Η ❝ Κυριακή ❞ και οι ονομασίες των ημερών

Η Ελληνική και η Πορτογαλική διαφέρουν σημαντικά από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στη ονομασία των ημερών.
Οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στηρίχθηκαν κυρίως στο ελληνορωμαϊκό σύστημα, που βασιζόταν σε πλανήτες-θεότητες, ενώ στην Ελληνική ακολουθήθηκε το ιουδαϊκό ημερολόγιο — λόγω της μεγάλης επίδρασης της εβραϊκής παράδοσης στη χριστιανική παράδοση και τον Βυζαντινό πολιτισμό. Το σύστημα ακολούθησε και η Πορτογαλική.
Στο ιουδαϊκό ημερολόγιο, η βασική ημέρα ήταν το Σάββατο [< εβρ. šabbāt «ανάπαυση»] (γι' αυτό και η λέξη Σάββατο χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ελληνιστικά κείμενα με την περιληπτική σημασία «εβδομάδα»). Έτσι:
✦ μία σαββάτων (πρώτη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ δεύτερα σαββάτων (δεύτερη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ τρίτη σαββάτων...
✦ Η έκτη ημέρα: Παρασκευή ( = «προετοιμασία για το Σάββατο»).
Όμως, οι χριστιανοί έκαναν μία καίρια αλλαγή:
μετονόμασαν την "μία σαββάτων" σε "Κυριακή", δηλαδή «ημέρα τοῦ Κυρίου». Έβαλαν τον Θεό και όχι τη λατρεία του («ανάπαυση») στο επίκεντρο. Έτσι, το Σάββατο έπαψε να είναι η πρώτη και έγινε η 7η ημέρα της εβδομάδας.
Η αντιστοιχία στα Ελληνικά διαμορφώθηκε ως εξής:
ιουδαϊκό ημερολόγιο ~ ελληνικό ημερολόγιο
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
✦ μία σαββάτων ~ Κυριακή
✦ δευτέρα σαββάτων ~ Δευτέρα
✦ τρίτη σαββάτων ~ Τρίτη
✦ τετάρτη σαββάτων ~ Τετάρτη
✦ πέμπτη σαββάτων ~ Πέμπτη
✦ παρασκευή ~ Παρασκευή
✦ Σάββατον ~ Σάββατο
Ομοίως, στα Πορτογαλικά:
✦ Domingo (Κυριακή): < λατ. dies Domini ("Ημέρα του Κυρίου").
✦ Segunda-feira (Δευτέρα): "δεύτερη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. secunda feria).
✦ Terça-feira (Τρίτη): "τρίτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. tertia feria).
✦ Quarta-feira (Τετάρτη): "τέταρτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quarta feria).
✦ Quinta-feira (Πέμπτη): "πέμπτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quinta feria).
✦ Sexta-feira (Παρασκευή): "έκτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. sexta feria).
✦ Sábado (Σάββατο): από το λατινικό sabbatum, που κι αυτό προέρχεται από την εβραϊκή λέξη šabbāt .
Συνεπώς, η ελληνική και η πορτογαλική ονοματοδοσία των ημερών είναι μια «αρίθμηση» των ημερών με αρχή την Ημέρα του Κυρίου (Κυριακή).
Σε κάποιες γλώσσες (πχ Ισλανδική, σλαβικές) ακολουθείται το σύστημα αυτό για ορισμένες ημέρες της εβδομάδας, αλλά με έναν μεικτό και ακανόνιστο τρόπο.
__________________________
Λατινική Παράδοση
Στην εκκλησιαστική Λατινική, η Κυριακή ονομάστηκε dies dominica («ημέρα του Κυρίου») – εξού και οι λέξεις:
• γαλ. dimanche,
• ισπ. domingo,
• ιταλ. domenica,
• ρουμ. duminică.

«Να είσαι ευγενής σαν Κυριακή και καθαρός σαν προσευχή!».

Η Κυριακή, καθαρίζει όλη τη σκουριά της εβδομάδας!..

πηγή

Η Κυριακή μας κρατάει στη ζωή!

Όταν ανοίξουμε τα μάτια μας, αισθανόμαστε ένα αλλιώτικο φως να μας πλημμυρίζει
Πολλοί, επειδή η Κυριακή είναι ημέρα αργίας, βρίσκουν την ευκαιρία να ξεκουραστούν περισσότερο.
Όλη την εβδομάδα, λένε, σηκωνόμαστε νωρίς για να προλάβουμε τις δουλειές μας.
Μία Κυριακή μας μένει.Ευκαιρία για ξεκούραση.
Εμείς όμως διαφορετικά θα σκεφτούμε.
Αφού όλη την εβδομάδα σηκωνόμαστε νωρίς για τις εφήμερες υποθέσεις μας, δεν θα σηκωθούμε την Κυριακή, κατά την οποία με περισσότερη επιμέλεια έχουμε να εργασθούμε το πιο σπουδαίο έργο μας, τη σωτηρία της ψυχής μας;
Ας κατακλιθούμε έγκαιρα το Σάββατο το βράδυ, ώστε και το σώμα μας να αναπαυθεί επαρκώς.
Ας συμπληρώσουμε την ξεκούραση κάποιες άλλες ώρες κατά τη διάρκεια της Κυριακής.
Όχι όμως το πρωί, τότε που η Εκκλησία μας καλεί να λατρεύσουμε τον Θεό και να γευθούμε το πολυτιμότατο δώρο της σωτηρίας μας.
Δεν είναι ο εκκλησιασμός της Κυριακής απλώς ένα καθήκον, που η παράλειψή του επιβαρύνει με κάποιες ευθύνες.
Είναι πρωτίστως ανάγκη της ψυχής, που η μη ικανοποίησή της μας στερεί τη χάρη του Θεού και τη χαρά του.
Όχι από υποχρέωση ή απλώς για την τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος.
Ετοιμαζόμαστε σύντομα και ξεκινάμε.Οι καμπάνες χτυπούν.
Ο γλυκός τους ήχος δονεί τις χορδές της ψυχής μας.Το πρωινό της Κυριακής είναι το καλύτερο στη ζωή μας.
Αχνοφέγγει το φως της ανεσπέρου ημέρας της Βασιλείας του Θεού στα βάθη της ψυχής μας.
Καλή ευλογημένη Κυριακή!
Π. Νικόλαος

πηγή

Η Κυριακή είναι η μέρα που τα λουλούδια μυρίζουν προσευχή...

 

Η Κυριακή είναι η μέρα που τα λουλούδια μυρίζουν προσευχή...

π.Καλλίστρατος (Chifan)

Καλεσμένοι όλοι μας εδώ και αιώνες , σ αυτές τις χαρμόσυνες Κυριακές του Πεντηκοσταρίου

Δεν υπάρχει Κυριακή που να μην είναι πανηγύρι.Οι ψυχές την λαχταράνε την ημέρα του Κυρίου.Καμιά κοινή , καμιά συνηθισμένη.
Όλες βαλμένες ελέω Θεού σαν ολάνθιστα περιβόλια στης ζωής του καθενός μας την ζωγραφιά.
Ω τι χρώματα Θεέ μου ! Ω τι μυρωδιές ! Ω τι γλυκειά χαρά που σου απλώνει τα ματωμένα απ τα καρφιά χέρια της να την πιάσεις σφιχτά και κείνη να σε πετάξει ως τα άνω υπέροχα .
Ω τι ευφροσύνη ανείπωτη , απερίγραπτη και με μυριάδες λέξεις ακόμα , που καρτερά στην αγκαλιά της να κουρνιάσεις και να αναπαυτείς γαληνεμένος …
  Μέσα στα ευωδιαστά μπουκέτα της Χρισταγάπητης βιωτής, είναι και κάποια που σαν να κάνουν τον αέρα να μοσχοβολά αδιάκοπα , την ασυννέφιαστη Άνοιξη και τις καρδιές να χτυπούν πιο δυνατά σαν τις πρώτες ορθρινές καλοκαιρινές καμπάνες , που τα μισάνοιχτα παραθύρια φέρνουν μες στην ησυχία και την μακαρία πτωχεία των χαμηλών σπιτιών, με τις απ το Πάσχα ασβεστωμένες αυλές.
Είναι οι Κυριακές μετά το πρώτο Χριστός Ανέστη , μετά το Θριαμβευτικό άνοιγμα του Παραδείσου , μετά την παντοτινή συντριβή του Θανάτου .

 Μια–μια έρχονται να σε προσκαλέσουν σε μια χαρμόσυνη ατελεύτητη γιορτή .
Μεγαλύνουν οι ψυχές τον εξαναστάντα τριήμερον εκ τάφου . Φωτίζει ο ζωοδότης Χριστός τις ψυχές, με την φλόγα την άσβεστη της αγάπης , αυτήν που λιώνει στο σπινθήρισμά της την έχθρα και το μίσος της αμαρτίας .
Καλεσμένοι όλοι μας εδώ και αιώνες , σ αυτές τις χαρμόσυνες Κυριακές του Πεντηκοσταρίου .
Στις Εκκλησιές δεν παύουν να διαβάζονται λόγια άφταστης ωραιότητας γραμμένα για αυτές , να ακούγονται ύμνοι που δε θα σιγάσουν ποτέ την δοξαστική φωνή που ανεβαίνει από τα μέσα κάθε δακρυσμένου σκυφτού ταπεινού , που προσμένει τον Ουράνιο λειμώνα με Αγία Υπομονή .
Θα δακρύσουμε και εμείς κάθε φορά που θα αισθανθούμε πόσες τέτοιες πέρασαν από μπροστά μας ως σήμερα χωρίς όμως και εμείς να τις σφιχταγκαλιάσουμε .
Μα θα νιώσουμε και ευλογημένοι που ο Θεός μας χαρίζει ακόμα αναπνοή , για να τις αγαπήσουμε αυτές τις ξεχωριστές Κυριακές στις παρυφές του Θέρους .
Να αισθανθούμε κάποτε μακάριοι σαν τον Δίδυμο Μαθητή ψηλαφώντας την σκορπισμένη από τον άνεμο των παθών πίστη μας .
Να λυτρωθούμε με την ενθουσιώδη χαρά των Μυροφόρων αυτή που τους κυρίευσε όταν κατάλαβαν μπρος στ αδειανό μνημείο ότι τέλεψε παντοτινά του θρήνου ο καιρός...
Να γίνει της μοναξιά μας το παράπονο, ακλόνητη πεποίθηση Χριστού παρουσίας , που να μην ξαναξεστομίσουμε εκείνο το:άνθρωπον ουκ έχω μα με όλη την δύναμη του είναι μας , να φωνάξουμε: Κύριε έχω Εσένα Βοηθό και Ελπίδα και Καταφυγή και σκέπη ….
Σε Εκείνον που πάντα περιμένει να ξεδιψάσει την άνυδρη ψυχή μας , να μας δώσει δωρεάν το ύδωρ της ζωής …
Και να ανακατευτεί αυτό με δάκρυα ευγνωμοσύνης για τις ατέλειωτες ευεργεσίες Του,σαν τα ευλογημένα δάκρυα που κυλήσαν απ τα μάτια του πρώην Τυφλού, όταν αντίκρισε Φως και χρώμα Θεϊκό για πρώτη του φορά.
Ιχνηλατώντας το χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο θυμόμαστε μα κυρίως αισθανόμαστε κατάβαθα αυτό που λέει ο ένας από τους τρείς Θεολόγους , ο Άγιος Γρηγόριος …
Χριστός δε εγερθείς εκ νεκρών , όλην την ζωήν των ανθρώπων εορτήν απειργάσατο !
Χριστός Ανέστη !
Είμαστε όλοι ...ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΑ προσκαλεσμένοι …
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από την εκπομπή του Εν τω φωτί Σου οψόμεθα Φως με τίτλο : "Ιχνηλατώντας το χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο"
ΥΓ: Στο κείμενο αυτό που έρχεται από το 2013 υπάρχει μια μόνο...σημερινή προσθήκη . Μια λέξη γραμμένη με κεφαλαία ...

Η κατήχηση δεν είναι θέμα μόνο διδασκαλίας. Είναι θέμα πίστης και όρεξης, επιθυμίας για τον Χριστό(Μνήμη Αγίου Αυξεντίου)

«Αὐξήσας τήν πρός Θεόν ἀγάπησιν, πάτερ Αὐξέντιε, καί κοσμικήν στοργήν καταλιπών, θεοφόρε, κειμήλιον χωρητικόν τοῦ Πνεύματος τῶν χαρισμάτων ἀναδέδειξε» (από την πρώτη ωδή του κανόνα του Όρθρου της ακολουθίας του αγίου Αυξεντίου, 14 Φεβρουαρίου)
«Αφού αύξησες την αγάπη προς τον Θεό και εγκατέλειψες την στοργή για τα πράγματα του κόσμου, θεοφόρε, αναδείχτηκες κειμήλιο (θησαυρός) των χαρισμάτων που χωρούν στον άνθρωπο εκ του Αγίου Πνεύματος».

 «Ο Άγιος Αυξέντιος ασκούνταν στα χρόνια της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου (451) σε ένα κελλί που ήταν ένα είδος κλουβιού στο όρος Οξεία. Όταν έγινε η Σύνοδος ο αυτοκράτορας διέταξε να τον βγάλουν διά της βίας από το κλουβί, διότι ο ίδιος αρνήθηκε να πάει στην σύνοδο, λέγοντας ότι η δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας είναι υπόθεση των επισκόπων και όχι των μοναχών. Οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα τον μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου είπε στον αυτοκράτορα: Αγνοώ για ποιο ζήτημα με κάλεσες, αλλά αν δεν υπάρχει στις αποφάσεις τίποτε που να αντιβαίνει στην πίστη των πατέρων της Νικαίας (της Α ’Οικουμενικής Συνόδου) και εφόσον έχει διατυπωθεί ορθώς το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Θεού αληθινού και ανθρώπου αληθινού εκ της Υπεραγίας και Αειπαρθένου Θεοτόκου, θα το εγκρίνω. Ο αυτοκράτορας, πλήρης χαράς, ασπάσθηκε την κεφαλή του αγίου και τον έστειλε με τιμές στην Μεγάλη Εκκλησία, όπου ο πατριάρχης έβαλε να του διαβάσουν τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο άγιος τις ενέκρινε ολόψυχα δοξάζοντας τον Θεό. Μετά την Σύνοδο εγκαταστάθηκε στο περίφημο Όρος του Αυξεντίου, όπως ονομάστηκε (σημερινό Κάισνταγκ, υψόμετρο 428 μέτρα), το οποίο το κατέστησε κέντρο του ησυχαστικού βίου. Στους χριστιανούς που έρχονταν να πάρουν την ευχή του, τους ενθάρρυνε να περνούν την παραμονή της Κυριακής με αγρυπνία και όχι μόνο να μην εργάζονται την ημέρα του Κυρίου προς τιμήν της Αναστάσεως, αλλά να διάγουν και την Παρασκευή εν νηστεία και προσευχή, εις μνήμην του ζωοποιού Πάθους του Χριστού» («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος έκτος)

 Ακούμε συχνά εντός της Εκκλησίας την φράση: «είμαστε ακατήχητοι οι χριστιανοί σήμερα». Και φαίνεται αληθινό το γεγονός, εκ των πραγμάτων. Μήπως όμως θα ήταν καλύτερα να διατυπώσουμε αλλιώς το θέμα: «είμαστε ακατήχητοι πολλοί όσοι δηλώνουμε χριστιανοί σήμερα». Η κρίση της πανδημίας το αποκάλυψε σε όλες τις διαστάσεις της. Η κατήχηση δεν είναι θέμα μόνο διδασκαλίας. Είναι θέμα πίστης και όρεξης, επιθυμίας για τον Χριστό. Δεν είναι κάποιος να σου προσφέρει γνώσεις, παρότι κι αυτό είναι απαραίτητο. Είναι να ζήσουμε εντός μας την παρουσία του Χριστού και να κατανοήσουμε βιώνοντας την εμπειρία των πατέρων και των αγίων μας: τα δόγματα δεν είναι απλώς λεκτικές καταγραφές της αλήθειας και της εμπειρίας της Εκκλησίας, αλλά είναι αποτύπωση αυτών που ήδη οι πιστοί ζούσαν στις καρδιές τους και οι κάθε λογής αιρετικοί έρχονταν να διαστρέψουν, ακριβώς διότι έβλεπαν και συνεχίζουν να βλέπουν τη πίστη νοητικά, συλλογιστικά, ιδεολογικά, φιλοσοφικά. Αρνούνται τη αποκάλυψη της αλήθειας για τον Τριαδικό Θεό, την Εκκλησία, τον άνθρωπο (το γιατί πλάστηκε και ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του), όπως αυτή καταγράφτηκε και καταγράφεται τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στην παράδοση της πίστης μας και βιώθηκε στην Εκκλησία.

 Οι γνώσεις άλλοτε παρουσιάζουν ενδιαφέρον γι’ αυτούς που νιώθουν την φωνή του Θεού να δυναμώνει εντός τους, ενώ άλλοτε είναι παντελώς αδιάφορες, όσο κι αν τις διδαχθεί κάποιος. Απτό παράδειγμα το μάθημα των Θρησκευτικών ή τα μαθήματα των κατηχητικών. Στοιχειώδεις γνώσεις για την πίστη και την διδασκαλία της λαμβάνουν όλοι οι Έλληνες εκ νεότητός τους. Ανεξάρτητα από βιβλία και εκπαιδευτικούς, τα βασικά υποτίθεται ότι προσφέρονται. Πώς δικαιολογείται το ακατήχητο λοιπόν; Είναι διότι δεν υπάρχει η δίψα. Και η γνώση μπαίνει στο περιθώριο του νου ή είναι ακατανόητη, η γνώση δεν είναι καρδιακή. Προς τι τότε τα κηρύγματα, οι διδαχές, τα μαθήματα; Είναι για όλους, αλλά κυρίως για όσους αναζητούν. Είναι ακόμη για όσους θα μπορούσαν να αναζητήσουν. Γι’ αυτό και η Εκκλησία καλεί τους πάντας να ανοίξουν τις καρδιές τους.

Υπήρξαν στην ιστορία της πίστης άγιοι οι οποίοι δίδασκαν με απλότητα και, κάποτε, με απλοϊκότητα. Αυτοί δεν καθόρισαν την διδασκαλία της Εκκλησίας, καθότι είχαν επίγνωση των χαρισμάτων και των ορίων τους. Την επιβεβαίωσαν όμως με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο είχε η καρδιά τους λάβει, καθιστάμενοι κειμήλια, θησαυροφυλάκια, αξιομνημόνευτα πρόσωπα. Έτσι, αυτό που ζούσαν, το πρόσφεραν και στους άλλους. Και όταν χρειαζόταν, γίνονταν σφραγίδες της γνησιότητας των διδασκαλιών με το πνευματικό τους κύρος, κυρίως όμως με την βεβαιότητα της εμπειρίας τους. Εκείνοι έσπευδαν μάλιστα, να ανταποκριθούν στην κλήση του Θεού και να διδάξουν με απλότητα τους πολλούς να ξεκινούν από την καθημερινότητα της ζωής και μετά να ασχολούνται με την βαθιά θεολογία. Και η καθημερινότητα έγκειται στην πίστη στην Ανάσταση του Χριστού.

Αυτή η πίστη στην ζωή της Εκκλησίας μας γιορτάζεται κάθε Κυριακή! Η γιορτή ξεκινά το Σάββατο, με την τέλεση του Εσπερινού και ολοκληρώνεται νωρίς το απόγευμα της Κυριακής. Αντί για κηρύγματα θεολογίας, οι άγιοι δίδασκαν το απλό, μα τόσο δύσκολο να τηρηθεί: γιόρτασε του Χριστού την Ανάσταση! Γιόρτασε μαζί και την δική σου ανάσταση! Εκκλησιάσου! Προσευχήσου! Αγρύπνησε! Ομόρφυνε την εβδομάδα σου δίνοντάς της νόημα με κέντρο της τη Κυριακή, την ημέρα του Κυρίου! Προετοιμάσου με την νηστεία της Παρασκευής, η οποία είναι μία συνεχής υπόμνηση ότι πριν την ανάσταση προηγείται το πάθος, πριν την ζωή ο θάνατος, πριν το φως το σκοτάδι. Αλλά πάθος, θάνατος, σκοτάδι δεν είναι ικανά να καταπιούν την ελπίδα μας, διότι ο Χριστός τα κρατά στον ελάχιστο χρόνο, στην στιγμή τους δηλαδή! Και κάνει την ζωή μας Κυριακή, ανάσταση, χαρά! Και δεν υπάρχει ωραιότερη βίωση του δόγματος της ενανθρώπησης του Χριστού, της ένωσης των δύο φύσεων, της θείας και της ανθρώπινης στο πρόσωπό Του, από την αναστάσιμη πανήγυρη που τελείται κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, με την υμνολογία, την θεία λειτουργία, την συνάντηση των χριστιανών και την μετοχή τους στο σώμα και το αίμα του Κυρίου, του σταυρωθέντος και αναστάντος, την χαρά της αγάπης που είμαστε κοινότητα!

 Χρειαζόμαστε κατήχηση οι χριστιανοί ή όσοι θέλουμε να είμαστε χριστιανοί. Η γνώση χρειάζεται. Η βίωση όμως της αλήθειας της πίστης είναι εφαρμοσμένη δογματική. Ας αφυπνιστούμε και με τις πρεσβείες των αγίων μας ας δώσουμε την μαρτυρία της ανάστασης και της ζωής. Κι ας φρίττει το κοσμικό πνεύμα, το πνεύμα του φόβου, της αγωνίας, του θανάτου όταν μας βλέπει να εκκλησιαζόμαστε, να νηστεύουμε, να κοινωνούμε, να γιορτάζουμε. Η πίστη είναι το νόημα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κέρκυρα, 14 Φεβρουαρίου 2021

Του Οσίου Αυξεντίου

πηγή

Εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου,τον διάβολο(Νεομάρτυς Δανιήλ Σισόεβ)

-Γιατί πρέπει να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή;
-Επειδή έτσι είπε ο Χριστός.Έξι μέρες να εργάζεσαι και την εβδόμη να την αφιερώνεις στον Κύριο και Θεό σου.Εκείνος μπορει να μας ζητήσει ως θυσία ένα μέρος του χρόνου μας.

 Εάν το θέλετε εμείς οι χριστιανοί είμαστε τρομοκράτες,είμαστε μέλη μιας επαναστατικής ομάδας που μάχεται τον άρχοντα του αιώνος τούτου,τον διάβολο.Οι εκκλησίες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί .Εκεί δεχομαστε πληροφορίες από την κυβέρνηση μας:κωδικους(Καινή Διαθήκη),ενισχύσεις(Θ. Ευχαριστία) και στήριξη από την κοινότητα.Κατέχουμε πολλές τεχνικές για να κάνουμε τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου.Σύμφωνα με τους κανόνες της εκκλησίας όποιος λείψει αδικαιολόγητα τρεις Κυριακές στη σειρά στην εκκλησία τιμωρειται με ακοινωνησία.

 Συχνά αυτοί που δεν συμμετέχουν στις ακολουθίες της εκκλησίας βαριούνται εύκολα.Αυτοι που νομίζουν ότι κοιμώμενοι την Κυριακή αναπληρώνουν τον ύπνο που έχασαν την υπόλοιπη εβδομάδα και δεν πηγαίνουν στη Θεία Λειτουργία σύντομα θα καταλάβουν ότι ο κυριακάτικος ύπνος δεν προκαλεί ευχαρίστηση.Μπορείς να φας και να αισθάνεσαι πεινασμένος ή να κοιμηθείς 25 ώρες και να νυστάζεις.ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ,ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ.Αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον.θέλεις να τον βλέπεις συνέχεια,να επικοινωνείς μαζί του.Δεν πρέπει να σε καταναγκάσει κανένας να πας στη συνάντηση,έτσι δεν είναι;Ο χριστιανισμός ανυψώνεται πάνω σ΄άυτην την αγάπη μεταξύ Θεου και ανθρώπου.

Είναι σημαντικό να μην ψάχνεις δικαιολογίες εάν λείψεις από μια ακολουθία.Μπορείς να βρεις χίλιες δικαιολογίας αλλά το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χειροτερέψεις την κατάσταση.Πρέπει να παλέψουμε χωρίς έλεος ενάντια στην αμαρτία και στην ακηδία.Οι χριστιανοί είναι πλάσματα άλλης φύσεως.Υπάρχει ο Homo Sapiens και o Homo Christian

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ π.ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ

Η Τράπεζα της Κυριακής….

Δεν ξέρω εάν θα μπορέσεις να αφουγκραστείς την ανησυχία μου….

Μπορείς να φανταστείς πως είναι μια Εκκλησία-ενορία την Κυριακή με λίγους πιστούς;
Δεν είναι ο κορονοιός….Δεν είναι η υποχρέωση της παρουσίας σε κάποιο μνημόσυνο….Δεν είναι η κούραση της εβδομάδας…
Νομίζω ο καθένας γνωρίζει βαθιά μέσα του την απάντηση…..
Θα σου κάνω το προβληματισμό μου εικόνα(βλ. παραβολή Δείπνου):
Για σκέψου υπάρχει μια οικογένεια(γιατί αυτό είναι η ενορία όσο και εάν μας ξενίζει…)η εβδομάδα κυλάει με το κάθε μέλος να είναι στον κόσμο του,τους γονείς δουλεύοντας να συναντώνται στον ύπνο,τα παιδιά με δραστηριότητες
και φροντιστήρια να μεγαλώνουν όχι ωριμάζοντας αλλά χάνοντας τα της παιδικής ηλικίας…...
Οπότε έρχεται το τραπέζι της Κυριακής που συναντιέται όλη η οικογένεια μαζί.
Oi παλαιοί κουβαλούσανπαρακαταθήκη πολύτιμη την Ιερή στιγμή του φαγητο.Δεν είναι το ότι θα φας aλλά ότι θα χορτάσεις με την παρουσία, τα χαμόγελα,τα πειράγματα του ανθρώπου σου….
Όσοι έχουν γευτεί τέτοια ‘’τράπεζα’’μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ..
Για φαντάσου λοιπόν να είναι στρωμένο το τραπέζι,να είναι όλα έτοιμα,μα οι καρέκλες να είναι άδειες,γιατί απλά οι άνθρωποι σουβρήκαν κάτι καλύτερο να κάνουν….

Έτσι νοιώθει και ένας ποιμένας όταν αντιλαμβάνεται ότι λείπουν από κοντά του
κάποια προβατάκια…Έχει την έγνοια τους,τα νοιάζεται.....
Βλέπεις τα μάτια του ποιμένα(όχι του δημόσιου υπάλληλου)στα στασίδια θωρούν ψυχούλες και όχι πελάτες…..

Υ.Γ Σχόλιο φωτογραφιών:
Υπάρχει η μία τράπεζα και η ''άλλη'' Τράπεζα.....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ἡ αξία της Κυριακής

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος 

  Ο Χριστός αναστήθηκε τις πρωϊνές ώρες της Κυριακής. Δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό χρόνο της Αναστάσεώς Του, αφού κανείς δεν τον είδε την ώρα εκείνη, αλλά πιστοποιήθηκε όταν βαθειά χαράματα οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στο μνημείο για να αλείψουν το σώμα του Χριστού με αρώματα.
 Έτσι, η Κυριακή, η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού. Εάν ο Χριστός το Σάββατο νίκησε το κράτος του θανάτου, την Κυριακή πιστοποιήθηκε σε όλους η Ανάστασή Του, ότι Αυτός είναι ο νικητής του θανάτου και του διαβόλου.

  Η ημέρα της Κυριακής στον λεγόμενο εβδομαδικό χρόνο είναι η πρώτη ημέρα από την οποία αριθμείται η εβδομάδα, αλλά και η ογδόη, επειδή βρίσκεται μετά το τέλος της εβδόμης ημέρας, δηλαδή μετά το Σάββατο.

 Στην Παλαιά Διαθήκη θεωρείται σημαντική ημέρα, αφ’ ενός μεν γιατί είναι η πρώτη ημέρα της δημιουργίας του κόσμου, κατά την οποία έγινε το φώς, αφ’ ετέρου δε γιατί και αυτή θεωρείται αγία κατά την εντολή: «επτά ημέρας προσάξατε ολοκαυτώματα τω Κυρίω, και η ημέρα η ογδόη κλητή αγία έσται υμίν, και προσάξατε ολοκαυτώματα τω Κυρίω. (Λευιτ. κγ’, 36).

 Ο Μωϋσής την πρώτη ημέρα δεν την αποκαλεί πρώτη, αλλά μία. Καί, ερμηνεύοντας ο Μ. Βασίλειος, λέγει ότι την αγία Κυριακή, κατά την οποία αναστήθηκε ο Χριστός, την ονομάζει μία ημέρα για να οδηγήση την έννοιά μας προς την μέλλουσα αιώνια ζωή. Τώρα η Κυριακή είναι τύπος του μέλλοντος αιώνος, τότε όμως θα είναι αυτός ο ίδιος ο όγδοος αιών. Αν σκεφθή κανείς ότι ο εβδομαδιαίος κύκλος συμβολίζει όλο τον χρόνο της ζωής των ανθρώπων και η Κυριακή είναι τύπος του μέλλοντος ογδόου αιώνος, τότε είναι η μία και μοναδική ημέρα. Ο Μ. Βασίλειος αποκαλεί την Κυριακή «απαρχήν των ημερών», «ομήλικα του φωτός».

 Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η Κυριακή ονομάζεται ογδόη ημέρα γιατί κατά την ημέρα αυτήν έγινε η Ανάσταση του Χριστού, που είναι η ογδόη ανάσταση στην ιστορία. Τρείς αναστάσεις νεκρών έγιναν στην Παλαιά Διαθήκη (μία από τον Προφήτη Ηλία και δύο από τον Ελισσαίο), και τέσσερις αναστάσεις νεκρών έγιναν στην Καινή Διαθήκη από τον Χριστό (τής θυγατρός του Ιαείρου, του υιού της χήρας της Ναΐν, του Λαζάρου, και των νεκρών κατά την Μ. Παρασκευή). Οπότε η μεγαλύτερη, η ογδόη ανάσταση, είναι η Ανάσταση του Χριστού. Ουσιαστικά, όμως, δεν είναι μόνον η ογδόη ανάσταση, αλλά και η πρώτη σχετικά με την ελπιζομένη ανάσταση όλων των νεκρών.

 Την Κυριακή, την πρώτη ημέρα της δημιουργίας, έγινε το φώς. 

Την Κυριακή, την πρώτη ημέρα της αναδημιουργίας, φάνηκε το φως της Αναστάσεως, που είναι το ίδιο το Φώς της Μεταμορφώσεως και της Πεντηκοστής. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού απέβαλε την θνητότητα και φθαρτότητα, όπως θα δούμε πιο κάτω.
 Η Κυριακή, ακόμη, λέγεται αγία και κλητή ημέρα, γιατί όλα τα Δεσποτικά μεγάλα γεγονότα έγιναν κατ’ αυτήν. Λέγεται από τους Πατέρας ότι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Χριστού και η Ανάσταση, τα βασικά μεγάλα Δεσποτικά γεγονότα έγιναν την ημέρα της Κυριακής. Αλλά και η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού καί, βεβαίως, η ανάσταση των νεκρών πρόκειται αυτήν την ημέρα να συμβή (όσιος Πέτρος Δαμασκηνός). 

 Γι’ αυτό και οι Χριστιανοί δίνουν μεγάλη σημασία και βαρύτητα σε αυτήν και

Ο εκκλησιασμός της νέας χρονιάς και η Θεία Λειτουργία της Κυριακής

  «Kαί νέον Ἔτος ἀριθμεῖ...», τραγουδάει ἡ λαϊκή εὐσέβεια, πού ἀγκάλιαζε –μέχρι πρίν λίγα χρόνια– ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ μας. Ἄρχισε τό νέο ἔτος μέ πανηγυρικό Ἐκκλησιασμό του καί μᾶς συνεκκλησίασε, γιά νά μᾶς κρατήση ὁλόκληρο τόν χρόνο ἐκκλησιασμένους, λειτουργημένους, δηλαδή ἀνθρώπους πού πατοῦν καί ἐρ­γά­ζονται στή γῆ ἀλλά, ταὐτόχρονα, ἑτοιμάζονται γιά τά αἰώνια οὐράνια χρόνια, πού θά ἐπακολουθήσουν γιά τόν καθένα μας, ὅταν συμπληρωθῆ ὁ ἀριθμός τῶν ἐτῶν πού μᾶς ἀναλογεῖ.

 Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ εἴσοδος τοῦ Νέου Ἔτους, ἔγινε μέσα στήν κατανυκτική Ἀγρυπνία τῆς Ἐνορίας μας, στίς 12 τά μεσάνυχτα τῆς 31ης Δεκεμβρίου καί μᾶς ἀφύπνισε πνευματικά, ἐπισημαίνοντάς μας πόσο συνυφασμένη πρέπει νά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, μέ τήν καθημερινή μας ζωή, ἰδιαιτέρως δέ κάθε Κυριακή!
  Ὅσοι εἴμαστε τό βράδυ στήν Ἀγρυπνία καί ὅσοι ἦλθαν στήν πρωϊνή Λειτουργία τῆς Πρωτοχρονιᾶς νοιώσαμε καί πάλι τό γιατί ἡ Ἐκ­κλησία μας δίνει τόσο μεγάλη σημασία στόν Ἐκκλησιασμό, καί ἰδιαίτερη στόν Ἐκκλησιασμό τῆς Κυριακῆς. Μᾶς τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῶν Ἀποστολικῶν καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὅτι ὅποιος λείπει ἀπό τή Θεία Λειτουργία ἐπί τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές, χωρίς νά ἔχει πνευμα­τικά εὔλογη δικαιολογία, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σάν νά χάνη τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἀφοῦ ἀφωρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία!

 Ἔτσι ἐξηγεῖται τό σημερινό πνευματικό κατάντημα τῆς Πατρίδος μας, μιᾶς Πατρίδος, πού ἡ συντριπτική της πλειοψηφία κοιμᾶται βαρειά κάθε Κυριακή πρωΐ, ἤ κάνει τζόκινγκ στούς δρόμους ἀπό τά ἄγρι­α χαράματα, καί ἄλλες τέτοιες ἀνόητες ἀσχολίες, μέ ἀποτέλεσμα νά γίνουμε λαός θηριώδης, μανιασμένος, διχασμένος, λαός προδοτῶν καί προδομένων!
 Μέσα στή ζάλη καί στήν ταραχή, πού κυριαρχοῦν, ἔχουμε ἀνακατέψει καί τά μαθήματα τῆς Πνευματικῆς Ζωῆς. Χάσαμε τίς προτεραι­­ότητες, τό τί μᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, τό τί εἶναι ζωτικό καί ἀναγ­καῖο.

 Δώσαμε προτεραιότητα στά λόγια καί ὄχι στήν Πράξη, γι’ αὐτό ἀτόνισε τό ἐνδιαφέρον μας γιά τή Θεία Λειτουργία καί ἰδιαίτερα τῆς Κυριακῆς. Παραγεμίσαμε τό μυαλό μας μέ θρησκευτική φλυαρία, ἀποστηθίζουμε καί ἀναμασοῦμε τίς προδιαγραφές τῆς “ἁγιότητος” πού διαμορφώνει ἡ φαντασία μας, καί κάναμε καθημερινό μας ἐν­τρύ­­φημα ἀρρωστημένα κείμενα πού δέν διαφέρουν ἀπό τόν... «Κα­ζα­μία»!
 Ἀπουσιάζει ἡ πράξη ἀπό τή ζωή μας γιατί ἀπουσιάζει ἡ Θεία Λειτουργία, πού εἶναι Πράξη, ἔργο τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού μεταβάλλεται μέ τή Θεία Χάρη σέ Θεῖο Ἔργο!

 Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς εἶναι προορισμένη γιά ἐκεί­νους τούς ἀνθρώπους πού ἀνταποκρίνονται στήν κλήση τους ἀπό τόν Θεό ὅτι εἶναι «θεοί κεκελευσμένοι». Εἶναι γι’ αὐτούς πού, μι­μού­­με­­νοι τόν Δημιουργό Θεόν Λόγον, ἕξι ἡμέρες ἐργάζονται καί τήν ἑβδόμη ἀναπαύονται μέ τήν Θεία Λειτουργία καί ἀναπαύουν ὅσους τούς πλησιάζουν. Ὅσοι συ­στη­ματικά δέν συμμετέχουν στήν Ἱερή αὐτή ἐργασία, πού εἶναι ταὐτόχρονα ἀπόλαυση καί τιμή,ἀπό προορισμένοι γίνονται ἀφωρισμένοι, ἀφοῦ ἐπιλέγουν ἑκούσια νά μή συμμετέχουν στήν Κυριακάτικη κάθοδο τοῦ Παραδείσου στή γῆ μας.

Ὅσοι χωρίς πνευματική δικαιολογία δέν ἐκκλησιάζονται τήν Κυριακή πρέπει νά διδαχθοῦν ἀπό αὐτά πού συνέβησαν καί σημάδεψαν τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
 Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἔλλειψε τήν Κυριακή πού ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός στούς ἄλλους ἐκκλησιαζομένους Μαθητάς Του, ἔχασε τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί κινδύνεψε νά χάση τήν πίστη του, πού τήν ξαναβρῆκε, διορθώνοντας τό λάθος του αὐτό «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», τήν ἑπόμενη Κυριακή.
 Ἡ Πεντηκοστή, ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς χάρισε τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἔγινε ἡ­μέ­ρα Κυριακή. Ἡ «Ἀποκάλυψις» τῶν Μελλόντων στόν Ἅγιο Ἀπό­στο­­λον καί Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην τόν Θεολόγον ἔγινε ἡμέρα Κυρια­κή. Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας δέν γνωρίζωμε σέ ποιά ἡμερομηνία καί σέ ποιά ὥρα θά γίνη, ἔχω, ὅμως, μιά βεβαιότητα ὅτι θά γίνη ἡμέρα Κυριακή, γιατί ἡ Κυριακή εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας.
 Αὐτό μᾶς τό ἔδειξε ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἴδιος μέ τό νά θαυματουργῆ σχεδόν πάν­το­τε ἡμέρα Σάββατο, πού στήν Παλαιά Διαθήκη ἦταν προτύ­πω­ση τῆς Κυριακῆς.

Ξεχάσαμε τήν Κυριακή, ἀδιαφορήσαμε γιά τήν Κυριακή ὅλοι μας. Κληρικοί καί λαϊκοί. Ξεχάσαμε ὅτι Θεία Λειτουργία γίνεται κάθε μέρα ὥστε νά ἔχουν τή δυνατότητα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά βροῦν τή μέρα πού ἡ ἐργασία τους τό ἐπιτρέπει καί νά ἐκκλησιάζονται.

 Ἡ Κυριακή ὅμως, εἶναι Πανορθόδοξο προσκλητήριο γιά τήν συνάθροιση ὅλων τῶν –ὅπου γῆς– Πιστῶν, ὥστε ἑνωμένοι ὅλοι μας μέ τή Θεία Λει­τουργία –ἀσχέτως τοῦ Ναοῦ πού ἐκκλησιάζεται ὁ κα­θέ­νας μας– νά ὑ­πο­δεχθοῦμε τόν Χριστό μας, πού κατέρχεται μέ ἰδι­αίτερο τρόπο τήν ἡμέρα πού ἔχει τό Ὄνομά Του, σάν μιά ἀέναη, ἀόρατη ἀλλά πραγ­μα­τι­κή προ­αναγ­γελία τῆς Δευτέρας καί Ἐνδόξου Παρουσίας Του! Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γιατί ἡ Ἐκκλησία μας δέν ἀποκόπτει ἀπό τό Σῶμα Της ὅσους ἀπουσιάζουν ἀπό τήν καθημερινή Θεία λειτουργία, ἀκόμη καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἀλλά ἀφορίζει μόνο ἐκείνους πού ἀπουσιάζουν ἀναίτια τήν Κυριακή.
  Ἀναίτιες ἀπουσίες εἶναι πολλές, ὅπως ἡ ἀπουσία τῶν μαθη­τῶν λόγω συμμετοχῆς τους σέ φροντιστηριακά μαθήματα ἤ φροντιστηριακές ἐξετάσεις, πού, ὅσο περνοῦν οἱ μέρες, γενικεύονται σέ ὅλη τήν Πατρίδα μας χωρίς νά διαμαρτύρονται Ἱεράρχες, Πνευματικοί, γονεῖς, καθηγητές καί μαθητές!

 Ἔχουμε ὑποταχθεῖ στή μοῖρα μας! Τριακόσιοι Βουλευτές ἀποφάσισαν νά συμμαχήσουν μέ τήν ἀθεϊστική Δύση καί νά “βγάλουν τόν Χριστό” ἀπό τίς ψυχές τῶν Ἑλλήνων καί τούς ἀφήνουμε ἀνενόχλητους μέ τό “ὠχαδελφικό” δικαιολογητικό “πώς ἄλλαξαν οἱ καιροί καί δέν μποροῦμε νά τούς φέρουμε πίσω”! Οἱ καιροί δέν ἄλλαξαν, ἐμεῖς –οἱ λεγόμενοι χριστιανοί– ἀλλάξαμε καί “βολευτή­κα­με” μέ τίς ἀλλαγές τῶν καιρῶν πού ἐπέβαλαν οἱ “προ­σκυ­νη­μένοι” πολιτικοί πράκτορες τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς!

Γι’ αὐτό οἱ “προσκυνημένοι” προχωροῦν ἀκάθεκτοι! Πρόσφατα νομοθέτησαν –οἱ παράνομοι– κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς(!), πού ἐθέσπισε ὁ Μέγας Ἅγιος Κωνσταντῖνος καί τήν σεβάσθηκαν οἱ Ἀγαρηνοί καί ὅλοι οἱ κατακτητές τῆς Πατρίδος μας μέσα στούς δεκαεπτά αἰῶνες!

Πότε θά ξεσηκωθοῦμε; Ποιός θά μᾶς ξεσηκώση; Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε νά καταντᾶ μέρα μέ τήν ἡμέρα «γενεά ἄπιστος καί διεστραμ­μένη» τό κάποτε εὐσεβές Γένος μας; Θά ἀρκεσθοῦμε στήν μοιρολατρεία ἤ θά ἀδράξουμε τό κοντάρι τοῦ Φινεές νά πατάξουμε ὅλους αὐτούς πού ἀσελγοῦν στό Σῶμα τῶν Πιστῶν, πού εἶναι Ἐκκλησία;
Φαίνεται πώς σήμερα πιά πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια καί ἀπό τήν ἄλογη Κτίση, ἀφοῦ γίναμε ἀλογότεροι τῶν ἀλόγων καί, ὄχι μόνο δέν ἐκκλησιαζόμεθα τίς Κυριακές ἀλλά οὔτε τόν Σταυρό μας δέν κάνουμε ὅταν καθήσουμε στό τραπέζι γιά νά φᾶμε! Πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια ἀπό τήν ἄλογη Κτίση πού ὑπακούει στόν Κτίστη μέ φυσικό καί ἀδιαπραγμάτευτο τρόπο, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τήν δική μας ἀπείθεια καί ἀσέβεια.

Χαρακτηριστικό ἀλλά καί ἐκπληκτικό εἶναι τό παράδειγμα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πουλιῶν Horneros, πού ἐργάζονται κάθε ἡμέ­ρα ὀκτώ ὧρες γιά τό κτίσιμο τῆς φωλιᾶς τους καί τήν Κυριακή δέν ἐργά­ζονται ἀλλά ἔχουν ἀργία!





Ἄς προσέξουμε τήν περιγραφή τοῦ ἐρευνητοῦ Daniel Carajal, πού παρατήρησε τή ζωή αὐτῶν τῶν πουλιῶν:

Κυριακή Ι' Λουκά-Ο εκκλησιασμός της Κυριακής

  1. Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀδελφοί χριστιανοί, μᾶς μίλησε γιά μιά γυναίκα συγκύπτουσα, ἐντελῶς συγκύπτουσα, «μή δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τό παντελές», λέγει τό κείμενο. Δέν μποροῦσε, δηλαδή, νά σηκώσει καθόλου ὄρθιο τό κεφάλι της. Καί αὐτή τήν γυναίκα τήν θεράπευσε ὁ Χριστός, στήν Συναγωγή, ἐκεῖ ὅπου πῆγε γιά νά κηρύξει τόν λόγο Του. Τῆς ἔβαλε πάνω της τά πανάχραντα χέρια Του καί ἡ γυναίκα «ἀνωρθώθη». Σᾶς εἶπα καί ἄλλοτε, ἀδελφοί, μιλώντας σ᾽ αὐτή τήν εὐαγγελική περικοπή, ὅτι ἡ γυναίκα αὐτή συμβολίζει τήν ἀνθρωπότητα, πῶς ἦταν πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀνθρωπότητα ἦταν «συγκύπτουσα». Ὁ ἄνθρωπος λέγεται «ἄνθρωπος» γιατί πρέπει νά «θρώσκει» «ἄνω». Νά βλέπει, δηλαδή, ὑψηλά, νά ζητάει τόν Θεό του, ἀπό τόν Ὁποῖο δημιουργήθηκε, καί τόν Ὁποῖον ἔχει ὡς σκοπό καί προορισμό τῆς ζωῆς του. Ἀλλά ξέπεσε ὁ ἄνθρωπος καίτά ἐνδιαφέροντά του καί οἱ ἀσχολίες του ἔγιναν ὅλο χωματώδεις.

  Ἔτσι πεσμένη βρῆκε ὁ Χριστός τήν ἀνθρωπότητα καί τήν ἀνόρθωσε. Τήν ἀνόρθωσε μέ τήν ὑψηλή Του διδασκαλία καί ὅλο τό οἰκονομικό Του ἔργο πού ἔκανε γιά ἡμᾶς: Τόν σταυρικό Του θάνατο, τήν ἀνάστασή Του καί τήν ἀνάληψή Του στούς οὐρανούς. Καί γι᾽ αὐτό πιθανόν διαβάζεται αὐτή ἡ εὐαγγελική περικοπή τώρα πού πᾶμε γιά τά Χριστούγεννα, γιά νά νοήσουμε ὅτι ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ ἔσωσε τόν ἄνθρωπο, τόν ἔκανε πραγματικά ἄνθρωπο· τοῦ ἔδειξε τόν δρόμο γιά τά ὕψη καί τοῦ ἔδωσε καί τήν δύναμη νά φθάσει πρός τά ὕψη, στήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, δηλαδή στόν παράδεισο. «Χριστός ἐπί γῆς, ὑψώθητε», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας.

  2. Ἀλλά ἄλλο θά εἶναι τό θέμα τῆς σημερινῆς ὁμιλίας μου, ἀδελφοί χριστιανοί.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι' ΛΟΥΚΑ-Η ημέρα του Κυρίου

«Ἦν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν» (Λουκ.ιγ΄21)

 Σάββατο! Ἡμέρα ἀργίας γιά τούς Ἑβραίους. Ἡ­μέρα ἀφιερωμένη στό Θεό. Ἔτσι τό εἶχεν ὁρίσει ὁ ἴδι­ος, ὅταν ἔδινε τό Νόμο στόν Μωϋσῆ. Μιά τέτοια ἡμέρα βλέπουμε τόν Κύριο νά βρίσκεται σέ μιά ἀπό τίς συναγωγές νά διδάσκει καί νά θαυματουργεῖ. Μέ τόν τρόπο αὐτό μᾶς δείχνει ἔμπρακτα πώς σέβεται καί τιμᾶ τό θεσμό τοῦ Σαββάτου, τῆς ἡμέρας, πού ὅπως εἴπαμε ἦταν ἀφιερωμένη στό Θεό.
Εἶναι λοιπόν σημαντικό ἐδῶ νά ἐπικεντρώσουμε τήν προσοχή μας σήμερα, στήν Κυριακή, ἡ ὁποία ἀντιακτέ­στησε τό θεσμό τοῦ Σαββάτου καί εἶναι ἡ δική μας, ἡ χριστιανική ἀφιερωμένη στό Θεό μέρα.

Ἄς δοῦμε λοιπόν: Ποιό εἶναι τό βαθύτερο νόημα τῆς Κυριακῆς, καί πῶς ὀφείλουμε οἱ πιστοί νά τήν διερχόμαστε.

«Ἦν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν»
Πολλοί ἀδελφοί μας τό θέμα τῆς Κυριακῆς τό βλέπουν ἀπό διαφορετική ὀπτική γωνία καί ὄχι ὅπως θέλει ὁ Θεός καί διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Λόγῳ καί τῶν πολλῶν ἐργασιῶν, τῆς πίεσης πού αἰ­σθάνονται ὅλη τήν ἑβδομάδα ἀπό τό ἐργασιακό καί τό οἰκογενειακό πρόγραμμα, ἔχουν σχηματίσει τήν ἐντύ­πωση ὅτι τό πρωῒ τῆς Κυριακῆς τούς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά κοι­μηθοῦν περισσότερο, νά σηκωθοῦν χωρίς τό ἄγχος καί τήν ἔννοια τῆς ἐργασίας, χωρίς τό τρέξιμο νά προλάβουν νά πᾶνε τά παιδιά στό σχολεῖο, καί διάφορες ἄλλες δικαιολογίες. Ἀλλά ὅσοι προσπαθοῦμε νά μετέχουμε στή λατρεία τῆς Κυριακῆς πάντα ἔχουμε περιθώρια βελτίωσης καί προόδου στό μεγάλο αὐτό θέμα.
Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου, θά ἐκπλαγοῦμε ὅταν ἀντιληφθοῦμε τόν πλοῦτο τῶν νοημάτων τῆς Κυ­ριακῆς. Ὅταν καταλάβουμε τί εἶναι καί τί σημαίνει Κυ­ριακή.

 Ἡ Κυριακή κατά πρῶτο καί κύριο λόγο, ὅπως ἀσφαλῶς γνωρίζουμε, εἶναι ἡμέρα ἀναστάσιμη. Ἀνα­στάσιμη, διότι Κυριακή ἀναστήθηκε ὁ Χριστός. Καί ἀ­πό τότε καθιερώθηκε κάθε Κυριακή νά εἶναι ἀφιερω­μένη στό μεγάλο αὐτό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Λέγεται Κυριακή διότι φέρει τό ὄνομα τοῦ Κυρίου. 
 Ὅπως οἱ Ναοί, λέγει ὁ Ἅ­γιος Νικόδημος ὁ Ἁγιο­ρείτης, πού εἶναι ἀφιερω­μένοι στόν Κύριο λέγονται «Κυριακοί» Ναοί, ἔτσι καί ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ὀνομάζεται «Κυρία» ἤ Κυριακή. 

Δεν είναι φυσιολογικό λοιπόν να θέλουμε να εκκλησιαζόμαστε μόνο όταν είναι να κοινωνήσουμε

Για την προσέλευσή μας στην Θεία Κοινωνία ίσως έχετε διαβάσει πολλά, έχετε ακούσει πολλά. Υπάρχουν θα λέγαμε κάποια «κολλήματα» για την μετοχή μας στο Άγιο Ποτήριο. 
 Αυτά τα «κολλήματα» είναι κάποιες μας πτώσεις-αμαρτίες τις οποίες ακόμα κι αν τις έχουμε μετανοιώσει και εξομολογηθεί μας στερούν την άμεση μετοχη μας στο Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Ο πνευματικός μας πατέρας όχι για να μας τιμωρήσει αλλά για να μας προετοιμάσει καλύτερα αφήνει ένα εύλογο χρονικό διάστημα –κατα το οποίο καλείται ο πιστός να επιδείξει έργα μετανοίας- ώστε να μπορέσει να πάρει μέσα του τον Θεό.

 Φυσικά η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο αλλά φάρμακο. Με αυτήν την πρόφαση όμως κάποιοι χριστιανοί υποστηρίζουν ότι μπορούν να κοινωνούν απροϋπόθετα από την στιγμή που έχουνε εξομολογηθεί τις αμαρτίες τους. Όμως οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας τονίζουν -ακόμα και με σχετικούς κανόνες- ότι η προσέλευσή μας στην Θεία Κοινωνία δεν προϋποθέτει απλά την εξομολόγηση αλλά εάν έχουμε πέσει σε συγκεκριμένες αμαρτίες καλείται ο πνευματικός πατέρας -για λόγους παιδαγωγικούς- να μην επιτρέψει την άμεση συμμετοχή του πιστού να κοινωνήσει, ώστε να καταλάβει το μέγεθος της πτώσης τους (κάτι που πολλές φορές οι πιστοί δεν αισθάνονται) αλλά και να προοδεύσει πνευματικά μέσα από την ταπείνωση και την υπακοή στον κανόνα που θα του δοθεί.

 Αυτά ίσως είναι λίγο πολύ γνωστά. Αυτό που θα ήθελα να τονίσω όμως είναι το εξής: Παρατηρείται το φαινόμενο αρκετοί εξομολογούμενοι ενώ δεν έχουνε κάποιο από τα γνωστά «κολλήματα» για να κοινωνήσουν, ομολογούν -χωρίς να έχουνε συναίσθηση της πτώσης τους και της απαξίωσης του τρόπου της Εκκλησίας- ότι δεν εκκλησιάζονται ούτε τις Κυριακές κατ' εξακολούθηση. Και μόνο αυτό –πρέπει να καταλάβουμε- ότι είναι μέγα «κόλλημα» για να κοινωνήσουμε. Ο τακτικός εκκλησιασμός (το λιγότερο κάθε Κυριακή) δείχνει ακριβώς τον πόθο μας να έχουμε σχέση με τον Χριστό· όχι τον Χριστό του ρομάντζου αλλά τον Χριστό της Ορθοδόξου Εκκλησίας που σώζει τον άνθρωπο.

Δεν είναι φυσιολογικό λοιπόν να θέλουμε να εκκλησιαζόμαστε μόνο όταν είναι να κοινωνήσουμε. Δηλαδή να έχουμε απαίτηση από τον πνευματικό μας πατέρα να μας αφήνει να κοινωνούμε τις μεγάλες εορτές, επειδή πήγαμε μέσα σε εκείνη την εβδομάδα και εξομολογηθήκαμε, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας τον περνάμε χωρίς ίχνος πνευματικής άσκησης (προσευχή-νηστεία) και μυστηριακής ζωής.
Μπορεί να έχουμε μία καθαρή ζωή, όμως χωρίς τακτικό εκκλησιασμό –κανονικά- δεν είμαστε σε θέση να κοινωνήσουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει και σχετικός κανόνας περί εκκλησιασμού που αναφέρει ότι ο χριστιανός που απουσιάζει αδικαιολόγητα τρεις συνεχόμενες Κυριακές, αφορίζεται (ουσιαστικά αυτοαφορίζεται, δηλαδή βγάζει μόνος του τον εαυτό του από το Σώμα της Εκκλησίας)!

Μην ζούμε στην πλάνη του Χριστούλη που πλησιάζεται και βιώνεται από τον καναπέ του σπιτιού μας ή ότι είμαστε καλοί χριστιανοί επειδή κάποιες συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μας θυμόμαστε την πίστη μας ως ένα είδος εθίμου και παράδοσης. Ο Χριστός βιώνεται δια της συνεχούς ασκήσεως, της συμμετοχής μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας Του με μετάνοια και ταπείνωση.

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Κάθε Κυριακη ένα σκαλοπάτι...

Αγ.Ιωάν.Χρυσόστομος

 Η κάθε Κυριακή που περνάει,είναι για μας ένα σκαλοπάτι,που πρέπει να το ανεβούμε,αν θέλουμε να φτάσουμε εκεί,που μας περιμένει ο Χριστός.
Καμιά ημέρα δεν μας δίνει ο Θεός άσκοπα και τυχαία.Πολύ περισσότερο την Κυριακή.
Και στον καθένα μας ο Θεός δίνει τόσες Κυριακές,όσες του χρειάζονται για να αναστηθεί και να φτάσει κοντά Του.
Και γι' αυτό οι κανόνες της Εκκλησίας επιβάλλουν αυστηρά επιτίμια σε εκείνους που δεν πηγαίνουν την Κυριακή στην Εκκλησία.Γιατί είναι ένα σκαλάκι στην σκάλα,που μας ανεβάζει για να μας φέρει κοντά στον Χριστό.

Κυριακή, το ορμητήριο της Βασιλείας

 Ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀνάγκη νὰ ἀνακαλύψουμε ξανά τὸν μονάδικά πασχάλιο χαρακτήρα τῆς Κυριακῆς καὶ νὰ ἀποκαταστήσουμε τὰ ἀρχαῖα προνόμια της. Ἡ Κυριακὴ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη ἀλλὰ καὶ τὴν ὀγδόη ἡμέρα, τὴν ἐναργέστατη εἰκόνα τῆς ἀνεσπέρου ἡμέρας τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου. Ἀποτελεῖ τὸ ἑβδομαδιαῖο Πάσχα καὶ ἔχει τὸν χαρακτήρα δεσποτικῆς ἑορτῆς.

 Ἀπὸ αὐτὴν εἰσέρχεται ἄπλετο τὸ φῶς τῆς Βασιλείας στὴν Ἱστορία καὶ ἀπὸ αὐτὴν λαμβάνει φῶς καὶ χρῶμα τὸ γκρίζο τῆς καθημερινότητας μας. Ἡ μὴ μετοχὴ στὴν εὐχαριστιακὴ τράπεζα κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἀπολύτως ἀδιανόητη καὶ ἀποτελεῖ προσβολὴ στὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου ποὺ ἀν καὶ ἀναξίους ἀναγκάζει ἡμᾶς εἰσελθεῖν στὸ μεγάλο δεῖπνο. Τὴν Κυριακὴ δὲν πενθοῦμε καὶ δεν γονατίζουμε ἀλλὰ προσευχόμαστε ὄρθιοι διακηρύττοντας ὅτι καὶ ἐμεῖς εἴμαστε υἱοί τῆς Ἀναστάσεως. Κατὰ τὴν Κυριακὴ δὲν δουλεύουμε ἀλλὰ δίνουμε χρόνο καὶ χῶρο γιὰ να συναντήσουμε τὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀλλους ἀνθρώπους. Ἡ Κυριακὴ εἶναι τέλος καὶ ἀρχή τῆς ἑβδομάδας καὶ τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἀφετηρία καὶ προορισμός. Ἀπὸ καὶ πρὸς τὴ θεία κοινωνία. Σὲ αὐτὴν συντελεῖται τὸ «ἤδη καὶ ὄχι ἀκόμη», τὸ «ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστί». Ἡ πρόγευση καὶ ἡ προσδοκία.
Δεν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶμαστε πολίτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν καὶ νὰ μην εἴμαστε μέλη μιας συγκεκριμένης εὐχαριστιακῆς κοινότητας μέσα στὴν ὁποία ζοῦμε τὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας, συγκροτοῦμε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, λειτουργοῦμε «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾶ καρδίᾳ» ἀποτελοῦμε ἀλλήλων μέλη, θεραπευόμαστε, ἀνεχόμαστε, μαθαίνουμε νὰ ἀγαποῦμε, ἐνεργοποιοῦμε τὰ χαρίσματα μας εἰς διακονίαν τοῦ σώματος καὶ χαιρόμαστε τὰ χαρίσματα τῶν ἀδελφῶν μας, ἔχουμε θέση καὶ ἀποστολή, ἡ παρουσία μας εἶναι πολύτιμη καὶ ἡ ἀπουσία μας αἰσθητή.

Στὸ λειτουργικὸ φῶς ἡ καθημερινότητα ἀποκαλύπτει τὶς ἐσχατολογικές της διαστάσεις. Ὁ ἄλλος ἄνθρωπος, ὁ συγκεκριμένος αὐτὴν τὴ στιγμή πλησίον, ὁ ἐλάχιστος ἀναγνωρίζεται ὡς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στὸ φοβερὸ βῆμα τοῦ ὁποίου θὰ δώσουμε λόγο γιὰ τὰ ἁπλὰ καὶ καθημερινά που κινδυνεύουμε νὰ παραθεωρήσουμε. Ἡ συναίσθηση τῶν ἐσχατολογικῶν διαστάσεων τῆς καθημερινότητας ἀπαιτεῖ διαρκὴ ἐγρήγορση καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή.

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ καρδιά που γεύεται τὴν συγχώρεση, τὸ χάρισμα τοῦ χρέους τῶν μυρίων ταλάντων κατὰ τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Κυρίου, δὲν εἶναι δυνατόν «νὰ πνίγει τὸν ἀδελφὸ διὰ τὰ δηνάρια», ἀλλὰ πλατύνεται καὶ συγχωρεῖ. Οἱ θλίψεις ἄλλωστε καὶ οἱ περιστάσεις τοῦ βίου μπροστὰ στὸ φῶς τῆς βασιλείας σμικρύνονται καὶ χάνουν τὴ φοβερή τους ὄψη. Ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος καὶ οἱ σκιές του ὑποχωροῦν ἐμπρὸς στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως ποὺ ἔχει ἀρχίσει ἤδη νὰ ἀνατέλλει στὴν καρδιά τοῦ πιστοῦ.

π. Ἠλία Κουτραφούρη

πηγή

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακη του Αντίπασχα(Θωμά)

 

Ἡ Κυ­ρι­α­κὴ εἶ­ναι ἡ και­νὴ καὶ πρώ­τη ὅ­λων τῶν ἡ­με­ρῶν ἡ­μέ­ρα. Εἶ­ναι αὐ­τὴ ποὺ ὁ θε­ό­πτης Μω­υ­σῆς ὀ­νό­μα­σε ὄ­χι «πρώ­τη» ἀλ­λά «μί­α», ὡς ὑ­πε­ρυ­ψω­μέ­νη πά­νω ἀ­πὸ τὶς ἄλ­λες ἡ­μέ­ρες καὶ ὡς προ­οί­μι­ο τῆς μί­ας καὶ ἀ­νέ­σπε­ρης ἡ­μέ­ρας τοῦ μέλ­λον­τος αἰ­ῶ­νος. Τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Κυ­ρι­α­κῆς ἐ­πι­συ­νέ­βη ἡ δε­σπο­τι­κὴ ἀ­νά­στα­ση, μὲ τὸν Κύ­ρι­ο νὰ γί­νε­ται ἡ ἀ­παρ­χὴ τῶν κεκοι­μη­μέ­νων καὶ πρω­τό­το­κος τῶν νε­κρῶν. Ὅ­σο ὑ­πε­ρέ­χουν ἡ τε­λει­ό­της καὶ ἡ ἀ­λή­θει­α ἀ­πὸ τὸν τύ­πο καὶ τὴ σκι­ά, γρά­φει ὁ ἅγιος Γρη­γό­ρι­ος ὁ Πα­λα­μᾶς, τό­ση ὑ­πε­ρο­χὴ καὶ ἱ­ε­ρό­τη­τα ἔ­χει ἡ Κυ­ρι­α­κή. Ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἱερότητα ὀφείλονται ἀκριβῶς στὸ ὅτι τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἔγινε ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἀνάσταση τοῦ Κυρίου προμηνύει τὴν κοι­νὴ ἀ­νάσταση καὶ τὴν τε­λεί­α εἴσοδο τῶν ἀνθρώπων στὴ θεί­α κα­τά­παυ­ση, καθὼς καὶ τὴν ἀ­να­στοι­χεί­ω­ση ὅ­λου τοῦ κό­σμου.

 Δι­δά­σκον­τάς μας ὁ Κύ­ρι­ος νὰ ἑ­ορ­τά­ζουμε ἐμ­πρά­κτως τὴν Κυ­ρι­α­κὴ ἐμ­φα­νί­σθη­κε τὴν ἡ­μέ­ρα αὐτή -με­τὰ τὴν Ἀ­νά­στα­ση καὶ δύ­ο φο­ρές- στοὺς μα­θη­τές του, τοῦ Θω­μᾶ ἀ­πόν­τος τὴν πρώ­τη φο­ρά, ὅ­ταν αὐ­τοὶ βρί­σκον­ταν κλει­σμέ­νοι σὲ οἰ­κί­α «δι­ὰ τὸν φό­βον τῶν Ἰ­ου­δαί­ων». Μὲ τὴν ἐμ­φά­νι­σή του, τοὺς πα­ρου­σί­α­σε τὸν ἑ­αυ­τό του ζων­τα­νό, τοὺς προ­σέ­φε­ρε τὴν ὑ­περ­κό­σμι­ο εἰ­ρή­νη καὶ δι­ὰ τοῦ ἐμ­φυ­σή­μα­τος τοὺς ἔ­δω­σε τὴ χά­ρη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ὥ­στε νὰ δέ­νουν καὶ νὰ λύ­νουν τὶς ἁ­μαρ­τί­ες: «λά­βε­τε Πνεῦ­μα Ἅ­γι­ον», τοὺς εἶ­πε, «ἄν τι­νων ἀ­φῆ­τε τὰς ἁ­μαρ­τί­ας, ἀ­φί­εν­ται αὐ­τοῖς, ἄν τι­νων κρα­τῆ­τε, κε­κρά­την­ται».

 Αὐ­τὴ λοι­πὸν τὴ δύ­να­μη καὶ χά­ρη πα­ρέ­σχε ὁ Κύ­ρι­ος, ἐμ­φα­νι­σθεὶς στοὺς μα­θη­τές του ἡ­μέ­ρα Κυ­ρι­α­κή· με­τὰ ἀ­πὸ ὀ­κτὼ ἡ­μέ­ρες, δη­λα­δὴ τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Κυ­ρι­α­κῆς, ἔρ­χε­ται πά­λι στὴν ἴ­δια οἰ­κί­α, χαι­ρε­τῶν­τας μὲ τὸν ἴ­διο τρό­πο: «καὶ εἶ­πεν˙ εἰ­ρή­νη ὑ­μῖν», ὥ­στε νὰ ὁ­δη­γή­σει καὶ τὸν δι­στα­κτι­κὸ καὶ δύ­σπι­στο Θω­μᾶ πρὸς τὴν πί­στη. Ὁ Χρι­στὸς εἰ­σῆλ­θε ἐν­τὸς τοῦ χώ­ρου ποὺ βρι­σκόν­του­σαν οἱ μα­θη­τές «τῶν θυ­ρῶν κε­κλει­σμέ­νων». Αὐ­τὸ γιὰ τὸ ἀ­να­στη­μέ­νο σῶ­μα δὲν ἦ­ταν κα­θό­λου πα­ρά­ξε­νο, ἀ­φοῦ με­τὰ τὴν ἀ­νά­στα­ση τὸ πα­θη­τὸ καὶ θνη­τὸ κα­τέ­στη πνευ­μα­τι­κὸ καὶ ἀ­θά­να­το.

 Ἀ­πο­δει­κνύ­ει λοι­πὸν ὁ Κύ­ρι­ος καὶ στὸν Θω­μᾶ, τό­σο μὲ τὴ θαυ­μα­στὴ εἴ­σο­δό του στὴν οἰ­κί­α, ὅ­σο καὶ μὲ τὴν ἐ­πί­δει­ξη τῶν ση­μα­διῶν ἀ­πὸ τὶς πλη­γές του, τὴν ἀ­λή­θει­α καὶ τὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τῆς Ἀ­νά­στα­σής του. Ἀ­φοῦ στρά­φη­κε στὸν Θω­μᾶ τοῦ εἶ­πε: «Θω­μᾶ, φέ­ρε τὸν δά­χτυ­λό σου ἐ­δῶ στὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν μου, δὲς τὰ χέ­ρια μου, βά­λε τὸ χέ­ρι σου στὴν πλευ­ρά μου, καὶ μὴν ἀ­φή­νεις τὸν ἑ­αυ­τό σου νὰ κυ­ρι­ευ­θεῖ ἀ­πὸ ἀ­πι­στί­α, ἀλ­λὰ γί­νου πι­στός». 

Καὶ ὁ Θω­μᾶς τό­τε, ἀ­να­φω­νεῖ: «Ὁ Κύ­ρι­ός μου καὶ ὁ Θε­ός μου». Ὁ δὲ Κύ­ρι­ος εἶ­πε πρὸς αὐ­τόν, «πί­στευ­σες ἐ­πει­δὴ μὲ εἶ­δες. Μα­κά­ρι­οι ὅ­μως εἶ­ναι αὐ­τοὶ ποὺ πί­στευ­σαν χω­ρὶς νὰ δοῦν», δει­κνύ­ον­τας ὅ­τι οἱ αὐ­τό­πτες, δη­λα­δὴ ὁ κύ­κλος τῶν Ἀ­πο­στό­λων καὶ μα­θη­τῶν, δὲν ἔ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρα δι­και­ώ­μα­τα στὴ δό­ξα τῆς βα­σι­λεί­ας τοῦ Θε­οῦ, ἀ­πὸ ἐ­κεί­νους ποὺ ὁ­δη­γοῦν­ται δι᾽ αὐ­τῶν καὶ ἀρ­γό­τε­ρα, στὴν πρὸς τὸν ἀ­να­στάν­τα Κύ­ρι­ο πί­στη.

 Ὅ­πως βλέ­που­με, καὶ στὶς δύ­ο πε­ρι­πτώ­σεις, ὅ­ταν οἱ μα­θη­τὲς ἦ­ταν συγ­κεν­τρω­μέ­νοι καὶ ἐμ­φα­νί­στη­κε ὁ Κύ­ρι­ος, ἦ­ταν Κυ­ρι­α­κή. Τὸ ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς εἰ­κο­νί­ζει καὶ δι­αι­ω­νί­ζει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μὲ τὸ νὰ ἐ­πι­τε­λεῖ κα­τὰ Κυ­ρι­α­κὴ ἡ­μέ­ρα τὶς ἱ­ε­ρὲς συ­νά­ξεις, ὅ­που ἱ­ε­ρουρ­γεῖ­ται τὸ σῶ­μα καὶ τὸ αἷ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ κη­ρύτ­τε­ται ὁ λό­γος του. 

Κανένας λοι­πὸν ἂς μὴν ἀ­που­σι­ά­ζει ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς ἱ­ε­ρὲς συ­νά­ξεις εἴ­τε ἀ­πὸ ρα­θυ­μί­α εἴ­τε ἀ­πὸ τὴ συ­νε­χῆ ἐ­να­σχό­λη­ση μὲ τὰ γή­ι­να, γιὰ νὰ μὴν κα­τα­λή­ξει στὴ δυ­σπι­στί­α τοῦ Θω­μᾶ. Ἀ­κό­μη καὶ ἂν ἐ­ξαι­τί­ας ὑ­περ­βο­λι­κῶν φρον­τί­δων καὶ με­ρι­μνῶν ἀ­που­σι­ά­σει μί­α φο­ρά, νὰ ἔρ­θει τὴν ἑ­πό­με­νη Κυ­ρι­α­κὴ στὴν Ἐκ­κλη­σί­α, στὸ πνευ­μα­τι­κὸ ἰ­α­τρεῖ­ο τοῦ Χρι­στοῦ καὶ νὰ δε­χθεῖ τὴν ἴ­α­ση, ὅ­πως ὁ ἀ­πό­στο­λος Θω­μᾶς. 

Πράγ­μα­τι, ὅ­ταν ὁ Θω­μᾶς ἦ­ταν ἀ­πών, κα­τήν­τη­σε νὰ ἀμ­φι­σβη­τεῖ τὰ λό­γι­α τῶν ἄλ­λων μα­θη­τῶν γιὰ τὴν πα­ρου­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου. Ὅ­ταν ὅ­μως ἦ­ταν μα­ζὶ μὲ τοὺς ἄλ­λους δὲν ἀ­στό­χη­σε κα­θό­λου στὴν πί­στη.

 Ἑ­πο­μέ­νως, ἂς συ­να­θροι­ζόμα­στε τὴν Κυ­ρι­α­κὴ στὴν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Θε­οῦ˙ κά­θε πραγ­μα­τι­κὰ εὐ­λα­βὴς πα­ρευ­ρί­σκε­ται καὶ πα­ρα­μέ­νει σ᾽ αὐ­τὴ χω­ρὶς ἀ­που­σί­ες. Καὶ ὅ­ταν βρι­σκό­μα­στε σὲ αὐ­τὴ ἂς πα­ρα­τη­ροῦ­με τοὺς εὐ­λα­βέ­στε­ρους, τοὺς ὁ­ποί­ους μπο­ροῦ­με νὰ δι­α­κρί­νου­με ἀ­πὸ τὴ στά­ση τους, τὴ σι­ω­πὴ καὶ τὴν προ­σο­χή, καὶ ἂς προ­σπα­θοῦ­με νὰ μι­μη­θοῦ­με τὴ δι­α­γω­γή τους.

 Μὲ τὴν πα­ρου­σί­α μας στὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ τὴν προ­σο­χή μας κα­τὰ τὴν ἱ­ε­ρουρ­γί­α θὰ ἑλ­κύ­σου­με τὴ χά­ρη τοῦ Θε­οῦ καὶ θὰ ὁδηγηθοῦμε στὴ βί­ω­ση τῆς βα­σι­λεί­ας του.

πηγή

Όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου...

Κυριακή, κοντή γιορτή!Η Κυριακή είναι Εκκλησία εορτάζουσα και λειτουργημένη μέρα,είναι γεύση από την μεταλαβιά στο μετανοημένο στόμα του διαρκώς μετανοούντος χριστιανού.
Είναι ανάβαση ψυχής σε ακατάληπτους χώρους, που οι κοσμικοί δυστηχώς, δεν μπορούν, να εννοήσουν.
Ευφραίνεται η ψυχή,γιατι η Θεία Λειτουργία είναι αναστάσιμη έξοδος στον ουράνιο Παράδεισο.Οι φιλακόλουθοι γνωρίζουν την μοναδικότητά της κι οι αποστατούντες γεύονται την νοσηρή μοναξιά της ημέρας.
Κάποιος γέροντας έλεγε,,,Προσέξτε τα πρόσωπα των ανθρώπων,που συνειδητά εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή,λάμπουν τα προσωπά τους,γιατι κουβάλάνε μέσα τους όλες τις λειτουργίες,γιατι κουβαλάνε μέσα τον Χριστό,που πήραν από την ιερή λαβίδα,,,Κι η λειτουργία είναι ορθοσταθήσα προσευχή για τον πιστό,οι προσευχές εξάλλου,δεν γίνονται απ' τις καρέκλες.Η παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας θέλει τον χριστιανό, να θυσιάζει ευμενώς λίγη κούραση για τον Πατέρα του.
Ρωτούσαν κάποτε, τον Γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας,,,Κάθε πότε να κοινωνούμε;Και τους απαντούσε,,,Εσείς, κάθε, πότε τρώτε;Έτσι κι η Θεία Κοινωνία,ο αθεράπευτα εραστής της αγάπης του Νυμφίου ,,,πεινάει,,την Θεία Κοινωνία!Και συναισθανόμενος την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος στην εφάμαρτη ψυχή του,εννοεί την Κυριακή,ως ένα μικρό,ταπεινό και υπερβατικό Παράδεισο!

Γεώργιος Αγιοκυπριανίτης

Η Κυριακὴ αντιστέκεται στον νεοταξικὸ οδοστρωτήρα

52 λόγους (συμβολικὰ σὲ ἀντιστοιχία μὲ τὶς 52 Κυριακὲς τοῦ ἔτους), γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν πρέπει νὰ καθιερωθεῖ τὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακές, προβάλλει ἡ Ἐθνικὴ Συνομοσπονδία Ἑλληνικοῦ Ἐμπορίου (ΕΣΕΕ) στὸν Ὑπουργὸ Ἀνάπτυξης κ. Χατζηδάκη μὲ ἔγγραφό της τῆς 4ης Ἰουνίου 2013.

Τὸ ἀπὸ κάθε πλευρὰ τεκμηριωμένο κείμενο τῆς ΕΣΕΕ εἶναι ἀξιοθαύμαστο· ὄχι μόνο διότι θυμίζει στὸν κ. Ὑπουργὸ ὅτι «ἐναντίον τοῦ ἀνοίγματος τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς τάσσονται ὅλα τὰ μέλη τῆς ΕΣΕΕ μὲ τὶς 14 περιφερειακὲς ὁμοσπονδίες τοῦ ἑλληνικοῦ ἐμπορίου καὶ τοὺς 288 τοπικοὺς ἐμπορικοὺς συλλόγους σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα», ἀλλὰ καὶ γιὰ δύο καίριες ἐπισημάνσεις ποὺ κάνει στοὺς 10ο καὶ 11ο λόγους.

Ἐκεῖ σημειώνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ καθιερωθεῖ τὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακές, «γιατί, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπάρχει ἀκόμη στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἡ σύνδεση τῆς Κυριακῆς μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ θρησκευτικότητά μας». Καὶ «γιατὶ ἡ Κυριακὴ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀφιερωμένη στὴν οἰκογένεια καὶ ἡ συνοχὴ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας κινδυνεύει νὰ διαρραγεῖ».

Ἂν ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἐκτελεῖ νεοταξικὲς ἐντολές, θὰ ἀκούσει τὴ νηφάλια φωνὴ τῶν κατεξοχὴν ἁρμοδίων, τῶν ἐμπόρων. Ἤ, ἂν δὲν ἀκούσει τοὺς ἐμπόρους, ἂς ἀκούσει τὸ ἴδιο πράγμα μὲ τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ:

«Πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ ἐργαζώμεθα τὰς ἓξ ἡμέρας διὰ ταῦτα τὰ μάταια, γήϊνα καὶ ψεύτικα πράγματα, καὶ τὴν Κυριακὴν νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ νὰ στοχαζώμεθα τὰς ἁμαρτίας μας, τὸν θάνατον, τὴν κόλασιν, τὸν παράδεισον, τὴν ψυχήν μας ὁποὺ εἶνε τιμιωτέρα ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον, καὶ ὄχι νὰ πολυτρώγωμεν, νὰ πολυπίνωμεν καὶ νὰ κάμνωμεν ἁμαρτίας· οὔτε νὰ ἐργαζώμεθα καὶ νὰ πραγματευώμεθα τὴν Κυριακήν. Ἐκεῖνο τὸ κέρδος ὁποὺ γίνεται τὴν Κυριακὴν εἶνε ἀφωρισμένο καὶ κατηραμένο, καὶ βάνετε φωτιὰ καὶ κατάρα εἰς τὸ σπίτι σας καὶ ὄχι εὐλογίαν».

Ἂν οὔτε τὸν ἅγιο Κοσμᾶ ἀκούσει ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ συνδέσει τὸ ὄνομά του μὲ πράξη ὑπονομευτικὴ τῆς πατρίδας μας, μήπως τὸ μόνο ποὺ θὰ κατορθώσει εἶναι νὰ ἀποδείξει ὅτι αὐτοὶ ποὺ τὸν ὠθοῦν σὲ κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ ἐξόντωσαν τότε τὸν ἅγιο Κοσμᾶ καὶ ἐπιδιώκουν σήμερα νὰ ἐπιβάλουν τὴ Νέα Τάξη πραγμάτων σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ νὰ ἐξοντώσουν τὴν Ὀρθοδοξία;

“Ο ΣΩΤΗΡ”/ΠΗΓΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ,η αγία και κλητή ημέρα

Ο Χριστός αναστήθηκε τις πρωϊνές ώρες της Κυριακής. Δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό χρόνο της Αναστάσεώς Του, αφού κανείς δεν τον είδε την ώρα εκείνη, αλλά πιστοποιήθηκε όταν βαθειά χαράματα οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στο μνημείο για να αλείψουν το σώμα του Χριστού με αρώματα. Έτσι, η Κυριακή, η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού. Εάν ο Χριστός το Σάββατο νίκησε το κράτος του
θανάτου, την Κυριακή πιστοποιήθηκε σε όλους η Ανάστασή Του, ότι Αυτός είναι ο νικητής του θανάτου και του διαβόλου...

Η ημέρα της Κυριακής στον λεγόμενο εβδομαδικό χρόνο είναι η πρώτη ημέρα από την οποία αριθμείται η εβδομάδα, αλλά και η ογδόη, επειδή βρίσκεται μετά το τέλος της εβδόμης ημέρας, δηλαδή μετά το Σάββατο. Στην Παλαιά Διαθήκη θεωρείται σημαντική ημέρα, αφ’ ενός μεν γιατί είναι η πρώτη ημέρα της δημιουργίας του κόσμου, κατά την οποία έγινε το φώς, αφ’ ετέρου δε γιατί και αυτή θεωρείται αγία κατά την εντολή: «επτά ημέρας προσάξατε ολοκαυτώματα τω Κυρίω, και η ημέρα η ογδόη κλητή αγία έσται υμίν, και προσάξατε ολοκαυτώματα τω Κυρίω». (Λευιτ. Κγ', 36).

Ο Μωϋσής την πρώτη ημέρα δεν την αποκαλεί πρώτη, αλλά μία. Καί, ερμηνεύοντας ο Μ. Βασίλειος, λέγει ότι την αγία Κυριακή, κατά την οποία αναστήθηκε ο Χριστός, την ονομάζει μία ημέρα για να οδηγήση την έννοιά μας προς την μέλλουσα αιώνια ζωή. Τώρα η Κυριακή είναι τύπος του μέλλοντος αιώνος, τότε όμως θα είναι αυτός ο ίδιος ο όγδοος αιών. Αν σκεφθή κανείς ότι ο εβδομαδιαίος κύκλος συμβολίζει όλο τον χρόνο της ζωής των ανθρώπων και η Κυριακή είναι τύπος του μέλλοντος ογδόου αιώνος, τότε είναι η μία και μοναδική ημέρα. Ο Μ. Βασίλειος αποκαλεί την Κυριακή «απαρχήν των ημερών», «ομήλικα του φωτός».

Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η Κυριακή ονομάζεται ογδόη ημέρα γιατί κατά την ημέρα αυτήν έγινε η Ανάσταση του Χριστού, που είναι η ογδόη ανάσταση στην ιστορία. Τρείς αναστάσεις νεκρών έγιναν στην Παλαιά Διαθήκη (μία από τον Προφήτη Ηλία και δύο από τον Ελισσαίο), και τέσσερεις αναστάσεις νεκρών έγιναν στην Καινή Διαθήκη από τον Χριστό (τής θυγατρός του Ιαείρου, του υιού της χήρας της Ναΐν, του Λαζάρου, και των νεκρών κατά την Μ. Παρασκευή). Οπότε η μεγαλύτερη, η ογδόη ανάσταση, είναι η Ανάσταση του Χριστού. Ουσιαστικά, όμως, δεν είναι μόνον η ογδόη ανάσταση, αλλά και η πρώτη σχετικά με την ελπιζομένη ανάσταση όλων των νεκρών.

Την Κυριακή, την πρώτη ημέρα της δημιουργίας, έγινε το φώς. Την Κυριακή, την πρώτη ημέρα της αναδημιουργίας, φάνηκε το φως της Αναστάσεως, που είναι το ίδιο το Φώς της Μεταμορφώσεως και της Πεντηκοστής. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού απέβαλε την θνητότητα και φθαρτότητα, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Η Κυριακή, ακόμη, λέγεται αγία και κλητή ημέρα, γιατί όλα τα Δεσποτικά μεγάλα γεγονότα έγιναν κατ’ αυτήν. Λέγεται από τους Πατέρας ότι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Χριστού και η Ανάσταση, τα βασικά μεγάλα Δεσποτικά γεγονότα έγιναν την ημέρα της Κυριακής. Αλλά και η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού καί, βεβαίως, η ανάσταση των νεκρών πρόκειται αυτήν την ημέρα να συμβή (όσιος Πέτρος Δαμασκηνός). Γι’ αυτό και οι Χριστιανοί δίνουν μεγάλη σημασία και βαρύτητα σε αυτήν και επιδιώκουν να την αγιάζουν, γιατί η αιφνιδιαστική έλευση του Χριστού θα γίνη τότε.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός πανηγυρίζει στην εορτή του Πάσχα: «Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων η βασιλίς και Κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις εστί πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν Χριστόν εις τους αιώνας».

Είναι συγκινητικό να σκεφθή κανείς ότι η Εκκλησία κάθε Κυριακή με τα θαυμάσια τροπάριά της εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού. Έτσι, στο ετήσιο Πάσχα υπάρχει και το εβδομαδιαίο Πάσχα, το μικρό λεγόμενο Πάσχα, η φωτοφόρος ημέρα της Κυριακής.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος

www.xristianos.gr