Πώς απαντά η Εκκλησία στα «δύσκολα» χωρία της Αγίας Γραφής

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.

1) Η δουλεία
Πράγματι, στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν διατάξεις που αφορούν τη δουλεία (π.χ. Έξοδος, Λευιτικό, Δευτερονόμιο). Η ύπαρξη τέτοιων ρυθμίσεων δεν σημαίνει ότι ο Θεός «θεσπίζει» τη δουλεία ως αγαθή τάξη πραγμάτων. Αντίθετα, μέσα σε κοινωνίες όπου η δουλεία λειτουργούσε ως δεδομένος θεσμός, η Μωσαϊκή νομοθεσία περιορίζει τη σκληρότητα, θέτει όρια και εισάγει στοιχεία προστασίας των ευάλωτων (π.χ. συγκεκριμένοι χρόνοι, ευθύνη του κυρίου, απαγόρευση ακραίας κακομεταχείρισης, υπομνήσεις της μνήμης της αιγυπτιακής δουλείας).
Κυρίως, η βιβλική εμπειρία της Εξόδου παραμένει θεμελιώδης: ο Θεός αποκαλύπτεται ως Ελευθερωτής και καλεί τον άνθρωπο σε ζωή που δεν ταυτίζεται με καταπίεση και εξευτελισμό. Στην Καινή Διαθήκη, οι Απόστολοι κινούνται μέσα σε μια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου η δουλεία ήταν κοινωνικό σύστημα. Δεν προτείνουν άμεση πολιτική επανάσταση, αλλά σπέρνουν κάτι βαθύτερο: την εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου ο άλλος δεν είναι πράγμα, αλλά αδελφός. Η επιστολή προς Φιλήμονα είναι χαρακτηριστική: ο Ονήσιμος καλείται να γίνει δεκτός «οὐκέτι ὡς δοῦλον ἀλλ’ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν» (Φιλμ. 16). Αυτό το ευαγγελικό ήθος, όπου κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού, είναι ασύμβατο με την εκμετάλλευση.

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό. Αυτός είναι ο μυστικός και διαρκής συμβολισμός όλων των πολέμων.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; (επιστολή Ιακωβου. 4,1)

Από που προέρχονται και γεννώνται μεταξύ σας εχθρικαί καταστάσεις, έριδες και συγκρούσεις; Δεν προέρχονται από αυτήν την αιτίαν, δηλαδή από τας εμπαθείς επιθυμίας αμαρτωλών ηδονών, αι οποίαι επιθυμίαι έχουν επιστρατευθή και διεξάγουν πόλεμον μέσα εις τα μέλη σας, δια να σας υποδουλώσουν εις την φαυλότητα;

πηγή

Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

 Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ο Άγιος Κυπριανός είχε μία επιπλέον αμαρτία που δεν ήταν μόνο η προσωπική του πτώση στη μαγεία. Ήταν ότι δια της μαγείας πολλούς ανθρώπους εγκρίμνησε στην δαιμονοκρατία της μαγείας, παρέσυρε πολλούς ανθρώπους με τη φήμη που είχε, με ταις δυνάμεις που είχε ως ισχυρός μάγος που ήταν. Όλα αυτά σε όλη του τη ζωή ο Άγιος Κυπριανός τα έφερνε μπροστά του και είχε καθημερινή μετάνοια.

Μόνο έτσι μπορούμε λίγο να καταλάβουμε αυτά που λένε οι διάκονοί μας και οι ιερείς μας στη Λειτουργία. Τι λένε; "Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Παρακαλούν το Θεό μας να μας αξιώσει να εκτελέσουμε, να ολοκληρώσουμε σημαίνει αυτό το ρήμα, μέχρι το τέλος του ζωής μας, τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας εν ειρήνη και εν μετανοία. Κι ενώ μπορεί γύρω μας να γίνονται πόλεμοι, στην οικογένειά μας καυγάδες, διαζύγια, φτώχειες, συμφορές. Ο άνθρωπος που ζει εν μετανοία έχει αυτό το παράδοξο μέσα του αισθάνεται βαθιά την ειρήνη. Βαθιά ειρήνη! Και μπορεί μέσα σε ένα πέλαγος τρικυμισμένο να προχωρήσει το καράβι του σώματος και της ψυχής.

Έτσι και εσείς αδελφοί μου και να εύχεστε και για μένα που λέω τα μεγάλα λόγια. Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Βλέπετε και οι εξωτερικοί πόλεμοι ήρθαν στη γειτονιά μας. Ο Λίβανος είναι δίπλα και τα Ιεροσόλυμα και το Τελ Αβίβ που βομβαρδίζεται, αφού και αυτό εμβομβάρδισε. Έτσι. Υπάρχει μία δημοκρατία στα Σχέδια του Θεού. Άρα από ό,τι φαίνεται τον υπόλοιπό μας βίο, τουλάχιστον τα άμεσα επόμενα χρόνια, δεν θα το ζήσουμε και πολύ εν ειρήνη... Μάλλον θα ζήσουμε με συνεχείς ακοές πολέμων και είμαστε και εμείς αν όχι στην εμπόλεμη ζώνη, στην Κύπρο είμαστε στην γκρίζα ζώνη. Οπότε γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η παραγγελία που έχει ο Διάκος σε κάθε Λειτουργία "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι" διότι απειλείται η καθημερινότητά μας. Απειλείται η βιολογική ζωή μας... με μιά ραδιενέργεια που οπωσδήποτε θα έχουμε λόγω της γειτονίας (Μέση Ανατολή) και όλα τα συναφή λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί…

Άρα δεν είναι τυχαίο που σύγχρονοι Άγιοι σαν τον Άγιο Γέροντα Εφραίμ της

Για Ειρήνη να παρακαλάμε, αλλά για την Ειρήνη του Χριστού!

                          

Ξεκίνησε η Θεία Λειτουργία. Με τα ειρηνικά! Μαζεμένα, συναγμένα πολλά παρακαλετά, να φτάσουν ως τον θρόνο του Αγίου Θεού! Όλα μας τα ποθούμενα σε αυτήν την μεγάλη συναπτή! 

 Και πρώτο μας αίτημα η Ειρήνη για όλον τον κόσμο! Και δίνει ο Κύριος μεγάλα διαστήματα με τέτοια Ειρήνη αδιατάραχτη!
Και εδώ παρουσιάζεται κάτι εξαιρετικά οξύμωρο! Όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από την εποχή του πολέμου, τόσο χαλάει. Γίνεται χαλασμένος άνθρωπος, «κατεφθαρμένος εις τον νούν», όπως περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, στο τελευταίο του γράμμα προς τον αγαπημένο του μαθητή και συνεργάτη Τιμόθεο!

Όσο πιο πίσω πας και πλησιάζεις προς τα χρόνια της συντριβής και του πολέμου, τόσο περισσότερο συναντάς αγνές ψυχές, φιλότιμες και φιλόθεες, απονήρευτες, σωφρονούσες και αταλάντευτα πιστές.
Να παρακαλάμε για πόλεμο λοιπόν; Μη γένοιτο!
Για Ειρήνη να παρακαλάμε, αλλά για την Ειρήνη του Χριστού!
Εκείνος είναι ο αρχηγός της Ειρήνης και ο Σωτήρας των ψυχών μας! Αλλιώς μιλάμε για μια επίπλαστη Ειρήνη, που γίνεται εργαλείο διαφθοράς και απώλειας.

Δεν έρχεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ;Θα'ρθεί ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ!Η εγχείρηση είναι πάντα ΕΠΩΔΥΝΗ!

Μέσα από τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο θα δώσει λύσεις ο Θεός για τα χάλια των ανθρώπων.
Διότι δια των ενεργειών των ανθρώπων εργάζεται κι ο Θεός.
Θα υπάρξουν ανακατατάξεις ιδιαιτέρως στη διαλυμένη Ευρώπη και στην Αμερική, η οποία θα δεχθεί φοβερές καταστροφές φυσικές και αφύσικες!
Γι' αυτά έχουν μιλήσει Άγιοι..
Θα πληρώσει ο κάθε λαός τα αμαρτήματά του.Κι αυτοί έχουν πολλά..
Τί; Ο Θεός είναι καμηλιέρης;Αλίμονο!
Μας τα μαζεύει και περιμένει τη μετάνοιά μας..
Δεν έρχεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ;Θα'ρθεί ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ!Η εγχείρηση είναι πάντα ΕΠΩΔΥΝΗ!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.

Μια γενιά που της έκλεψαν το χαμόγελο...

Αυτό το άρθρο (δημοσιευμένο το 2003) υπάρχει στο βιβλίο Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ΄ Γυμνασίου.

πηγή

ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο πόλεμος είναι η αμαρτια των αμαρτιών διότι ολους τους κατεσθίει και κανένας δεν είναι νικητής.

  Για τα πολιτικά και τα διεθνή,ποιον συμφέρει να υποστηρίζουμε, ποιο αίμα είναι ανθρωπιστικό και ποιο όχι(!) ας μιλήσουν αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν. 

 Προσωπικά θα τοποθετηθώ στο πνευματικό μέρος. Συνέλαβαν τον ισχυρό Σαμψών, τον τύφλωσαν, τον ατίμασαν και όταν είχαν εορτή τον έστησαν ανάμεσα τους και τον περιέπαιζαν. Και τότε αυτός τιμώρησε την ύβρη, γκρεμίζοντας το κτήριο. Και απέθανε και η δική του ζωή μετά των αλλοφύλων.

   Το αιμα φέρνει αίμα, η βία βία και το μαχαίρι μαχαίρι, κατά το αψευδές στόμα του Κυρίου και κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν θα υπερισχύσει αλλά όλοι αφανίζονται.

  Ο πόλεμος είναι η αμαρτια των αμαρτιών διότι ολους τους κατεσθίει και κανένας δεν είναι νικητής.

 Ο ίδιος ο Θεός επέλεξε να σαρκωθεί ως επι γης Ειρήνη, ακριβώς εκεί στο κέντρο των γεγονότων. Αλλά οι άνθρωποι δεν θέλησαν να πιστέψουν.

  Ακόμα και τα αποκαλυπτικά κείμενα θέτουν ως κέντρο των εσχατολογικών γεγονότων την περιοχή. Πιστεύω ότι οι αναφορές τους είναι κυριολεκτικές και δεν εξαρτώνται από συμβολικές γεωγραφικές παραστάσεις των συγγραφέων τους. 

 Αν δεν μετανοήσουμε, το οποιο σημαίνει αποκαταστήσουμε σχέσεις με Θεό και

Αν υπήρχαν πολλοί Σβέικ σ’ αυτόν τον κόσμο, δε θα υπήρχαν πόλεμοι

Γιαροσλάβ Χάσεκ (1883-1923)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ TOY ΧΑΣΕΚ  ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

  Κάθε ηρωική εποχή έχει ανάγκη από τους μεγάλους επώνυμους ήρωες της, από τους ηγέτες της. Υπάρχουν όμώς και οι αφανείς, οι καθημερινοί ήρωες που σημαδεύουν με την πορεία τους την ιστορία… ίσως αυτοί να ‘ναι πιο πάνω από το Ναπολέοντα και το Μέγα Αλέξανδρο. 

 Στους δρόμους, στα στενά της Πράγας, ακόμα και σήμερα, μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι ρόλο έπαιξαν στη δεδομένη μεγάλη στιγμή ενός ιστορικού γεγονότος. Αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο άγνωστος ανώνυμος του πλήθους δε δίνει δεκάρα για συνεντεύξεις και προβολές, αλλά και κανείς δημοσιογράφος δεν τον πλησιάζει. Αν τον ρωτήσεις πώς τον λένε με το αγγελικό του αθώο χαμόγελο θα σου αποκριθεί: 

- Με λένε Σβέικ.

 Κι αυτός δε θα ‘ναι άλλος από το παλιό καλό στρατιώτη Σβέικ… 

Τον πασίγνωστο στους απλούς ανθρώπους της Βοημίας που βρισκόταν κάτω από την αυστριακή κατοχή… 

Ναι, μην αμφιβάλετε. Αυτός είναι η ανεξίτηλη δόξα και τιμή της Τσεχοσλοβακίας, ακόμα και τώρα που ζούμε σε ειρήνη και δημοκρατία. Ειμαι τρελός απ’ αγάπη γι’ αυτόν τον καλοκάγαθο στρατιώτη Σβέικ…

Να καταστρέψει και να σκοτώσει μπορεί ο καθένας...

Το αποψινό απόσπασμα μας μεταφέρει στη Γερμανία του 1945 – και αντιπαραθέτει με μαεστρία δύο αντιτιθέμενες κοσμοθεωρίες. 

 Από τη μία έχουμε έναν γερμανό ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ, επίλεκτο μέλος των ναζιστικών SS. Από την άλλη έχουμε έναν γερμανό ΑΓΡΟΤΗ. Ο στρατιώτης υπερασπίζεται με πάθος τις επιλογές των πολεμόχαρων συμπατριωτών του και τονίζει τις «δυσκολίες του επαγγέλματος». Ο αγρότης απαντά με τον τρόπο του:

  ΕΡΝΣΤ (ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ): «Ρωτάς αν σκοτώσαμε αμάχους; Μήπως νομίζεις ότι πάμε για καφέ στο μέτωπο; Οι αντάρτες μας έκαναν ζημιές. Μπήκαμε, λοιπόν, κι εμείς στα χωριά τους και αποδεκατίσαμε τους δικούς τους και τα ζωντανά τους. Χειροβομβίδες στους στάβλους και μπαμ! Μήπως νομίζεις ότι μ' αρέσει αυτό; Ακόμα έχω τα χλιμιντρίσματα των αλόγων στ' αυτιά μου. Δεν αντέχεται, σου λέω. Έτσι είναι ο πόλεμος, όμως: η δυσκολότερη δουλειά που υπάρχει».

  ΦΙΤΕ (ΑΓΡΟΤΗΣ): «Χειροβομβίδες στους στάβλους, ξεκληρισμένες οικογένειες. Αχ, φαντάρε της φακής, δεν ξέρεις τί σου γίνεται! Ξεγέννησες ποτέ σου αγελάδα; Ε; Αγελάδα που να τη σφάζουνε οι πόνοι, επειδή γύρισε η μήτρα της ανάποδα; Ή που 'ναι στενή και το μοσχαράκι κατεβαίνει με το πλάι και δεν χωράει να βγει; Γίνονται τα μπράτσα σου κουρέλια, σπάνε οι φλέβες στα μάτια σου... Να ξεγεννήσεις ζωντανό, να φέρεις πλάσμα στον κόσμο, ΑΥΤΗ είναι η δυσκολότερη δουλειά που υπάρχει. Να καταστρέψει και να σκοτώσει μπορεί κι ο κάθε ηλίθιος».
******
Από το βιβλίο του γερμανού συγγραφέα Ραλφ Ρότμαν «Πεθαίνοντας την Άνοιξη» [Ralf Rothmann, “Im Frühling sterben”, 2015]

Η Φωλιά του Κουνελιού

Μανία που 'χουν οι μικροί λαοί να είναι ματωμένοι

Οι μεγάλοι δικτάτορες παίρνουν ανάστημα από τους μικρούς τους λαούς.(Όχι στο μέγεθος μικρούς).
Τρέφονται από τους σιωπηλούς τους λαούς.
Αυτούς που αναβάλλουν την ευθύνη,λόγω καιρού ή λόγω αμνησίας...
Και αγωνίζονται ινσταγκραμικά.Και οδύρονται φεϊσμπουκικά.
Τόσα κουμπιά στην υπηρεσία... της οργής.Τόσοι ευφάνταστοι , ψηφιακοί τρόποι αντίστασης...
"Κι ύστερα ανεβαίνουν στο ικρίωμα οι μικροί, ματωμένοι λαοί.
Μανία που 'χουν οι μικροί λαοί να είναι ματωμένοι".
Στο βάθος, χωρίς μουσική υπόκρουση, ακούγονται οι ρητορείες:Η Ιστορία επαναλαμβάνεται!
Όχι κύριοι!Δεν είναι η Ιστορία που επαναλαμβάνεται!Εσείς, επαναλαμβάνεστε!
Αφήστε την Ιστορία στην ησυχία της!
Ποταμοί τα δάκρυα, τα ψηφίσματα των αγανακτισμένων υπερασπιστών της ειρήνης.
Σωρεία οι καταδίκες.
Βροχή τα δολλάρια, οι λίρες, τα ευρώ προς ανακούφιση των άτυχων...σωμάτων.(Ψυχές δεν υπάρχουν).
Και τέλος το πόρισμα:
" Εκείνος είναι ο μακελλάρης", θα πει ο ένας.
Ο άλλος είναι ο μακελλάρης", θα πει ένας δεύτερος.
"Κι οι δυο είναι φονιάδες", θα πει ο τρίτος, ο εντεταλμένος ουδέτερος.
Το πτώμα δεν μιλάει.Είναι πολύ απασχολημένο με την κηδεία του.

Ελένη Σιούφτα

Στρατή Μυριβήλη « Η ζωή εν τάφω»-Ρώσοι και Έλληνες στρατιώτες συναντιούνται κάπου στο μέτωπο

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος Κιλκίς

  Από το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη « Η ζωή εν τάφω» το απόσπασμα «Ο λόφος με τις παπαρούνες». Το διαβάζαμε στα παλαιότερα Αναγνωστικά. Στα νέας κοπής γλωσσικά εγχειρίδια εξοβελίστηκε. Προφανώς ο Μυριβήλης λογοκρίθηκε λόγω του… εθνοκεντρισμού του. Είμαστε στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ρώσοι και Έλληνες στρατιώτες, σύμμαχοι και ομόδοξοι, συναντιούνται κάπου στο μέτωπο:

«Είναι και μια μέρα χαρούμενη μέσα στις άσκημες μέρες της πορείας. Μια μέρα γαλάζια και κόκκινη, με ανοιξιάτικον ουρανό, γεμάτη μαβιά μάτια, κόκκινα αγριολούλουδα και αργά μελαγχολικά τραγούδια.

Ήταν ένας λόφος άλικος από τις παπαρούνες. Ξεκουραζόταν ένα Ρούσικο Σύνταγμα, που τραβούσε κι αυτό για το μέτωπο. Εκεί μας σταματήσανε κι εμάς. Είχε νερό μπόλικο και πρασινάδα εκεί δίπλα. Στήσαμε πυραμίδες τα όπλα και φάγαμε κοντά τους. Μας σίμωσαν κάτι μεγαλόσωμα παλικάρια με τριανταφυλλιά μάγουλα, με χοντρές μπότες και μπλούζες παιδιάτικες δίχως κουμπιά. Τα πηλίκιά τους είχαν κεραμίδι στενούτσικο.

— Γκίρτς;

— Γκίρτς.

— Κριστιάν;

— Κριστιάν.

— Ορτοντόξ;

— Ορτοντόξ.

Μας δεχτήκανε με χαρές σχεδόν παιδιάτικες. Γελούσανε, και μεις γελούσαμε, μας χάριζαν κονσέρβες, σουγιάδες. Με τα μεγάλα τους χέρια μάς χτυπούσανε στην πλάτη. Τραβούσανε και μας δείχναν από την τραχηλιά τους χρυσά, σιντεφένια σταυρουδάκια και φυλαχτάρια κρεμασμένα με αλυσιδίτσες. Σταυροκοπιόντανε με τον ορθόδοξο τρόπο.

— Κριστιάν! Κριστιάν!

Η πραγματική εν Χριστώ ελευθερία. Το παράδειγμα του Αγίου Νικολάου (Κασάτκιν) κατά την διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου.

Ομιλεί ο π. Πέτρος Χιρς

  «Θέλω να δώσω μερικά παραδείγματα για να καταλάβουμε την στάση των Ορθοδόξων Χριστιανών εν μέσω πολέμου … και αυτό σχετίζεται, ίσως όχι τόσο πολύ, στους πραγματικούς λόγους που γίνονται πόλεμοι. Οι πραγματικοί λόγοι ελπίζω να καταλάβατε σε αυτήν την σύντομη παρουσίαση, είναι πολλοί. 

Είναι σαν ένα κρεμμύδι, υπάρχουν πολλά επίπεδα, όλα έχουν σχέση, κανένα δεν είναι άσχετο, αλλά σίγουρα στην ιεράρχηση των πραγμάτων εάν θέλεις να φτάσεις στο βάθος του προβλήματος, το βάθος είναι και θα είναι πάντα πνευματικό. Έχει να κάνει με τις δικές μας πτώσεις και έλλειψη μετάνοιας που δίνουν δικαιώματα στον εχθρό. Αυτό είναι το κλειδί.

Όταν κάνεις αναδρομή λοιπόν και λές, πώς κατέληξαν δύο Ορθόδοξες χώρες, είτε αυτή αφορά την Ελλάδα και την Βουλγαρία στις αρχές του 20ου αιώνα, στους Βαλκανικούς… είτε την Ουκρανία και την Ρωσσία σήμερα, πρόκειται για μία τραγωδία για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Και σίγουρα έχουμε πάλι μία μάχη, έχουμε τους παγκοσμιοποιητές, τους μασόνους και όλα τ’ άλλα. Αυτό το καταλαβαίνουμε αλλά δεν είναι το μόνο, ούτε είναι το βασικό επίπεδο, και αν μείνουμε σ’ αυτό δεν θα λύσουμε τίποτε πνευματικά, δεν θα κατανοήσουμε τα πράγματα εις βάθος, δεν θα φωτιστούμε. …

Θέλω να μιλήσω για το παράδειγμα του Αγίου Νικολάου Ιαπωνίας(ΕΔΩ) κατά την διάρκεια του Ρωσσο-Ιαπωνικού Πολέμου. Αυτό είναι το γράμμα του Τσάρου Νικολάου, του Αγίου Νικολάου Ρωσσίας, στον Άγιο Νικόλαο Ιαπωνίας μετά τον Ρωσσο-Ιαπωνικό Πόλεμο.
Νομίζω είναι πραγματικά υπέροχο να βλέπει κανείς έναν κυβερνήτη, τον Τσάρο, να γράφει σε έναν Άγιο και να κατανοεί τον πρέποντα ρόλο του Επισκόπου σε τέτοιες στιγμές. Διότι και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι Επίσκοποι σε παρόμοια κατάσταση … στην Ουκρανία. Λένε οι άνθρωποι για παράδειγμα, πώς θα πρέπει να αντιδράσει ο Μητροπολίτης Ονούφριος με όλα αυτά που γίνονται.

Ας δούμε τί έκανε ο Άγιος Νικόλαος (Ιαπωνίας), θα μιλήσουμε λίγο για αυτό. Ας ακούσουμε όμως πρώτα τα λόγια του Αγίου Νικολάου του Τσάρου:
«Έδειξες σε όλους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού είναι ξένη στην εγκόσμια εξουσία…»

Αυτός είναι ο Τσάρος που μιλάει, σωστά; Και αναγνωρίζει πολύ ξεκάθαρα τον ρόλο

«Αν δεν επιστρέψουμε στη μετάνοια σαν έθνος, δεν πρόκειται να βρεθούμε ποτέ στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»

Ελευθέριος Ανδρώνης

   ''Ομόδοξα και ομοεθνή αδέρφια σκοτώνονται στο Ουκρανικό μέτωπο, οι οικονομίες έχουν τρελαθεί, οι ολιγάρχες έχουν αφηνιάσει, οι αγορές παραλύουν και μια φοβερή επισιτιστική κρίση προβάλει στον ορίζοντα. Και εμείς τι κάνουμε για όλα αυτά; Ως συνήθως αναλωνόμαστε σε αυτό που κάναμε ανέκαθεν. Τρωγόμαστε μεταξύ μας. Σπαταλάμε φαιά ουσία για να φτιάξουμε κερκίδα. Διαλέγουμε βιαστικά το «στρατόπεδο» μας και ταμπουρωνόμαστε πίσω από τις φωνακλάδικες αντιλήψεις μας, για να διδάξουμε ποια είναι η «σωστή πλευρά της ιστορίας».

   Συμπεριφερόμαστε σαν αλάνθαστοι υπερασπιστές της αλήθειας, εκτοξεύουμε πυρά προς πάσα κατεύθυνση, αφορίζουμε a priori οτιδήποτε ενοχλεί την κοσμοαντίληψη μας. Και κάποιες φορές βγάζουμε εκτός… συναγωνισμού ακόμα και το Ευαγγέλιο. Είναι δυνατόν χριστιανοί άνθρωποι να μεταμορφώνονται σε πολεμοχαρή όντα και να φανατίζονται υπέρ οποιουδήποτε πολέμου;

  Ακόμα χειρότερα κάποιοι αρέσκονται να το ρίχνουν στα εσχατολογικά «παζλ», ανακατεύοντας ψηφίδες προφητειών, και μεταδίδοντας πανικό σε ολιγόψυχους χριστιανούς. Φτιάχνοντας ένα μενού από γνήσιες και αμφιλεγόμενες προφητείες βγάζουν το δικό τους πόρισμα (αχταρμά) αυτοδικαίωσης, γυρίζουν πλευρό και περιμένουν να τους έρθει η εθνική αναλαμπή ουρανοκατέβατη.

  Βρε ταλαίπωρε άνθρωπε, εδώ δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις αν η είδηση που σου μετέδωσε το τάδε πρακτορείο ειδήσεων είναι αληθινή ή προϊόν προπαγάνδας, και βγάζεις ακλόνητο συμπέρασμα για τις θεϊκές αποκαλύψεις; Οι προφητείες ναι μεν είναι «τηλεγραφήματα» του Θεού προς τους Αγίους, άλλα ποιος σου είπε πως γνωρίζει ο καθένας μας πνευματική «ανάγνωση»;

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά πονῆς μποροῦνε με χίλιους τρόπους.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ πονῆς
μποροῦνε μὲ χίλιους τρόπους.
Ρίξε τὸ ὅπλο καὶ σωριάσου πρηνής,
ὅταν ἀκούσης ἀνθρώπους.

Ὅταν ἀκούσης ποδοβολητὰ
λύκων, ὁ Θεὸς μαζί σου!
Ξαπλώσου χάμου μὲ μάτια κλειστὰ
καὶ κράτησε τὴν πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,
στὸν πλατὺ κόσμο μιὰ θέση.
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν τὸ κακό,
τοῦ δίνουν ὄψη ν’ ἀρέση.

Τοῦ δίνουν λόγια χρυσά, ποὺ νικοῦν
μὲ τὴν πειθώ, μὲ τὸ ψέμα,
ὅταν ἄνθρωποι διαφιλονεικοῦν
τὴ σάρκα σου καὶ τὸ αἷμα.

Κώστας Καρυωτάκης

Αναστενάζουν οι λαοί,μα εκείνοι τώρα σαν θεοί,παίζουν τη γη στα χέρια τους...

Ο Σαμ ο Τζόνυ κι ο Ιβάν
Σε μαύρη θάλασσα τραβάν
Κρυφά να κουβεντιάσουνε
Τον κόσμο να μοιράσουνε
Αναστενάζουν οι λαοί
Μα εκείνοι τώρα σαν Θεοί
Παίζουν τη γη στα χέρια τους
Και δείχνουν τα μαχαίρια τους...
"O Sam,ο Johnny κι ο Ivan"
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος, Στίχοι: Νίκος Γκάτσος,
Ερμηνεία : Σταύρος Παράβας
https://www.youtube.com/watch?v=1PQKI0MfF90
Ζωγραφική του Rafał Olbiński.

πηγή

Κάθε φόνος, κάθε πόλεμος

  Στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, ειδωλολατρικοί λαοί θεωρούσαν ως «ιερό καθήκον» τους τη θυσία των πρωτότοκων παιδιών τους στους Θεούς. Ο Αβραάμ νομίζει ότι και ο δικός του Θεός απαιτεί την υποχρέωση αυτή. Γι᾽ αυτό και πορεύεται προς υψηλό βουνό για να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ. Αλλά εκεί ο Θεός της Βίβλου διδάσκει στον ανώριμο ακόμη πνευματικά Αβραάμ μάθημα καίριας υπαρξιακής σημασίας: καμία ανθρωποθυσία δεν επιτρέπεται• κανένας φόνος ανθρώπου από άνθρωπο δεν είναι αποδεκτός. Ακόμη και αν αυτός γίνεται στο όνομα του ύψιστου ιδανικού, του Θεού. H χρήση του ονόματος του Θεού για δικαιολόγηση φόνου ενός ανθρώπου είναι απόλυτα καταδικαστέα.

   Στην Καινή Διαθήκη, ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει ότι κάποτε ο Χριστός δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους ενός χωριού Σαμαρειτών, των θεωρουμένων από τους τότε Ισραηλίτες ως των χειροτέρων τους εχθρών. 

 «Όταν το είδαν αυτό οι μαθητές του Ιάκωβος και Ιωάννης, του είπαν: Κύριε, θέλεις να ζητήσουμε να κατεβεί φωτιά από τον ουρανό και να τους καταστρέψει, όπως έκανε και ο Ηλίας; 

Εκείνος στράφηκε προς αυτούς και τους επέπληξε λέγοντας: Ξεχάσατε ποιο πνεύμα κατευθύνει τη ζωή σας; Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε να καταστρέψει ανθρώπους αλλά να τους σώσει» (Λουκ. 9:54-55). Ο Χριστός διδάσκει ότι καμμία αλήθεια δεν επιβάλλεται με τη βία• καμία έσωθεν αλλαγή δεν επιτυγχάνεται με τον καταναγκασμό. H ελευθερία των ανθρώπων είναι πλήρως σεβαστή από τον Θεό. Κατά συνέπεια, όποιος άνθρωπος την παραβιάζει, αυτός απλούστατα δεν είναι με το μέρος του Θεού.

 Τον τέταρτο αιώνα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπενθυμίζει στους πιστούς ότι εκείνος που ζητά από τον Θεό να ενεργήσει εναντίον των εχθρών του διαπράττει ύβρη. Για τον όντως πιστό, ο Θεός είναι και θα παραμείνει εσαεί διαπροσωπική κοινωνία ελευθερίας και αγάπης. Συνεπώς όποιος αντιλαμβάνεται με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τον Θεό ουσιαστικά παύει να είναι Χριστιανός. Αυτός που νομίζει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τον Θεό για να βλάψει τους εχθρούς του, έχει υιοθετήσει μία εσφαλμένη εικόνα για τον Θεό: τον Θεό της αποκλειστικότητας και του αποκλεισμού. Ο Χριστός όμως σταυρώθηκε από τους Γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής του γιατί, ανάμεσα σε άλλα, πολέμησε την αντίληψή τους ότι ο Θεός είναι Θεός μόνο των Ισραηλιτών και όχι όλων των ανθρώπων.

 Το 960 μ.Χ. ο βυζαντινός αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς ζήτησε από την Εκκλησία να ανακηρύξει σε μάρτυρες όσους στρατιώτες σκοτώθησαν σε μάχες εναντίον του Ισλάμ. Η Εκκλησία αρνήθηκε, αφού κανένας «ιερός πόλεμος» δεν ισχύει γι᾽ αυτήν και καμία μορφή βίας δεν συνάδει με την πίστη της. Ως εκ τούτου, όποιος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον Θεό για εξυπηρέτηση πολιτικών ή ιδεολογικών σκοπιμοτήτων, αυτός εξέρχεται αυτοβούλως από την Εκκλησία.

 Τα πιο πάνω ενδεικτικά, φανερώνουν ένα από τα θεμελιώδη διαχρονικά μηνύματα που ο Χριστιανισμός κόμισε στους ανθρώπους: την αποσύνδεση βίας και ιερού, το όραμα της καθολικής καταλλαγής. Και τούτο γιατί Θεός και άνθρωπος, άνθρωπος και συνάνθρωπος, όχι μόνο δεν είναι αντίπαλα μεγέθη αλλά, απεναντίας, είναι έτεροι εταίροι στην προσπάθεια όλων για πληρότητα ζωής. Συνεπώς η δημιουργία συνασπισμών με βάση μια βιολογική ή πολιτισμική διαφορά και η αντιπαλότητα και αντιμαχία μεταξύ τους συνιστά αλλοτρίωση της κοινής φύσης των ανθρώπων και αποξένωσή τους από τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Πράγμα που σημαίνει ότι όποιοι και όποτε υποκύπτουν στη λογική αυτή της ρήξης και της εχθρότητας απέχουν από την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.

Τα πιο πάνω γράφονται γιατί, με αφορμή το πρόσφατο τρομοκρατικό κτύπημα στο Παρίσι, πιθανώς να επαναληφθούν τα γνωστά στερεότυπα ότι όλες οι θρησκείες πάνω κάτω λένε τα ίδια, ότι όλες προάγουν τη βία, ότι όλες είναι συνώνυμες του σκοταδισμού. Ας θυμηθούν όλοι ότι το βιβλικό επεισόδιο του φόνου του Άβελ από τον Κάιν τονίζει εκείνο που σχεδόν όλοι λησμονούν: κάθε φόνος ανθρώπου είναι αδελφοκτονία, κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος.

Σταύρος Φωτίου

Καθηγητής στο Τμήμα Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου.

ΠΗΓΗ