Δημήτριος Λιάκος - θεολόγος : «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου»

                            

Αργία,ο πρώτος εχθρός της σωτηρίας του ανθρώπου

«Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου πνεῦμα ἀργίας... μή μοι δῷς».

Ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ θεωρεῖ ὡς πρῶτο ἐχθρὸ τῆς σωτηρίας του τὴν ἀργία,γι’ αὐτὸ ζητᾶ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὸν λυτρώσει πρὶν ἀπὸ κάθε τι ἄλλο ἀπὸ αὐτήν.
Ἡ ἀργία εἶναι καθολικὸ κακό,ἕνας πνευματικὸς λήθαργος.
«Πολλὴν κακίαν ἐδίδαξεν ἡ ἀργία»,λέει ὁ σοφὸς Σειρὰχ (33, 28).
Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποφαίνεται:«Ἡ ἀργία κακουργίας ἀρχή».

Ἡ ἀργία (ἐκ τοῦ ἀ+ἐργὸς) ἔχει τὴν ἔννοια τῆς ὀκνηρίας,τῆς ἀνορεξίας γιὰ κάθε ἔργο
καὶ κάθε δραστηριότητα,σωματικὴ καὶ πνευματική.
Ἡ ἀργία εἶναι μιὰ κατάσταση τεμπελιᾶς,ἀθυμίας, ραθυμίας καὶ ἀδιαφορίας,ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ὁλοκληρωτικὴ παθητικότητα καὶ μᾶς καταδικάζει στὴν ἀκινησία καὶ τὴν ἀνικανότητα γιὰ ὁποιαδήποτε ἀλλαγή.
«Ἐν ἐπιθυμίαις ἐστὶ πᾶς ἀεργὸς» λέει ἀποφθεγματικὰ ὁ σοφὸς Παροιμιαστής (13, 4).
Ἡ σκέψη τοῦ ἀργόσχολου δὲν ἔχει καμία σοβαρὴ ἐνασχόληση,γι’ αὐτὸ διαρκῶς
περιπλανᾶται σὲ ρυπαροὺς λογισμοὺς καὶ ἄτοπες ἐπιθυμίες.
ʽἩ ἀργία στερεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ χαρὰ καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῆς δημιουργίας,
ἐνῷ ἀντίθετα, ὅσοι ἐργάζονται ἔχουν τὸ προνόμιο νὰ ἀπολαμβάνουν τοὺς ἀγαθοὺς καρποὺς τῶν ἔργων τους.
ʽὍταν δὲν χρησιμοποιοῦμε τὶς δυνάμεις μὲ τὶς ὁποῖες μᾶς προίκισε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἐκτελοῦμε ἔργα ἀγαθά,μοιάζουμε μὲ τὸν δοῦλο τῆς παραβολῆς ποὺ ἔκρυψε τὸ τάλαντο στὴ γῆ.
Τὸ ἀχρηστεύουμε, ὅπως ἀχρηστεύει τὰ πόδια του ὁ ἄνθρωποςποὺ δὲν βαδίζει γιὰ

Μέρα ευλογημένη από τον Θεό...

“Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ΄αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού. Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου. Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.

( Αρχιεπίσκοπος Anthony Bloom )

1. Τό πρῶτο πού θά σκεφθεῖς, ὅταν ξυπνᾶς εἶναι ἡ σκέψη τοῦ Χριστοῦ. Νά στρέψουμε τόν νοῦ μας στόν Χριστό. Ὁ Γέρων Πορφύριος ἔλεγε: “Μήν ἀσχολεῖσαι μέ τό σκοτάδι, ἄνοιξε τό παράθυρο στό φῶς”.

2. Προσευχή. Μπορεῖς νά προσεύχεσαι ἀκόμη κι ὅταν κάνεις ἁπλά καθημερινά πράγματα. Γιά παράδειγμα, ὅπως ἔλεγε ἕνας μοναχός ὅταν κατέβαινε τά σκαλιά τοῦ μετρό, πού τοῦ θύμιζαν κατάβαση στά ἔγκατα τῆς γῆς, μπορεῖς νά λές τό “Κύριε Ἐλέησον” κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά πού εἶναι, σκέψου πόσες φορές θά τό ἔχεις πεῖ!

3. Κάθε μέρα νά μήν τήν βλέπουμε σάν ρουτίνα. Ἡ κάθε μέρα ἔχει μία ἔκπληξη γιά τούς Χριστιανούς. Ὡς τό βράδυ κάτι θά γίνει καί ὁ Θεός κάποιο μήνυμα θά σοῦ στείλει. Ἡ ζωή δέν κυλάει ἐπίπεδα καί μονότονα σάν καρδιογράφημα…

4. Νά πλησιάσουμε λίγο περισσότερο τήν ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιος ἀγαπάει , γιά νά τοῦ ποῦν εὐχαριστῶ, θά ἔχει πάντα ἄγχος.

5. Κάθε μέρα νά βρίσκεις λίγο χρόνο νά ἡρεμεῖς. Ἔστω καί δέκα λεπτά. Νά δεῖς λίγο τή ζωή χωρίς τήν βιασύνη της. Καί τότε θά ἀκούσεις τή φωνή τοῦ ἐσωτερικού σου κόσμου. Γιατί “ὅταν ὑπάρχει τρικυμία, δέν μπορεῖς νά δεῖς τό βυθό τῆς θάλασσας”.

6. Τό ἄγχος φεύγει μέ τήν μνήμη θανάτου. Ἅμα σκεφθεῖς τό τέλος, ἀποφορτίζεις τήν ζωή σου ἀπό τά ἀσήμαντα. Αὐτή ἡ σκέψη μᾶς προσγειώνει καί μᾶς ἀπογειώνει ταυτόχρονα. Προσγειώνεσαι καί ταπεινώνεσαι καί τό ἄγχος φεύγει.

7. Νά σκεφτόμαστε ὅτι δέν εἴμαστε μόνοι. Ἔχουμε τούς Ἁγίους. Μποροῦμε νά προσευχόμαστε καί νά τούς ἐπικαλούμαστε. “Ἅγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε ὑπέρ ἡμῶν”. Κάποιος προσευχόταν στούς Ἀγίους Σαράντα Μάρτυρες. Καί τότε ἕνα δαιμόνιο ἀκούστηκε νά λέει, “ἄ, ὄχι σ’ αὐτούς, αὐτοί μᾶς μαστιγώνουν περισσότερο ἀπ’ ὅλους”.

8. Νά σκεφτόμαστε πῶς κυλάει ἡ ζωή μας κάθε μέρα, γιά νά κάνουμε ἕναν ἀπολογισμό τῆς ἡμέρας. Ὅπως ὁ Ἅγιος Δωρόθεος, πού κατέγραφε κάθε μέρα ποιόν πλήγωσε , και προσπαθούσε να επανορθώσει.

9. Κάθε μέρα βλέπε τά δῶρα τοῦ Θεοῦ καί λέγε “Εὐχαριστῶ” στόν Θεό.
Ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος, “Εὐχαριστεῖς τόν Θεό πού μπορεῖς νά περπατᾶς;”.
Ακόμα και αυτό το απλό , υπάρχουν άλλοι που δεν το έχουν.

10. Κάθε μέρα νά σκεφτόμαστε ὅτι Κάποιος πρίν ἀπό 2000 χρόνια σταυρώθηκε γιά μᾶς.
Σοῦ δίνει τήν αἴσθηση ὅτι κάποιος σέ ἀγαπᾶ πάρα πολύ. Ἄν ἡρεμήσει ἡ ψυχή σου καί ταπεινωθεῖ, ἔστω καί στό παρά πέντε, θά φανερωθεῖ καί θά σε βοηθήσει ὁ Χριστός.

” Όσο για τη μέρα που αρχίζει, αν αποδεχτείς ότι είναι ευλογημένη από το Θεό, διαλεγμένη από το ίδιο Του το χέρι, τότε κάθε πρόσωπο που συναντάς είναι δώρο του Θεού, κάθε περίσταση που θα συναντήσεις είναι δώρο του Θεού, έστω και αν είναι πικρή ή γλυκιά, αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει. Είναι δώρο του Θεού σε σένα και αν το πάρεις μ΄αυτό τον τρόπο, τότε μπορείς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε κατάσταση.

Να την δεχτείς με την ετοιμότητα ότι μπορεί να σου συμβεί οτιδήποτε ευχάριστο ή δυσάρεστο.

ΠΗΓΗ

Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ-2)Πνεύμα περιεργείας

Την περιέργεια πολλοί σοφοί του κόσμου εύστοχα την καταδικάζουν. Γιατί ένας που είναι περίεργος δεν μπορεί να είναι κι έχέμυθος (Τερέντιος). Γιατί όποιος ασχολείται με τα ξένα πράγματα αρρωσταίνει από την περιέργεια του (Ευκλείδης ό Μεγαρεΰς).


Ό άγιος Κασσιανός ό Ρωμαίος, στον έκτο περί των οκτώ λογισμών της κακίας

 λόγων του, αναφέρει πώς από την αργία γεννιέται ή περιέργεια, από την

 περιέργεια ή αταξία καί από την άταξίά κάθε κακία. Ή περιέργεια λοιπόν

 συνδέεται με την αργία καί πιστά την ακολουθεί. Είναι, κατά τον καταπληκτικό

 στίς παρομοιώσεις όσιο Ιωάννη της Κλίμακος, ή κόλλα που μας κρατάει

 προσκολλημένους στα γήινα.


Εΐναι αλήθεια πώς ό αργός καί περίεργος με κάτι εύκολο θέλει ν' ασχολείται, ώστε

 να δικαιολογεί την ύπαρξη καί την παρουσία του. Αθετώντας την εκτέλεση των

 θείων εντολών καί άλλων σοβαρών εργασιών, ψάχνει καί βρίσκει μια απατηλή

 ενασχόληση με τους άλλους καί τα πράγματα. Θεωρεί ολο­κλήρωση τη φροντίδα

 καί τίς ερωτήσεις για τα πολλά, φοβού­μενος κι αποφεύγοντας συστηματικά τα

 επώδυνα. Ή περιέρ­γεια καί ή φυγοπονία, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας,

χαρακτηρίζουν τον εργάτη των παθών. Αντιθέτως ό φίλος του Θεού μεριμνά πάντα

 πώς ν' αρέσει στόν Κύριο κι αυτή εΐναι ή κύρια φροντίδα του.



Ή περιέργεια επίσης φανερώνει τη φιλαυτία του άνθρώπου, καθώς καί την

 υπερηφάνεια του. Ή περιέργεια τΰπτει καί τους θεωρούμενους ευφυείς καί πολύ

 τους ευφάντα­στους, οι όποιοι είναι κι εΰκολώτερα επιρρεπείς στην πολυ­λογία καί

 την ΰψηλοφροσύνη. Ή ηδονή της λεξιθηρίας, των λογοπαιγνίων, της επιδείξεως

 γνώσεων, είναι δείγμα περίερ­γων, πού ασχολούνται πολύ με τους άλλους, πού

 θέλουν ν' αρέσουν στους άλλους, πού θέλουν να κυριαρχούν των συζη­τήσεων. Έτσι

 φθάνουν, ασχολούμενοι συνεχώς με τους άλ­λους, να μην ασχολούνται διόλου με

 τον εαυτό τους, να μη δέχονται συμβουλές καί κρίσεις, παρά μόνο εύκολα να δίνουν.


Ό άββάς Δωρόθεος ασχολείται με μια σπανιώτερη περί­πτωση περιέργειας.

 Αναφέρει: Τυχαίνει καμιά φορά να υποψιαστεί κάποιος κάτι καί τα πράγματα να

 αποδείξουν ότι ήταν άληθινό. Καί γι' αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ότι, επειδή θέλει να

 όιορθώσει τον εαυτό του, πάντοτε κινείται με καχυποψία καί περιέργεια, κάνοντας την ακόλουθη σκέψη:

«"Αν μιλάει κανείς εναντίον μου κι εγώ τον άκοϋσω, θα καταλάβω ποιο είναι το

 σφάλμα που με κατηγορεί καί θα διορθωθώ».

Ό μέγας άββάς αμέσως καταδικάζει τον σκεπτόμενο έτσι, τον θέλει μάλιστα

 δαϊμονόκινητό. "Αν έχει πράγματι διάθεση διορθώσεως, ας μετανοήσει όταν του

 υπο­δείξουν το λάθος του κι ας μην αυξάνει καί δικαιολογεί έτσι την περιέργεια του.

Είναι καλή καί απαραίτητη ή γνώση καί ή φιλομάθεια. "Ομως όσο κακή είναι ή

 άγνωσία καί ή αμάθεια, τόσο προσο­χή θέλει ή ακατάπαυστη περιέργεια καί ή από

 αυτή πολυ­πραγμοσύνη καί διάχυση. Οι πολλοί, μάταιοι, άτακτοι καί βλαπτικοί

 λογισμοί σκοτίζουν το νου καί δεν τον αφήνουν να εννοήσει κι εκείνο πού

 πρέπει.'Ας συγκεντρώνεται ό άνθρωπος στον εαυτό του κι ας άσχολείται μέ τ'

 απαραίτητα καί αναγκαία.Τα τόσα καθημερινά μηνύματα, οι ειδήσεις καί οι

 .μεταβολές του κόσμου, όσο κι αν θέλουμε, δεν τα προλαβαί­νουμε όλα. Με σύνεση

 ας συγκεντρωνόμαστε στα χρήσιμα καί ουσιαστικά ωφέλιμα. "Ας γίνουμε σαν

 τους σοφούς εκείνους επιστήμονες πού κατορθώνουν τα μεγάλα ασχολούμενοι με τα μικρά.


'Ας εξειδικευθούμε να γνωρίσουμε τα βάθη των καρδιών μας.Όπως λέγει ο

 πάνσοφος άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης:

"Ας είσαι προσεκτικός εραστής εις το να καταλάβης τα πνευματικά και

 ουράνια...Και βέβαια θέλεις εϋαρεστήσει πολύ τον Θεόν, ό οποίος έχει δια τους

 εκλεκτούς καί ήγαπημένους του εκείνους, πού τον αγα­πούν και σπουδάζουν να

 κάμουν το θέλημά Του

''Η ειρήνη των αρετών και η ταραχή των παθών''-Εκδ.Τήνος-''Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου''

Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ-1)ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΙΑΣ

Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ-1)ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΙΑΣ

Οι Πατέρες της Εκκλησίας σφοδρά τη μαστιγώνουν ως μητέρα άφθονων κακών.

 Ό Μέγας Βασίλειος χαρακτηριστικά την παρουσιάζει ως αίτια κάθε κακουργίας καί ό Ιερός Χρυσόστομος ως πηγή πάσης αμαρτίας. 

Επόμενοι του σοφού εκείνου Σόλωνος του Αθηναίου, στον όποιο ανήκει ή γνωστή ρήση αργία μήτηρ πάσης κακίας καί τής Σοφίας του Σειράχ οπού πολλή κακία έδίδαξε ή αργία. 

Ό αργός συχνά ταυτίζε­ται με τον οκνηρό, τον φυγόπονο, τον ανέμελο, τον ρέμπελο, αυτόν πού ζεί παρασιτικά καί εις βάρος των άλλων. Αργός ακόμη εΐναι όχι μόνο ό άεργος άλλα καί ό εργαζόμενος άχαρα, ανόρεχτα, άπρόσεχτα, βιαστικά καί συγχυσμένα.

 Αργός κυ­ρίως είναι, κατά τη νηπτική γραμματεία, ό άκηδιαστής, ό μελετών καί μη μελετών, ό προσευχόμένος καί μη προσευχόμενος, ό έκκλησιαζόμένος καί μη έκκλησιαζόμενος. Βλέπετε πόσο ταλαίπωρος είναι ό άνθρωπος του πάθους αύτού; Πόσο όξιολύπητος καί πόσο αγώνα προσωπικό καί υπεύθυνο καί σοβαρό χρειάζεται; Πόση βοήθεια, συνδρομή, προσευχή καί έλεος θέλει; "Εχει ανάγκη φίλων, συγγενών, πνευματικών, αγίων καί αγγέλων για ν' απαλλαγεί του φοβερού πάθους, πού τον δένει με τον εαυτό του, το σαρκίο του, τίς ιδέες του καί τη νομιζόμενη ανάπαυση του.

"Ας δούμε όμως πιο καλά τον άνθρωπο του πάθους αυτού, που εντός του φωλιάζουν κι επωάζονται κι άλλα πάθη. Ό άνθρωπος πού επί καιρό αφήνει τ' άκρα του ακίνητα θα πάθει άγκίλωση. Ή συνείδηση αν περιφρονηθεί σιγάζει καί σβύνει. Ή ψυχή αν παύσει να προσεύχεται θα μείνει αγρός ακαλλιέργητος καί θα χρειασθεί πολύς κόπος για να βρει την ικμάδα της Ή αργία είναι το εύφορο έδαφος για ν' αναπτυχθούν τ' αγκάθια των ρυπαρών λογισμών, των αισχρών φαντασιών, των άτοπων πράξεων καί των πονηρών ενθυμήσεων.Στήν κατάσταση αυτή ό άνθρωπος χάνει τη σοβαρότητα του, την αξιοπρέπεια του καί την ευγένεια του. Πλήττει, νευριάζει, άγχεται, μελαγχολεί ή οδηγείται στη διασκέδαση, την περιπλάνηση, την πολυλογία, την ευτραπελία καί την ειρωνεία.

 Ή εργασία βοηθά καί στηρίζει στην απαλλαγή του νοσήματος της αργίας.Θέλει όμως κι εκείνη τρόπο καί μέτρο για να μη μας οδηγήσει σε άλλα αδιέξοδα καί κυρίως στην πλεονεξία.Ακόμη καί στην έρημο οί ασκητές δεν έπαυαν να καλλιεργούν τη γη, να έργοχειρούν καί να τρώγουν τον άρτο τους με τον ίδρωτα τους, για να μη γίνονται βάρος στους άλλους καί να μη ή αργία δουλώσει τίς δυνάμεις της -ψυχής. Ό πνευματικός άνθρωπος, γράφει ό αρχιεπίσκοπος Χερσώνος Ίννοκέντιος, αναφωνεί: Μη δώσεις, Κύριε, οί ήμερες της ζωής μου, οί τόσο λίγες καί σύντομες, να κυλήσουν στη ματαιότητα του κοσμικού φρονήματος καί στην απραξία. Μη με αφήσεις να δάψω τα τάλαντα, που μου ένεπιστεύθης, στη γη της λήθης καί της οκνηρίας...

Τον άνθρωπο του Θεού χαρακτηρίζει ή γενναιότητα, ή ειρήνη καί ή χαρά. Τον αποθαρρυμένο, λυπημένο καί κουρασμένο αργό τον έχει καταλάβει πνεύμα αντίθετο του Ευαγγελίου του Χριστού. Μια παρατεινόμενη σκοτεινή συννεφιά έχει σκεπάσει την καρδιά του άνθρωπου. Ή κατάσταση όμως αυτή συνήθως είναι ηθελημένη. Είναι μία παράδοση άνευ όρων στην οποία κατάσταση μου, δίχως καμμία διάθεση καί προσπάθεια για μια αλλαγή. Καί όσο ή κατάσταση αυτή χρονίζει τόσο σοβαρότερη γίνεται ή ασθένεια. Μπορεί έτσι ή ψυχή εύκολα να οδηγηθεί σε μαρασμό καί απελπισία.

Δεν είναι μικρός δυστυχώς ό αριθμός των ψυχών πού από διαφορετικές αφετηρίες, αφορμές κι αιτίες έπαυσαν εσωτερικά ν' αντιστέκονται, το ανικανοποίητο τους κυρίευσε καταδικαστικά καί ή ερήμωση, ή πλήξη, ή ανία καί ή θλίψη έγιναν οί φίλες της καρδιάς τους.

Το πνεύμα της απελπισίας, πού γεννιέται από το πνεύμα της οκνηρίας, εμποδίζει ν' αρχίσουμε μια πνευματική πορεία. Νομίζουμε πώς ό όσιος Έφραίμ κυρίως την επιβλαβή αργία της μη εκτελέσεως των εντολών του Θεοΰ εννοεί. Ό άνθρωποςέχει κληθεί να γίνει άγιος.Τ' ότι δεν φθάνουν όλοι στην αγιότητα οφείλεται στην άργία, πού είναι, κατά ένα Αγιορείτη Γέροντα, εύθέως άντίθετη με την ανάπτυξη του πνευματικόύ άνθρώπου, ή οποία είναι ή άρνηοη της προσωπικής του εξελίξεως, το μαράζωμα στη στασιμότητα (Ιερομ. Πετρώνιος Προδρομίτης).

Τελικώς παρατηρείται ό κόσμος να κυλά σε δύο αντίθετα ρεύματα, σε δύο παράλληλους πεζόδρομους. Στό ένα ρεύμα σεριανίζουν οι αργοί, κουτσομπολεύοντάς, περιπαίζοντας, αμεριμνώντας, με συνηθισμένο επίλογο της πορείας τους παράπονα πολλά για το πόσο άσχημα αισθάνονται και πόσο κουρασμένοι είναι. Στό άλλο ρεύμα κυλούν με γοργώτερο ρυθμό, παρότι φορτωμένοι τόσα βάρη, υποθέσεις, ασχολίες κι εργασίες,αυτοί πού καθημερινά συνθλίβονται από τους κόπους, συντομεύοντας έτσι τον χρόνο της ζωής τους της 'ίδιας, για την οποία, όπως λένε, παλεύουν. Τελικώς ως οί αργοί και οί πολυάσχολοι και πολυμέριμνοι εΐναι δουλωμένοι φοβερά, και αυτό είναι και το κοινό τους σημείο.

 Ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης στο πολύτιμο έργο του, τα «Πνευματικά Γυμνάσματα», γίνεται αναλυτικός και πολύ παραστατικός. Αναφέρει πώς ό δαίμονας άνοιξε σε αυτόν τον κόσμο ένα σχολείο πονηριών, βλέποντας πώς αυτός δεν προλαβαίνει να δίνει μαθήματα κακουργίας, κι έβαλε στη θέση του την αργία διδάσκαλο, οπού και οί χειρότεροι γίνονται οί καλύτεροι μαθητές της. Οί μαθητές προκύπτουν με το να γίνονται εχθροί των κόπων καί φίλοι των ηδονών. Δεν υστερούν όμως καί οί μαθητές του 'ίδιου σχολείου, πού διδάσκονται την υποδούλωση στίς περιττές υποθέσεις καί μέριμνες.
Μη νομίζει κανείς πώς όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στους εκτός Εκκλησίας. Το πνεύμα της αργίας καί οκνηρίας όταν καταλάβει την ψυχή του πιστού προφασίζεται ασθένειες για να μη νηστεύει, να μην εκκλησιάζεται, να μην προσεύχεται καί γενικώς να έγκρατεύεται. Οι πολυάσχολοι πάλι τις ίδιες περί-που δικαιολογίες βρίσκουν καί παγιδευμένοι σε μάταια έργα δεν βρίσκουν καιρό για να έκκλησιασθοϋν καί να μελετήσουν κάτι προς ψυχική ωφέλεια. "Αν τους μείνει λίγος χρόνος τον δίνουν στην ανάπαυση. Αν καταφέρουν κάποτε να ξεγλυστρήσουν άπ' όλα αυτά πού τους απασχολούν καί βρεθούν στην εκκλησία, στη μελέτη ή την προσευχή, ό νους τους τρέχει άλλου.

Τό φως του Ευαγγελίου είναι το μόνο που μπορεί να φωτίσει όλες τις γωνιές της καρδιάς καί του νου, να διαλευκάνει τα στίγματα,να ξεκαθαρίσει τα όρια των παθών καί των δυνατοτήτων,ν' απαντήσει στα ερωτήματα, ποιο είναι το μέτρο, να οδηγήσει τα βήματα σε τρίβους σωτηρίας. Το θείο φως θα παραμυθήσει καί ζωογονήσει. Ή θεία χάρη θ' ανεβάσει τον πεπτωκότα από τίς φυλακές του άδη στις πύλες τ' ουρανού. Πρέπει όμως να το ζητήσουμε με λόγο καί έργο καί θερμή ικεσία. Σάν τον Αγιορείτη ασκητή,τον μέγα άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, εκ βαθέων νά κραυγάζουμε: φώτισόν μου το σκότος!...

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

''Η ειρήνη των αρετών και η ταραχή των παθών''εκδ.Τήνος