Φωνές βροντές και αστραπές Εμφανίσεις τής Ουράνιας Εκκλησίας στην Αποκάλυψη

Αφήνοντας την Αγία Γραφή να ερμηνεύσει τον εαυτό της
1. Η φωνή τού Θεού
2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
3. Φωνή λαού: Οργή Θεού
4. Πίνακας εδαφίων

Ο Θεός δεν έχει ανθρώπινη φωνή. Δεν χρειάζεται καν ανθρώπινη φωνή για να εκφρασθεί. Παρ' όλα αυτά, στην Αγία Γραφή συχνά διαβάζουμε για κάποιες περιπτώσεις, που ο Θεός ακούστηκε από τους ανθρώπους. Ας δούμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις, καθώς και κάποια συμπεράσματα που εξάγονται από αυτές.

1. Η φωνή τού Θεού
Όταν ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ τις δέκα εντολές, τους μίλησε από το όρος Σινά: "Και πας ο λαός έβλεπε τας βροντάς και τας αστραπάς, και την φωνήν τής σάλπιγγος, και το όρος καπνίζον". (Έξοδος 20/κ΄ 18). Τόσο τρομερό ήταν το φαινόμενο αυτό, που οι Ισραηλίτες παρακάλεσαν το Μωυσή να τους μεταφέρει αυτός τα λόγια τού Θεού, "για να μη πεθάνουν". Τότε ο Μωυσής τους εξήγησε πως "αυτό γινόταν για να φοβηθούν το Θεό και να μην αμαρτάνουν, και πως δεν επρόκειτο να πάθουν κακό". (εδ. 19,20).

Η φοβερή φωνή τού Θεού, ήταν γνωστή και στον Ελιού, το φίλο τού Ιώβ, όπως φαίνεται από την περιγραφή του στο Ιώβ 37/λζ΄ 2 - 5: "Ακούσατε προσεκτικώς την τρομεράν φωνήν αυτού, και τον ήχον τον εξερχόμενον εκ τού στόματος αυτού... Κατόπιν αυτού βοά φωνή. Βροντά με την φωνήν τής μεγαλωσύνης αυτού".

Κατά τον ίδιο τρόπο, περιγράφει τη φωνή τού Θεού ο Δαβίδ: "Η φωνή τού Κυρίου επί τών υδάτων. Ο Θεός τής δόξης βροντά. Ο Κύριος είναι επί υδάτων πολλών. Η φωνή τού Κυρίου είναι δυνατή. ... συντρίβει κέδρους... σείει την έρημον..." (Ψαλμοί 29/κθ΄ 3 - 10).

Έτσι, ως βροντή ακούστηκε η φωνή τού Θεού όταν απάντησε στον Ιησού Χριστό: " Ήλθε λοιπόν φωνή εκ τού ουρανού: "Και εδόξασα, και πάλιν θέλω δοξάσει". Ο όχλος λοιπόν ο παρεστώς και ακούσας, έλεγεν ότι έγεινε βροντή". (Ιωάννης 12/ιβ΄ 28,29).

2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
Όλα αυτά, ήταν γνωστά στους Ισραηλίτες. Γι' αυτό ο Θεός περιέκλεισε μέσα στις προφητείες του ορισμένα στοιχεία, χρήσιμα για την κατανόησή τους, που είχαν σχέση με τον τρόπο που έκανε να ακούγεται η φωνή του. Έτσι, εκτός από τον Ελιού και τον Δαβίδ που είδαμε προηγουμένως, έδωσε στους προφήτες: Δανιήλ, Ιεζεκιήλ και Ιωάννη το Θεολόγο, κάποιες οράσεις, με τις οποίες θα ασχοληθούμε στη συνέχεια τής μελέτης μας.

Ο Ιεζεκιήλ στο 1/α΄ 24, περιγράφει τον ήχο τών φτερών τών χερουβείμ ως εξής: "και ήκουον την φωνήν τών πτερύγων αυτών εν τω πορεύεσθαι αυτά ως φωνήν ύδατος πολλού..." Εδώ, η φωνή υδάτων πολλών, ακούγεται από τα φτερά τών χερουβείμ.

Γιατί άραγε, εφ' όσον αυτός ο ήχος είναι χαρακτηριστικός τής φωνής τού Θεού;

Αυτό θυμίζει χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου αναφέρεται ο Θεός ως "καθήμενος επί τών χερουβείμ", "επί πτερύγων ανέμων". (Ησαϊας 37/λζ΄ 16. Ψαλμός 18/ιη΄ 10).

Ο Δανιήλ, στο 10/ι΄ 5,6, περιγράφει την όραση που είχε, στην οποία είδε τον Ιησού Χριστό: "...το σώμα αυτού ως βηρύλλιον, και το πρόσωπον αυτού ως θέα αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως όψις χαλκού στίλβοντος, και η φωνή τών λόγων αυτού ως φωνή όχλου".

Με τον ίδιο τρόπο περιγράφει και ο απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψη 1/α΄ 10 - 15 τον Ιησού Χριστό: "...ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης... γράψον ... και επιστρέψας είδον... εν τω μέσω τών λυχνιών όμοιον υιόν ανθρώπου ... η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν ως χιών και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω ως εν καμίνω πεπυρωμένης και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών"

Ο Θεός δεν αναλύεται με εμπειρικές μεθόδους...

  

  Όταν ένας Ρώσος κοσμοναύτης επέστρεψε από το διάστημα και ανέφερε ότι δεν είχε βρει τον Θεό, ο διάσημος, πρώην άθεος και μετέπειτα ένθερμος απολογητής του χριστιανισμού, C. S. Lewis απάντησε ότι αυτό ήταν σαν ο Άμλετ να βγαίνει στο μπαλκόνι του κάστρου του ψάχνοντας τον Σαίξπηρ.

 Ο Θεός δεν είναι ένα αντικείμενο στο σύμπαν που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε εργαστήριο και να αναλυθεί με εμπειρικές μεθόδους. 

 Ο Θεός σχετίζεται μ´ εμάς με τον τρόπο που ένας θεατρικός συγγραφέας σχετίζεται με τους χαρακτήρες στο έργο του. 

 Εμείς (οι χαρακτήρες) μπορεί να γνωρίζουμε αρκετά για τον θεατρικό συγγραφέα, αλλά μόνο στο βαθμό που ο συγγραφέας επιλέγει να βάλει πληροφορίες για τον εαυτό του στο έργο. 

 Ο Θεός δεν είναι ένας άνθρωπος στο μπαλκόνι, αλλά ο Θεατρικός Συγγραφέας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσουμε να Τον βρούμε όπως θα βρίσκαμε ένα παθητικό αντικείμενο, με τη βοήθεια της εμπειρικής έρευνας. Αλλά ο Θεός δεν έβαλε απλά κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό Του στο έργο. Έκανε κάτι περισσότερο. Έγραψε τον εαυτό του στο έργο ως τον κύριο χαρακτήρα στην ιστορία, όταν ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη και αναστήθηκε από τους νεκρούς

π. Χριστόφορος Χρόνης

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

  Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.
Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. 

  Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε:
-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;
«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της.

Μή λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τόν Θεό ....εάν τό πρωί θυμᾶστε πρῶτα τίς ὑποθέσεις καί τίς μέριμνές σας

  «Μὴ λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τὸν Θεὸ καὶ ζητεῖτε τὴ Βασιλεία Του, ἐὰν ξυπνώντας τὸ πρωί θυμᾶστε πρῶτα τὶς ὑποθέσεις καὶ τὶς μέριμνές σας καὶ ἔπειτα εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ γιὰ τὴ νύχτα ποὺ πέρασε καὶ γιὰ τὴν καινούργια ἡμέρα ποὺ ἀνέτειλε! 

Δὲν θὰ πείσετε κανέναν ὅτι ζεῖτε σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθεια, ὅταν πρῶτα πραγματοποιεῖτε τὶς προθέσεις σας καὶ ἔπειτα ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸ βοήθεια καὶ εὐλογία στὰ ἔργα σας!» πηγή 

→Ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφειμ Τσιτσάγκωβ  (1856–1937).

Λες συχνά,κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.

 Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.

 Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι. 

 Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Ἂν ὁ μεγάλος μας ἔρωτας ἦταν ὁ Θεός, τίποτε δέν θά ἐμπόδιζε,νά Τόν ἔχουμε πάντα στό κέντρο τῆς καρδιᾶς καί τοῦ μυαλοῦ

Ἐντύπωση προκαλεῖ ὅτι μᾶς προσκαλεῖ σὲ μέγα δεῖπνο ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐμεῖς προσπαθοῦμε πάσῃ θυσία νὰ τὸ ἀποφύγουμε. Ἐκεῖνος μᾶς ὑπόσχεται χαρὰ καὶ καλοπέραση, ἐμεῖς, κολλημένα στὰ δικά μας, προτιμᾶμε τὴ μιζέρια μας. Καὶ οἱ δικαιολογίες μας; Πραγματικὰ γιὰ κλάματα. Προφασιζόμαστε δουλειές, φροντίδες καὶ διάφορα (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

 Ἀνάμεσα στὶς «σημαντικές» αἰτίες ποὺ προβάλλουμε γιὰ νὰ δικαιολογήσουμε τὴν ἀποχή μας ἀπὸ τὸ πλούσιο καὶ πανευφρόσυνο τραπέζι τοῦ Θεοῦ, εἶναι καὶ τὸ «γυναῖκα ἔγημα». Ἡ οἰκογένεια. Οἱ μέριμνες γιὰ τὴ συντήρηση καὶ τὴν προκοπή της δὲν μᾶς ἀφήνουν περιθώριο γιὰ ἐνασχόληση μὲ τὸν Θεό.

Ἡ οἰκογένεια ὅμως μᾶς δόθηκε γιὰ καλό. Ἔπλασε ὁ Θεὸς τὴν Εὔα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τὴν ἔφερε μπροστά του γιὰ νὰ τὸν βοηθάει στὸν μεγάλο σκοπό του, ὄχι νὰ τὸν ἐμποδίζει. Νὰ τὸν συντροφεύει στὴ μεγάλη του προσπάθεια γιὰ τὴ θέωση. Τοὺς εὐλόγησε καὶ τοὺς δύο νὰ κάνουν παιδιὰ καὶ νὰ τὰ χαίρονται. Νὰ τὰ ἔχουν συνοδοὺς στὴν πορεία τους πρὸς τὸν ἔσχατο προορισμό τους, νὰ φτάσουν ὅλοι μαζὶ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Πῶς γίνεται τώρα ἐμεῖς νὰ τὰ βλέπουμε ὅλα ἀντίστροφα; Νὰ θεωροῦμε κατάρα τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ; Καὶ τὴν οἰκογένεια ἐμπόδιο στὸ κάλεσμά του νὰ τὸν συναντήσουμε πρόσωπο πρὸς πρόσωπο, νὰ βρεθοῦμε σὲ μιὰ σχέση ἄμεσης κοινωνίας καὶ ἀληθινῆς ἀγάπης μαζί του; Θέτουμε ἀμέσως δυὸ εὐλογημένες πραγματικότητες, τὴν οἰκογένεια καὶ τὸν Θεό, σὲ ἄμεση ἀντίθεση, σὲ σχέση ἀποκλεισμοῦ μεταξύ τους. Κάποιο λάθος γίνεται σίγουρα ἀπ’ τὴν πλευρά μας.

Το πλεονέκτημα της απόγνωσης(Κυριακή Ζ΄ Λουκά).

Βαίνων ο Χριστός μετά πλήθους πολλού προς το σπίτι του αρχισυναγώγου Ιαείρου, για να θεραπεύσει την ετοιμοθάνατη κόρη του, συναντά καθ’ οδόν την αιμορροούσα γυναίκα, που υποκινούμενη από την έσχατη ελπίδα της, τον πλησιάζει κρυφά και αγγίζει την άκρη του ιματίου του, υποκλέπτοντας έτσι την πολυπόθητη ίαση (Κυριακή Ζ΄ Λουκά).

 Η αιμορροούσα ήταν ένας άνθρωπος απελπισμένος. Είχε εξαντλήσει,για να βρει την υγεία της,όλη της την περιουσία και όλα τα ανθρώπινα μέσα,που όχι μόνο δεν την ωφέλησαν καθόλου, αλλά και επιδείνωσαν κατάπολύ την κατάστασή της. Δεν ήξερε πια τί άλλο να πράξει. Είχε φτάσει σε έσχατη απόγνωση. Και τότε άκουσε «περί του Ιησού». Ο Χριστός έγινε η τελευταία της ελπίδα. Με αυτό το φρόνημα τον πλησίασε.

Η στάση της κρύβει κάτι συγκλονιστικό. «Ένα σκάνδαλο εκπλήξεως».Διακηρύττει ότι «η αλήθεια είναι να φτάσεις στην απόγνωση και να μην έχεις καμμιά ελπίδα, παρά μόνο στον Χριστό».Η αιμορροούσα σώθηκε, όταν «της έμεινε μόνο μία ελπίδα, να πάει και να ακουμπήσει το κράσπεδο του Χριστού»(π. ΒασίλειοςΓοντικάκης).

Η πικρή αλήθεια είναι, ότι αν ο άνθρωπος ελπίζει στον εαυτό του, στις δικές του δυνάμεις, όσο σκληρά και αν παλέψει, δεν θα νικήσει τις παγίδες και τους πειρασμούς του πονηρού. Πρέπει να διώξει από μέσα του κάθε έπαρση. Να αναγνωρίσει την έσχατη αδυναμία του, να απελπισθεί από τον εαυτό του, να τον ρίψει ενώπιον του Θεού, να ακουμπήσει στα πόδια του, να ταπεινωθεί. Από Εκείνον και μόνο να περιμένει τη σωτηρία, όπως μας δείχνει εύστοχα ο άγιος Σιλουανός.

Αγιασμός σημαίνει τον ίδιο το Θεό που μπαίνει μέσα μας για να μας ολοκληρώσει.

Αγιασμός.
Στις πιο αγνές υπάρξεις, τα παιδιά, σήμερα μπαίνει ένας άλλος ανώτερος στόχος.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο θεραπευτικό, ειδικά για τα παιδιά μας σήμερα, από την προοπτική αυτή.
Αλλά τα παιδιά μας αποσπώνται σήμερα στο νέο περιβάλλον του σχολείου.
Αποσπάσεις της προσοχής, άγχος, κουβέντες, αγωνίες κατακλύζουν την ψυχή τους.
Αν όμως άφηναν ήρεμα τον αγιασμό να γίνει ο στόχος της ζωής τους...
Τότε θα έμπαινε μέσα μας ο Θεός και όλα θα έβρισκαν τη θέση τους.

Η ουσία της λέξης Αγιασμός βρίσκεται κρυμμένη πίσω από τη λέξη αυτή.
Αγιασμός σημαίνει τον ίδιο το Θεό που μπαίνει μέσα μας για να μας ολοκληρώσει.
Καμία άλλη θρησκεία δε δίνει αυτή τη σιγουριά και δε μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Γι' αυτό και μόνο μάς έκανε ανθρώπους ο Θεός μας: για να μας κάνει θεούς!
Θέλει να μπει στη ζωή μας και να μας δώσει τη χαρά της αιώνιας παρουσίας Του.
Όχι μάταιη και λίγη. Αλλά πλούσια, μόνιμη, θεραπευτική: ως Χαρά Θεού!

Χρειαζόμαστε μια σταθερή σχέση ζωής που να μας στερεώνει σε αυτή ζωή.
Θέλουμε μέσα μας ένα σταθερό σκοπό, που να αποτελεί το νόημα κάθε μας πράξης.

Μην επενδύουμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας σε ανθρώπους.Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!

  Να μη μας κάνει άσχημη εντύπωση και να μας πιάνει στεναχώρια και το αλλοίμονο όταν στις δύσκολές μας ώρες μένουμε μόνοι μας.
Και λέμε: "Μα που είναι ο ένας και που είναι ο άλλος κι εγώ είχα τόσους φίλους και τόσες παρέες και συμπαραστεκόμουν σε τόσους ανθρώπους και βοήθησα τόσους,
και τώρα δεν έχω κανέναν!"

Έτσι ήταν τα πράγματα και στο Χριστό τον Ίδιο. Έτσι έγιναν.Κι αυτό για μας είναι μια παρηγοριά και ένα μάθημα "προσγείωσης".

Δηλαδή να ξέρουμε να μην επενδύουμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας σε ανθρώπους. Να χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι είναι κοντά μας αλλά να ξέρουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι η ανθρώπινη παρουσία αλλά η παρουσία του Θεού.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι την παρουσία του Θεού!
Και μάλιστα να ξέρετε ότι, το έλεγε συχνά ο πάτερ Παΐσιος, όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρουσία έχουμε τη θεϊκή παρουσία κι όταν δεν έχουμε ανθρώπινη παρηγοριά έχουμε τη θεϊκή παρηγοριά και όταν δεν έχουμε την ανθρώπινη δικαιοσύνη έχουμε τη θεία δικαιοσύνη.

π.Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού

πηγή

O καθρέπτης και τα μάτια μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να δει τον Θεό είναι η καρδιά του.

Συμβαίνει ενίοτε, ειδικά όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό να μας προκαλούν:

 ‘’Δείξε μου τον Θεό και θα πιστέψω’’.
Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο καθρέπτης και τα μάτια μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να δει τον Θεό είναι η καρδιά του.
Πόσο ρυπαρή να ‘ναι άραγε η καρδιά όλων μας, πόσο σκοτεινιασμένη από την αμαρτία ,ώστε ο Παντοδύναμος και Πανάγαθος Θεός να μη μπορεί να καθρεφτιστεί πάνω της!

+Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας ,Παύλος 

Στο χωρίο· «Άνοιξε τα φτερά Του και τους δέχτηκε και τους πήρε πάνω στη ράχη Του»

Στο χωρίο· «Άνοιξε τα φτερά Του και τους δέχτηκε και τους πήρε πάνω στη ράχη Του»(Δευτ. 32, 11)

  75. Πρόσεξε, προσπάθησε να νιώσεις με τη νοερή αίσθηση αυτά που θα πω τώρα. Και ξέρω πολύ καλά ότι θα εκπλαγείς και θα γεμίσεις από πνευματική χαρά ή ίσως από θεία ηδονή.

 Λέει το Άγιο Πνεύμα με το στόμα του Δαβίδ: «Εσύ που κάθεσαι επάνω στα Χερουβείμ, φανερώσου»(Ψαλμ. 79, 2) και αλλού: «Εσύ που βλέπεις τις αβύσσους, που κάθεσαι επάνω στα Χερουβείμ»(Ψαλμ. 98, 1) και ακόμη: «Κάθισε επάνω στα Χερουβείμ»(Ψαλμ. 17, 11). 

 Με τους πιστούς λοιπόν τί γίνεται; Τί υπερβολικά μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών και των Χερουβείμ! Ο Θεός δεν κάθεται μόνο επάνω στους πιστούς, όπως η όρνιθα πάνω στους νεοσσούς της, ζωογονώντας, περιθάλποντας και φυλάγοντάς μας και νιώθοντας θαυμαστή χαρά για μας. 

 Αλλά —τι έκπληξη για το περιεχόμενο της θείας αγάπης!— ακόμη και πάνω στον εαυτό Του μας βάζει, και κάνει τον εαυτό Του ένα είδος παράδοξο όχημα πάνω από έννοια, από την περίσσεια της άπειρης αγάπης Του προς εμάς. 

Αλλά, ω ουρανέ και γη...γιατί ο άνθρωπος απέκοψε το βαρκάκι του από το καράβι του Θεού;

Αλλά, ω ουρανέ και γη...γιατί ο άνθρωπος απέκοψε το βαρκάκι του από το καράβι του Θεού;
Τι έπαθε ο άνθρωπος και φεύγει από την ασφάλειά του;
Τι είδους υπολογισμό έκανε όταν αποφάσιζε ότι θα ήταν καλύτερο για αυτόν να μείνει μόνος στα θυελλώδη κύματα, απ ‘ότι μέσα στην οικογένεια του Θεού και αγκυροβολημένος στον Θεο!
Με ποιον συμμάχησε όταν παραβίασε τη συμμαχία του με τον Θεό;
Είναι με κάποιον ισχυρότερο από τον Θεό;
Ανοησία, ανοησία, ανοησία!
“Καταραμένος είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τους ανθρώπους”
Έτσι, μίλησε ο Θεός, μία φορά και οι άνθρωποι το έχουν επαναλάβει χιλιάδες φορές. Απογοητευμένοι από την εμπιστοσύνη τους στους ανθρώπους, έχουν καταραστεί χιλιάδες φορές εκείνους τους οποίους εμπιστεύθηκαν.
Ο Θεός είπε μόνο αυτό που οι άνθρωποι έχουν βιώσει πολύ καλά και έχουν επιβεβαιώσει με την εμπειρία τους, δηλαδή, πώς, όντως, είναι καταραμένος ο

Ο Θεός ψάχνει έστω και ένα καλό...Ο άνθρωπος ψάχνει έστω και ένα κακό...

 

Ρωτάνε πού είναι ό Θεός νά μάς βοηθήσει...

Ρωτάνε πού είναι ό Θεός νά μάς βοηθήσει...
Τόν έδιωξαν οί βλασφημίες, ή πορνεία, Ή κακία, τά μίση, Ή αθεΐα, οί εκτρώσεις, ή ομοφυλοφιλία, οί κλεψιες, όλες οί αμαρτίες μας...
Μετανοιωσες γιά όλα αυτά;
Τόν καλεσες νά σέ βοηθήσει καί δέν ήρθε;
Προσευχηθηκες ποτέ γιά νά σέ βοηθήσει;
Αναλογιστηκες πόσες φορές στή ζωή σου, σέ έσωσε;
Είπες ένα ευχαριστώ; Ένα ήμαρτον;
Κι όμως, Αυτός ήταν καί είναι πάντα δίπλα σου...
Απλά, εσύ δέν Τόν θέλεις.... Εσύ απομακρύνεσαι από Εκείνον...

πηγή

Κυριακή προ Υψώσεως-ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Διακόπτεται μὲ τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως ἡ κανονικὴ ροὴ τῶν Κυριακῶν τοῦ Ματθαίου ποὺ ξεκινούν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Τὸ σχετικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου προανακρούει τὴν ὕψωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, δηλαδὴ τὸν σταυρικό του θάνατο, ὅπως εἶχε προαναγγείλει ὁ Μωυσῆς ὑψώνοντας τὸν χάλκινο ὄφι στὴν ἔρημο. Καὶ ὅλο αὐτὸ ἔχει τὴν πηγή του στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν διστάζει νὰ θυσιάσει «τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

 Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς ξεπερνάει τὰ ἀνθρώπινα ὅρια. Εἶναι ἀσύλληπτο τὸ μέγεθός της, δὲν μπορεῖ νὰ ὑποταχθεῖ στὴν ἀντιληπτική μας δυνατότητα.
Μόνο δυὸ πράγματα δὲν ἔχουν ποτὲ τὸ τέλος τους:
Τὸ γαλάζιο τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῦ Δημιουργοῦ τὸ ἔλεος,γράφει ἡ ρωσίδα ποιήτρια Ἄννα Ἀχμάτοβα. 

Ἕνας Θεὸς ποὺ ἐπιλέγει νὰ γίνει ἄνθρωπος, ποὺ ὑποφέρει, ποὺ ἀδειάζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο του γιὰ νὰ γίνει πλήρως προσιτὸς σ’ ἐμᾶς, εἶναι κάτι ποὺ καμμιὰ θρησκεία, καμμιὰ φιλοσοφία δὲν τόλμησε ποτὲ νὰ ἐπινοήσει καὶ νὰ παρουσιάσει.

Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ(Κυριακή Ζ'Ματθαίου)

 Μονίμως ἀμφισβητοῦνταν καί ἀμφισβητεῖται ὁ Χριστός. Αἰτία τῆς ἀμφισβήτησης, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ ἐλευθερία, τό μεγαλύτερο δῶρο πού μᾶς ἔδωσε! Προαιώνια ἡ ἀποστασία τοῦ διαβόλου καί τῶν δαιμόνων, ἡ ὁποία ἔλαβε διάρκεια, παγιώθηκε καί εἶναι μή ἀναστρέψιμη, γιατί εἶναι ὁ μοναδικός λόγος ὕπαρξης αὐτῶν τῶν πνευμάτων. Οἱ ἄγγελοι ὑπάρχουν γιά νά λατρεύουν τόν Θεό καί νά χαίρονται μέ τήν κοινωνία μαζί του καί τόν κόσμο πού ἐκεῖνος δημιούργησε. Ὁ διάβολος καί οἱ δαίμονες μισοῦν τόν Θεό καί βάζουν τόν ἑαυτό τους συνεχῶς στή θέση του, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μποροῦν νά ὑπάρξουν διαφορετικά. Πῦρ ἔχει ἑτοιμασθεῖ γι’ αὐτούς, μετά τή Δευτέρα Παρουσία, τό ὁποῖο ὅμως τό βιώνουν ἤδη ὀντολογικά, ὑπαρξιακά, ἀπό τή στιγμή πού ἡ ἀγάπη πού ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό μετεστράφη σέ μίσος καί κακία.

Ὁ κλονισμός τῆς πίστης
Ἀλλά καί οἱ ἄνθρωποι συχνά ἐπιλέγουμε τή δαιμονική ὁδό τῆς ἄρνησης τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Δέ δεχόμαστε ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ. Γι’ αὐτό, εὐκαίρως - ἀκαίρως, τολμοῦμε καί ἀμφισβητοῦμε ὅ,τι ὁ Θεός δίνει στόν κόσμο, ἀλλά καί σέ μᾶς. Τή ζωή, ἀλλά καί τή δυνατότητα τῆς χαρᾶς καί τῆς πληρότητας. Τήν ὑπέρβαση τοῦ πόνου, τῆς ἀρρώστιας καί τοῦ θανάτου. Κάποτε, ἀρνούμαστε καί τά θαυμάσια του Θεοῦ. Γεγονότα πού ὑπερβαίνουν τίς φυσικές μας δυνατότητες καί πού εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν ἑρμηνεύονται μέ τίς πεπερασμένες δυνατότητες τοῦ λογικοῦ μας.

Ἄν γιά τούς ἀπίστους εἶναι ἀναμενόμενο, αὐτό συχνά συμβαίνει καί μέ τούς πιστούς. Ἀμφισβητεῖται ἀπό αὐτούς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἡ πρόνοιά του γιά τά πρόσωπά μας. Νομίζουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἐκπληρώνει τά θελήματά μας ὡς ἀνταπόδοση γιά τή θρησκευτικότητά μας. 

Εάν όμως βλέπαμε τον Θεό του Πορφυρίου, του Παϊσίου, θα λέγαμε τι Θεός είναι αυτός!

 Όταν είχε ξεσπάσει ο πόλεμος στον Κόλπο, είχαμε φοβηθεί πολύ μη γίνει παγκόσμιος πόλεμος. 

 Βρέθηκα τότε στον άγιο Παΐσιο, τον επισκεφτήκαμε νωρίς εκείνο το πρωινό και ήταν ανήσυχος και έντονα πονεμένος. 

Τι συνέβη γέροντα, τον ρωτήσαμε.

 Άρχισε ο πόλεμος, μας είπε, το ήξερε ήδη πνευματικώ τω τρόπω. 

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε στο Άγιον Όρος τρόπος να το μάθεις τόσο γρήγορα. Τον ρωτήσαμε λοιπόν τι θα γίνει. 

Ε, μας λέει, μια μικρή φωτιά είναι, μ’ έναν κουβά νερό σβήνει.

 Τι παρρησία! Όλη η ανθρωπότητα αγωνιούσε, κι ο άγιος γνώριζε ότι αυτό δεν ήταν κάτι. Γιατί είχε ήδη κάνει την προσευχή στον Θεό, την δική του προσευχή που ήξερε αυτός να κάνει, και είχε λάβει ήδη την απάντηση από τον Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν λάβει το μεγαλείο να συγκυβερνούν μετά του Θεού τον κόσμο.

 Αυτή η φράση είναι του αγίου Βαρσανουφίου, ο οποίος έμεινε έγκλειστος 40 χρόνια. Κι όταν τον ρώτησαν μετά από 40 χρόνια, τι κάνεις πάτερ, ζεις; 

-Ζω. 

-Και τι κάνεις; 

-Συγκυβερνώ μετά του Θεού τον κόσμο.

 Τέτοια μεγάλη παρρησία αξιώνονται μερικοί άνθρωποι. Ναι, αλλά αυτή η παρρησία δεν έχει αποκλειστεί από εμάς. Είναι βέβαιο γεγονός το ότι έχει αποκλειστεί, αλλά εμείς το αποκλείσαμε. Αυτό ακριβώς μας λέει και ο απόστολος Παύλος. Έχουμε έναν μικρό και ασήμαντο Θεό γιατί είμαστε μικροί και ασήμαντοι κι εμείς. Εάν όμως βλέπαμε τον Θεό του Πορφυρίου, του Παϊσίου, θα λέγαμε τι Θεός είναι αυτός! Αυτός ο Θεός είναι μέγας! Αυτό συμβαίνει γιατί ο Θεός σκηνώνει πάνω σε ανθρώπινες προαιρέσεις, εκεί κατοικεί, άλλον τόπο δεν έχει να κατοικήσει.

π.Νικολαος Λουδοβίκος

πηγή

Όταν καταλαβαίνης πως κάμπτεσαι,τότε ὁ Θεός «ἐπικάμπτεται» –χαμηλώνει ν’ ἀκούση...

Ὅταν λυγίζης στὸν ἠθικὸ πειρασμό,ποὺ μ’ ὅλα ταῦτα δὲν θέλειςνὰ τοῦ παραδοθῆς δεμένος χεροπόδαρα,ὅταν γονατίζης κάτω ἀπὸ τὸν φυσικὸ πόνο,
ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι σκληρὸς δὲν τοῦ παραδίνεις τὰ κλειδιὰ τῆς ζωῆς,τότε ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς σου,ἀπὸ ἕνα βάθος δυσθεώρητο,ποὺ δὲν μπορεῖς καὶ δὲν τολμᾶς νὰ τὸ κυττάζης, ἀνεβαίνει στὴ γλώσσα τὸ «Κύριε, ἐλέησον...».

Ἀπ’ ὅλες τὶς φωνὲς καὶ τὶς ἐπικλήσεις τῶν ἀνθρώπων στὸν Θεό, τούτη εἶναι ἡ πιὸ θερμὴ καὶ πιὸ δυνατή.
Κλείνει μέσα της ὅλη τὴν ἀνθρώπινη καὶ τὴ θεία ἀλήθεια –τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τί εἶναι ὁ Θεός,ποιὰ εἶναι ἡ σχέση μεταξύ τους.
Εἶναι ἡ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τοὺς δύο κόσμους, τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό.
Στὶς στιγμὲς ποὺ σὰν βαθὺ ἀναστεναγμὸ φωνάζεις τὸ «Κύριε, ἐλέησον», ὅταν καταλαβαίνης πὼς κάμπτεσαι, τότε ὁ Θεὸς «ἐπικάμπτεται» –χαμηλώνει ν’ ἀκούση,
νὰ δώση χέρι στὸν ἀγωνιστὴ τῆς γῆς, λύση στὸ ἀνθρώπινο δράμα.

Μακαριστοῦ ΜητροπολίτουΣερβίων καὶ Κοζάνης κυροῦ Διονυσίου

Ὁ Θεὸς χαμηλώνει ν’ ἀκούση (ἀπόσπασμα)

''Πειραΐκή Εκκλησία''τεῦχος 369, Ἰούνιος 2024

Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους να αποδώσει το πλάτος, το βάθος, το μήκος και το εύρος της αγάπης του Θεού

5 Ιουνίου 2020 η Αθηνά Σιδέρη, εκλεκτό πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου εκοιμήθη. Πέταξε κοντά στον αγαπημένο της Γέροντα .

 Μας μιλάει όμως ακόμα για Αυτόν,Καρδιακά,Λιτά,Απέραντα :
Ο γέροντας Πορφύριος μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία από την αγάπη του Κυρίου μας. Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου να συγκεντρωθούν, δεν θα μπορέσουν να αποδώσουν το πλάτος, το βάθος, το μήκος και το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος, να ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή προσευχή μας λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας. Ενώ εμείς βιώνουμε το κατά παραχώρησιν θέλημά Του. Για αυτό και πονάμε. Ενώ αν αφήσουμε τον Θεό να εκφρασθεί με την αγάπη Του, θα ζούσαμε τον παράδεισο. Αλλά δυστυχώς η αμαρτία μας κάνει να χάνουμε τον παράδεισο. Διότι δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου για τη ζωή μας, αλλά προτρέχουμε και ανυπομονούμε να γίνεται το δικό μας

Μακαριστή Αθηνά Σιδέρη
Καρδιακή αναμετάδοση από ένα πνευματικό τέκνο που πορεύτηκε στερρά σιμά σε έναν Μεγάλο Άγιο

πηγή

Αυτός που Περιμένει...