Τ. Σ. Έλιοτ, ❝ Ένα τραγούδι για τον Συμεών ❞

Για τον Τ.Σ. Έλιοτ, τον ποιητή που εξέφρασε όσο κανείς το υπαρξιακό άλγος της εποχής ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους, ο Συμεών δεν είναι ο «ηλικιώτης» που απωθεί τον θάνατό του μέχρι να δει το ποθούμενο, αλλά ο κουρασμένος («κεκμηκώς» αναφέρεται στους ύμνους) από την πολυποίκιλη ματαίωση και οδύνη που είχε η ζωή του «και οι ζωές εκείνων που έρχονται πίσω του», που προσδοκά να βρει την ειρήνη -κι αφού τη βρει να αναχωρήσει...
Είναι ο προστάτης όσων τρέφονται με την απαντοχή.....

ΚΥΡΙΕ, οι Ρωμαϊκοί υάκινθοι ανθίζουνε σε βάζα και
Ο χειμωνιάτικος ήλιος σέρνεται πλάι στους χιονισμένους λόφους ΄
Η αλύγιστη ώρα στάθηκε.
Η ζωή μου είναι ανάλαφρη, περιμένοντας τον άνεμο του θανάτου,
Σε φτερό πάνω στη ράχη της παλάμης μου.
Σκόνη στο φως του ήλιου και μνήμη στις γωνιές
Περιμένουν τον άνεμο που ριγεί φυσώντας κατά τη νεκρή χώρα.
Χάρισέ μου την ειρήνη Σου,
Περπάτησα χρόνια πολλά μέσα στην πολιτεία αυτή,
Στάθηκα πιστός κι ακέραιος, φρόντισα για το φτωχό,
Έδωσα και πήρα τιμή και άνεση.
Αποδιωγμένοι δε φύγανε ποτές από την πόρτα μου.
Ποιος θα θυμηθεί το σπίτι μου, όπου θα ζούνε τα παιδιά των παιδιών μου
Όταν η ώρα της λύπης έρθει;

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.
Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.
Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.
Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.
Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.

Κι όμως...
Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.
Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.

Ένα θαύμα του αη-Συμεάκη (Συμεών), από τις Αλησμόνητες Πατρίδες...

Δεκαετία του ΄60 …Άλλες εποχές και άλλα τα ακούσματα .
Το σεργιάνι των εικόνων μας τις σκοτεινές και παγωμένες νύχτες του χειμώνα ήταν τα παραμύθια των μεγάλων που τις περισσότερες φορές ήταν αληθινές ιστορίες τους .
– Πάλι με λασπωμένα πόδια μπήκες παιδάκι μου στο σπίτι; έλεγε ο πατέρας
– Πρόσεξε λίγο, μην κουράζεις την μητέρα σου που από το πρωί τρέχει.
– Πάτερα, θα μας ξαναπείς εκείνη την όμορφη ιστορία , τι σου συνέβη , όταν έπαιζες μικρό παιδάκι σαν και εμάς ;
Και ο πατέρας μπορεί να ήταν κουρασμένος, αλλά όταν του ζητούσαν να διηγηθεί αυτή την ιστορία δεν φειδόταν κόπο. Το θεωρούσε δοξολογία σε αυτόν τον ΑΓΙΟ που τον έγιανε παιδάκι.

« – Ήταν δύσκολα τα χρόνια τότε το ’22 , μόλις ξεμπαρκάραμε στα χώματα της Ελλάδος Μητέρας, σώοι από τις φωτιές και τις καταστροφές της περιοχής της Σμύρνης.
– Οι γονείς μας προσπαθούσαν κάπου να μας βολέψουν.
– Παρηγοριά είχαμε τις μεγάλες αλάνες όπου συγκεντρωνόμασταν όλα τα προσφυγόπουλα και παίζαμε με τις ώρες.
– Το δικό μου όμως πρόβλημα ήταν μεγάλο, γιατί γεννήθηκα με ένα κότσι (αιμαγγείωμα) στο γόνατο και με το παραμικρό άνοιγε και αιμορραγούσε.
– Ήταν του ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΑΚΙ (του ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ του Θεοδόχου). Εκείνη την μέρα μας άφησαν νωρίς από το σχολείο και εμείς αντί για το σπίτι πήγαμε στην αλάνα για παιχνίδι.
– Πάλι όμως η μόνιμη πληγή στο γόνατο μου άνοιξε και γέμισα αίματα . Πήρα βιαστικά την σάκα μου και επέστρεψα στο σπίτι, κλαίγοντας Έπεσα στην αγκαλιά της μάνας μου και με παράπονο γιατί δεν μπορούσα να παίζω με τους φίλους μου, έκλαιγα γοερά. Δεν μπορώ ίσαμε τώρα να ξεχάσω τον πόνο της μάνας μου, τι μου είπε, τι έκανε και τι έγινε εκείνες τις στιγμές;
 Την είδα να πηγαίνει στα εικονίσματα μπροστά στο αναμμένο κανδήλι, να γονατίζει και να παρακαλεί τον ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ να με κάνει καλά γιατί αυτό το κακό δεν έκλεινε. Μάλιστα έλεγε στον ΑΓΙΟ, ότι για αυτή την πληγή στο πόδι μου έφταιγε αυτή.

«Συμεών» στα εβραϊκά σημαίνει “αυτός που ακούει” δηλ. υπακοή.

  Ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος πολλοί πιστεύουν ότι ήταν γυιός του Πατριάρχου των Εβραίων Χιλλέλ και πατέρας του ”νομοδιδασκάλου” και ”τιμίου παντι τω λαω” Γαμαλιήλ, ο οποίος αναφέρεται στις Πράξεις ε’ 34 του και διδασκάλου του απ.Παύλου Πραξ.κβ΄3.

   Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας πληροφορεί ότι ήταν άνθρωπος «δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ και Πνεύμα ην Άγιον επ’ αυτόν (Λουκ. β΄25)», κατοικούσε στα Ιεροσόλυμα σ’ ένα δασώδες προάστειο, Ν.Δ. της Ιερουσαλήμ που αργότερα ονομάσθηκε Καταμόνας, επειδή σ’ αυτό αποσυρόταν συχνά ο Χριστός (κατά-μόνας), για να προσευχηθεί. Στην τοποθεσία αυτή είναι κτισμένο ένα Μοναστήρι αφιερωμένο στο όνομά του, όπου σώζεται μέχρι σήμερα ο τάφος του Συμεών.
Ηταν ένας από τους 70 Εβραίους ερμηνευτές, τους οποίους ο Πτολεμαίος Β΄ο Φιλάδελφος κάλεσε στην Αλεξάνδρεια με σκόπο να μεταφράσουν την Παλαιά Διαθήκη για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα της εποχής, την Κοινή Ελληνιστική.

  Ο Μέγας Φώτιος λέει ότι ο δίκαιος Συμεών, χρόνια πρίν από τήν γέννηση τού Χριστού, επιστρέφοντας στά Ιεροσόλυμα με τους νομοδιδασκάλους σχολίαζε την προφητεία του Ησαΐα: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσιν το όνομα αυτού Εμμανουήλ»(Ησ. ζ’ 14).Και αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό, και είπε ότι αυτός δεν πίστευε στην εκπλήρωση της προφητείας. Τότε, ξαφνικά ο Άγιος Συμεών δέχτηκε αοράτως ένα ράπισμα και άκουσε μία φωνή να του λέει ότι: «δεν θα πέθαινε, πριν ιδή τον Σωτήρα του Κόσμου και Παρθενικό Τόκο και τον πάρει στην αγκαλιά του», καθώς λέγει και ο Γεώργιος ο Ζυγαδηνος.

Δεν αφήνει ο Χριστός. Μας έχει πληρώσει με το αίμα Του και τη ζωή Του!

Όλοι μια αγκαλιά θέλουνε.
Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουνε...
Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά!
Ο Οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας.
Και στα αδιέξοδα περιμένει!
Και τότε, απελπισμένοι απο όλους και απο όλα, και απο τον εγωιστή εαυτό μας, πέφτουμε στην αγκαλιά του Θεού (τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι) άνευ όρων και ορίων!
Και παραδινόμαστε στην αγάπη του Θεού.Και αυτό είναι θαύμα.
Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός!Δεν αφήνει ο Χριστός.
Μας έχει πληρώσει με το αίμα Του και τη ζωή Του!

+π.Ανανιας Κουστενης

Η προχωρημένη ηλικία τού θεοδόχου Συμεών δηλώνεται με διάφορους τρόπους στον Όρθρο της Υπαπαντής

Η προχωρημένη ηλικία τού θεοδόχου Συμεών δηλώνεται με διάφορους τρόπους στον Όρθρο της μεγάλης εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου.

Έτσι, χαρακτηρίζεται ως "πρέσβυς", "πρεσβύτης", τα χέρια του ως "γηραλέα" ("γηραλέαι νῦν ἐναγκαλίζονται χεῖρες τὸν μόνον φιλάνθρωπον") και "χαλαρά" [λόγω γήρατος] ("χεῖρες Συμεών τῷ γήρᾳ ἀνειμέναι"), οι δε κνήμες του "παρειμέναι" ( = "υπερβολικά χαλαρωμένες", σχεδόν "παραλυμένες"!).

Μια άλλη λέξη που δηλώνει το βαθύ γήρας τού δικαίου Συμεών είναι η λέξη "κεκμηκώς". Ακούγεται περίεργη αυτή η λέξη, αποτελεί ωστόσο μετοχή παρακειμένου ενός πολύ γνωστού και συνηθισμένου (και) σήμερα ρήματος, του ρήματος "κάμνω"/"κάνω".

Το "κάμνω" είχε πολλές σημασίες στην αρχαιότητα. Μπορούσε να σημαίνει "κατασκευάζω", "εργάζομαι" (από εκεί και η σημερινή σημασία τού "κάνω"), αλλά πολύ συνηθισμένη ήταν και η σημασία "κοπιάζω", "κουράζομαι" (κοντά στη σημασία που έχει σήμερα η σύνθετη λέξη "αποκάμ(ν)ω" = "έχω κουραστεί υπερβολικά", "δεν αντέχω άλλο από την κούραση"), ακόμα και "υποφέρω", "πάσχω". Η μετοχή, μάλιστα, "κεκμηκώς" (την οποία βρίσκουμε ήδη στον Όμηρο να σημαίνει "κατακουρασμένος") μπορούσε επίσης να σημαίνει και τον νεκρό (!).

Στο ίδιο σημασιολογικό πεδίο κινείται και η λέξη "κάματος" ( = "κούραση", "κόπος"), με γνωστή σήμερα τη σύνθετη λέξη "(το) μεροκάματο".

Σχετικά με το ρήμα "κάμνω", αξίζει να υπενθυμίσουμε τη γνωστή και πολύ συνηθισμένη στις εκκλησιαστικές ακολουθίες μετοχή "κάμνοντες" ("Ὑπέρ [...] νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων..."), όπου ως "κάμνοντες" νοούνται όσοι εργάζονται σε υπερβολικά κοπιώδεις, εξοντωτικές δουλειές (π.χ. σε μεταλλεία, λατομεία κ.λπ.).

Andreas Moratos

Γέροντες «νέοι» και νέοι «γέροντες»

«Ὑπερήκμασας τῷ γήρᾳ, τῇ δέ πίστει ἐνέαζες, νέον βρέφος θέλων βλέψαι, Συμεών, τόν παντέλειον, ἀνακαινίζοντα κόσμον τόν γηράσαντα ἐπιθέσει τοῦ παλαιοῦ πολεμήτορος» (ωδή δ΄ κανόνος αγίου Συμεών του θεοδόχου).

(Γέρασες πολύ, Συμεών, αλλά ήσουν νέος με την πίστη σου, θέλοντας να δεις σαν μικρό βρέφος τον παντέλειο Θεό, ο Οποίος κάνει καινούργιο τον κόσμο που γέρασε από την επίθεση του παλαιού εχθρού διαβόλου).

   Το πνευματικό ύψος του αγίου Συμεών του θεοδόχου που εορτάζει σήμερα, η σύμφωνη με τον Θεό ζωή του και η καθαρότητα της ψυχής του που τον κατέστησαν ναό του Θεού και θεόπτη, κάνει τον άγιο Ιωσήφ τον υμνογράφο να βγάλει το λογικό συμπέρασμα ότι με τις προϋποθέσεις αυτές μπορεί μεν ο Συμεών να είναι γέρων στην ηλικία, είναι όμως νέος στο πνεύμα - αυτό προκαλεί στο πνεύμα του ανθρώπου η παρουσία της χάρης του Θεού: να το κρατά πάντοτε σε νεανική σφριγηλότητα. Όταν δηλαδή ο άνθρωπος ζει την παρουσία του Θεού, τότε δεν μαραζώνει από το δηλητήριο της αμαρτίας. Η αμαρτία είναι αυτή που γερνά τον άνθρωπο, γιατί τον πληγώνει και τον τραυματίζει, οδηγώντας τον σιγά σιγά στον πνευματικό θάνατο. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά την πίστη μας, η νεότητα είναι πρωτίστως θέμα «καρδιάς», θέμα του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, κι όχι θέμα απλώς ηλικιακό. 

 Πόσες φορές δεν βλέπουμε και σήμερα νέα παιδιά να είναι με μαραμένη και γερασμένη «καρδιά», διότι έχουν εκδοθεί στις διάφορες αμαρτίες αμετανόητα, και γέρους ανθρώπους να σφύζουν από χαρά και διάθεση, γιατί ακριβώς αγωνίζονται να μένουν εν Θεώ. Κι είναι κάτι που το επεσήμαινε με πίκρα και στενοχώρια και ο όσιος της εποχής μας Παΐσιος ο αγιορείτης, μιλώντας ακριβώς για τέτοια νέα παιδιά: «Καινούργιες μηχανές, με παγωμένα λάδια»!

Ο Συμεών κράτησε τον Χριστό στην αγκαλιά του· αλλά εμείς με την θεία Κοινωνία παίρνουμε τον Χριστό όχι απλά στην αγκαλιά μας, αλλά στην καρδιά μας

Ιερεμίου, Μητροπ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

 1. Την 2α του μηνός Φεβρουαρίου, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την τέταρτη Δεσποτική εορτή, την Υπαπαντή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρώτη Δεσποτική εορτή είναι τα Χριστούγεννα, δεύτερη είναι η Περιτομή, τρίτη η Βάπτιση στον Ιορδάνη ποταμό και τέταρτη η Υπαπαντή. Είναι μεγάλη η εορτή αυτή, γιατί δεν είναι μόνο Δεσποτική, αλλά και Θεομητορική εορτή. Κατά λειτουργικό κανόνα που ακολουθεί η Εκκλησία μας, την άλλη μέρα μιας Δεσποτικής εορτής, εορτάζουμε το πρόσωπο εκείνο που συνδέεται άμεσα με την εορτή αυτή. Επειδή σας μίλησα άλλοτε για την Υπαπαντή, θα σας μιλήσω σήμερα για τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο, ο οποίος εορτάζει την άλλη μέρα της εορτής· γιατί αυτός «απάντησε» τον Κύριο, και γι’ αυτό η εορτή λέγεται Υπαπαντή.

2. Ο άγιος Συμεών, ήταν ένας ευσεβής Ισραηλίτης «Προσδεχόμενος Παράκλησιν Του Ισραήλ», όπως λέγει γι’ αυτόν ο ευαγγελιστής Λουκάς (2,25). Αυτό σημαίνει ότι άνηκε στους Ισραηλίτες εκείνους οι οποίοι καρτερούσαν με δυνατή πίστη και προσδοκία τον ερχομό του Μεσσία, για τον οποίον έγραψαν οι Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη. Στην Παλαιά Διαθήκη, οι Προφήτες σαλπίζουν για τον ερχομό του Μεσσία, και ο θεοδόχος Συμεών άκουε την φωνή των σαλπίγγων αυτών. Αυτό μάλιστα σημαίνει και το όνομά του Συμεών, που είναι από το εβραϊκό ρήμα «σαμά», το οποίο ερμηνεύεται «ακούω». Ο Συμεών λοιπόν ήταν όλο ακοή. Άκουε τις φωνές των Προφητών για τον ερχομό του Μεσσία, και επιθυμούσε να ζήσει και αυτός τις ημέρες εκείνες του ερχομού Του. Μάλιστα το Άγιο Πνεύμα, που είχε μέσα του (Λουκ. 2, 25), τον πληροφόρησε καθαρά ότι δεν θα πεθάνει προτού να δει τον Μεσσία, τον Χριστόν Κυρίου (Λουκ. 2, 27). Και έτσι έγινε. Στα χέρια του δέχθηκε τον Χριστό, τον Θεό, γι’ αυτό και λέγεται «θεοδόχος».

3. Πού ο Συμεών, είχε αυτή την μεγάλη χαρά να δει και να δεχθεί τον Χριστό; Στον Ναό του Θεού. «Ήλθεν Εν Πνεύματι Εις Το Ιερόν», λέγει ο Ευαγγελιστής (Λουκ. 2, 27). Εκεί είδε την Παναγία Δέσποινα, την τεσσαρακοστή ημέρα από την γέννηση του Χριστού, να Τον φέρει στον Ναό κατά τον νόμο του Μωυσή. Στον Ναό του Θεού, στην Εκκλησία, και εμείς θα συναντήσουμε τον Χριστό. Τί γίνεται στον Ναό; Γίνεται η Θεία Λειτουργία. Τί είναι η Θεία Λειτουργία; Είναι ο Χριστός! Τον Χριστό να γεννάται και να πάσχει συμβολίζει η προσκομιδή που κάνει ο ιερέας. Τον Χριστό να έρχεται στην γη για να κηρύξει τον άγιο λόγο Του συμβολίζει όταν βλέπουμε τον ιερέα να έρχεται από το Ιερό κρατώντας το άγιο Ευαγγέλιο και λέγοντας στο κέντρο του Ναού «Σοφία Ορθοί»! Και τον ίδιο τον Χριστό να κηρύττει τον λόγο Του πρέπει να νοιώθουμε όταν ακούμε τον ιερέα να διαβάζει το άγιο Ευαγγέλιο. Τον Χριστό να πηγαίνει στον Γολγοθά να θυσιασθεί συμβολίζει η πορεία του ιερέα που κρατάει τα Άγια κατά την λεγόμενη Μεγάλη Είσοδο.

4. Αλλά εκεί που όχι συμβολικά, αλλά πραγματικά είναι η παρουσία του Χριστού στην Θεία Λειτουργία, είναι όταν ο ιερεύς, μετά το «Τα Σα Εκ Των Σων», λέει μία ευχή, την ευχή του καθαγιασμού. Τότε γίνεται θαύμα στην θεία Λειτουργία: Το ψωμάκι, που είναι στο άγιο Δισκάριο πάνω στην Αγία Τράπεζα γίνεται Σώμα Χριστού και το κρασί, που είναι στο άγιο Ποτήριο, γίνεται Αίμα Χριστού. — Αν θέλουμε λοιπόν σαν τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο να συναντήσουμε τον Χριστό και να τον πάρουμε και εμείς στην αγκαλιά μας να πάμε στον Ναό, στην θεία Λειτουργία, και εκεί, μόνον εκεί, είναι ο Χριστός. Μην ψάχνουμε να γευθούμε τον Χριστό σε σπουδαστήρια και σε κοινοβούλια. Ο Χριστός είναι στον Ναό Του, είναι στο άγιο Ποτήριο.

5. Εμείς οι χριστιανοί στην θεία Λειτουργία αξιωνόμαστε να έχουμε μεγαλύτερη τιμή από αυτή που είχε ο Συμεών ο Θεοδόχος. Ο Συμεών κράτησε τον Χριστό στην αγκαλιά του· αλλά εμείς με την θεία Κοινωνία παίρνουμε τον Χριστό όχι απλά στην

"O Συμεών της υπομονής..."

Της Μάρως Σιδέρη

  "Σήμερα γιορτάζει μια αρετή τόσο δύσκολη που μοιάζει άπιαστη στον σύγχρονο κόσμο του "εδώ και του τώρα". Σήμερα γιορτάζει η υπομονή! Ένας γέροντας, λέει η ιστορία, είχε επιθυμία και εσωτερική ορμή να γνωρίσει τον ιδρυτή του νέου κόσμου, τον εγγυητή της νέας συμφωνίας της Ανθρωπότητας με τον Ουρανό. Το όνομά του γέροντα, Συμεών και η ζωή του χαμένη στη δύνη του εκδικητικού και βίαιου παλαιοδιαθηκικού μικρόκοσμου.

  Ο γέροντας Συμεών ζούσε στην καρδιά του φαρισαϊσμού, στον πυρήνα του προχριστιανικού μεσαιωνισμού και μάλιστα χωρίς λογική ελπίδα: η ελπίδα ότι κάποιος κάποτε θα δίδασκε στον Άνθρωπο την Ανθρωπιά του, έμοιαζε να μην τον συμπεριλαμβάνει. Όσο μεγάλη κι αν ήταν αυτή η ελπίδα, ο απαράβατος φυσικός νόμος της φθοράς έμοιαζε πιο ισχυρός: 

Ο Γέρων Συμεών μπορεί να είχε νεανική ψυχή αλλά τα χρόνια στους ώμους του δεν του επέτρεπαν να ονειρεύεται ότι θα ζήσει την αλλαγή. Κι όμως η ψυχή του ονειρευόταν και περίμενε... και ανάγκαζε και το κορμί του να περιμένει όσο κι αν το βάραιναν οι δεκαετίες... ακούραστα υπομονετικός αυτός ο γέροντας, περίμενε σαν τον Αιγέα στο βράχο των γηρατειών του αυτή τη μια στιγμή που θα έβλεπε από μακριά το Νικητή πρίγκιπα... μα αντίθετα με τον δυστυχή Αιγέα, η δική του υπομονή δεν κουράστηκε να περιμένει και δεν τον εγκατέλειψε... κι επειδή δεν τον εγκατέλειψε, τον αξίωσε να ζήσει αυτή τη μια στιγμή που ακύρωσε όλα του τα χρόνια, αυτή τη μια στιγμή που του χάρισε την Αθανασία: όχι μόνο τον είδε από μακριά αλλά τον υποδέχθηκε, τον άγγιξε, τον κράτησε, τον αγκάλιασε... σε μια στιγμή όλη η υπομονή έγινε έπαινος, σε μια στιγμή η κόπωση τόσων χρόνων έγινε δύναμη και τα γηρατειά έγιναν αιωνιότητα...

 Ίσως γι’ αυτό να μην είναι και τόσο γνωστός ο Γέρων Συμεών στο σημερινό κόσμο, γιατί ο κόσμος μας μοιάζει πολύ με τον παλαιοδιαθηκικό μικρόκοσμο στη