Ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία εἶναι ἀναγκαία;

 

ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ...

Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα,
ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον·
οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος,
οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·
ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος,
ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται.

Αυτή η φράση δεν διαβάζεται. Στέκεται.
Στέκεται μπροστά μας όπως στέκεται το σώμα πριν χαθεί από τα μάτια: αδιαπραγμάτευτη, γυμνή, χωρίς περιθώριο ερμηνευτικής παρηγοριάς. Η νεκρώσιμη ακολουθία δεν ζητά να μας εξηγήσει τον θάνατο, ζητά να μας απογυμνώσει από τις αυταπάτες μας.
Και το κάνει όχι με φιλοσοφία, αλλά με ρήξη.

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα.
Όχι επειδή είναι άνευ αξίας, αλλά επειδή δεν αντέχουν το πέρασμα.
Η ματαιότητα εδώ δεν είναι μηδενισμός.Είναι διάγνωση.
Είναι η στιγμή που το νόημα παύει να στηρίζεται στη διάρκεια και αναγκάζεται να αναζητήσει αλλού την πηγή του.
Μέχρι να φανεί ο θάνατος, ζούμε σαν να κρατάμε. Μετά, καταλαβαίνουμε ότι κρατιόμασταν.

Ου παραμένει ο πλούτος.
Και αυτό δεν αφορά μόνο την υλική συσσώρευση. Αφορά τον πλούτο της οικειότητας, τον πλούτο του καθημερινού ρυθμού, τον πλούτο του «είμαστε εδώ μαζί». Εκείνον τον πλούτο που ποτέ δεν ονομάζεται έτσι όσο υπάρχει, γιατί νομίζουμε ότι είναι φυσικός νόμος. Όταν όμως χαθεί, αποκαλύπτεται ως δάνειο. Κι αυτό το δάνειο ανακαλείται χωρίς προειδοποίηση.

«Ευλογητός ει Κύριε», «Σος ειμι εγώ, σώσον με»!

Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης 

  Ο ναός ήταν γεμάτος από κόσμο. Είχε πεθάνει ο Αρχιμανδρίτης Λαυρέντιος, άνθρωπος επίλεκτος και φιλάνθρωπος, πολύ αγαπημένος από όλους, και είχαν έλθει να τον ίδούν για τελευταία φορά. Τώρα βρισκόταν στο νεκροκρέββατο, στην μέση της εκκλησίας, και οι μοναχοί ολόγυρά του.
  Ήλθε σιωπηλός κι ο καθηγούμενος με θλιμμένο πρόσωπο για τον αγαπητό του φίλο, πήγε στο στασίδι του, και αμέσως ένας μεγάλος αριθμός από ιερομονάχους και διακόνους άρχισε την νεκρώσιμο ακολουθία.

  Στο προσκέφαλο του κεκοιμημένου, ένας μοναχός που φορούσε μανδύα και καλυμμαύχι, άρχισε να διαβάζη το 17ο κάθισμα: ''Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ…''

 Ταυτοχρόνως, από το δεξιό χορό ακούγεται αργά και σιγανά μια χαμηλή ψαλμωδία: «Ευλογητός ει Κύριε». Σαν ένας αντίλαλος επαναλαμβάνει ο άλλος χορός: «Ευλογητός ει Κύριε».

Το διάβασμα συνεχίζεται καθαρά κι αργά: «Εν όλη καρδία μου εξεζήτησά Σε, οδόν εντολών Σου έδραμον…», «αι χείρες Σου εποίησάν με και έπλασάν με…», και η επωδός των χορών που το συνοδεύει, εξαφανίζεται στο ύψος των θόλων, όπως ο καπνός του θυμιάματος.

«Σος ειμι εγώ…» συνεχίζει ο αναγνώστης και οι χοροί επαναλαμβάνουν με την σειρά: «Σος ειμι εγώ, σώσον με», «Σος ειμι εγώ, σώσον με».

«Η ψυχή μου εν ταις χερσί Σου…» ακολουθεί ο αναγνώστης, «θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με…», εκέκραξα εν όλη καρδία μου…, Σος ειμι εγώ, σώσον με».

Η εκκλησία είναι γεμάτη απ’ αυτό το μουρμουρητό και δάκρυα σιωπηλά πέφτουν από τα μάτια όλων. Ο καθηγούμενος στηρίζεται στη ράβδο του, το ιερατείο και το πλήθος των πιστών ακούουν με βαθειά σιωπή…

Οι άνθρωποι, αντί να κλαίνε για τις αμαρτίες του θανόντος....

  Οι άνθρωποι, αντί να κλαίνε για τις αμαρτίες του θανόντος και να παρακαλάνε τον Θεό να τον συγχωρέσει, κλαίνε για το ότι έχασαν από κοντά τους ένα αγαπημένο τους πρόσωπο.
Στους 1.000 ανθρώπους που κλαίνε, ούτε ένας κλαίει για τα αμαρτήματα του νεκρού, αλλά κλαίει για το ότι θα τον στερηθούν.
Δεν έχουμε δάκρυα τέτοια, που να ωφελήσουν την ψυχή του νεκρού και αντί να βοηθήσουμε, κάνουμε κακό.
Οπωσδήποτε θα στενοχωρηθείς, θα συγκινηθείς, θα πονέσεις, θα θλιβείς, αλλά όχι να κλαις απαρηγόρητα και να λυπηθείς (η λύπη είναι εκ του σατανά) και όταν τους το λες, σου λένε:
- Και ο Θεός έκλαψε, όταν είδε τον Λάζαρο νεκρό.
Να που είμαστε ακατήχητοι!

 Διότι ο Χριστός δεν έκλαψε, αλλά δάκρυσε και όχι επειδή είδε νεκρό τον Λάζαρο, αφού ήξερε ότι σε λίγο θα τον ανέσταινε, αλλά δάκρυσε για την κατάντια του ανθρώπου, σαν να έλεγε ο Χριστός: «Άνθρωπε πώς κατάντησες, λόγω της αμαρτίας, να γνωρίζεις θάνατο».

Δημήτριος Παναγόπουλος -Ιεροκήρυκας

Όταν συμπέσει κηδεία μέσα στο σπίτι που ετοιμάζεται για γάμο, τί γίνεται;

Και το ερώτημα αυτό πολλές φορές το αντιμετωπίζει η Εκκλησία μας.

 Οι άνθρωποι χωρίς να γνωρίζουν τι γίνεται και σ' αυτήν την περίπτωση, αντί να ρωτήσουν τους πνευματικούς ταγούς, που είναι οι ιερείς μας και κυρίως οι πνευματικοί εξομολόγοι, δέχονται τέτοιου είδους συμβουλές από προληπτικές και δεισιδαίμονες γυναίκες, που ποτέ δεν ομιλούν με πνεύμα Θεού, γιατί δεν κατέχουν τη θεολογία της Εκκλησίας μας, με αποτέλεσμα να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα μέσα στα σπίτια, παρά να δίνουν λύσεις.

Εν προκειμένω θα ήθελα να σημειώσω, ότι όλα όσα συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας είναι καλοδεχούμενα. Οι πιστοί μας δεν πρέπει να θεωρούν τον θάνατο ως κάτι κακό.
Ο θάνατος σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία θεωρείται κοίμηση. Κάνεις από τούς τεθνεώτες που φεύγει απ' αυτή τη ζωή δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται, αλλά ζει μέσα στην ουράνια κατοικία του Θεού. Για τον λόγο αυτό μέσα στον ορθόδοξο ναό τελούνται συνεχώς και αδιαλείπτως όλα τα μυστήρια και οι ακολουθίες, χωρίς να ειδικεύεται κάποιος ναός σε ναό γάμων ή βαπτίσεων ή κηδειών ή μνημοσυνών.