρθει αυτοκινητιστικό ατύχημα!

Με τρία πράγματα ο Διάβολος μας παίρνει στην Κόλαση: σαρκικά, αιρέσεις και μαγεία!

Νύχτα γεννήθηκε ο Χριστός, νύχτα Αναστήθηκε, νύχτα θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία.

Είδε κάποιος αυτούς που αυτοκτόνησαν να είναι κρεμασμένοι ανάποδα από τα πόδια σε ένα μέρος που μυρίζει ανυπόφορα! Αυτοί έκαναν φόνο (του εαυτού τους) χωρίς να μπορούν να μετανοήσουν οι ίδιοι, επειδή πέθαναν.

Για όσους δικούς μας κοιμήθηκαν, ελεημοσύνες, λαμπάδες, μνημόσυνα, σαρανταλείτουργα, συνέχεια. Δεν μπορεί κανείς να τους βοηθήσει εκεί, παρά μόνον εμείς, ζητώντας με έργα το έλεος του Θεού.

Γέροντας Μόδεστος ο Αγιορείτης

ΥΓ: Ο γέροντας Μόδεστος γεννήθηκε το 1930 και μόνασε επί 27 χρόνια στην Ιερά Σκήτη Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, ενώ επί 40 χρόνια είναι Ιεραπόστολος εν τω κόσμω, στην Ελλάδα μας, έπειτα από υπόδειξη φωτισμένου Αγιορείτη Ερημίτη Γρηγορίου.

πηγή

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στήνει «Άουσβιτς» για απελπισμένους

Ελευθέριος Ανδρώνης

Η επέλαση του εωσφορικού «μετανθρωπισμού» οδηγεί όλο και περισσότερες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης να νομιμοποιούν την ευθανασία προκειμένου να έρθει πιο σύντομα σε πέρας το σχέδιο μείωσης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού.

Οι μαριονέτες που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών, με κτηνώδεις και απάνθρωπους νόμους επισπεύδουν την «Τελική Λύση» που προωθείται από τα ναζιστικά απολειφάδια του WEF. Νόμοι που καλύπτονται από τον μανδύα μιας δήθεν «ανθρωπιάς», φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως δικαιωματιστικά «Άουσβιτς» για απελπισμένους ανθρώπους. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων μεριμνά για να δημιουργεί στρατιές από τέτοιους.

Και αφού όσο αυξάνεται ο υλισμός και η αθεΐα – τόσο αυξάνονται και οι αυτοκτονίες, γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρούν να στήσουν «φάμπρικα» με αυτές, για να κερδίζουν οι σύγχρονοι «Μένγκελε» με τις λευκές ποδιές. Όπως ακριβώς – εδώ και πολλές δεκαετίες – έχουν στήσει βιομηχανία εκτρώσεων, έτσι κάνουν και με τους υποβοηθούμενους θανάτους. Για το σύγχρονο «τέρας» της συστημικής ιατρικής, δεν είναι αρκετά τα ποτάμια αίματος των αγέννητων παιδιών, θέλουν να προσθέσουν και το αίμα παιδιών, ενηλίκων και ηλικιωμένων για να ασελγήσουν ακόμα περισσότερο στον όρκο του Ιπποκράτη.

Έτσι, αντί να αυτοκτονεί ο άνθρωπος… δωρεάν και ίσως να ταλαιπωρείται κιόλας, του παρέχουν κίνητρα να το κάνουν με την «ασφαλή» – επιστημονική μέθοδο, με το αζημίωτο βέβαια.

Δεν υπάρχει για τον άνθρωπο, μεγαλύτερο λάθος, από το να μη προσδοκά «Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος»

«Άμα πεθάνει κανείς… άμα κλείσει, τα μάτια του… πάει… όλα τελείωσαν. Ποιος γύρισε από τον άλλο κόσμο να μας πει, αν είναι τίποτε;… Δε βαριέσαι… Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση. 

Λόγια γνωστά. Χιλιοειπωμένα. «Τροπάριο»! Τα λένε συνεχώς πολλοί. Με… πολλή σοβαρότητα. Με την πεποίθηση ότι είναι μία σοφή διαπίστωση· με τετραγωνική λογική! Αλλά δεν είναι. Είναι φτηνές ανοησίες· αφέλειες· απερισκεψίες· επιπόλαια λόγια. Θέλετε να το διαπιστώσετε; Ρωτήστε τους! Όχι πολλά πράγματα. Μόνο τούτο:

– Πώς το καταλάβατε; Πώς φθάσατε σ’ αυτή τη διαπίστωση; Τί έρευνα κάνατε;
Δεν έχουν τί να απαντήσουν. Όμως έρχονται τα γεγονότα, που φανερώνουν, πόσο εκτός πραγματικότητας είναι κάτι τέτοιες «διαπιστώσεις»! Και δείχνουν ότι αυτοί που τα λένε δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα· ζουν στον κόσμο τους! Γεγονότα είναι οι συνεχείς και αδιάκοπες εμφανίσεις και παρεμβάσεις των αγίων στην ζωή μας. Και όλη η παρουσία των αγίων στη ζωή μας, μας λέει, όχι απλά «κάτι», αλλά «κάτι» για την μετά θάνατο ζωή.

 Το θαυμαστό είναι ότι για εκείνη την πραγματικότητα μας αποκαλύπτουν αισθητά την αλήθεια όχι μόνο άγιοι, αλλά και αμαρτωλοί. 

Στο βιβλίο «Στάρετς Βαρσανούφιος» τ. Α΄, ο όσιος αυτός Ρώσσος αναφέρει, ότι μια χήρα του διηγήθηκε τα εξής: 

 «Μερικά χρόνια πριν, όταν έχασα τον άνδρα μου, ήμουν φοβερά λυπημένη. Η ζωή είχε χάσει για μένα κάθε ενδιαφέρον· και η σκέψη για αυτοκτονία ερχόταν στο νου μου όλο και πιο συχνά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την παραμονή του Πάσχα εκείνης της τραγικής για μένα χρονιάς. Με την φροντίδα της μητέρας όλα ήταν έτοιμα για τον μεγάλο εορτασμό· και το σπίτι μας είχε πάρει την πανηγυρική του

Κοινές ευθύνες στο θάνατο τού αυτόχειρα

Αρχιμανδρίτου π. Σεραφείμ Δημητρίου

Πηγαίνοντας μια Πέμπτη στην διακονία του κοιμητηρίου βρέθηκα μπροστά σε 4 ταφές, οι 2 των οποίων προέκυψαν από αυτοκτονίες. Στα μάτια μου ήταν υπερβολικό. Σε μια μέρα, σε ένα περιφερειακό κοιμητήριο, που θάπτει μόνο δημότες, δύο αυτόχειρες να περιμένουν ταφή.

Λέμε πλέον για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, «συνεπεία ψυχολογικών προβλημάτων» και αυτομάτως όλα κατανοούνται, από του τυπικού της αποδόσεως εκκλησιαστικής κηδεύσεως έως της αποδοχής του γεγονότος ελαφρά τη καρδία. Δεν είναι τα πράγματα όμως τόσο απλά, και δεν μας επιτρέπεται να τα προσπερνάμε εύκολα γιατί στο ερώτημα τι φταίει; Η απάντηση θα πρέπει να είναι για τον καθένα μας, «εγώ φταίω».

Ναι εγώ φταίω, γιατί σαν γονιός, κατανόησα την γονική αγάπη σαν παροχές χρήμα, άνεση, ασυδοσία.

Ναι εγώ φταίω, γιατί σαν ανάδοχος, δεν έδωσα στον αναδεκτό μου την γνώση της αγάπης, ως το ιδανικό της εν Χριστώ ζωής.

Ναι εγώ φταίω, γιατί σαν δάσκαλος, προσπέρασα το κάθε παιδί σαν μέλος ενός συνόλου που δεν αγάπησα, γιατί το συνέδεσα με την δουλεία μου.

Ναι εγώ φταίω, γιατί σαν παπάς της ενορίας, δεν έκανα τη θεωρία της αγάπης πράξη, ώστε να ξέρω το όνομα του καθενός από το ποίμνιο μου.

Ναι εγώ φταίω, γιατί σαν μέλος της εκκλησίας, του δήμου, της πολιτείας, δεν ενδιαφέρθηκα με αγάπη για τον άλλο, τον ελάχιστο αδελφό του Κυρίου, αλλά πολιτεύτηκα ικανοποιημένος με τα όσα με αξία ή απάτη, με αγώνα ή δόλο, με νομιμότητα ή παράνομα, απέκτησα.

Και τώρα τι; Τουλάχιστον ας φωνάξουμε για όποιον ακούσει ... ελάτε αδέλφια μου να αγαπήσουμε το Θεό και την δημιουργία Του. Να τον αγαπήσουμε μέσ΄ από τα πρόσωπα των ανθρώπων και τη φύση. Και όταν τα λάθη μας, μας σέρνουν μπροστά σε αδιέξοδα, ας μη γονατίσουμε με απόγνωση, ας μην απογοητευτούμε.

Κάποτε μου έλεγε ο πνευματικός των γονιών μου, έφυγε και αυτός και οι αδελφές του για το μοναστήρι πριν τα 20, και φεύγοντας εκείνος απεστέγασε το σπίτι για να μην βρεθεί κανείς σε πειρασμό επιστροφής από την άσκηση, δεν έχει πάει σε τρανά σχολεία αλλά στο πανεπιστήμιο της προσευχής, της υπακοής, της ακτημοσύνης, της μελέτης, σήμερα κοντεύει τα 90, μου έλεγε λοιπόν με την σοφία των ανθρώπων του Θεού, «αδελφέ μου, ο Χριστιανός δεν μπορεί να πέφτει σε απόγνωση γιατί γνώση είναι ο Χριστός, αλλά ούτε να απογοητεύεται γιατί τα παιδιά του Θεού δεν είναι γόητες».

Ας μετανοήσουμε, ας παραδεχθούμε, ας ζήσουμε τις συνέπειες. Δεν είναι λύση ένα όπλο, μια θηλιά, λίγο φαρμάκι. Θα πάω φυλακή, και ο Χριστός μας πήγε. Θα χάσω το σπίτι και το αυτοκίνητο «μου», ε και, δεν τα έφερες μαζί σου όταν γεννήθηκες ούτε θα τα πάρεις μαζί σου όταν πεθάνεις. Θα μείνω χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο, μα πριν εκατό μόνο χρόνια, οι άνθρωποι ευτυχούσαν και χωρίς αυτά. Μια μπουκιά ψωμί και μια γουλιά νερό και μπορώ να ζήσω την ζωή που δεν επέλεξα να αποκτήσω αλλά γι' αυτό και δεν μπορώ να σταματήσω.

Βέβαια εγώ που «τρώω», εσύ που καπνίζεις, ο άλλος που «πίνει», είμαστε δυνάμει αυτόχειρες, αλλά προϊόντος του χρόνου, έρχεται ο παιδαγωγός Θεός και παραχωρεί μια ασθένεια, μια δοκιμασία, για να ζήσουμε με μετάνοια την επιστροφή στο χαμένο παράδεισο. Και όσοι θέλουν, με ταπείνωση και υπομονή το επιτυγχάνουν. Όχι όμως, μα ποτέ όχι να ερχόμαστε στο πάσχα του θανάτου με αυτοχειρία, γιατί τότε αυτό το πάσχα, θα είναι κόλαση για νεκρούς και ζωντανούς.

Διαβάσαμε ειδησεογραφικά ότι γονιός αυτοκτόνησε γιατί άνεργος δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις «ανάγκες» των παιδιών του ή άλλος από ντροπή γιατί τον συνέλαβαν να κλέβει «μπλουζάκια» για τα παιδιά του. Μα καλά σ΄ αυτούς τους ανθρώπους δεν τους είπε κάποιος ότι ο Θεός που ταΐζει τα πετεινά του ουρανού και ντύνει τα λουλούδια του αγρού, θα τους έδινε φαγητό και ρούχα μέσω της τοπικής τους εκκλησίας; Ποιος να τους το πει όμως; Εγώ δεν το είπα και ούτε φαντάζομαι και εσύ.

Κάμουμε κηδείες αυτοχείρων, που ντράπηκαν να ζητήσουν βοήθεια από τον γείτονα τους, τα αδέλφια τους, τον παπά τους. Εμπρός λοιπόν ας αρχίσουμε να χτυπάμε πόρτες. Να γνωρίσουμε τους γείτονες μας. Να αφουγκραστούμε την ανάγκη τους. Να μοιραστούμε το ψωμί μας και να τους πούμε - Έλα αδελφέ μου, βγες από το κουστούμι του εγωισμού Σου, εσύ το λες αξιοπρέπεια, μοιράσου το πρόβλημα Σου και «ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται»

Ο Χριστός και η Εκκλησιά υπάρχει, εντάξει για μερικούς ως τόπος "επίγειας καταξίωσης", αλλά για όλους ως ο μοναδικός τόπος σωτηρίας. Έλα με πίστη και αγάπη και πότε δεν θα χάσεις την ελπίδα Σου.

ΠΗΓΗ

Για την απόγνωση και την αυτοκτονία(Αγ.Νεκταρίου)

Για το σοβαρό θέµα της απόγνωσης και της αυτοκτονίας εκφώνησε µια οµιλία ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως στη Λαµία στις 20 Νοεµβρίου 1893 σαν Ιεροκήρυκας. Και επειδή το κοινωνικό αυτό πρόβληµα έχει σήµερα ανησυχητικές διαστάσεις, ο φωτισµένος λόγος του Θεοφόρου πατρός της Εκκλησίας µας και συγχρόνου Αγίου είναι πολύ ωφέλιµος και επίκαιρος.Η απόγνωση είναι φοβερό κακό και αγιάτρευτο πάθος που φθείρει την ψυχή του ανθρώπου. Καταστρέφει κάθε τι υγιές µέσα του, τον παραδίδει στην καταστροφή και τον ωθεί στην να θέσει τέρµα στη ζωή του. Ο Απεγνωσµένος παρότι ζει είναι νεκρός, διότι έχασε το σύνδεσµο µε τον κόσµο και κάθε ευχαρίστηση της ζωής. Νοµίζει ότι ένας γρηγορότερος θάνατος από τον φυσικό θα τον απαλλάξει από τις θλίψεις και τις δυσκολίες της ζωής και καταλήγει στην αυτοκτονία.

Αιτία αυτοκτονίας

  Η απόγνωση λοιπόν είναι η αιτία της αυτοκτονίας και όχι η φρενοπάθεια. Αυτός που αυτοκτονεί δεν είναι παράφρονας αλλά απεγνωσµένος. Ο φρενοπαθείς επιχειρεί και µετά τη διάσωσή του να θανατωθεί χωρίς να έχει προµελετήσει τον τρόπο που θα πεθάνει. Ουδέποτε διαλέγει όπλο ή µέσο αυτοκτονίας και οδηγείται ασυνείδητα στην πράξη του λόγω της φρενοπάθειάς του.Ο παράφρονας δεν ζητά το θάνατο, αλλά ο θάνατος  του είναι συνέπεια απονενοηµένης πράξης.

  Οι αυτοκτονούντες  (αυτόχειρες) όµως που σώθηκαν θεραπεύτηκαν, δεν επιχείρησαν άλληπροσπάθεια αυτοκτονίας και µετανόησαν.  Οι αυτοκτονούντες λοιπόν δεν πάσχουν παθολογικά αλλά ηθικά.Η απόγνωση είναι ηθική παρεκτροπή. Αγνόησαν την ηθική θεραπεία και όταν τους κατέλαβε ο πανικός της  απόγνωσης αυτοκτόνησαν. Άρα είναι υπεύθυνοι των πράξεων τους και έχουν µεγάλη αµαρτία, ασυγχώρητη (εφόσον δεν µπορούν να µετανοήσουν). ∆εν είναι σωστή η ιατρική ιάγνωση, που χαρακτηρίζει όλους τους  αυτοκτονούντας φρενοβλαβείς.

Αιτία απόγνωσης

   Τα αίτια της απόγνωσης είναι πολλά. Το κύριο αίτιο είναι ηθική ασθένεια του πάσχοντος.
 Τους ηθικά ασθενείς µπορούµε να τους διαιρέσουµε σε τρεις κατηγορίες: α) στους άθεους,  β) στους ολιγόπιστους και  γ) σ’ αυτούς που κυριεύονται από τα συναισθήµατά και τις αψικαρδίες τους.

   α) Άθεοι: Αυτοί που ανήκουν στην πρώτη τάξη απολαµβάνουν τη ζωή τους σαν κάτι αγαθό, όσο δεν υπάρχουν δυσκολίες. Έχουν καθαρά υλιστικό φρόνηµα,

ΦΥΛΑΞΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

"Επί σοι , Κύριε, ήλπισα, μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα.

Γενού μοι εις Θεόν υπερασπιστήν." 

 Ψαλμ.λ'.

1. Τα τελευταία χρόνια πενταπλασιάστηκαν οι απόπειρες αυτοκτονίας των νέων στη Δύση.

2. Τα χρόνια αυτά οι κυβερνήσεις διώκουν απροκάλυπτα τη χριστιανική διδασκαλία στην Παιδεία. Η Εκπαίδευση διδάσκει στα παιδιά τη διδασκαλία της απελπισίας.

3. Ο Ιησούς ονομάζει τη διδασκαλία της απελπισίας "ζύμη των Φαρισαίων" και "ζύμη του Ηρώδου". 

"Οράτε, βλέπετε από της ζύμης των Φαρισαίων και της ζύμης Ηρώδου".

4. Ζύμη των Φαρισαίων και του Ηρώδου ο Ιησούς λέει τη διδασκαλία τους η οποία δεν συντελεί καθόλου στην ηθική μόρφωση και ψυχική σωτηρία αυτών που τη δέχονται.

5.  Μερικά γνωρίσματα της διδασκαλίας της απελπισίας: 

Η Εκπαίδευση διδάσκει στα παιδιά ότι η ελευθερία της σκέψης είναι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά του κράτους. Ότι για τη διατήρηση της ειρήνης οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφήνουν την ελευθερία της σκέψης να τους παρασύρει.

Ότι τον κόσμο τον κυβερνούν τα χρήματα.

Ότι δεν υπάρχουν ηθικά όρια.

Ότι δεν πρέπει να πιστεύουν στο Θεό, αλλά στον άνθρωπο. 

Ότι δεν υπάρχει ανάσταση και άλλη ζωή. 

Ότι ο θάνατος είναι λύτρωση.

6. Εκεί όπου επικρατεί η διδασκαλία της απελπισίας ο αριθμός των νέων που αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν παρουσιάζει αλματώδη αύξηση.

7. Στην προπολεμική Ιαπωνία π.χ. η ελευθερία της σκέψης θεωρούνταν έγκλημα. Οι λόγιοι διώκονταν. Η ιαπωνική κινηματογραφική ταινία "ΚΑΜΠΕΪ, η μητέρα μας"περιγράφει τη δίωξη ενός λογίου και της οικογενείας του. Ενδεικτική για το κλίμα που επικρατεί στη χώρα αυτή είναι επίσης η περίπτωση δύο διασήμων συγγραφέων, τουΓιασουνάρι Καβαμπάτα, βραβευμένου με Νόμπελ και του Γιούκιο Μισίμα, οι οποίοι έκαναν εκστρατεία κατά της αυτοκτονίας και αυτοκτόνησαν και οι δύο. Και μάλιστα ο ένας αυτοκτόνησε με τελετουργικό τρόπο.

8. Κατά τη διδασκαλία της απελπισίας η ζωή δεν έχει άλλο νόημα εκτός από την επιβίωση. Όταν δεν μπορεί κανείς να επιβιώσει δεν πρέπει να ζει. Σαν τον σκορπιό που όταν δει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει αυτοκτονεί.

9. Η Εκπαίδευση που διδάσκει έτσι τα παιδιά δεν αποδέχεται το Ευαγγέλιο. Απαγορεύει την προσευχή!

10. Η Γαλλική επανάσταση διακήρυξε ότι δεν θέλει να είναι το ήθος η βάση της ζωής. Δεν θέλει οι νέοι να ελπίζουν στο Θεό, αλλά στον άνθρωπο. Δεν υπάρχουν ηθικά όρια στην επιστημονική έρευνα. Η επιστροφή στις ιδέες αυτές παρουσιάζονται ως νέες ιδέες και η εποχή νέα εποχή. Ο κόσμος τρομοκρατείται με ειδήσεις σαν αυτή: Σε επιστημονικά εργαστήρια στην Αμερική παρασκεύασαν ιό, ο οποίος μπορεί σε ελάχιστο χρόνο να εξολοθρεύσει τον μισό πληθυσμό της Γης!

11. Με τις ιδέες του διαφωτισμού της Γαλλικής επανάστασης που διαδόθηκαν στην Ελλάδα με τον Κοραή και τους άλλους διαφωτιστές διώχτηκε η Ορθοδοξία και εγκαταλείφθηκε η ησυχαστική θεολογία που θεραπεύει τον άνθρωπο από τα πάθη και επιβλήθηκε η σχολαστική θεολογία της Δύσης της γνώσης που κάνει τους ανθρώπους να φουσκώνουν από τον εγωισμό και την υπερηφάνεια, δηλαδή να γίνονται πιο άρρωστοι από πριν. Οι υλιστές ετοιμάζουν μια νέα Βαβέλ.

12. Φυλάξτε τα παιδιά από τη διδασκαλία της απελπισίας! Αλίμονο αν περιμένει κανείς να πεθάνει για να νιώσει ότι είναι άνθρωπος ίσος με τους άλλους!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου/πηγή

Ο Γέροντας Παίσιος για την αυτοκτονία

            

- Γέροντα, μερικοί άνθρωποι, αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στην ζωή τους, αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν.

- Μπαίνει ο εγωισμός στην μέση. Οι περισσότεροι που αυτοκτονούν, ακούν τον διάβολο που τους λέει πως, αν τερματίσουν την ζωή τους, θα γλιτώσουν από το εσωτερικό βάσανο που περνούν, και από εγωισμό αυτοκτονούν.

Αν λ.χ. κάνη κάποιος μια κλεψιά και αποδειχθή ότι έκλεψε, «πάει, λέει, τώρα έγινα ρεζίλι» και, αντί να μετανοήση, να ταπεινωθή και να εξομολογηθή, για να λυτρωθή, αυτοκτονεί. Άλλος αυτοκτονεί, γιατί το παιδί του είναι παράλυτο. «Πως να έχω παράλυτο παιδί εγώ;» λέει και απελπίζεται. Αν είναι υπεύθυνος γι' αυτό και το αναγνωρίζη, ας μετανοήση. Πως βάζει τέρμα στην ζωή του και αφήνει το παιδί του στον δρόμο; Δεν είναι πιο υπεύθυνος μετά;

- Γέροντα, συχνά ακούμε για κάποιον που αυτοκτόνησε ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα.

- Οι ψυχοπαθείς, όταν αυτοκτονούν, έχουν ελαφρυντικά, γιατί είναι σαλεμένο το μυαλό τους. Και συννεφιά να δουν, νιώθουν ένα πλάκωμα. Αν έχουν και μια στενοχώρια, έχουν διπλή συννεφιά. Γι' αυτούς όμως που αυτοκτονούν χωρίς να είναι ψυχοπαθείς - καθώς και για τους αιρετικούς -, δεν εύχεται η Εκκλησία, αλλά τους αφήνει στην κρίση και στο έλεος του Θεού. Ο ιερέας δεν μνημονεύει τα ονόματά τους στην Προσκομιδή ούτε τους βγάζει μερίδα, γιατί με την αυτοκτονία αρνούνται, περιφρονούν την ζωή που είναι δώρο του Θεού. Είναι σαν να τα πετούν όλα στο πρόσωπο του Θεού. Αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε πολλή προσευχή για όσους αυτοκτονούν, για να κάνη κάτι ο Καλός Θεός και γι' αυτούς, γιατί δεν ξέρουμε πως έγινε και αυτοκτόνησαν, ούτε σε τι κατάσταση βρέθηκαν την τελευταία στιγμή. Μπορεί, την ώρα που ξεψυχούσαν, να μετάνοιωσαν, να ζήτησαν συγχώρηση από τον Θεό και να έγινε δεκτή η μετάνοιά τους, οπότε την ψυχή τους να την παρέλαβε Άγγελος Κυρίου.

Είχα ακούσει ότι ένα κοριτσάκι σε ένα χωριό πήγε να βοσκήση την κατσίκα τους. Την έδεσε στο λιβάδι και πήγε πιο πέρα να παίξη. Ξεχάστηκε όμως στο παιχνίδι και η κατσίκα λύθηκε και έφυγε. Έψαξε, αλλά δεν την βρήκε και γύρισε στο σπίτι χωρίς την κατσίκα. Ο πατέρας του θύμωσε πολύ, το έδειρε και το έδιωξε από το σπίτι. «Να πας να βρης την κατσίκα, της είπε. Αν δεν την βρης, να πας να κρεμασθής». Ξεκίνησε το ταλαίπωρο να πάη να ψάξη. Βράδιασε και αυτό ακόμη δεν είχε γυρίσει στο σπίτι. Οι γονείς, βλέποντας ότι νύχτωσε, βγήκαν ανήσυχοι να βρουν το παιδί. Έψαξαν και το βρήκαν κρεμασμένο σε ένα δένδρο. Είχε δέσει στον λαιμό του το σχοινί της κατσίκας και κρεμάστηκε στο δένδρο. Το κακόμοιρο είχε φιλότιμο και πήρε κατά γράμμα αυτό που του είπε ο πατέρας του. Το έθαψαν μετά έξω από το κοιμητήρι. Η Εκκλησία φυσικά καλά έκανε και το έθαψε απ' έξω, για να φρενάρη όσους αυτοκτονούν για το παραμικρό, αλλά και ο Χριστός καλά θα κάνη, αν το βάλη μέσα στον Παράδεισο.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΛΟΓΟΙ Δ΄ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ-/parratiritis