Η Ανάληψη του Χριστού ως Μυστήριο και όχι ως Θέαμα

Tοιχογραφία.Μονή GELATI,Γεωργία.Περίπου 1520

Η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού φέρνει ενώπιόν μας ένα από τα κορυφαία γεγονότα της θείας οικονομίας: ο Χριστός, ο σαρκωθείς, σταυρωθείς και αναστάς Κύριος, ανυψώνει την προσληφθείσα ανθρώπινη φύση στη δόξα του Πατρός. Και όμως, το γεγονός αυτό δεν παρουσιάζεται ως θέαμα. Δεν έχει τα γνωρίσματα μιας επιβλητικής επιδείξεως που συντρίβει κάθε αμφιβολία με τη δύναμη της εικόνας της. Οι μαθητές βλέπουν τον Κύριο να ανέρχεται, αλλά αυτό που τους δίδεται δεν είναι η πλήρης κατανόηση του γεγονότος, μόνο η μετοχή στο Μυστήριο. Ο Χριστός κρύπτεται μέσα στη νεφέλη, και έτσι η Ανάληψη φανερώνεται ως Μυστήριο: ως αληθινό γεγονός, αλλά γεγονός που δεν μπορεί να ερμηνευθεί σε όλο του το βάθος από την αισθητή εμπειρία.

Αυτό, όμως, δεν αφορά μόνο την Ανάληψη. Το ίδιο πνευματικό φαινόμενο το συναντάμε και στη Γέννηση και την Ανάσταση του Χριστού. Στη Γέννηση υπάρχουν πρόσωπα που συνδέονται με το γεγονός: η Παναγία, ο Ιωσήφ, οι ποιμένες, αργότερα οι μάγοι. Υπάρχει μαρτυρία, υπάρχει προσκύνηση, υπάρχει δοξολογία. Αλλά η ακριβής στιγμή της Γεννήσεως δεν προσφέρεται ως θέαμα στα μάτια των ανθρώπων (σύμφωνα με την παράδοση ούτε ο Ιωσήφ ήταν παρών). 

Στην Ανάσταση υπάρχουν οι στρατιώτες, οι Μυροφόρες, οι μαθητές που θα συναντήσουν τον Αναστάντα· όμως και εδώ κανείς δεν παρουσιάζεται ως μάρτυρας της ακριβούς στιγμής κατά την οποία ο Χριστός εξέρχεται από τον τάφο. 

 Και στην Ανάληψη οι μαθητές είναι παρόντες στην αρχή της αναβάσεως, αλλά η κατάληξή της χάνεται μέσα στη φωτεινή νεφέλη της θείας δόξας. Η απουσία μαρτύρων από την ακριβή στιγμή της Γεννήσεως, της Αναστάσεως και της τελικής καταλήξεως της Αναλήψεως δεν είναι κενό στην αφήγηση ούτε έλλειμμα αποδείξεως. Είναι η μαρτυρία της φύσεως του Μυστηρίου.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 10η Νοεμβρίου 2025

Ζούμε σε εποχή πρωτοφανούς πνευματικής σύγχυσης, την οποία καλλιεργεί το περιρρέουν συγκρητιστικό πνεύμα του Οικουμενισμού, ο οποίος εμφανίστηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα και έχει ως στόχο και έργο την πνευματική – θρησκευτική (και όχι μόνο) ενοποίηση της ανθρωπότητας. Για να πετύχει το στόχο του επιχειρεί να αμβλύνει τις επιμέρους θρησκευτικές πίστεις, να τις καταστήσει μη «αποκλειστικές», ώστε να γίνουν αποδεκτές από τις άλλες. Θυμίζουμε την κοινή απόφαση του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» του Τορόντο: «Καμιά Εκκλησία δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό της θέση ανωτερότητας ή εκκλησιαστικής αποκλειστικότητας απαιτώντας της επιστροφή των άλλων σ’ αυτήν»[1]. Θυμίζουμε επίσης την θέση Επισκόπου και καθηγητή: «Η περί αποκλειστικότητας της Εκκλησίας διδασκαλία δεν αποτελεί δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας»[2]!

Όσον αφορά στον κατακερματισμένο Χριστιανισμό, προσπαθεί να απομειώσει τις βασικές αρχές των επί μέρους «εκκλησιών» και ομολογιών, για να πετύχει την «σύγκληση». Το αυτό επιχειρεί και για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την αληθινή και μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, να υποβαθμίσει την πίστη της ότι μόνο σε Αυτή συντελείται η σωτηρία. Να πείσει ότι σωτηρία συντελείται και στις «άλλες εκκλησίες» και ομολογίες.

Ιθύνοντες του οικουμενιστικού συγκρητισμού, εντός και εκτός της Εκκλησίας, ισχυρίζονται ότι καμιά «εκκλησία» δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλεί την αποκλειστικότητα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διότι αυτή την θεωρούν ως «αόρατη» και πως όλες οι «εκκλησίες» αποτελούν τους «κλάδους» της. Πρόκειται για τις σύγχρονες εκκλησιολογικές πλάνες περί «αοράτου εκκλησίας» και «θεωρίας των κλάδων». Επί πλέον έχουν διατυπωθεί και οι έτερες κακόδοξες θεωρίες (και δυστυχώς και από ορθοδόξους), την «βαπτισματική θεολογία» και την «ευχαριστιακή θεολογία». Σύμφωνα με αυτές όσοι χριστιανοί βαπτίστηκαν στην οποιαδήποτε «εκκλησία» θεωρούνται μέλη της «αοράτου εκκλησίας» και σε όποια «εκκλησία» τελείται η Θεία Ευχαριστία, αυτή ανήκει στην «αόρατη εκκλησία»!

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/281563/files/GRI-2016-15944.pdf

Χριστοῦ τήν Μεταμόρφωσιν προϋπαντῶμεν ἀεί!

Τί εἴμαστε καὶ μεῖς οἱ Ἱερεῖς ἂν ζοῦμε τὴν Ἱερωσύνη μας; Μεταμορφωμένοι! Τί ἦταν ἡ χειροτονία μας; Μεταμόρφωση!

Τί εἶναι τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ ποὺ μόνος ὁ Ἐπίσκοπος τελεῖ; Τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρῖσμα καὶ τὸ Ὄνομα ἑνὸς κτηρίου ποὺ τὸ μεταμορφώνει σὲ Ναό, σὲ φλεγόμενη Κιβωτό, στοὺς αἰῶνες!

Τί ἦταν ἡ Βάπτισή μας και το Χρίσμα μας; Μεταμορφωθήκαμε παίρνοντας ὑπόσταση καὶ ὄνομα καὶ φυτευτήκαμε στὸ περιβόλι τῆς Ἐκκλησίας μας. Τί μᾶς ποτίζει καὶ μεγαλώνουμε; Τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του.

Ἡ Θεία Λειτουργία κι ἂν δὲν εἶναι Μεταμόρφωση! Φλεγόμενο Θαβὼρ ἡ Ἁγία Τράπεζα, μεταφέρεται στὴν καρδιά μας καὶ τῆς δωρίζει μέσα ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ πίστη, ἐλπίδα, ἀγάπη, φῶς, ἀνεκτικότητα, ἀλληλεγγύη, χαρά, ἐνθουσιασμό γιὰ ἀλληλοβοήθεια, παράδοση στὸ Χριστὸ ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων. Κι ἂν σὲ κακολογοῦν, σὲ ἐμποδίζουν, σὲ ἀμφισβητοῦν, ἀκόμη καλύτερα καὶ συναρπαστικότερα! Μὴ μουδιάσεις, μὴν πάθεις ἀγκύλωση, πρόσεχε! Συνέχισε.

Τί εἶναι ἠ ἐξομολόγηση; Μεταμόρφωση: τὸ πετραχήλι Ἰορδάνης ποταμός ποὺ σὲ ξεπλένει.

Τί εἶναι ὁ Γάμος; Μεταμόρφωση: δυὸ ἄγνωστοι ἀποφασίζουν νὰ ἀλλάξουν καὶ νὰ γίνουν γνωστοὶ καὶ Ἕνα μέσα στὸ Χριστό.

Τι μεγάλη η δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού.

Ποια επιστροφή έδειξε ο Άσωτος υιός; (Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

  Σκέψου, αγαπητέ, την επιστροφή του δυστυχισμένου νέου στο πατρικό σπίτι και τα αίτια, που τον παρακίνησαν, τα οποία ήταν τρία· 

 το πρώτο ήταν διότι στοχάστηκε με προσοχή την αθλιότητα της καταστάσεώς του· το δεύτερο διότι σύγκρινε την αθλιότητά του με την ευτυχία εκείνων, που κατοικούσαν στον πατρικό του οίκο και τρίτο, διότι έλαβε μία ζωντανή ελπίδα, ότι θα τον συγχωρήσει ο πατέρας του, όπως τόσες άλλες φορές τον συγχώρησε· και έτσι επιστρέφοντας επέτυχε την ποθούμενη συγχώρηση· «Τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίσθηκε, έτρεξε και τον αγκάλιασε σφικτά και τον καταφιλούσε» (Λουκ. 15, 20). 

  Όλα αυτά είναι ανάγκη να τα κάνεις και εσύ, αδελφέ, με πολλή φροντίδα και να έλθεις στον εαυτό σου, όπως λέει ο Προφήτης: «Μετανοήστε οι αποστάτες και επιστρέψτε με όλη σας την καρδιά στον Θεό» (Ησ. 46), , συλλογιζόμενος με προσοχή τη μεγάλη δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού. Μη θελήσεις να κάνεις και εσύ σαν εκείνους τους δούλους, οι οποίοι, αφού σκληρύνει το δέρμα τους, δεν αισθάνονται το ραβδί του αφέντη τους· ούτε να φθάσεις και εσύ να ονομάζεις ειρήνη το αποκορύφωμα όλων των κακών, που δοκιμάζεις, όπως έχει γραφτεί: «Έπειτα, σαν να μην ήταν αρκετό γι’ αυτούς να πλανώνται στην περί του αληθινού Θεού γνώση, περιέπεσαν και σε άλλα κακά. Ζώντας εξ αιτίας της αγνοίας τους αυτής σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, ονομάζουν ειρήνη τις τόσες και τέτοιες συμφορές τους». [Σοφ. Σολ. 14, 22].

 Δεν ξέρεις πόσες ενοχλήσεις δοκιμάζουν οι ταλαίπωροι αμαρτωλοί, που είναι μακριά από τον Θεό; Δε ξέρεις πόσες δυσκολίες έχουν; Πόσες στενοχώριες; Πόση λύπη και πόνο στην καρδιά; Γιατί έχουν στερηθεί τη θεία χάρη; Γιατί δεν κοινωνούν τα άχραντα μυστήρια; Και γιατί δεν απολαμβάνουν αοράτως τις βοήθειες από τον Θεό; Και εσύ γιατί μένεις αναίσθητος σε όλες αυτές τις ζημιές; Δε γνωρίζεις πως μία μόνο ζημιά από αυτές και μάλιστα η στέρηση των μυστηρίων, είναι μία ανυπόφορη ζημιά και ένας αληθινός θάνατος της ψυχής; Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος στον νέο Κανόνα του «θάνατο» και «μάχαιρα» ονομάζει τη στέρηση της Θείας Κοινωνίας και την καθαίρεση. 

 Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν ήλθες ακόμα στον εαυτό σου, αλλά βρίσκεσαι ακόμη έξω από τον εαυτό σου· και γι’ αυτό και έλεγε: «Πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί και εγώ πεθαίνω από την πείνα;» (Λουκ. 15, 17), όπως βεβαιώνει και ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος λέγοντας: 

«Εκείνος αν και στερήθηκε, αφού απομακρύνθηκε από τον κοινό Πατέρα και τροφέα και Δεσπότη, όταν έπεσε σε λιμό ισχυρό και αισθάνθηκε καλά τη στέρηση, μετανόησε και επέστρεψε και ζήτησε και πάλι έτυχε της θείας και ακήρατης τροφής»(Λόγος εις την αυτήν παραβολή). 

«ΦΑΝΕΡΩΣΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ»(Κυριακή Αγ.Πατέρων)

 Στήν Ἀρχιερατική του προσευχή πρός τόν Πατέρα του, μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο καί λίγο πρίν τά Πάθη του, ὁ Κύριος λέει μεταξύ ἄλλων ὅτι «φανέρωσα τό ὄνομά Σου στούς ἀνθρώπους» (Ἰωάν. 17, 6). Ἀναρωτιόμαστε, καθώς ἀκοῦμε αὐτόν τόν λόγο: ἄραγε οἱ ἄνθρωποι δέν ἤξεραν ὅτι ὁ Θεός ὑπάρχει; Περίμεναν τόν Χριστό νά τούς τόν καταστήσει γνωστό; Ποιό εἶναι τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο φανέρωσε ὁ Χριστός στούς ἀνθρώπους καί σέ ποιούς τό φανέρωσε;

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ
Οἱ ἄνθρωποι ἤξεραν ὅτι ὑπάρχει κάποιος θεός εἴτε μέ τή μορφή τῆς πολυθεΐας καί τῆς εἰδωλολατρίας εἴτε μέ τήν ἀποκάλυψη στόν Ἀβραάμ καί στούς Ἑβραίους. Ὁ Χριστός ὅμως, ἐρχόμενος στόν κόσμο, φανέρωσε τό ἀληθινό ὄνομα τοῦ Θεοῦ σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Κατέδειξε καί μέ τή διδασκαλία καί μέ τή ζωή του καί μέ τά πάθη καί τήν ἀνάστασή του ὅτι ὁ Θεός εἶναι Τριαδικός. Εἶναι κοινωνία τριῶν προσώπων καί ταυτόχρονα Ἕνας κατά τήν οὐσία. Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί σ’ αὐτό τό ὄνομα μᾶς κάλεσε νά βαπτιζόμαστε, πάντα τά ἔθνη (Ματθ. 28,19). Αὐτό τό ὄνομα δείχνει ἕναν Θεό πού καλύπτει ὅλες τίς ἀνθρώπινες ἀναζητήσεις. Τόν Θεό πού δημιούργησε τά πάντα, τόν Θεό πού δέν περιορίζεται στόν ἑαυτό του ἀλλά εἶναι κοινωνία, δηλαδή συνύπαρξη τριῶν προσώπων, τόν Θεό πού εἶναι ἡ σοφία τοῦ παντός, τόν Θεό πού ἔρχεται σέ συνάντηση καί κοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους πού τόν ἐγκατέλειψαν καί προτίμησαν νά εἶναι θεοί χωρίς αὐτόν, ὁδηγήθηκαν στόν θάνατο καί τόν ὁδήγησαν στόν θάνατο, τόν Θεό πού ἀναστήθηκε ἀνασταίνοντας τόν κάθε ἄνθρωπο πού θά τόν ἀκολουθήσει, τόν Θεό πού δέν διάλεξε ἕναν λαό μόνο, ἀλλά καλεῖ τόν καθέναν νά σωθεῖ.

Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη
Τό δεύτερο χαρακτηριστικό τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ εἶναι πώς «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (Α’Ἰωάν. 4,16) Δέν ἔχει ἁπλῶς ἀγάπη, ἀλλά εἶναι ἀγάπη! Ὁ Χριστός φανερώνει τόν

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι η Εκκλησία με τα μυστήριά της

  

Ο ΤΥΦΛΟΣ εκ γενετής δεν είχε βολβούς στα ματάκια του. Ο Χριστός με τη χειρονομία του να φτιάξει πηλό από το χώμα και τα πτύελα Του και να χρίσει τις άδειες οφθαλμικές κόγχες του μας θυμίζει την πλάση του Αδάμ από πηλό. 

Χωρίς να τον κάνει ο Ίδιος άμεσα καλά, τον στέλνει να πλυθεί στου Σιλωάμ την κολυμβήθρα. 

Καθώς πήγαινε ανακαλύπτει τον κόσμο από την αρχή και τον Φωτοδότη του με τα μάτια που του έλειπαν. Και οι δύο οράσεις του θεραπεύτηκαν: και των ματιών που δεν είχε, αλλά και της καρδίας του. Είδε το Φως το αληθινό. 

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ είναι η Εκκλησία με τα μυστήριά της μέσω των οποίων μας γνωρίζεται ο Χριστός.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Ο νους αποκτά τη χάρη με τα άγια μυστήρια και τις άγιες αρετές

  Ο νους αποκτά τη χάρη με τα άγια μυστήρια και τις άγιες αρετές. Έτσι η προσευχή με την αγία της δύναμη χαριτώνει το νου και ο νους που έλαβε την ποιότητα της προσευχής γεννά και κατευθύνει κάθε λογισμό του στους θείους δρόμους, για να μη συντριβεί ποτέ σε ζοφερά αδιέξοδα. 

  Το ίδιο και η αγάπη με την αγία της δύναμη χαριτώνει το νου και ο άνθρωπος ευαγγελίζεται και πραγματώνει τη χριστοειδή αγάπη σ’ όλους τους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα και όλη την κτίση.

  Έτσι και η ταπείνωση, και η πραΰτητα, και η νηστεία και όλες οι άλλες ευαγγελικές αρετές, κάθε μια με την αγία της ενέργεια χαριτώνει το νου, και μ’ αυτό τον τρόπο τον μεταμορφώνει, τον αγιάζει, τον χριστοποιεί, τον θεώνει, τον θεανθρωποποιεί, τον αθανατοποιεί, τον αιωνιοποιεί και έτσι ζει με χαρά και αγαλλίαση για το αιώνιο μέσα στο χρόνο, για το θείο μέσα στο ανθρώπινο, για το θεανθρώπινο ανάμεσα στους ανθρώπους· ζει για τον Κύριο Ιησού Χριστό και μέσα στο χρόνο και στην αιωνιότητα και με όλη την ύπαρξή του δέχεται την αιώνια θεία Σοφία που μας έχει δοθεί με τη Θεία Αποκάλυψη.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Οδός Θεογνωσίας

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

 

https://ikee.lib.auth.gr/record/306666/files/GRI-2019-25339.pdf

Υπάρχει ένα βιβλίο της Εκκλησίας, το «Ευχολόγιο», το οποίο έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε εκλογικευμένοι και αυτοδικαιωμένοι χριστιανοί.

  Υπάρχει ένα βιβλίο της Εκκλησίας, το «Ευχολόγιο», το οποίο έχουμε ξεχάσει γιατί είμαστε εκλογικευμένοι και αυτοδικαιωμένοι χριστιανοί. Θέλουμε να είμαστε καλοί για να μας προσέξει ο Θεός, να μας κάνει δωρεές, να μας δώσει χαρίσματα κι ό,τι θέλει ο καθένας.

  Οι άνθρωποι στο παρελθόν γνώριζαν ότι δεν είναι καλοί. Οι ευχές του «Ευχολογίου», για όλες τις περιστάσεις, κινούνται σ’ αυτό το δίπολο: 

«Θεέ μου, είμαστε αμαρτωλοί, είμαστε άθλιοι, αλλά Εσύ βοήθησέ μας. Απ’ τη μία η δική μας αθλιότητα, απ’ την άλλη η δική Σου Αγαθότητα. Εκδήλωσέ την σε μας».
Και βλέπουμε ευχή για τα μελίσσια, ευχή για τα μοσχαράκια, ευχή για να ανοίξουμε πηγάδι, ευχή για τους ασθενείς, ευχή για αυτούς που δεν μπορούν να κοιμηθούν, ευχή κατά της βασκανίας. Δεν φορούσαν σκόρδα και ματάκια οι άνθρωποι για να φύγει το μάτι, πήγαιναν στον παπά και τους διάβαζε. Αρρώσταινε το άλογο, το διάβαζε ο παπάς και γινόταν καλά.

  Αυτή είναι η Εκκλησία. Αγκαλιάζει τα πάντα. Διαβάζανε το ευχέλαιο για τις ασθένειες, κάνανε εξορκισμούς, αγιασμό να καθαρίσουν τον τόπο, τους ανθρώπους. Και φεύγανε πολλές δαιμονικές επήρειες που έρχονται από την αδυναμία και τις αμαρτίες μας. Τώρα τα έχουμε ξεχάσει όλα, δεν διαβάζουμε τίποτα, ούτε νιώθουμε ότι τα έχουμε ανάγκη. Κάποτε όλα τα σπίτια πρωτομηνιά θέλανε να κάνουν αγιασμό. Το θεωρούσανε απαραίτητο να αγιαστεί το σπίτι σε κάθε αλλαγή, σε μία ανακαίνιση, συχνά πυκνά. Είχαν μάθει οι άνθρωποι να ζητάνε τη Χάρη του Θεού.

 Εμείς έχουμε μάθει να τα δουλεύουμε με το μυαλό μας. Κι ενώ μπορεί να κρατάμε στο χέρι μεγάλα κομποσχοίνια, το σπίτι μας δεν λιβανίζεται και το καντήλι δεν ανάβει. Σπάνια καλούμε ιερέα. Και τι συμβαίνει; Δεν πάμε πολλές φορές εμείς στην Εκκλησία, δεν βοηθάμε και την Εκκλησία να βγει προς τα έξω. Γιατί η κίνηση της Εκκλησίας να αγκαλιάσει όλη τη ζωή του ανθρώπου ήταν ταυτόχρονα η έξοδός της από τους τοίχους του ναού. Ο παπάς ήταν παρών σε όλη τη ζωή της κοινότητας και ερχόταν μέσω αυτού η Χάρη του Θεού. Και άλλαζε η ζωή, φώτιζε ο τόπος, ερχόταν το Φως της Χάριτος του Χριστού.

Μας πιάνει το παράπονο ότι δεν έχουμε έναν άνθρωπο να μας συμπαρασταθεί,έχουμε όμως πάντοτε τον ίδιο το Θεό δίπλα μας

«.. ΜΑΣ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ,ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ..ΟΜΩΣ , ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΧΟΜΕ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ,
Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ..»
  «......Αυτό που το Άγιο Ευαγγέλιο σήμερα μας διεμήνυσε εσείς όλοι, που είστε εδώ, το έχετε πραγματοποιήσει. Ειδικά όσοι είστε απ’ την αρχή έχετε αποταμιεύσει μπόλικη υπομονή.
Για υπομονή 38 ολόκληρων χρόνων μας μίλησε το σημερινό Ευαγγέλιο.
Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια ο παραλυτικός στεκόταν δίπλα στη λίμνη, εκεί, στη δεξαμενή, της Βηθεσδά, που είναι στο ανατολικό άκρο των Ιεροσολύμων και περίμενε πότε θα κατέβει Άγγελος Κυρίου να ταράξει τα νερά και όποιος προλάβαινε πρώτος να μπει εκείνος ελάμβανε την ίαση της ψυχής και του σώματος.
Τι υπομονή!Για σκεφτείτε, 38 ολόκληρα χρόνια!
Είχε καρτερία, είχε ελπίδα, δεν το ‘βαλε κάτω, είχε εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, ότι κάποτε θα ‘ρθει και η δική του ώρα.
Γιατί το πρόβλημα ήταν ότι αφού τα πάντα, τα μέλη του, ήτανε παράλυτα δεν είχε έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει , ούτως ώστε να προλάβει να μπει πρώτος στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.
Και αυτό ήταν και το παράπονο του.
Όταν τον ρώτησε ο Κύριος :
- Θέλεις να γίνεις υγιής;
- Βεβαίως!
Ποιος είναι αυτός που δεν θέλει την υγειά του, αλλά άνθρωπον ουκ έχω, λέει, δεν έχω άνθρωπο, να με βοηθήσει.
Βρισκόμαστε κι εμείς, ενδεχομένως, πολλές φορές σ' αυτή τη θέση και μπορεί να μας πιάνει το παράπονο ότι δεν έχω έναν άνθρωπο να μου συμπαρασταθεί, να με βοηθήσει.
Όμως, πάντοτε έχομε, αγαπητοί μου αδελφοί, τον ίδιο το Θεό δίπλα μας, ο Οποίος υποσχέθηκε ότι "Εγώ θα είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες της ζωής σας."
Κι έτσι αρκεί να έχομε εμείς την προαίρεσή μας, τη θέλησή μας, την ελπίδα μας, την εμπιστοσύνη μας σ’ Εκείνον.
Αυτό που έκανε τότε η κολυμβήθρα της Βηθεσδά, δηλαδή τα αγιασμένα, από τον Άγγελο, νερά, που το έκανε όμως , μόνο για έναν, από τότε που ήρθε ο Θεός στη Γη και ίδρυσε την Εκκλησία Του, το κάνει η Αγία Του Εκκλησία, για τους πάντες που θέλουν να προστρέξουν σ’ αυτή, στα Μυστήριά της, στο Μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως, στο Μυστήριο των Μυστηρίων, τη Θεία Κοινωνία, που κανείς παίρνει το Σώμα και το Αίμα, τον ίδιο το Θεό, μέσα του και σε όλα τα άλλα Μυστήρια και αγιαστικές πράξεις της Εκκλησίας.
Αστείρευτη είναι η Εκκλησία από αγιαστική Χάρη.
Αρκεί εμείς να θέλομε να προστρέξομε εις τας Αυλάς του Κυρίου και στην Εκκλησία Του.
Ας παρακαλέσομε όλοι μαζί, μια που είμαστε εδώ μια συντροφιά, ένας κόσμος, μια Σύναξη Ιερή, να παρακαλέσομε το Θεό να μας χαρίζει κάτι απ’ αυτή την υπομονή του παραλυτικού ,που την είχε 38 ολόκληρα χρόνια, αλλά και να μας χαρίζει, αν είναι το θέλημά Του και ανθρώπους δίπλα μας ώστε να μη μας πιάνει το παράπονο «Άνθρωπον ουκ έχω».
Αλλά σε κάθε περίπτωση, είπαμε, είναι Εκείνος που είναι συνοδοιπόρος μαζί μας. Αρκεί εμείς να ετοιμαζόμαστε.Γιατί ουδείς οίδε την ώρα, ουδέ την ημέρα κατά την οποίαν όλοι θα φύγομε για την Ουράνια πατρίδα μας.

Έλεγε χαρακτηριστικά ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος , σαν μια τέτοια μέρα ένα περιστατικό.
Κάποτε είχε έρθει μια οικογένεια προκειμένου να διαβάσει ο Άγιος Ιάκωβος την κόρη της οικογενείας που έπασχε.

Οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου δεν ἀνοίγουν σε ὅποιον δεν πέρασε ἀπό τις πύλες τῶν Μυστηρίων

Οἱ πύλες τῶν Μυστηρίων εἶναι πολύ ἀνώτερες καί ὠφελιμώτερες ἀπό τίς πύλες τοῦ Παραδείσου. Οἱ πύλες τοῦ Παραδείσου δέν ἀνοίγουν σέ ὅποιον δέν πέρασε ἀπό τίς πύλες τῶν Μυστηρίων

 Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας (Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς Λόγος Α΄ 37.)

πηγή

Σέ κάθε Θεία Λειτουργία στην Ἐκκλησία μας ἔχουμε Πεντηκοστή.

 Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Καὶ γιατί εἶναι αὐτή; Διότι εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς σαρκώσεως καὶ ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου, τῆς Ἀναστάσεώς Του καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Ὅταν ἀπὸ τὸ ὅλο ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἀπομονώσουμε ἕνα μόνο σημεῖο, τὸ ὑπερτονίσουμε καὶ λανθασμένα τὸ ἐξηγήσουμε, αὐτὸ γίνεται μονομέρεια καὶ αἵρεσις.

 Μόνο ἡ Ἐκκλησία ποὺ δέχεται καὶ βιώνει ὅλο τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, συμπεριλαμβανομένης τῆς Πεντηκοστῆς, εἶναι ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς. Χωρὶς Σταυρὸ γίνεται Ἀνάστασις; Χωρὶς νὰ σταυρωθῇ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν νηστεία, τὴν προσευχή, τὴν μετάνοια, τὴν ταπείνωσι, τὴν ἄσκησι, μπορεῖ νὰ ἰδῆ τὸν Θεό; Προηγεῖται ὁ Σταυρὸς στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ χριστιανοῦ, καὶ ἕπεται ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ Πεντηκοστή. Ἐνῶ αὐτοὶ θέλουν Ἀνάστασι καὶ χαρίσματα πνευματικά, χωρὶς νὰ σταυρώσουν τὸν ἑαυτὸ τοὺς διὰ τῆς μετανοίας, τῆς ἀσκήσεως, τῆς νηστείας, τῆς ὑπακοῆς στὴν Ἐκκλησία. Καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ἀποτελοῦν αὐτοὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς.

 Σὲ κάθε θεία Λειτουργία στὴν Ἐκκλησία μας ἔχουμε Πεντηκοστή. Πῶς ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος γίνονται Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ; Δὲν γίνονται μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Νὰ ἡ Πεντηκοστή! Κάθε Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι καὶ ὑπερῶον τῆς Πεντηκοστῆς. Σὲ κάθε Βάπτισμα Πεντηκοστὴ ἔχουμε. Μὲ τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἄνθρωπος γίνεται χριστιανὸς καὶ ἐνσωματώνεται στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κάθε χειροτονία διακόνου, ἱερέως καὶ μάλιστα ἀρχιερέως εἶναι μία νέα Πεντηκοστή. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατεβαίνει καὶ κάνει ἕνα ἄνθρωπο λειτουργὸ τοῦ Θεοῦ.

Κάθε ἐξομολόγησις ἑνὸς χριστιανοῦ εἶναι πάλι Πεντηκοστή. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χριστιανὸς γονατίζει στὸν Πνευματικό του μὲ ταπείνωσι καὶ λέγει τὶς ἁμαρτίες του μὲ μετάνοια καὶ ὁ Πνευματικὸς τοῦ διαβάζει τὴν συγχωρητικὴ εὐχή, συγχωρεῖται διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Κάθε σύναξις καὶ κάθε μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς, διότι τελοῦνται μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι᾿ αὐτὸ ὅλες σχεδὸν οἱ πράξεις, οἱ προσευχὲς καὶ τὰ μυστήρια της Ἐκκλησίας ἀρχίζουν μὲ τὴν προσευχή: «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν…». Ζητοῦμε νὰ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος, ὁ Παρηγορητής, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ ἔρχεται. Ὅπου συνάγεται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ ἐπιφοιτᾶ καὶ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ(Κυριακή μετά την Ύψωση)

«Ἀπ’ οὐρανοῦ τήν κλῆσιν ὡς ἔσχηκας, οὐρανόφρων αὐτίκα ὤφθης, θεόφρον Εὐστάθιε. Τῇ δι’ ἐλάφου γάρ ἐμφανείᾳ, τοῦ δι’ ἡμᾶς Σταυρῷ ὁμιλήσαντος, τήν θείαν ἠλλοιώθης ἀλλοίωσιν, τόν παλαιόν ἀποθέμενος ἄνθρωπον. Καί τῷ φωτί τῆς εὐσεβείας, τούς σούς υἱούς προσαγαγών, τήν σύνευνον συμμέτοχον εἰργάσω, τῶν καλῶν ὧν ἔτυχες. Καί ποικίλως δοκιμασθείς, καί στερρῶς ἀνδραγαθήσας, στρατιώτης ἄριστος, τοῦ Βασιλέως τῶν οὐρανῶν ἐγένου. Ἀλλ’ ὦ Μαρτύρων ἐγκαλλώπισμα, ἀπαύστως ἱκέτευε, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν» (ἰδιόμελον ἐκ τῆς λιτῆς τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου σέ ἦχο β’)
 «Μόλις έλαβες τήν κλήση από τον ουρανό, αμέσως φάνηκες να σκέφτεσαι με τον τρόπο του ουρανού, Ευστάθιε που έχεις την θεϊκή φρόνηση. Γιατί όταν φανερώθηκε σαν ελάφι Αυτός που συναναστράφηκε και μίλησε σε μας με τον Τίμιο Σταυρό, αλλοιώθηκες (άλλαξες) με την θεία αλλοίωση (αλλαγή), αφήνοντας στην άκρη τον παλαιό άνθρωπο. Και αφού προσήγαγες στο φως της ευσέβειας τους γιους σου, εργάστηκες ώστε και η σύζυγός σου να γίνει συμμέτοχος στα καλά τα οποία γεύτηκες. Και παρότι δοκιμάσθηκες ποικιλοτρόπως και έκανες μεγάλα κατορθώματα, κατεστάθης άριστος στρατιώτης του Βασιλιά των ουρανών. Εσύ που είσαι το στολίδι και η ομορφιά των Μαρτύρων, ακατάπαυστα παρακάλεσε για τις ψυχές μας»

  Μία από τις πιο ωραίες ιστορίες αγίων στη ζωή της Εκκλησίας είναι κι αυτή του αγίου Ευσταθίου και της οικογένειάς του. Ειδωλολάτρης ενάρετος ο άγιος, Πλακίδας το όνομά του, στρατηγός του ρωμαϊκού στρατού, βγαίνει για κυνήγι. Καταδιώκει ένα μεγάλο ελάφι και ξάφνου βλέπει ανάμεσα στα κέρατά του λαμπρότατο σταυρό και την μορφή του Χριστού που του έλεγε: 

«Πλακίδα, γιατί με διώκεις; Εγώ είμαι ο Ιησούς Χριστός, τον οποίον εσύ, χωρίς να γνωρίζεις, λατρεύεις με τα αγαθά σου έργα. Ήλθα στην γη ως άνθρωπος, για να σώσω το ανθρώπινο γένος και σήμερα σου εμφανίστηκα, για να σε συλλάβω στα δίκτυα της φιλανθρωπίας μου». 

 Μετά την πρώτη έκπληξη ο άγιος βαφτίζεται χριστιανός, παίρνει το όνομα Ευστάθιος, μυεί στην πίστη την γυναίκα του που βαφτίζεται Θεοπίστη και τους δύο γιους του, τον Αγάπιο και τον Θεόπιστο. Ο άγιος θα χάσει την περιουσία του, θα ταξιδέψει στην Αίγυπτο, ενώ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα χάσει τόσο τη γυναίκα όσο και τα παιδιά του. Θα γίνει κηπουρός για δεκαπέντε χρόνια. Η Ρώμη περνά δυσκολίες και ο αυτοκράτορας αναζητεί τον ικανότερο των στρατηγών του. Ο Ευστάθιος αναλαμβάνει τη ηγεσία του στρατού, στον οποίο στρατολογούνται τα παιδιά του που έχουν μεγαλώσει. Νικούν τους εχθρούς και καταλύουν στο σπίτι όπου ήταν υπηρέτρια η Θεοπίστη. Τα παιδιά συζητούν για την παιδική τους ηλικία και η γυναίκα καταλαβαίνει ότι είναι τα παιδιά της, ενώ αναγνωρίζει τον άντρα της στο πρόσωπο του στρατηγού. Και οι τέσσερις θα βρούνε όχι δόξα, αλλά μαρτυρικό τέλος από τον αυτοκράτορα Αδριανό, ο οποίος τους έκαψε σε ένα χάλκινο λεβέτι. Βρέθηκαν μετά από τρεις ημέρες χωρίς να καεί ούτε μία τρίχα της κεφαλής τους, με τα σώματα σώα και τις ψυχές τους να έχουν παραδοθεί ειρηνικά στον Θεό. Μπορεί να χωρίστηκαν σωματικά στη ζωή, αλλά έμειναν ενωμένοι στην καρδιά και τελικά και αγκαλιασμένοι πορεύτηκαν προς τον ουρανό.

 Ο Χριστός παρουσιάστηκε στον άγιο ως ελάφι. Το ελάφι είναι όμορφο ζώο, δυνατό και ταυτόχρονα με μια τρυφερή αθωότητα στα μάτια. Ο Χριστός μίλησε στον άγιο μέσα από τον τρόπο που καταλάβαινε εκείνος την ζωή. Μέσα από την συνήθειά του να κυνηγά. Έδειξε και μας δείχνει ότι η κοινωνία μαζί Του δεν ξεκινά από μία εξιδανικευμένη θέαση του προσώπου μας. Δεν ζητά τελειότητα ο Χριστός

Ιερά Μυστήρια: Όλα για τα μάτια του κόσμου!

π.Σπυρίδων Σκουτής -Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

 Δυστυχώς αγαπητοί μου δεν προσεγγίζουμε τα Ιερά Μυστήρια πνευματικά αλλά με κοσμικό πνεύμα που φτάνει πολλές φορές μέχρι και τη χυδαιότητα ή βλασφημία.

 Πολλοί κληρικοί έχουμε αρκετές εμπειρίες από ανθρώπους που έρχονται να κλείσουν το Ιερό Μυστήριο του Γάμου ή της Βάπτισης ή κάποιο Μνημόσυνο και βλέπουμε ότι η Εκκλησία έρχεται πάντοτε τελευταία. Μέσα στην ποιμαντική μου διακονία έχω αντιμετωπίσει όπως και κάθε κληρικός, κάθε καρυδιάς καρύδι που λέει και ο λαός και βλέπουμε ότι η νόσος της κοσμικότητας , της αδιαφορίας και της αναισθησίας καλά κρατεί στο Ορθόδοξο πλήρωμα.

  Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις που μόλις τις συναντήσουμε κάνουμε τον σταυρό μας και κυριολεκτικά τις καταγράφουμε σαν ιστορικά ντοκουμέντα στην ενορία μας!
Οι περισσότεροι έρχονται απλά να μας ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους! Δεν ρωτάνε καν τον Ιερέα και την Εκκλησία. Ακόμα και αν ρωτήσουν στην περίπτωση που θα τους πεις το αντίθετο από αυτό που έχουν στο μυαλό τους, μεταμορφώνονται σε λύκους έτοιμους να κατασπαράξουν το πρόβατο που τολμάει να τους χαλάσει το όνειρο.

Πρώτα θα περάσουμε από τον εστιάτορα, τον διακοσμητή, τον ανθοπώλη και μετά θα πάμε στον παπά να του ανακοινώσουμε τι θέλουμε, και αν τολμάει ας μας πει το αντίθετο !!!
Τα τελευταία χρόνια η Εκκλησία έχει καθιερώσει την κατήχηση πριν από τα Ιερά Μυστήρια,εκτός δηλαδή από την συμπλήρωση των χαρτιών γίνεται μία χαλαρή πνευματική συζήτηση αλλά και κατήχηση γύρω από τα Μυστήρια μέσα απο slides ή αφίσες που δείχνουν τις λεπτομέρειες του Μυστηρίου ενώ γίνεται και ανάλυση στις ευχές αλλά και στο τελετουργικό.
Ελάχιστα ζευγάρια έχουν τον πόθο να ακούσουν έστω και λίγο. Μόλις αρχίζει η

Ἀνάστηθι καί στρῶσον σεαυτῷ(Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Παραλύτου)

ΘΑΥΜΑ, ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ (ΑΝΑΣΤΗΘΙ ΚΑΙ ΣΤΡΩΣΟΝ ΣΕΑΥΤΩ)

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Καί εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος: Αἰνέα, ἰᾶται σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός. Ἀνάστηθι καί στρῶσον σεαυτῷ. Καί εὐθέως ἀνέστη. Καί εἶδον αὐτόν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καί Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπί τόν Κύριον» (Πράξ. 9, 34-35)

«Ο Πέτρος του είπε: Αινέα, σε γιατρεύει ο Ιησούς Χριστός. Σήκω και στρώσε το κρεβάτι σου. Κι αυτός αμέσως σηκώθηκε. Όλοι όσοι κατοικούσαν στη Λύδδα καί στο Σάρωνα τον είδαν και δέχτηκαν τον Ιησού για Κύριό τους».

 Γιατί οι άνθρωποι ζητάμε θαύματα στη ζωή μας για να πιστέψουμε; Είναι μόνο η επίδραση της λογικής που μας κάνει να αμφισβητούμε αυτό που κατά βάθος γνωρίζουμε ότι είναι αληθινό, δηλαδή η παρουσία του Θεού, η πίεση που το περιβάλλον μάς προκαλεί, ιδίως αυτοί που εμπιστευόμαστε και μας επηρεάζουν ή ένα αίσθημα ότι πρέπει να ζήσουμε κι εμείς την εμπειρία της απόδειξης και δεν μας αρκεί η εμπειρία όσων ανά τους αιώνες έζησαν το θαύμα της πίστης είτε εξ αρχής όντας κοντά στον Χριστό είτε ως συνεχιστές τους;

 Στην αναστάσιμη περίοδο διαβάζουμε αποσπάσματα από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Σε ένα από αυτά, ο απόστολος Πέτρος ανασταίνει δύο ανθρώπους: τον ένα από την υποχρεωτική επί οκτώ χρόνια παράλυση που έκανε το κρεβάτι του ένα είδος τάφου, και τον άλλον, μια γυναίκα που έκανε πολλές αγαθοεργίες στους χριστιανούς της Ιόππης, και που πέθανε από κάποια ξαφνική ασθένεια.

 Η μία ανάσταση ήταν από την ασθένεια. Η άλλη από τον θάνατο. Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι που έζησαν το θαύμα ανταποκρίθηκαν σ’ αυτό και δέχτηκαν τον Χριστό ως Κύριό τους. Πίστεψαν δηλαδή. Δεν ήταν μόνο το μέγεθος του θαύματος. Ήταν το γεγονός ότι αυτός που έκανε το θαύμα δεν το έκανε με την δική του δύναμη, αλλά διά της δικής του πίστης στον Χριστό. Δεν πίστεψαν στον Πέτρο, αλλά στον Χριστό διά του Πέτρου. Ἐζησαν την εμπειρία το θαύμα που έγινε στους συνανθρώπους τους να τους αγγίξει και τους ίδιους. Κατενόησαν όμως πως η αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στην εμπειρία, αλλά στο πρόσωπο που αποκαλύπτεται δι’ αυτής: τον Ιησού Χριστό ως Θεό. Και τα δύο θαύματα αυξάνουν τον αριθμό των ανθρώπων που μετέχουν πλέον στην εκκλησιαστική κοινότητα. Δεν είναι ενέργειες ενός θαυματοποιού που καλεί σε δόξα του εαυτού του. Είναι ενέργειες εκείνου που έχει ζήσει τον Θεό και μεταδίδει και διά του λόγου και διά του θαύματος την εμπειρία της κοινωνίας μαζί του.

 Τρία λοιπόν είναι ουσιαστικά τα θαύματα που αποτυπώνονται. 

Αυτό το «κάτι» πού ἀνοίγει καί ἀποκαλύπτει τό μυστήριο του Θεού

«Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου ὑπό τῶν παρανόμων, προῆλθες ἐκ τοῦ μνήματος, καθώς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου∙ οὐκ ἔγνωσαν πῶς ἐσαρκώθης, οἱ ἀσώματοί σου Ἄγγελοι∙ οὐκ ἤσθοντο πότε ἀνέστης, οἱ φυλάσσοντές σε στρατιῶται∙ ἀμφότερα γάρ ἐσφράγισται τοῖς ἐρευνῶσι∙ πεφανέρωται δέ τά θαύματα, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει τό μυστήριον∙ ὅ ἀνυμνοῦσιν, ἀπόδος ἡμῖν ἀγαλλίασιν, καί τό μέγα ἔλεος» (Στιχηρόν ἀναστασίμων αἴνων, ἦχος πλ. α΄).

(Κύριε, ἐνῶ ἦταν σφραγισμένος ὁ τάφος ἀπό τούς παράνομους, βγῆκες ἔξω ἀπό τό μνῆμα, ὅπως γεννήθηκες ἀπό τή Θεοτόκο. Δεν γνώρισαν πῶς σαρκώθηκες οἱ ἀσώματοί σου Ἄγγελοι. Δέν πῆραν εἴδηση πότε ἀναστήθηκες οἱ στρατιῶτες πού σέ φύλαγαν. Διότι καί τά δύο αὐτά εἶναι σφραγισμένα γι’ αὐτούς πού τά ἐρευνοῦν (μέ τή λογική τους). Ἔχουν ὅμως φανερωθεῖ τά θαύματα σ’ αὐτούς πού προσκυνοῦν μέ πίστη τό μυστήριο. Δῶσε (καί) σ’ ἐμᾶς πού ὑμνολογοῦμε τό μυστήριο αὐτό ἀγαλλίαση καί τό μέγα ἔλεος).

  Θέτει σέ εὐθεῖα γραμμή ὁ ἄγιος ὑμνογράφος τό μυστήριο τῆς γέννησης τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί τό μυστήριο τῆς ἐξόδου Του ἀπό τό μνῆμα στό ὁποῖο εἶχε ταφεῖ. Κανείς ἄνθρωπος, ἀλλ΄ οὔτε καί ἄγγελοι δέν ἦσαν γνῶστες τῶν βουλῶν τοῦ Θεοῦ στά προκείμενα γεγονότα∙ καί ἡ ὑπερφυής Γέννηση τοῦ Κυρίου καί ἡ Ἀνάστασή Του παρέμεναν κλεισμένα γιά ὅλη τήν Κτίση, γιατί ἐκεῖ εἴχαμε ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ - βρισκόμαστε μπρός στό μυστήριο τῆς παντοδύναμης παρουσίας Του. Κι αὐτό ὄχι μόνον βεβαίως τότε πού ἦλθε ὁ Κύριος∙ καί μετέπειτα καί ὅσο θά ὑπάρχει κόσμος καί δημιουργία μέ τή μορφή πού ξέρουμε, τά σωτηριώδη αὐτά γεγονότα θά παραμένουν ἑρμητικά κλειστά γιά κάθε λογικό ὄν πού νομίζει ὅτι μπορεῖ νά ἐρευνήσει μέ τίς δικές του δυνάμεις τή δράση τοῦ Θεοῦ - ἀκόμη καί γιά τούς ἀγγέλους! Ποτέ μέ ἄλλα λόγια κτιστή λογική φύση, ὅσο προικισμένη κι ἄν εἶναι, δέν μπορεῖ νά εἰσέλθει στά ἄδυτα τῆς σκέψης τοῦ Θεοῦ. Αὐτά συνιστοῦν προσόν μόνον τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων, πού σημαίνει ὅτι ὁ Θεός κρατάει «μυστικά» ἀκόμη καί ἀπό τούς ἁγίους Του ἀγγέλους. Τό ὁμολογεῖ μέ ἀπόλυτο δέος ὁ ἀπόστολος Παῦλος σέ κάποιο σημεῖο τῶν ἐπιστολῶν του: «τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» 

 Ἀλλά ἄν ὄντως οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ ἀνήκουν μόνον σ’ Αὐτόν καί τό μυστήριο τῆς ἐνέργειάς Του εἶναι κλεισμένο γιά ὅλα τά λογικά ὄντα στίς ἐρευνητικές τους προσπάθειες, ὑπάρχει «κάτι» πού ἀνοίγει καί ἀποκαλύπτει τό μυστήριο∙ γιατί εἶναι αὐτό πού «συγκινεῖ» τόν Κύριο καί Τόν συντονίζει μέ τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Κι αὐτό τό κάτι εἶναι ἡ πίστη τους σ’ Ἐκεῖνον. 
 Ἡ πίστη ὄχι ὡς ἁπλή παραδοχή τῆς ὕπαρξής Του – αὐτό τό ἔχουν καί οἱ δαίμονες! - ἀλλά ἡ πίστη ὡς κίνηση ἐμπιστοσύνης πρός Αὐτόν καί τίς ἐνέργειές Του, ἔστω κι ἄν φαίνονται ὅτι καταλύουν αὐτές τή λογική καί τίς αἰσθήσεις στήν «κανονική» λειτουργία τους∙ ἡ πίστη στήν ὁποία μᾶς καλεῖ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

 «Πεφανέρωται δέ τά θαύματα τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει τό μυστήριον».
 Γι’ αὐτό καί μπορεῖ νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέ ἐξαιρετικά μεγάλο νοητικό πηλίκο, μέ τρομερές γνώσεις καί δυνατότητες, κι ὅμως νά μήν κατανοοῦν τίποτε ἀπό τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ - τά πάντα τά ὑποτάσσουν στίς δικές τους ἱκανότητες. 
 Κι ὑπάρχουν ἄλλοι, ἁπλοί ἐντελῶς ἄνθρωποι, ἄντρες καί γυναῖκες καί παιδιά, πού ἡ καρδιά τους λειτουργεῖ μέ τήν ἁπλότητα πού ζητάει ὁ Θεός, ἔχουν δηλαδή τήν ἐμπιστοσύνη ἑνός παιδιοῦ πρός τήν αὐθεντία τοῦ πατέρα του, ὁπότε σ’ αὐτούς Ἐκεῖνος ἀποκαλύπτεται καί φανερώνει τά μυστήριά Του. 
 «Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπό σοφῶν καί συνετῶν, καί ἀπεκάλυψας αὐτά νηπίοις». Καί λίγο παρακάτω: «Οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν υἱόν εἰ μή ὁ πατήρ, οὐδέ τόν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μή ὁ υἱός καί ᾧ ἐάν βούληται ὁ υἱός ἀποκαλύψαι». 
 Αὐτήν τήν πίστη, λέει ὁ ὑμνογράφος, ἔχουμε κι ἐμεῖς οἱ πιστοί πού ἀνυμνοῦμε τό μυστήριο, γι’ αὐτό καί παρακαλεῖ καί περιμένει νά δώσει ὁ Κύριος ὅ,τι ἐπακολουθεῖ στήν πίστη αὐτή: ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίαση καί τό μέγα ἔλεος Ἐκείνου.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Ας φρυάττουν οι δαίμονες των καιρών και τα όργανά τους.Έχουμε μητρική αγκαλιά που είναι Πλατυτέρα των Ουρανών(Β'Χαιρετισμοί)

Η πίστη μας έχει κάποιες προϋποθέσεις ώστε να μπορεί να προσεγγισθεί. 
Η πρώτη είναι τα δόγματα, ότι δηλαδή παραδεχόμαστε κάποιες αλήθειες που ξεκινούν από την ύπαρξη του Τριαδικού Θεού, την διδασκαλία της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου, την ιστορία της συνάντησης Θεού και ανθρώπου από τους χρόνους του Αβραάμ, δηλαδή της Παλαιάς Διαθήκης, μέχρι τον ερχομό του Χριστού και την διδασκαλία της Εκκλησίας ανά τους αιώνες.
  Η δεύτερη είναι η ζώσα παράδοση της εκκλησιαστικής ζωής, όπως αυτή εκφράζεται διά της λατρείας του Θεού. 
 Η τρίτη είναι η προσωπική μετοχή στον τρόπο της συνάντησης, στον τρόπο της πίστης. Όποιος δεν αποδέχεται αυτές τις προϋποθέσεις είτε είναι συνειδητά απορριπτικός, είτε αδιάφορος, είτε καλοπροαίρετος και αμφιβάλλων, δεν μπορεί στην ουσία να αποδεχθεί όψεις της πίστης που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική, όπως τα μυστήρια.

  Τα μυστήρια δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις τελετές και ακολουθίες της Εκκλησίας, στις οποίες επικαλούμαστε την χάρη και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, ώστε αυτό που βιώνουμε να φύγει από το πεδίο της όψης, των αισθήσεων, του παρόντος χρόνου και κόσμου και να γίνει κοινωνία με τον Θεό και μετοχή στη ζωή της Εκκλησίας. 
 Μυστήριο είναι και ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας μας αγιάζεται ζητώντας τον Θεό και αποδεχόμενος την παρουσία Του στην ζωή. 
  Μυστήριο είναι το μεγάλο ΝΑΙ που ο καθένας μας λέει στην πρόσκληση του Θεού να είναι ο προσωπικός μας Θεός, να τον βιώνουμε δηλαδή στα πλαίσια μιας σχέσης μοναδικής, στην οποία σταυρός και ανάσταση μπορεί να εναλλάσσονται,