Καί ἐάν δέν μπορεῖς....

 Καὶ ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ νηστεύσεις δυὸ ἡμέρας νήστευσον τουλάχιστον ἕως τὸ ἑσπέρας, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς πάλιν ἕως τὸ ἑσπέρας φυλάττου τουλάχιστον ἐκ τοῦ χορτασμοῦ τῆς κοιλίας, καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἅγιος κατὰ τὴν καρδίαν, γίνε καθαρὸς κατὰ τὸ σῶμα.

Καὶ ἐὰν δὲν πενθεῖ ἡ καρδία σου ἂς πενθεῖ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς νὰ ἐλεήσεις ὁμίλει τουλάχιστον ὡς ἁμαρτωλός. 

Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις εἰρηνοποιὸς μὴ γίνου τουλάχιστον φιλοτάραχος.

Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἱκανὸς καὶ ἔμπειρος γίνου ἄοκνος κατὰ τὸ φρόνημα.

 Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις νικητὴς μὴ ὑψηλοφρόνει κατὰ τῶν πταιόντων καὶ ὑπευθύνων.

Καὶ ἐὰν δὲν δύνασαι νὰ φράξεις τὸ στόμα τοῦ καταλαλοῦντος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, φύλαξον τουλάχιστον τὸ σὸν καὶ μὴ συμφωνήσεις μετ᾿ αὐτοῦ.

Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

«Εκ του οράν το εράν», από την όραση πηγάζει η επιθυμία

«Απόφευγε σαν μάστιγα τους τόπους των πτώσεων. Διότι όταν δεν υπάρχει εμπρός μας ένα οπωρικό, δεν ερεθίζεται και τόσο η όρεξή μας» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος, λόγ. γ´, 10)

 «Εκ του οράν το εράν», από την όραση πηγάζει η επιθυμία. Ένα παλιό γνωμικό που καταγράφει αυτό που συμβαίνει με την ανθρώπινη φύση: αυτό που έχω μπροστά μου, προκαλεί την επιθυμία μου για να το γευθώ. Κι όχι μόνο η όραση, κατεξοχήν βεβαίως αυτή, αλλά και οι άλλες αισθήσεις: προκαλούμενες εξάπτουν την επιθυμία στον άνθρωπο. Εκεί δεν στηρίζεται και όλη η επιστήμη με τις διαφημίσεις; Σου φέρνουν το προϊόν μπροστά σου, με ωραίο περιτύλιγμα, εξωραϊσμένο στο ανώτερο δυνατό, ολοζώντανο, ντυμένο και με την κατάλληλη μουσική, και χωρίς να το χρειάζεσαι σε προκαλούν να το πάρεις, να το δοκιμάσεις. Σε κάνουν να το θεωρείς απαραίτητο στη ζωή σου. Γιατί έχουν σπουδάσει την ψυχολογία του ανθρώπου. Γιατί τελικά σε ξέρουν.

 Μην υπερτιμάς λοιπόν τις δυνάμεις σου. Δεν είναι τυχαίο αυτό που κηρύσσει η Γραφή και όλη η Πατερική Παράδοση, ότι ο χριστιανός «πάντα εγκρατεύεται». Η εγκράτεια, ως αυτοσυγκράτηση, ως διαρκής έλεγχος των επιθυμιών μας, είναι γενική αρετή που διατρέχει τη ζωή του πιστού καθημερινά και διαπαντός: στα μάτια πρώτα και σε όλες τις αισθήσεις έπειτα. Λοιπόν, εκεί που έχει υπάρξει πτώση, μην ξαναπάς. Ή αν βρεθείς εξ ανάγκης, να είσαι σε επιφυλακή. Μην ξανοίγεσαι. Και μάλιστα, όταν ξέρεις ότι αυτό που έχει συμβεί μία φορά, είναι εύκολο να γίνει και δεύτερη, και τρίτη. Γιατί συνδράμει την κατάσταση αυτή η συνήθεια που είναι δευτέρα φύση για τον άνθρωπο. Όπως το λέει το πατερικό λόγιο: «Μη συνηθίσης ήτταν εν πολέμω. Η γαρ συνήθεια δευτέρα φύσις εστίν».

Ισχύει όμως και το αντίστροφο: αφού προκαλούμαστε στην επιθυμία μας με την όρασή μας και με ό,τι μας φέρνει στη μνήμη ο τόπος μιας πτώσεως, ας επιλέγουμε εκείνους τους τόπους, εκείνες τις καταστάσεις, εκείνους τους ανθρώπους, που μας προκαλούν στο αγαθό.

 Έλεγε ο άγιος Επιφάνιος ότι και μόνη η θέα της Αγίας Γραφής για παράδειγμα μας ωθεί στο αγαθό. Πόσες φορές μία εικόνα του Χριστού, της Παναγίας, ενός αγίου δεν μας έκαναν να θελήσουμε να προσευχηθούμε; Πόσες φορές ένας αγιασμένος τόπος: ένας ναός, ένα μοναστήρι ακόμη περισσότερο, δεν μας οδήγησαν σε κατάνυξη; Κι ακόμη: πόσες φορές η συνάντηση με έναν γνήσιο άνθρωπο του Θεού δεν μας έδωσε την αφορμή μετανοίας μας και εσωτερικής αλλαγής;

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Όταν δεν έχει όμως, τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα, γιατί δεν έχει τίποτα!

 – Κάθε άνθρωπος, τον Χριστό ζητάει. «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος…». 

Δεν φτάνει μόνο το ψωμί, που δίνουν τα συστήματα. 

Η ψυχή με τι θα τραφεί; Η ψυχή είναι η ουσία του όντος. 

Το σώμα είναι το περίβλημα, ο ναός της ψυχής.
Όταν δώσεις στον άνθρωπο τον Χριστό, την ειρήνη Του και τη χάρη Του, τότε ανασταίνεται και μπορεί να ζήσει λιτότατα. 

Τι χρειάζεται; 

Λίγο ψωμάκι να φάει, ένα ρούχο να ρίξει πάνω του και μια τρύπα να μείνει. Όταν δεν έχει όμως, τη χάρη του Χριστού, τα θέλει όλα, γιατί δεν έχει τίποτα!

π. Ανανίας Κουστένης

Πάτερ σε εμένα τον νέο τι μπορεί να προσφέρει η νηστεία;

  Ευλογημένε μου αδερφέ η νεότητα είναι η πιο σημαντική περίοδος της ζωής μας, ειδικά από την ηλικία της ενηλικίωσης και μέχρι τα 35 έτη χτίζεται το θεμέλιο της ζωής μας αλλά και η ολοκλήρωση του χαρακτήρα μας.

 Ένας άνθρωπος όμως δεν ολοκληρώνεται μόνο με τις υλικές επιτυχίες και κατακτήσεις αλλά και πνευματικά.
Βλέπεις το όμορφο δώρο χαρακτηρίζεται έτσι ως όμορφο από το περιεχόμενο του και όχι από το περιτύλιγμα, έτσι ένας άνθρωπος χαρακτηρίζεται όμορφος όχι από την εξωτερική εφήμερη ομορφιά του αλλά από την ψυχική ομορφιά και πλούτο που περιέχει η πνευματική του υπόσταση.

 Όλη αυτή η ομορφιά η εσωτερική πώς γίνεται;
Δεν γίνεται με αγώνα, με αγάπη, με στερήσεις, με κόπο και θυσίες;
Η πνευματική καλλιέργεια ενός ανθρώπου δεν εμπεριέχει στοιχεία νηστείας;
Για παράδειγμα για να μορφωθεί ο άνθρωπος θυσιάζει ώρες ελεύθερες οι οποίες θα ήταν ίσως για την ψυχαγωγία του αλλά επιλέγει να στερήσει τον εαυτό του από αυτό ώστε να μορφώσει την διάνοιά του.

Άλλο παράδειγμα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΣΩΤΟΥ-Τά βρώματα τῇ κοιλίᾳ καί ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Ασώτου

"Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει" (Α' Κορ. 6, 13)

"Λένε ἐπίσης· «Οἱ τροφὲς προορίζονται γιὰ τὴν κοιλιὰ καὶ ἡ κοιλιὰ εἶναι καμωμένη γιὰ τὶς τροφές»· ὁ Θεὸς ὅμως θὰ τὰ καταργήσει καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο".

  Κάθε μέρα στην ζωή μας ξεκινά με την έγνοια μας τι θα φάμε. Δεν είναι μόνο το πρωινό, το οποίο χρειαζόμαστε για να έχουμε ενέργεια σε ό,τι κάνουμε. Είναι και το φαγητό της ημέρας, που είναι ο λογισμός μας. Ανεξάρτητα από το αν το παρασκευάζουμε ή το προμηθευόμαστε έτοιμο (συνήθεια των καιρών μας, καθώς τα ωράρια εργασιών, στις πόλεις κυρίως, μάς βρίσκουν πολλές ώρες εκτός του σπιτιού μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στον χρόνο που μπορούμε να αφιερώσουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους), η κουλτούρα του φαγητού είναι μείζον στοιχείο ζωής σε κάθε πολιτισμό. Το βλέπουμε και στις τηλεοπτικές και διαδικτυακές εκπομπές, στα περιοδικά, στις εκδόσεις, στους διαγωνισμούς, στα εστιατόρια και στα ταχυφαγεία απανταχού της γης. Όλα για το φαγητό!

  Ηχεί παράδοξος ο λόγος του αποστόλου Παύλου την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου: "ο Θεός θα καταργήσει και τις τροφές και την κοιλιά του ανθρώπου". 

  Όταν ο Χριστός ζήτησε από εμάς στην Κυριακή προσευχή να παρακαλούμε τον Θεό λέγοντας "τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον", όταν έδωσε τροφή στους χιλιάδες που Τον ακολούθησαν στην έρημο για να Τον ακούσουν και πέρασαν μία ολόκληρη μέρα μαζί Του, όταν ο Ίδιος και οι μαθητές Του έτρωγαν στα σπίτια των ανθρώπων, χωρίς να δείχνουν ότι περιφρονούν την τροφή, αλλά συνδυάζοντάς την με την κοινωνία του λόγου και της αγάπης, όταν ο Χριστός ως τελευταία κίνηση της ζωής Του επί γης, πριν οδηγηθεί στα Πάθη και τον σταυρικό θάνατο, έφαγε τον Μυστικό Δείπνο με τους μαθητές Του, ηχούν τα λόγια του αποστόλου ως λόγια ανθρώπου που δεν δείχνει να ακολουθεί τον Λυτρωτή Κύριο. Κι όμως, το αντίθετο συμβαίνει.

Μήν εμπιστευτείς στην Ζωή σου το πήλινο σώμα και μήν ξεθαρρέψεις μαζί του μέχρις ότου συναντήσεις τον Χριστό!

  Η αλεπού υποκρίνεται πώς κοιμάται. Ο δαίμων δε και το σώμα υποκρίνονται σοφρωσυνη. Η μεν αλεπού για να εξαπατήσει την όρνιθα .Ο δαίμων για να καταστρέψει την ψυχή.
 Μήν εμπιστευτείς στην Ζωή σου το πήλινο σώμα και μήν ξεθαρρέψεις μαζί του μέχρις ότου συναντήσεις τον Χριστό!
 Μην παίρνεις θάρρος και νομίζεις ότι λόγω τής εγκράτειας σου θα σωθείς από την πτώση. Κάποιος χωρίς να τρώγει τίποτα έπεσε από τον ουρανό.
  Στους αρχάριους οι πτώσεις κατά κανόνα συμβαίνουν από την απόλαυση των φαγητών.
  Στους μεσαίους και από υπερηφάνεια πράγμα που παρατηρείται βέβαια και
στους αρχάριους. Σε εκείνους δε πού πλησιάζουν προς την τελειότητα αποκλειστικά εξαιτίας τής κατακρισεως.

 Αγίου Ιωάννη τής Κλίμακος

Το φαγητό έχει τρεις όρους: εγκράτεια, αυτάρκεια και κόρο

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

«Υιέ ανθρώπου, θα φας το ψωμί σου με το ζύγι και θα πιεις το νερό με μέτρο»(Ιεζ. 4, 16).

 Το φαγητό έχει τρεις όρους: εγκράτεια, αυτάρκεια και κόρο. 

Εγκράτεια είναι να πεινάς μετά το φαγητό.

 Αυτάρκεια είναι μήτε να πεινάς μήτε να νιώθεις βάρος.

 Κόρος δε, να νιώθεις λίγο βάρος μετά το φαγητό. 

Να χορτάσεις τώρα, και να συνεχίσεις να τρως, αυτό είναι η θύρα της γαστριμαργίας, από την οποία μπαίνει η πορνεία. Εσύ, έχοντας καλά αυτά υπόψη σου, διάλεξε το κατά τη δύναμή σου καλύτερο, χωρίς να ξεπερνάς τους όρους. Γιατί μόνον οι τέλειοι μπορούν κατά τον Απόστολο και να πεινούν και να χορταίνουν και να είναι σε όλα δυνατοί (Φιλιπ. 4, 12).

πηγή

Δευτέρα της Τυρινής-Φαιδρά προεόρτια τῆς ἐγκρατείας, λαμπρά τά προοίμια τῆς νηστείας σήμερον

«Φαιδρά προεόρτια τῆς ἐγκρατείας, λαμπρά τά προοίμια τῆς νηστείας σήμερον∙ διό συνδράμωμεν ἐν πεποιθήσει, ἀδελφοί, καί προθυμίᾳ πολλῇ» (ὠδή α΄ τριωδίου).
(Καλοδεχούμενα τα προεόρτια της εγκράτειας, λαμπρά τα προοίμια της νηστείας σήμερα. Γι’ αυτό ας τρέξουμε από κοινού, αδέλφια, με πίστη και μεγάλη προθυμία).

Απαρχή των ύμνων των Τριωδίων ο παραπάνω ύμνος, από τον πολυγραφότερο όλων των υμνογράφων άγιο Ιωσήφ. Τρία σημεία θίγει με πολύ συνοπτικό τρόπο:

  Πρώτον, ότι πρώτη ημέρα της εβδομάδας της Τυρινής σήμερα, ξεκίνησε η περίοδος της νηστείας και της εγκρατείας. Διότι μπορεί να μην εισήλθαμε στην καθαυτό Σαρακοστή – αυτό θα γίνει με την Καθαρά Δευτέρα – όμως είμαστε στην τελευταία εβδομάδα της εισαγωγής της, όπου αφήνουμε κατά μέρος τα κρεατικά: η πρώτη νηστεία, μένοντας μόνο στα γαλακτομικά και στα ψάρια. Και δεν είναι τυχαία η διπλή επισήμανση: εγκράτεια, νηστεία. Για να δηλωθεί ότι μιλώντας για τη νηστεία στην Εκκλησία δεν εννοούμε ένα απλό διαιτολόγιο, αλλά έναν περιορισμό φαγητών που έχει όμως πνευματικό χαρακτήρα. Διότι η εγκράτεια αυτό δηλώνει: την πράξη της θέλησης του ανθρώπου που κινείται από τον ηγεμόνα νου του, προκειμένου να απεγκλωβιστεί από τη γοητεία των υλικών αγαθών, ώστε πιο ελεύθερα να στραφεί προς Κύριο και Θεό του.

 Μη ξεχνάμε: η απόλυτη εν αγάπη αναφορά του ανθρώπου είναι ο Χριστός κι αυτή η αναφορά μονίμως παρεμποδίζεται από την εμπαθή προσκόλληση στην ύλη και τα πάθη του – «ὅς ἄν θέλῃ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται». Οπότε, η νηστεία ως εγκράτεια παθών λειτουργεί απελευθερωτικά για τον πιστό άνθρωπο. Γι’ αυτό και σε άλλο σημείο ο άγιος Ιωσήφ θα επισημάνει ότι τέτοιον εγκρατή άνθρωπο που φανερώνει ότι η στροφή της θέλησής του είναι ο Χριστός δεν τολμούν να τον πλησιάσουν οι δαίμονες, ενώ βρίσκονται πάντοτε ως βοηθοί του οι άγγελοι («οὔτε ἐπήρεια δαιμόνων κατατολμᾶ τοῦ νηστεύοντος, ἀλλά καί οἱ φύλακες τῆς ζωῆς ἡμῶν ἄγγελοι φιλοπονώτερον παραμένουσι τοῖς διά νηστείας ἡμῖν κεκαθαρμένοις»: απόστιχα αίνων).

  Δεύτερον, ότι ακριβώς για τον παραπάνω λόγο η περίοδος της νηστείας και της εγκρατείας είναι περίοδος για τον πιστό όχι κατήφειας και θλίψης, όχι οργής και καταπιεσμένης επιθετικότητας, αλλά περίοδος που με χαρά την προσμένει ο

Ακόμα και αυτά τα ζώα μας διδάσκουν την εγκράτεια

 Κάποτε, κάποια πνευματικά τέκνα ενός γέροντα κάλεσαν τον γέροντα στο σπίτι τους. Ο γέροντας δέχτηκε και μια μέρα πήρε το γαϊδουράκι του (Μάρκο τον φώναζε) και κατέβηκε από το μοναστήρι για το σπίτι των παιδιών. Εκεί τον περίμεναν με χαρά τα πνευματικά του τέκνα.
Το τι ετοιμασίες και το τι φαγητά τού ετοίμασαν, δεν περιγράφεται!
Ο γέροντας όμως ήταν εγκρατής και δεν έτρωγε πολύ. Ωστόσο, ο οικοδεσπότης τον προέτρεπε να φάει, λέγοντάς του:
- Κάνε αγάπη, γέροντα! Κάνε υπακοή και φάε και από αυτό... φάε και από εκείνο...
Το αποτέλεσμα ήταν να φάει ο γέροντας πολύ, για τα δικά του δεδομένα.
Όταν τελείωσαν το γεύμα, ο γέροντας τούς ευχαρίστησε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το μοναστήρι. Στον δρόμο σταματήσανε σε έναν ποταμό, για να πιει νερό ο Μάρκος. Όταν το ζώο ήπιε, όσο ήθελε, ο γέροντας, λέει στον γάιδαρό του:
- Μάρκο, πιες λίγο νεράκι! Μάρκο, κάνε υπακοή, δείξε αγάπη και πιες ακόμα λίγο νεράκι!
Τίποτα. Ο Μάρκος, αμετακίνητος! Βλέποντας ο γέροντας ότι ο γάιδαρος δεν πίνει άλλο νερό, του λέει:
- Αχ, Μάρκο, εσύ έπρεπε να πας στο γεύμα και όχι εγώ!
Καταλάβατε; Ακόμα και αυτά τα ζώα μας διδάσκουν την εγκράτεια.

Δημήτριος Παναγόπουλος ,Ιεροκήρυκας 

πηγή

Λόγοι περί εγκρατείας του Οσίου Εφραίμ του Σύρου

Για την εγκράτεια
Είναι αληθινά μακάριος και τρισμακάριος εκείνος που τηρεί εγκράτεια, διότι πραγματικά η εγκράτεια είναι μεγάλη αρετή. Αλλά ας ως ποιο σημείο και σε πόση έκταση και σε ποια θέματα αναφέρεται ή θεωρείται ή εξετάζεται η εγκράτεια.
 Είναι λοιπόν εγκράτεια στη γλώσσα το να μην παρασύρεται κανείς σε λόγια πολλά και ανώφελα, το να συγκρατεί κανείς τη γλώσσα του και να μην κακολογεί, το να μην μιλάει υβριστικά, το να μην καταριέται, το να μην λέει χωρίς σκοπό αυτά που δεν πρέπει, το να συγκρατεί τη γλώσσα του και να μη συκοφαντεί τον ένα στον άλλο, να μην κατηγορεί τον αδελφό, το να μην ξεσκεπάζει τα μυστικά των άλλων, το να μην ασχολείται με ξένες υποθέσεις.

 Είναι εγκράτεια και στην ακοή το να την ορίζει κανείς και να μην παρασύρεται από ανώφελα ακούσματα. Είναι εγκράτεια και στους οφθαλμούς το να ορίζει κανείς την όραση του και να μην κοιτάζει ή να περιεργάζεται όλα τα ευχάριστα, και αυτά που δεν πρέπει. Είναι εγκράτεια στο θυμό το να νικά κανείς την οργή του και να μην ανάβει γρήγορα. Είναι εγκράτεια στη φιλοδοξία το να ορίζει κανείς το νου του και να μη θέλει να δοξάζεται, το να μην επιδιώκει τη δόξα, να μην υψώνει τον εαυτό του, να μην επιδιώκει την τιμή, ώστε να φουσκώνει από υπερηφάνεια, να μην υπερηφανεύεται από τους επαίνους.

 Είναι εγκράτεια των λογισμών, και αυτούς χρειάζεται να τους κατακρίνει κανείς με το φόβο του Θεού, το να μη συγκατατίθεται κανείς ή να τέρπεται από λογισμό που θέλγει ή ερεθίζει τον άνθρωπο. Είναι εγκράτεια στις τροφές το να ορίζει κανείς τον εαυτό του και να μην επιδιώκει τροφές υπερβολικές ή φαγητά πανάκριβα, το να μην τρώγει κανείς πριν από τον κατάλληλο καιρό ή πριν από την ώρα, το να μην κυριεύεται από το πνεύμα της γαστριμαργίας, το να μην είναι αχόρταγος στα ωραία φαγητά, το να μην επιθυμεί το ένα φαγητό ύστερα από το άλλο.

 Είναι εγκράτεια στο ποτό το να ορίζει κανείς τον εαυτό του και να μην κάθεται μαζί με άλλους σε οινοποσίες ή σε απολαύσεις οίνων, το να μην πίνει οίνο άφοβα, το να μην επιδιώκει τις ποικιλίες των ποτών και τις απολαύσεις των παρασκευασμένων κραμάτων, το να μην πίνει χωρίς μέτρο, όχι μόνο το κρασί, αλλά αν είναι δυνατό, ακόμη και το νερό.

 Είναι εγκράτεια στην πονηρή επιθυμία και ηδονή, το να ορίζει κανείς τις

Επιστολή για τη νηστεία, την εγκράτεια και τη δίαιτα

Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

11/9/88, Μονὴ Βατοπαιδίου

Σεμνοπρεπεστάτη Μ.,
ἡ Χάρις τοῦ Χριστοῦ μας μετὰ τοῦ πνεύματός σου.

Πῆρα τὸ γράμμα σου καὶ διάβασα τὸ περιεχόμενο μὲ προσοχή. Ἀξιέπαινα εἶναι ὄχι τὰ θέματα καθ’ ἑαυτὰ ποὺ προβάλλετε ὅσο ἡ καλή σας θέληση καὶ ἀπόφαση γιὰ ἀκριβεστέρα ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ περὶ τούτου πάντοτε εὔχομαι ἀτελείωτη προκοπή.
Πάντοτε, εὐλαβεστάτη, τὸ θέμα τῆς τροφῆς, ὡς τὸ ἀναγκαιότερό μας καθῆκον καὶ στοιχεῖο, ὅλους ἀπασχολεῖ καὶ νὰ μὴν πῶ ὅτι αἰχμαλωτίζει χάριν καὶ τῆς ἰδιαιτέρας χλιδῆς ποὺ χαρακτηρίζει τὴν δική μας γενεά.

 Τώρα, ἰδίως ἀπότομα, νὰ περικόψουμε ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα εἴδη φαγητῶν δὲν εἶναι οὔτε ἐπωφελὲς οὔτε ἀξιέπαινο… μὲ τὴν πρόφαση ὅτι ἴσως μᾶς αἰχμαλώτισε πέραν τοῦ δέοντος. Καὶ οἱ Πατέρες αὐτὸ δὲν ἐπαινοῦν οὔτε συνιστοῦν ἀλλὰ κατὰ τὴν γνώμη μου ἡ μεσαία λύση εἶναι ἡ πιὸ σωστή. Ποιά; Νὰ μετριάσω μὲ τὴν χρήση, ὥστε ἡ ὑγεία νὰ εἶναι σταθερὴ καὶ κανένας ντόρος νὰ μὴ γίνεται ὅτι ἡ Μ. δῆθεν δὲν κρεοφαγεῖ ποὺ εἶναι ἄσκοπος ἀγώνας τύφου καὶ οἰήσεως. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὰ γλυκὰ γιατί καὶ αὐτὰ στὸ μέτρο τῆς χρείας εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ὁμαλότητα καὶ ἰσορροπία τῆς ζωῆς.

Ἄλλωστε ἡ ἐγκράτεια σὰν ἀπαραίτητος κανόνας τῆς ζωῆς μόνο ἔτσι ἐφαρμόζεται καὶ γίνεται μετὰ ἡ ἀφορμὴ τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς ὁμαλότητος στὴν ζωή. Ὁλόκληρος ὁ ψυχοσωματικὸς τρόπος καὶ ὅρος τῆς ζωῆς μας ἀπὸ τὴν συμμετρία αὐτὴν τῆς γενικῆς ἐγκρατείας τῆς διαίτης συνίσταται καὶ ὅλη ἡ ἰσορροπία τῆς κατ’ ἄμφω ὑγείας σώματος καὶψυχῆς ἀπὸ ἐδῶ πηγάζει.
Τότε καὶ ὁ ταραγμένος ὕπνος ἰσορροπεῖ καὶ οἱ κακὲς σκέψεις καὶ προσβολὲς χάνονται καὶ ἡ αὔξηση τοῦ ζήλου καὶ τῆς προθυμίας γεννᾶται.
Ἔτσι, λοιπόν, νὰ κάμεις χωρὶς ἄλλες ὑπερβολὲς καὶ ἂν κάποτε δὲν τὰ καταφέρεις νὰ μὴν ἀπογοητευτεῖς ἀλλὰ νὰ ἀρχίσεις πάλι καὶ πάλι καὶ Χάριτι Χριστοῦ θὰ κερδίσειςὁπωσδήποτε.
Εἶσθε κοινωνικὸς ἄνθρωπος καὶ σὲ δύσκολους καὶ ἀνθυγιεινοὺς καιροὺς καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ ζεῖτε μὲ μοναστικὰ προγράμματα ποὺ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ μοναχοὶ σήμερα δὲν μποροῦν νὰφυλάξουν.

Μὲ πολλὲς εὐχὲς καὶ στοργὴ ἐν Χριστῷ
Ταπεινὸς Γ. Ἰωσὴφ μ.

ΠΗΓΗ

Η σημασία της νηστείας(Αγ.Ιωάννου Κρονστάνδης)

«Ὅσοι ἀπορρίπτουν τίς νηστεῖες, λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθε ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων στήν ἁμαρτία: τήν ἀκράτεια. 

Λησμονοῦν καί τί ὅπλο μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐναντίον τοῦ πειρασμοῦ καί τῆς πτώσεως, ὅταν πειράσθηκε στήν ἔρημο καί νήστευσε ἐκεῖ ἐπί σαράντα ἡμέρες καί νύκτες. 

Δέν γνωρίζουν ἤ δέν θέλουν νά γνωρίζουν ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐγκρατείας...
ἀνοίγει στόν ἄνθρωπο τούς δρόμους τῆς ἀπομακρύνεώς του ἀπό τόν Θεό, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας καί ἡ ἄλλη ἐκείνη τῶν συγχρόνων τοῦ Νῶε.

Πράγματι, ἡ ἀκράτεια εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἁμαρτίας. Ὅσοι ἀρνοῦνται τίς νηστεῖες, ἀφαιροῦν ἀπό τόν ἑαυτό τους καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα ἐναντίον τῆς σαρκός, τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κόσμου. Δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ριψασπίδες, πού τούς αἰχμαλωτίζει εὔκολα ἡ ἁμαρτία».

πηγή

Παραινέσεις Αγίου Αντωνίου

Όλα νικώνται

Την  εγκράτεια, την ανεξικακία, τη σωφροσύνη, την καρτερία, την υπομονή και τα όμοιά τους τις έχουμε πάρει ως μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις από τον Θεό. Αυτές αντιστέκονται  και βοηθούν σε όλες εκείνες τις δυσκολίες μας

Εάν τις καλλιεργούμε και τις κάνουμε πράξη, τότε πια τίποτε δεν φαίνεται να μας γίνεται δύσκολο ή οδυνηρό ή αφόρητο, γιατί αναλογιζόμαστε πως όλα είναι ανθρώπινα και νικόνται από τις αρετές που έχουμε μέσα μας.

Χειρότερο πάθος  ,το χρήμα

Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν υπολογίζει την απόκτηση χρημάτων και την άφθονη χρησιμοποίησή τους. Αυτός που ξέρει ότι η ενάρετη πολιτεία διαφέρει πολύ από τον πλούτο.

Όταν το μελετάς αυτό, ασφαλώς και το διατηρείς στη μνήμη σου, δεν θα στενάξεις, δεν θα θρηνήσεις και δεν θα κατηγορήσεις κανέναν, αλλά για όλα θα ευχαριστήσεις τον Θεό, βλέποντας τους χειρότερους από σένα να στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα.

Αυτό είναι το χειρότερο πάθος της ψυχής, καθώς και η επιθυμία , η δόξα και η άγνοια.

Ευτυχία με τα λίγα

Όσον μετριότερα ζει κανείς τόσο πιο ευτυχισμένος είναι, γιατί δεν φροντίζει για πολλά, για δούλους, γεωργούς και για ν’ αποκτήσει ζώα.

Διότι, όταν προσηλωνόμαστε σ’ αυτά και έρθουν αργότερα δυσχέρειες, κατηγορούμε ως φταίχτη τον Θεό.

Διότι, όταν προσηλωνόμαστε  σ’ αυτά και έρθουν αργότερα δυσχέρειες, κατηγορούμε ως φταίχτη τον Θεό.

Από τον πλούτο, ποτίζεται ο θάνατος και έτσι πλανημένοι μένουμε στο σκοτάδι της αμαρτωλής ζωής, χωρίς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας.

Τα έργα

Αυτοί που λένε πως θέλουν να ζήσουν την ενάρετη και ευλαβή και ένδοξη ζωή δεν πρέπει να κρίνονται από τα όσα φαίνονται ούτε από την ψεύτικη πολιτεία, αλλά να κρίνονται από τα ίδια τα έργα τους, όπως οι τεχνίτες, ζωγράφοι και γλύπτες, διότι αυτά δείχνουν την ενάρετη ζωή .

Η παιδεία

Είναι κακότυχος ο πλούσιος και ευγενής , όταν δεν έχει καλλιέργεια ψυχική.

Αντίθετα, ο φτωχός , ακόμα και ο δούλος, θεωρείται ευτυχής, αν έχει παιδεία και αρετή στη ζωή του.

Όπως περιπλανόνται οι ξένοι στους δρόμους, έτσι καταστρέφονται και χάνονται πλανεμένοι από τις επιθυμίες , και όσοι δεν δείχνουν επιμέλεια για ενάρετη ζωή.

Οι απάνθρωποι

Άνθρωπος λέγεται ή ο λογικός ή εκείνος που επιθυμεί να διορθωθεί. Ο αδιόρθωτος καλείται απάνθρωπος. Κάτι τέτοιους καλό είναι να τους αποφεύγουμε. Γιατί αυτοί που συζούν με την κακία, δεν επιτρέπεται να καταταγούν ποτέ μεταξύ των αθανάτων.

Αληθινή ελευθερία

Ελεύθερους να θεωρείς όχι αυτούς που είχαν την τύχη να είναι ελεύθεροι αλλά αυτούς που είναι στη ζωή και στους τρόπους απελευθερωμένοι από τα πάθη τους. Δεν πρέπει , δηλαδή να ονομάζονται αληθινά ελεύθεροι οι άρχοντες όταν είναι πονηροί ή ακόλαστοι, γιατί είναι δούλοι των υλικών αγαθών.

Ελευθερία και ευτυχία είναι η γνήσια καθαρότητα της ψυχής και η καταφρόνηση των εφήμερων.

Να μην πειθαρχείτε

Εξέταζε ό,τι σε αφορά και βγάζε επεξεργασμένες αποφάσεις. Διότι οι άρχοντες και οι δεσπότες έχουν εξουσία μόνον τους σώματος και όχι βέβαια της ψυχής. Να σου είναι, μάλιστα, αυτή η αρχή πρόχειρη δια παντός. Συνεπώς, αν διατάσσουν φόνους ή τίποτε άτοπα ή άδικα και ψυχοβλαβή, δεν πρέπει να πειθαρχείτε σ’ αυτούς, έστω κι αν βασανίζουν το σώμα. Διότι ο Θεός δημιούργησε την ψυχή ελεύθερη και αυτεξούσια, για όσα πράττει, τα καλά ή τα κακά.

Οι απολαύσεις

Όσοι εξαπατόνται (και παρασύρονται) από ελπίδες βιοτικών απολαύσεων, αν και γνωρίζουν σε όλο το βάθος όσα πρέπει να γίνουν για τη θεάρεστη ζωή ( και δεν τα εφαρμόζουν), αυτοί παθαίνουν κάτι παρόμοιο μ’ εκείνους που αγόρασαν μεν (τα φάρμακα και) τα όργανα της ιατρικής αλλά ούτε γνωρίζουν ούτε φροντίζουν να τα χρησιμοποιήσουν.

Για τα αμαρτήματά μας, να μην κατηγορούμε ούτε την αιτία τους, ούτε άλλον κανέναν, αλλά τους εαυτούς μας. Διότι, εάν η ίδια η ψυχή θέλει να αδιαφορεί τότε δεν μπορεί να είναι ανίκητη.

Ο πλούτος χάνεται

Σε κάθε πνευματικό πρόβλημα που έχεις, θυμήσου ότι όσοι σκέφτονται σωστά και θέλουν να βάλουν τα ζητήματά τους σε τάξη δεν θεωρούν γλυκιά την απόκτηση φθαρτών χρημάτων αλλά τις ορθές και αληθινές απόψεις. Αυτές τους κάνουν ευτυχείς. Διότι ο μεν πλούτος και κλέβεται και αρπάζεται από δυνατότερους και μόνον η αρετή της ψυχής είναι κτήμα και εξασφαλισμένο και απαραβίαστο, που και μετά θάνατον σώζει όσους την έχουν αποκτήσει .Όταν σκέπτονται έτσι, δεν τους συναρπάζουν οι φαντασιοπληξίες του πλούτου και των λοιπών απολαύσεων.

Δε μας ανήκει τίποτα

Όσοι νομίζουν δυστυχία το χάσιμο των χρημάτων ή τέκνων ή δούλων ή οποιασδήποτε άλλης υπάρξεως (προσώπου ή πράγματος ) ας γνωρίζουν ότι πρώτα πρώτα πρέπει να αρκούνται σε όσα τους δίνονται από τον Θεό. Κι όταν είναι ανάγκη να τα αποδώσουν, να το κάνουν πρόθυμα και με ευγνωμοσύνη,  χωρίς καθόλου να κακιώνουν για τη στέρησή τους ή μάλλον, για την επιστροφή. Διότι, αφού μεταχειρίστηκαν πράγματα που δεν είναι δικά τους πάλιν τα επέστρεψαν.

Η φαντασία του πλούτου

Έργον χρηστού ανθρώπου είναι να μην πουλά την ελεύθερη γνώμη, αποβλέποντας να λάβει χρήματα, έστω κι αν τύχει να είναι πάρα πολλά, όσα προσφέρονται. Διότι τα βιοτικά μοιάζουν με όνειρο και οι φαντασίες του πλούτου είναι άδηλες (δεν ξέρεις πού θα καταλήξουν) και ολιγοχρόνιες.

Η περιουσία

Εκείνοι που δεν χαίρονται με όσα έχουν, αλλά επιθυμούν περισσότερα, σκλαβώνουν τον εαυτό τους στα πάθη που ταράζουν την ψυχή και της επιβάλλουν λογισμούς και φαντασίες ότι αυτά που έχουν είναι κακά.

Και όπως τα ρούχα που ράβονται πλατιά εμποδίζουν τους αγωνιστές στο τρέξιμο, έτσι και η όρεξη για την υπέρμετρη περιουσία δεν επιτρέπει στις ψυχές ούτε ν’ αγωνίζονται ούτε να σωθούν.

Ο θάνατος

Όσοι επιδιώκουν την πρόσκαιρη απόκτηση υλικού πλούτου με βίαια μέσα και αγαπούν με όρεξη τα έργα της κακίας , ενώ αγνοούν τον θάνατο και την απώλεια της ψυχής και δεν έχουν στόχο, οι άθλιοι, δεν αναλογίζονται τί παθαίνουν από την κακία οι άνθρωποι μετά θάνατον;

Η πλεονεξία

Ο πονηρός άνθρωπος αγαπά την πλεονεξία και καταφρονεί τη δικαιοσύνη, χωρίς να λογαριάζει το αβέβαιο, το άστατο και το ολιγοχρόνιο της ζωής του ούτε να ενθυμείται το αδωροδόκητο και αναπόφευκτο του θανάτου. Κι αν καταντήσει αισχρός και ανόητος γέρος, είναι σαν το σάπιο ξύλο, τελείως άχρηστος για οτιδήποτε.

Χαρές και λύπες

Μόνον όταν δοκιμάζουμε λύπη, αισθανόμαστε τις ηδονές και τη χαρά. Όπως ,αν δεν διψάσει κανείς, δεν νιώθει ευχαρίστηση όταν πίνει ούτε τρώγει με ευχαρίστηση αν δεν πεινάσει, ούτε κοιμάται ευχάριστα αν δεν νυστάξει πολύ ούτε νιώθει τη χαρά αν πρωτύτερα δεν λυπηθεί. Έτσι, ούτε τα αιώνια αγαθά θα απολαύσουμε αν δεν καταφρονήσουμε τα ολιγοχρόνια.

 «ΕΤΣΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!»

Ο Ιησούς και οι Άγιοι μιλούν για τους δανειστές ,τους τόκους, τις τράπεζες, τη φτώχεια,τους ανάξιους ηγέτες και το «κούρεμα» του χρέους.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΖΟΥΛΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ/ΠΗΓΗ