Όταν ο Όσιος Γαβριήλ μια Παρασκευή έφαγε σουβλάκια

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο πατήρ Γαβριήλ ζούσε σε ένα μικρό ξύλινο καλυβάκι στη γυναικεία Ιερά Μονή Σαμταβρό. Ορισμένες μοναχές τον κατέκριναν. Μια φορά ο πατήρ Γαβριήλ εξαφανίστηκε από το μοναστήρι.
Μετά από δύο-τρείς βδομάδες, από την Τιφλίδα ήρθε η είδηση ότι ο πατήρ Γαβριήλ είναι βαριά άρρωστος. Οι μοναχές που τον κατέκριναν κυριεύτηκαν από μεταμέλεια: εμείς τον κατακρίναμε, και τι δε λέγαμε για αυτόν, αλλά αυτός τελικά χρειάζεται την υποστήριξη και την βοήθειά μας. Έτσι αποφασίστηκε να ταξιδέψουν στην Τιφλίδα, στο Ναυτλούγκι, για να επισκεφτούν τον πατέρα Γαβριήλ.
Δύο μέρες ετοιμάζονταν με επιμέλεια. Μια μοναχή, που μέχρι πρότινος τον κατέκρινε πιο πολύ από όλες, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γέμισαν αρκετές τεράστιες τσάντες με διάφορα φαγητά και άλλα απαραίτητα για έναν άρρωστο πράγματα και ξεκίνησαν για την Τιφλίδα. Πήραν και εμένα ως έναν από τους φοιτητές.
Στο δρόμο αυτές μοιρολογούσαν για την αρρώστια του πατέρα Γαβριήλ. Εμένα με εξέπληξε αυτή τους η μεταμόρφωση. Τελικά φτάσαμε στο σπίτι του πατέρα Γαβριήλ. Μας δέχτηκε με χαρά, αλλά φαινόταν λίγο ταραγμένος. Οι μοναχές τον ρωτούσαν για την υγεία του. Κάπου-κάπου μονολογούσαν απολογητικά που τον κατέκριναν χωρίς λόγο. Ο πατήρ Γαβριήλ μόνο χαμογελούσε.

Ξαφνικά μέσα σε όλα αυτά τα δάκρυα της μεταμέλειας, ακούστηκε η φωνή του πατέρα Γαβριήλ να καλεί μια γυναίκα. Σε αυτό ανταποκρίθηκε μια γειτόνισσα, η οποία, σχεδόν χορεύοντας, εμφανίστηκε με ικανοποίηση κρατώντας σουβλάκια στα χέρια.
– Κοίτα, Γαβριήλ, τι ωραία που έγιναν τα σουβλάκια! Όπως ακριβώς μου τα ζήτησες! – και, τραγουδώντας ένα λαϊκό τραγούδι, κατευθύνθηκε προς εμάς.
Ο πατήρ Γαβριήλ της έκανε νοήματα να φύγει, αλλά αυτή δεν κατάλαβε και στεναχωρημένη, μουρμούρισε:
– Αφού ο ίδιος μου είπες να τα ψήσω και να σου τα φέρω όταν μου φωνάξεις! – και, πληγωμένη, έφυγε.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τι έγινε με τις μοναχές.

Κάποια φορά είδα τον Γέροντα να προσεύχεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων...

Κάποια φορά που είδα τον Γέροντα να προσεύχεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων, τον ρώτησα:

-Γέροντα, γιατί η Παναγία δεν κήρυξε στη Γεωργία; Αφού για εδώ Της είχε τύχει ο κλήρος!
-Είναι η Βασίλισσα του Ουρανού και της Γης. Ο Κύριος δεν ήθελε να περπατάει από πόρτα σε πόρτα.

Ένας ιερέας είχε απελπιστεί με τη Γεωργία, εξαιτίας της μεγάλης δοκιμασίας και πτώσης της. Βυθισμένος στη στενοχώρια του και στην πικρία του πήγε στο Σαμτάβρο. Ο π. Γαβριήλ τον κοίταξε αυστηρά και του είπε με τρόπο κατηγορηματικό:

30 έτη από την κοίμηση του Αγίου Γαβριήλ του δια Χριστόν Σαλού

Ο Άγιος Γαβριήλ για δεκαπέντε χρόνια υπέφερε από ανυπέρβλητους σωματικούς πόνους, αλλά ποτέ του δεν το έδειξε. Ζούσε σε μεγάλη φτώχεια αλλά για όλα ευχαριστούσε τον Κύριο. 

Περπατούσε με παλιά, μπαλωμένα ρούχα και συνήθιζε να λέει:
- Οι μοναχοί κι οι μοναχές πρέπει να ζούνε στην απλότητα. Αυτή είναι η μεγάλη ελεημοσύνη του Κυρίου. Ο Χριστός ήταν απλός και Τον γνώρισαν μέσα από τη Σοφία και την Ταπείνωσή Του.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός • 2 Nοεμβρίου 1995
30 έτη από την κοίμηση του Αγίου

πηγή

Η μ. Παρασκευή διηγείται:
«Δύο εβδομάδες πριν πεθάνει, του έφεραν την εικόνα του Χριστού με το αγκαθωτό στεφάνι. Στην εικόνα τα μάτια του Χριστού ήταν κλειστά, αλλά όταν την ξανακοίταξα ήταν ανοιχτά. Είπα στον Γέροντα:
-Όταν σας έφεραν την εικόνα της Παναγίας, βελτιώθηκε κάπως η υγεία σας. Τώρα θα γίνετε εντελώς καλά.
Κούνησε το κεφάλι του λέγοντας:
-Αν η εικόνα δεν είχε το αγκαθωτό στεφάνι, θα γινόμουν καλά. Όμως αυτή η εικόνα είναι με αγκαθωτό στεφάνι. Κι εγώ θα βασανιστώ κι έτσι θα πεθάνω. Τρεις ημέρες νωρίτερα εσύ θα γνωρίζεις για την κοίμησή μου.
Εγώ όμως δεν τον πίστεψα. Πώς ήταν δυνατόν να πεθάνει; Αφού πολλές φορές ήταν βαριά άρρωστος και θεραπευόταν. Άρχισα να διαβάζω την παράκληση της Παναγίας υπέρ υγείας του π. Γαβριήλ. Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα την Παναγία. Είδα το πρόσωπό Της να κοιτάζει τον Σωτήρα και να μου λέει: ¨Σε τρεις μέρες θα έρθω και θα θεραπεύσω τελείως τον π. Γαβριήλ¨. ¨Και το σπασμένο του πόδια θα το γιατρέψεις;¨ ρώτησα αλλά δεν πήρα απάντηση. Μου είπε μόνο να μη στενοχωριέμαι και άλλα λόγια παρηγοριάς. Ξύπνησα και σκεφτόμουν: ¨Αν ο π. Γαβριήλ γιατρευτεί, γιατί εγώ έπρεπε να συνεχίσω να στενοχωριέμαι;¨. Διηγήθηκα το όνειρό μου στον Γέροντα.
-Θα έρθει η Παναγία και θα με γιατρέψει τελείως. Να κάνουμε λίγο υπομονή. Δεν θα μας εξαπατήσει.
Με κοίταζε μελαγχολικά και για το όνειρο δεν έκανε κανένα άλλο σχόλιο, παρά μόνον μου είπε:
-Αυτή τη νύχτα μην κοιμηθείς. Να μιλάμε.

Η καθιερωμένη λιτανεία προς τιμήν του Αγίου Γαβριήλ του Ομολογητού του δια Χριστόν Σαλού.

Την 1η Νοεμβρίου 2025 έγινε η καθιερωμένη λιτανεία προς τιμήν του Αγίου Γαβριήλ του Ομολογητού του δια Χριστόν Σαλού.

Οι προσκυνητές ξεκίνησαν με τα πόδια από το σπίτι του Αγίου και κατευθύνθηκαν στην Μονή Σαμτάβρο όπου βρίσκεται ο τάφος του.

Συμμετείχαν και κληρικοί και πιστοί από την Ουκρανία και την Ρωσία

πηγή/proskynitis

* * * Σαμτάβρο-Τα λείψανα του Αγ.Γαβριήλ και προσωπικά του αντικείμενα

* * Προσκυνητής στο μοναστήρι του Σαμτάβρο στον Άγιο Γαβριήλ

Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου, για να δει πώς θα αντιδράσεις.

Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου, για να δει πώς θα αντιδράσεις.
Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις;
Και με αυτό τον τρόπο, σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς…

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

ΤΟ ΘΑΥΜΑ! Ο Άγιος Γαβριήλ έστειλε ένα βερίκοκο...

Παντρεύτηκα με την ευλογία του πατέρα Γαβριήλ. Έχω τέσσερα παιδιά. 

Ένα από αυτά, η Μαρία, είχε μια παθολογία από τη γέννησή της: δεν μπορούσε να μιλήσει και έκανε γνωστή την επιθυμία της μόνο με χειρονομίες και τον ήχο «ου».
Το 2001, όταν η Μαρία ήταν τριών ετών, η γυναίκα μου και εγώ αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τον τάφο του πατέρα Γαβριήλ. Φυσικά πήραμε και τη Μαρία μαζί μας.

 Στον τάφο γονατίσαμε και ζητήσαμε από τον πατέρα Γαβριήλ να μεσολαβήσει ενώπιον του Θεού για να μιλήσει η Μαρία.

Όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, η Μαρία γλίστρησε από την αγκαλιά της μητέρας της, έτρεξε στον τάφο του πατέρα Γαβριήλ και πήρε ένα βερίκοκο από εκεί.

 Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε δει κανένα βερίκοκο στον τάφο. Μας έφερε ένα βερίκοκο και, λέγοντας το συνηθισμένο «οο», άρχισε να κάνει σημάδια ότι πρέπει να την αφήσουμε να φάει αυτό το βερίκοκο. 

Τα είπαμε όλα στη μητέρα Παρασκευή και είπε: «Ο πατέρας Γαβριήλ έστειλε στην κοπέλα ένα βερίκοκο, ας το φάει». 

 Στο δρόμο, ακόμα στη Μτσχέτα, η Μαρία μου λέει ξαφνικά:

 «Μπαμπά, αγόρασέ μου ένα κουλούρι».

 Μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαρούμενοι ήμασταν τότε! Από τότε η κοπέλα μιλάει κανονικά, όπως όλοι.

 π. Δαυίδ (Γκριγκαλασβίλι),

Προίστάμενος της Ενορίας  Αγ. Ηλίας -Τσνόρα 

πηγή

"Cloaked in Faith and Humility," The Life of St. Gabriel, the Fool for Christ

                       

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και η νηστεία

Ένα μεσημέρι, καθώς έτρωγα, μου είπε ο Γέροντας:
-Πώς θα μπορούσα εγώ να φάω αν δεν είχαν καλά – καλά φανεί τ’ αστέρια στον ουρανό; Στο μοναστήρι πρέπει να τρως μια φορά: όταν έρθει το απόβραδο. Κι αυτό λογαριάζεται σαν διαρκής νηστεία, ό,τι και να τρως. Έτσι είναι καλύτερα κι έτσι το είχαν κανονίσει οι άγιοι πατέρες. Η υπερβολική όμως νηστεία είναι εκ του Πονηρού!

-Όποιος νίκησε τη γλώσσα και το στομάχι βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Η νηστεία είναι άλλο και η πείνα άλλο. «Ζητείτε την βασιλείαν του Θεού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». Όταν τρως, πρέπει να σκέφτεσαι τους πεινασμένους, τους αδύναμους, τους φτωχούς. Εδώ είναι ο Παράδεισος. Όμως, από τον μοναχό ζητείται να προσεύχεται ακόμη και την ώρα που τρώει.1. Λουκ. 12, 31.

Μας διηγήθηκε μια μοναχή:
«Στο Σαμτάβρο μιλούσαμε μεταξύ μας οι μοναχές και οι δόκιμες για το πόση άσκηση κάνουμε και πόσο κουραζόμαστε. Και λέγαμε μεταξύ άλλων: 

¨Μα χρειαζόταν να νηστέψουμε και τις Δευτέρες;¨.
Όταν τελειώσαμε την κουβέντα μας, πλησίασε ο π. Γαβριήλ και είπε:
-Καλά, την Τετάρτη και την Παρασκευή το καταλαβαίνω. Αυτή τη Δευτέρα όμως ποιός την κανόνισε; Φάτε γρήγορα και καταλύστε τη νηστεία, μας πρόσταξε.
Ήταν Δευτέρα κι εμείς φάγαμε, παραβιάζοντας τη νηστεία. Ήρθε η Τετάρτη. Οι μοναχές ήμασταν πάλι μαζί. Μας πλησίασε ξανά ο π. Γαβριήλ:
-Παιδιά μου, η Παρασκευή είναι ημέρα της Σταύρωσης. Κατανοητό. Και τη Τετάρτη κατανοητό. Αλλά, με την ευχή μου, να φάτε σήμερα! Έδωσε ξανά εντολή.
Την Πέμπτη, κρυφτήκαμε. Φοβηθήκαμε μήπως μας πει να καταλύσουμε και την Παρασκευή. Η προσευχή του ξύπνησε τις συνειδήσεις μας και μετά απ’ αυτό το γεγονός τηρούσαμε σταθερά τη νηστεία της Δευτέρας, χωρίς να παραπονιόμαστε».

Όταν ο π. Νικόλαος Μακαρασβίλι ρώτησε τον π. Γαβριήλ τί είναι η νηστεία, ο Γέροντας είπε:
-Να σου εξηγήσω αμέσως, κι άρχισε να του θυμίζει όλες τις αμαρτίες των παιδικών του χρόνων και παράλληλα να τον βρίζει.
Αργότερα ο π. Νικόλαος μας έλεγε ότι από την ντροπή του δεν ήξερε τι να πει και γονάτισε κλαίγοντας. Και ξαφνικά ο π. Γαβριήλ άλλαξε, του χαμογέλασε και του είπε:

Ώστε δεν το πιστεύεις; - είπε ο πατέρας Γαβριήλ...

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα ανδρόγυνο ήρθε στον Πατέρα τον Άγιο Γαβριήλ για ευλογία. Η σύζυγος ήταν έγκυος. Ο πατήρ Γαβριήλ άρχισε να τους δίνει οδηγίες να ζουν μια χριστιανική ζωή, να μην ενοχλούνται, να παρακολουθούν την ομιλία τους κ.τ.λ.
Το παιδί ακούει τα πάντα.
Ο σύζυγός της είχε αντίρρηση για εκείνη:
- Τι λες πάτερ Γαβριήλ: δεν μπορείς να ακούσεις τη συζήτηση πίσω από τον τοίχο, αλλά ακούς το παιδί στην κοιλιά;
- Ώστε δεν το πιστεύεις; - είπε ο πατέρας Γαβριήλ και, γυρίζοντας στη μητέρα του, ρώτησε το παιδί με δυνατή φωνή:

 "Χάιδω, σε ρωτάω, δεν ακούς τον λόγο του Θεού; 

 Το παιδί άρχισε να τρέμει τόσο απότομα στην κοιλιά που, αρπάζοντας την κοιλιά, η μητέρα βγήκε βιαστικά από το κελί.
Ζεί Κύριος ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού !

πηγή

SAINT GABRIEL URGEBADZE

 

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός μαζεύει με τα χέρια του τις εικόνες που πέταγαν στην χωματερή

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός μαζεύει με τα χέρια του τις εικόνες που πέταγαν στην χωματερή της Τυφλίδας οι άθεοι κομμουνιστές.

Το εκκλησάκι του Αγ.Γαβριήλ

Πολλές από αυτές σώζονται στο εκκλησάκι που έχτισε με τα χέρια του

Ρωτάτε πώς να προσευχηθείτε για τους εχθρούς;(Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος)

"Ρωτάτε πώς να προσευχηθείτε για τους εχθρούς; Αρχικά, αρχίστε να προσεύχεστε για εκείνους που αγαπάτε περισσότερο, όπως τα παιδιά σας. Στη συνέχεια, προσευχηθείτε για την υπόλοιπη οικογένειά σας. Μετά για όλους τους γείτονες και τους συγγενείς σας, για να μην έχετε εχθρούς. Ευλογήστε την πόλη όπου ζείτε ή ολόκληρη την πόλη.
Και η Γεωργία δεν είναι μόνη, περιβάλλεται από άλλες χώρες - ζητήστε από τον Θεό να μην μαλώνουν οι άνθρωποι. Τώρα που προσευχήθηκες για όλους και έμεινε μόνο ένας εχθρός, μην τον αφήσεις. Ζητήστε από τον Θεό να γεμίσει την καρδιά του με καλοσύνη και το μυαλό του με σοφία. Έτσι μπορείς να προσευχηθείς για τον εχθρό σου."

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος

Από τα παιδικά του χρόνια ζούσε την Αγία Γραφή

  Ο Βασίκο, (Άγιος Γαβριήλ) με τα παιδικά του χεράκια έπαιρνε μικρές πέτρες και έφτιαχνε εκκλησούλες, όπου τοποθετούσε εικόνες και κουκλάκια που παρίσταναν τους αγγέλους. Αντί για κεριά άναβε σπίρτα. Ζούσε την Αγία Γραφή, ενώ του ήταν ακόμη άγνωστη: «Εξομολογούμαί σοι, πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις». 

Από το βιβλίο του «ΜΑΛΧΑΖΙ ΤΖΙΝΟΡΙΑ, «Ο Αγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής (1929 – 1995).

πηγή

Θαυμαστές διηγήσεις μοναχών για τον άγιο Γαβριήλ τον Γεωργιανό

Μοναχή Θέκλα (Ονιάνι):

 — Το 1994, ήρθα στο μοναστήρι Σαμτάβρο. Εργαζόταν εκεί η φίλη μου. Με οδήγησε στον πύργο της μονής και μου είπε σιωπηρά: «ένας προορατικός γέροντας ζει εδώ». Νόμισα, ότι θα βρίσκεται σε πλάνη. Λίγες μέρες αργότερα, η καλόγρια Παρασκευή με έφερε στον γέροντα (εκείνη την εποχή δεν έβγαινε από το κελλί λόγω ενός κατάγματος του ποδιού). Ανησυχούσα πολύ. Όταν τον είδα, συνειδητοποίησα αμέσως ότι γνωρίζει τα πάντα για μένα και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Καθίσαμε σιωπηλοί για λίγο. Τη σιωπή έσπασε η μοναχή Παρασκευή, η οποία με ρώτησε αν θα παρέμενα στο μοναστήρι. Ο γέροντας με πρόσταξε αυστηρά να έρθω και να γονατίσω. Υπάκουσα, κοίταξα στο πρόσωπό του — και πάγωσα από τον κλονισμό: μια λάμψη εξήλθε από τον γέροντα. Με ρώτησε: «Θέλεις να γίνεις καλόγρια;» 

Με δυσκολία απάντησα: «όχι».
Ποτέ δεν σκεφτόμουν σοβαρά τον μοναχισμό, αν και μου άρεσε η μοναστική ζωή. Ο πατέρας Γαβριήλ κούνησε το κεφάλι του πικραμένος και είπε: 

«Η γη έχει γίνει μισή κόλαση, ολόκληρος ο κόσμος καίγεται...». 

Αυτές οι λέξεις έμειναν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου. 

Η μοναχή Παρασκευή επανέλαβε την ερώτησή. Ο γέροντας Γαβριήλ με κοίταξε για πολύ ώρα και μετά από λίγο είπε:

 «Δεν είναι πάντα απαραίτητο για ένα άτομο να γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα του συμβεί».

Τώρα καταλαβαίνω την έννοια αυτών των λέξεων. Αν μου είχε πει να μείνω τότε, όντας εντελώς απροετοίμαστη για τον μοναχισμό, πιθανότατα θα είχα φύγει από το μοναστήρι την επόμενη μέρα. Μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω τη δική μου απόφαση και να αναλάβω την ευθύνη για την επιλογή που έκανα.

Κάποτε, κατά τη διάρκεια της νυχτερινής προσευχής, με κυρίευσαν οι σκέψεις: «αν θέλεις πραγματικά να ζήσεις όλη σου τη ζωή έτσι, πρέπει να σηκώνεσαι τα μεσάνυχτα, να προσεύχεσαι μέχρι το πρωί και μετά να δουλεύεις ακούραστα όλη μέρα; Είσαι νέα και καταστρέφεις τον εαυτό σου, έχεις χάσει εντελώς το μυαλό σου;»
Επιστρέφοντας στο κελλί, μετά την προσευχή, είδα τον πατέρα Γαβριήλ. Κλαίγοντας, επανέλαβε:

 «Τόσο νέα, τόσο όμορφη... Να ξυπνάς τα μεσάνυχτα και να προσεύχεσαι... Έτσι θα ζήσεις σε όλη σου τη ζωή;» 

Τα λόγια του γέροντα με συγκλόνισαν — γιατί επανέλαβε ακριβώς τις σκέψεις μου! Μόνο λίγα χρόνια αργότερα, εκτίμησα τη βοήθεια και την υποστήριξη του πατρός Γαβριήλ. Από τότε, τέτοιες σκέψεις δεν με ενοχλούσαν πια.

 Μια μέρα, μετά την πρωινή προσευχή, ο ύπνος άρχισε να με κατακλύζει και κατευθυνόμουν στο κελλί μου. Στο δρόμο, συνάντησα έναν Γέροντα που ρώτησε με ένα ακτινοβόλο πρόσωπο: 

«Στην υπακοή τρέχεις; Λοιπόν, τρέξε, τρέξε!» Μετά από αυτά τα λόγια, η επιθυμία για ύπνο εξαφανίστηκε αμέσως και άρχισα να υπακούω με τέτοιο ζήλο, ώστε δεν ένιωθα κουρασμένη καθ’ όλη την ημέρα.

Ο πατέρας Γαβριήλ προσπαθούσε να αποφύγει τον ανθρώπινο έπαινο. Με τα δικά του λόγια, σαν τις αναμμένες λαμπάδες, άναβε την πίστη στις καρδιές των χαμένων και των ολιγόπιστων, αλλά στη συνέχεια διέπραττε πράξεις που τον υποτιμούσαν μπρος στα μάτια των άλλων.
Ο γέροντας ήταν πάντα χαρούμενος όταν δουλεύαμε. Μια μέρα μας κοίταξε με τέτοια αγάπη, που σταμάτησα και τον θαύμαζα. Άρχισε βιαστικά να χειρονομεί και να μουρμουρίζει κάτι, προσπαθώντας να ταπεινωθεί.

Κάποτε, υπήρχε ένας φωτογράφος στο μοναστήρι, που ήθελε να τραβήξει μια ομαδική φωτογραφία. Ο γέροντας καθόταν σε μια μικρή καρέκλα, ενώ υπήρχε μια άδεια καρέκλα δίπλα του. Στεκόμουν πίσω, σκεπτόμενη τι ευλογία θα ήταν να φωτογραφηθώ δίπλα στον γέροντα. Ο πατέρας Γαβριήλ γύρισε προς εμένα, μου έδειξε την άδεια καρέκλα και μου είπε: «κάθισε εδώ». Εκείνη τη στιγμή, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.

Μια μέρα ο γέροντας αρρώστησε και έκανε αιμόπτυση. Φοβηθήκαμε και καλέσαμε το γιατρό. Μια καλόγρια μέτρησε την αρτηριακή του πίεση, αποδείχθηκε πολύ χαμηλή. Κράτησα το χέρι του, μέτρησα τον παλμό του και επανέλαβα με βαθιά πίστη:

 «Πατέρα Γαβριήλ, όλα θα πάνε καλά, όλα θα περάσουν!» 

Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός!

 Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός! Γιατί βέβαια πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός.
Γι’ αυτό και τίποτα πιο ακριβό από το βαπτιστικό σου σταυρό δεν υπάρχει! Εκείνος είναι ευλογημένος στο όνομά σας, και να μην τον δίνετε σε κανέναν άλλον. Δεν κάνει να βγάλετε ούτε για μια στιγμή αυτόν το σταυρό. Ούτε όταν κάνετε μπάνιο, με την αιτιολογία ότι το βρώμικο νερό θα χύνεται πάνω στο σταυρό. Και τι να κάνουμε; Ίσα ίσα το νερό καθαρίζει το σταυρό. Χωρίς αυτόν μπορεί να σας χτυπήσει το κακό! 

-Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει. Όταν κάνεις το σημείο του σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό.
Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο σταυρό. Ούτε στον αέρα κάνει να σταυρώνεσαι. Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν σταυρώνεσαι, πρέπει να προσεύχεσαι. Αλλιώτικα, έτσι σταυρώνονται κι οι ηθοποιοί.

Σαμτάβρο-Τα λείψανα του Αγ.Γαβριήλ και προσωπικά του αντικείμενα

 

Maria Chirculescu

Στις έσχατες ημέρες η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη είναι που θα σώσει τους ανθρώπους !

Στις έσχατες ημέρες η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη είναι που θα σώσει τους ανθρώπους ! Η καλοσύνη θα σου ανοίξει την πύλη του Παραδείσου, η ταπείνωση θα σε βάλει μέσα και η αγάπη θα σου φανερώσει το πρόσωπο του Θεού !

Άγιος Γαβριήλ της Γεωργίας (1929-1995)

πηγή

26 Αυγούστου 1929 γεννιέται ο Άγιος Γαβριήλ...

  Ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1929. Το όνομά του στον κόσμο ήταν Γκοντέρτζι.Ο Γκοντέρτζι πίστεψε στον Θεό όταν ήταν ακόμα παιδί. Μια φορά οι γείτονες πολεμούσαν και ένας από αυτούς είπε: «Με σταύρωσες σαν τον Χριστό». Το αγόρι άρχισε να αναρωτιέται τι σημαίνει «σταυρωμένος» και ποιος ήταν ο Χριστός. Οι ενήλικες έστειλαν το παιδί στην εκκλησία, όπου ο φύλακας της εκκλησίας τον συμβούλεψε να διαβάσει το Ευαγγέλιο. Εξοικονόμησε τα χρήματά του, αγόρασε ένα Ευαγγέλιο και σε λίγα χρόνια είχε μάθει το κείμενο πρακτικά από καρδιάς.

Μια λαχτάρα για μοναχισμό εμφανίστηκε σε αυτόν στα νιάτα του. Αργότερα, ο γέροντας είπε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ηρωισμός από τον μοναχισμό». Και το απέδειξε σε όλη του τη ζωή.

  Έδωσε μοναστικούς όρκους όταν ήταν 26 ετών, έλαβε το όνομα Γαβριήλ, από τον Άγιο Γαβριήλ . Ο Άγιος Γαβριήλ έχτισε μια εκκλησία με αρκετούς θόλους στην αυλή του σπιτιού του στην οδό Τέτρι Τσκάρο στην Τιφλίδα με τα χέρια του και τελείωσε γύρω στο 1962. Βρήκε τις εικόνες για αυτήν την εκκλησία στης χωματερές της πόλης, όπου εκείνους τους αθεϊστικούς χρόνους οι άνθρωποι έφεραν και πέταξαν έξω, μαζί με τα σκουπίδια, μεγάλο αριθμό ιερών αντικειμένων. Μερικές φορές περιπλανιόταν συνεχώς στις χωματερές. Είχε ένα μικρό στούντιο όπου καθάριζε τις εικόνες και τους έδινε κουφώματα και ρυθμίσεις από διάφορα υλικά. Οι τοίχοι της εκκλησίας του ήταν καλυμμένοι με εικόνες. Έκανε μάλιστα εικόνες απο φωτογραφίες από κοσμικά περιοδικά.

πηγή

Όταν λειτουργούσε στους λεηλατημένους από το αθεϊστικό καθεστώς ναούς, έλεγε...

 Ο π. Γαβριήλ έπαιρνε το Άγιο Δισκοπότηρο και λίγα πρόσφορα και μαζί με μερικούς πιστούς περπατούσε σε όλη τη Γεωργία. 

Δεν άφηνε ούτε μια εκκλησία ή τα χαλάσματά της.

 Όταν λειτουργούσε στους λεηλατημένους από το αθεϊστικό καθεστώς ναούς, έλεγε: «Εδώ, σε αυτά τα θεμέλια, τριγυρνούν οι φύλακες άγγελοι, οι οποίοι κλαίνε επειδή δεν έρχεται πια κανείς να προσευχηθεί. Με τη δική τους όμως μεσιτεία, παρακαλούμε τον Θεό ώστε να γεμίσει η Γεωργία με ναούς και μοναστήρια, αλλά και με αληθινούς ιερείς και μοναχούς».
Το δριμύ χειμώνα, μέσα στη βροχή και στην παγωνιά, ο Αγιος δεν σταμάτησε ποτέ να ιερουργεί. Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος

Οι εκκλησίες είχαν γεμίσει από προδότες...

  Οι εκκλησίες είχαν γεμίσει από προδότες. Έξαλλος με την κατάσταση, ο π. Γαβριήλ είχε πει σ’ έναν κληρικό: «Μπροστά στη Θεολογική Σχολή να ανοίξεις ένα λάκκο, να τον γεμίσεις με νερό και όποιος δεν μπορεί να τον περπατήσει να μην τον χειροτονείς. Τί τους θέλεις τέτοιους; Εσύ δεν ξέρεις! Γεμίσαμε με τσεχιστές της Κα Γκε Μπε. Τον άνθρωπο πρέπει να τον επιλέγεις για την πίστη του και όχι για τις γνώσεις του. 

Και ο άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, έλεγε: ¨Να μη ζηλεύεις έναν άνθρωπο ούτε αν είναι όμορφος, ούτε αν είναι μορφωμένος, αλλά αν είναι ταπεινός, αν έχει φόβο Θεού και πνεύμα ευθές και ειλικρινές˙ τότε διάλεξέ τον, χειροτόνησέ τον κι ευλόγησέ τον. και ο Θεός θα είναι πάντα οδηγός σου¨».

 Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος

πηγή