Να ξέ­ρε­τε, ότι η κό­λα­ση εί­ναι γε­μά­τη από κα­λούς αν­θρώ­πους.

Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που εί­ναι κατά πάν­τα κα­λοί άν­θρω­ποι, αλλά κα­θό­λου Χρι­στια­νοί.Ούτε μυρ­μήγ­κι πει­ρά­ζου­νε, αλλά με τη ζωή τος, πο­δο­πα­τού­νε το Χρι­στό.
Αυ­τοί οι άν­θρω­ποι πάνε κα­τευ­θεί­αν στην κό­λα­ση και μά­λι­στα σε ει­δι­κή κό­λα­ση.
Να ξέ­ρε­τε, ότι η κό­λα­ση εί­ναι γε­μά­τη από κα­λούς αν­θρώ­πους.
Για­τί ο Χρι­στός δεν ήρθε στη γη, για να κά­νει κα­λούς αν­θρώ­πους,αλλά ήρθε για να κά­νει πο­λί­τες της Βα­σι­λεί­ας των Ου­ρα­νών,να τους πο­λι­το­γρά­ψει, να τους αλ­λά­ξει το αίμα με τη Θεία Κοι­νω­νία και από κοι­νούς αν­θρώ­πους, να τους κά­νει και­νούς και από θνη­τούς, να τους κά­νει βα­σι­λό­που­λα.
Άρα το ζή­τη­μα δεν εί­ναι να εί­μαι κα­λός ή κα­κός άν­θρω­πος,αλλά αν εί­μαι με το Χρι­στό με τη Ζωή ή όχι.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Κυριακή ΙΓ' Λουκά- Άλλο καλός άνθρωπος άλλο καλός Χριστιανός

π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

  Η αόριστη γενικολογία του "καλού παιδιού" κατ᾿ αρχάς και στη συνέχεια του "καλού ανθρώπου", καλά κρατεί!!
  H έκφραση αυτή, όταν μιλάμε για κάποιον μπορεί να γίνει σύσταση ποιότητος. Μπορεί να γίνει όμως και απαξιωτικός χαρακτηρισμός, όταν θέλουμε να φανερώσουμε την υποκρισία, πού τηρεί μεν κάποια κοινωνικά σχήματα, στα οποία όμως δεν πολυπιστεύει! Το "καλό παιδί" και το "καλός άνθρωπος" πάρα πολλά χρόνια ήταν "διαβατήρια" για κοινωνική ανέλιξη και επικράτηση.

 Και πώς γινόταν λοιπόν κάποιος καλό παιδί ή καλός άνθρωπος;
  Η αποδεκτή κοινωνική συμπεριφορά ήταν αναγκαίος όρος και επαρκής συνθήκη γι αυτό; Σε μια πουριτανική (=που θέλει να παριστάνει την "καθαρή" και αυθεντική, χωρίς ουσιαστικά να είναι) κοινωνία, η προσαρμογή στα κοινωνικά standars ήταν "τῶν ἀρετῶν ἡ ἀκρότης"! Τώρα που αυτού του είδους η κοινωνία αυτοδιαλύεται βουλιάζοντας μέσα στο δύσοσμο τέλμα της υποκρισίας πού γέννησε, το καλό παιδί και ο καλός άνθρωπος, κάθε μέρα όλο και περισσότερο, γίνονται υποθέσεις αδιαφορίας, αν όχι αστειότητος.

 Μέχρι πρότινος η αντίρρηση που ακουγόταν ήταν:

 "Δεν μπορεί κάποιος να είναι καλός άνθρωπος χωρίς να είναι χριστιανός;" 

Η ερώτηση εξέφραζε την απορία μιας κοινωνίας βαθειά αντιχριστιανικής, πού όμως… παρίστανε την χριστιανική! Η ερώτηση φανέρωνε τον φόβο για τα… μέσα (την καρδιά και την ψυχή) και το βόλεμα με την προσαρμογή (των…έξω) της συμπεριφοράς! Αυτό βάσταξε κάμποσα χρόνια μέχρι που οι νέοι άνθρωποι το ξεμπρόστιασαν με ωμή, σοκαριστική ειλικρίνεια για τους… καλούς βολεμένους αστούς, είτε στην Αμερική με τα parties μαριχουάνας και το Woodstock είτε με τον Μάη του ᾿68 στην Ευρώπη. [Δεν θέλουμε μια κοινωνία στην οποία δεν θα πεθαίνουμε από πείνα, αλλά θα πεθαίνουμε από ανία].

  Ένας άνθρωπος, λοιπόν, καλός και καθώς πρέπει άρχοντας, όπως λέει το Ευαγγέλιο, πλησίασε τον Χριστό (αυτόν τον "περίεργο" αντικομφορμιστή δάσκαλο) τον αποκάλεσε "καλό" και τον ρώτησε πώς θα γίνει καλός και ο ίδιος, ώστε να πάει στον Παράδεισο!! Άλλωστε είχε ακούσει ότι εκεί πάνε μόνον… οι καλοί! Ο Χριστός του απαντάει ότι πράγματι καλός, είναι μόνον ο Θεός. Αλλά αφού ρωτάει και θέλει να γίνει "καλός", τότε να μη μοιχεύει, να μη σκοτώνει, να μην κλέβει, να μην ψευδομαρτυρεί και βέβαια να τιμά τους γονείς του!
  Οκτώ κεφάλαια πιο πριν, στο ίδιο Ευαγγέλιο, το κατά Λουκάν (παραβολή καλού Σαμαρείτη), ο Χριστός, σε έναν άλλον που τον ρωτάει το ίδιο ακριβώς (χωρίς και

Τό ἔργο τῆς τέλειας μεταστροφῆς καί ἀληθινῆς μετανοίας δύσκολα τό κάνουν οἱ «καλοί» χριστιανοί...

  Τό ἔργο τῆς τέλειας μεταστροφῆς καί ἀληθινῆς μετανοίας δύσκολα τό κάνουν οἱ «καλοί» χριστιανοί, δηλαδή ὅσοι εἶναι τάχα καλοί χριστιανοί, ἐπειδή ἀκριβῶς ἡ ὅλη καλή τους χριστιανική ζωή εἶναι τέτοια, πού ἔχουν βολέψει τή ζωή τους σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο.       Δέν ἔχουν ἀποφασίσει ποτέ νά ἀπαρνηθοῦν ἐσωτερικά ὅλα τά εἴδωλα, καί νά ἀρχίσει ἡ ψυχή τους νά λατρεύει τόν Θεό. 

 Λατρεύουν χίλια δυό ἄλλα πράγματα, καί τόν Θεό τόν χρησιμοποιοῦν ἁπλῶς γιά νά βοηθήσει γι᾿ αὐτά τά ἄλλα. 

Eἶναι φοβερό ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐτό. 

  Ὅσοι θεωροῦμε τόν ἑαυτό μας καλό χριστιανό, νά σκεφθοῦμε μήπως δέν ἔχει γίνει μέσα μας αὐτή ἡ ἀλλαγή, αὐτός ὁ σεισμός, μήπως δέν ἔχει συντελεσθεῖ αὐτή ἡ μετάνοια, ἡ μεταστροφή, ὥστε νά νιώσουμε ὅτι ἐγκαταλείπουμε ὁριστικά τά ὅποια εἴδωλα, πού λατρεύουμε μιά ὁλόκληρη ζωή, καί ἀρχίζουμε νά λατρεύουμε τόν Θεό καί πορευόμαστε ὅπου καί ὅπως μᾶς ὁδηγήσει ὁ Θεός.

π. Συμεών Κραγιοπουλος

Η σωτηρία του ανθρώπου ξεκινάει από την ορθή πίστη και όχι από την καλή συμπεριφορά.

Για να σωθεί ο άνθρωπος, δεν είναι αρκετό να είναι καλός άνθρωπος και να μην πατάει ούτε τα μυρμήγκια. Η σωτηρία του ανθρώπου ξεκινάει από την ορθή πίστη και όχι από την καλή συμπεριφορά. 

Η σωτηρία του ανθρώπου συνίσταται στο τρίπτυχο:
α) Βάπτισμα
β) Μετάνοια και Εξομολόγηση και
γ) Θεία Κοινωνία. 

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!
   Η Βασιλεία του Θεού δεν αποκτάται με τα καλά έργα, με τον κόπο και τον ιδρώτα του ανθρώπου, δεν είναι δηλαδή αξιομισθία ο Παράδεισος, αλλά είναι δώρο, και χάρισμα από τον Θεό στα παιδιά Του. Γινόμαστε παιδιά του Θεού (δεν είμαστε όλοι παιδιά Του), όταν αποκτήσουμε ''συγγένεια με τον Χριστό'', όταν έχουμε δηλ. κατά Χάρη αδερφό τον Χριστό. Αυτό επιτυγχάνεται δια της Θείας Κοινωνίας (ρέει μέσα μας Αίμα Χριστού) και έτσι αυτόματα, έχουμε τον Θεό Πατέρα.

 Δημήτριος Παναγόπουλος-Ιεροκήρυκας

"Είσαστε και της Εκκλησίας και κάνετε τέτοια πράγματα;"

 Μας λένε πολλές φορές: "Είσαστε και της Εκκλησίας και κάνετε τέτοια πράγματα;"
Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα.
Δεν είναι αυτό το οποίο μας διαφοροποιεί, δεν είναι ένα "τμήμα καλών ηθών" η Εκκλησία.
Η Εκκλησία είναι ένας χώρος όπου μαθαίνουμε να μετανοούμε πρώτα απ' όλα. Μαθαίνουμε να μετανοούμε, να συνειδητοποιούμε τα τραύματα μας, να αξιοποιούμε τη δυστυχία μας, την κατάσταση μας.
Δεν είναι ένας χώρος όπου είμαστε επιτυχημένοι ηθικά άνθρωποι.
Η Εκκλησία δέχεται τους πάντες και ένας παναμαρτωλός άνθρωπος ο οποίος μετανοεί και πενθεί έχει πιο μεγάλη αξία από έναν "Άγιο" που δεν ξέρει τί σημαίνει μετάνοια.

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά-Στερώντας από τον εαυτό μας την ευτυχία που ο Θεός μας προσφέρει

 Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, η Βασιλεία του Θεού παρομοιάζεται με ένα πλούσιο τραπέζι που παρατίθεται στους καλεσμένους. Σε άλλα σημεία της Καινής Διαθήκης βλέπουμε πως περιγράφεται σαν γαμήλιο γλέντι ή και σαν πόλη περιτειχισμένη με πολύτιμους λίθους. Για να μην ταυτίσουμε την ευτυχία που υπάρχει κοντά στον Θεό με κάτι το υλικό, όπως π.χ. με έναν ωραίο κήπο όπως ο επίγειος παράδεισος που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί ποικιλία εικόνων και παραστάσεων, έτσι ώστε να δείξει πως η Βασιλεία του Θεού είναι κάτι πολύ διαφορετικό από όλες τις χαρούμενες παραστάσεις και εμπειρίες αυτής της ζωής και ταυτόχρονα πως η κατανόησή της υπερβαίνει τις ανθρώπινες διανοητικές ικανότητες που, όπως είναι φυσικό, κατανοούν μόνο τα δεδομένα της επίγειας ζωής. 

  Η μακαριότητα εκείνη θα είναι αιώνια, εξελίξιμη με πρόοδο από δόξης εις δόξαν και λουσμένη μέσα στο φως των άκτιστων ενεργειών του Θεού.

  Ο οικοδεσπότης λοιπόν της σημερινής παραβολής του Χριστού, ειδοποιεί τους καλεσμένους του την ώρα του φαγητού να προσέλθουν, για να απολαύσουν τα πλούσια και εκλεκτά φαγητά του. Με έκπληξη διαπιστώνει ότι δεν αποδέχονται τελικά την πρόσκληση στο επίσημο αυτό δείπνο, με δικαιολογία άλλος τις γεωργικές του εργασίες, άλλος την φροντίδα των ζώων του και άλλος τις οικογενειακές του υποχρεώσεις. Εντύπωση κάνει ότι η άρνηση των καλεσμένων να παρευρεθούν στο δείπνο, δεν οφείλεται καθόλου στην εμπλοκή τους σε κάποιες αμαρτωλές καταστάσεις, αλλά αντίθετα, προβάλουν σαν δικαιολογίες τις

ΚΥΡΑΙΚΗ Ζ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Ο Άγιος,πρόσωπο του μέλλοντος ή και του παρόντος

«Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. 3, 27)

«΄Οσοι βαφτιστήκατε στο όνομα του Χριστού, έχετε ντυθεί τον Χριστό»

 Χριστιανός σημαίνει όχι ένας καλός άνθρωπος, αλλά αυτός που έχει βαφτιστεί στο όνομα του Χριστού. Μία από τις πλάνες των καιρών μας είναι η ταύτιση της ηθικής με την πίστη. Η πίστη έχει και ηθικές διαστάσεις και προεκτάσεις, οι οποίες πηγάζουν από τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Οι εντολές αυτές όμως δεν μπορούν να θεαθούν άνευ της πίστης. Οι εντολές οριοθετούν τον τρόπο που η αλήθεια βιώνεται, καθώς και δείχνουν τι δεν είναι. Δεν μπορούν όμως να γίνουν αυτάρκεια άνευ της πίστεως και μάλιστα, άνευ της ενδύσεως του Χριστού.

 Ο σύγχρονος άνθρωπος αρκείται στην ηθική, στις καλές πράξεις, απογυμνώνοντας την προϋπόθεση της πίστης και των μυστηρίων που τη συνοδεύουν. «Είμαι καλός άνθρωπος, αν αισθανθώ ανάγκη πάω στην εκκλησία κι ανάβω το κερί μου, δεν πειράζω κανέναν», ακούμε συχνά. Άλλοτε πάλι ακούμε την φράση: «είμαι καλύτερος από όλους αυτούς που κοινωνάνε, κάνουν μεγάλους σταυρούς και μετάνοιες». Οι πολλοί κωφεύουν στο χτύπημα της καμπάνας. Αρνούνται το ξύπνημα της Κυριακής. Όταν είναι μεγάλες γιορτές, κοινωνούν για το καλό του χρόνου. Μένουν στο κοινωνικό περιεχόμενο του γάμου, της βάφτισης, της κηδείας, του μνημοσύνου. Και αισθάνονται αυτάρκεις μ’ αυτόν τον τρόπο θέασης της πίστης.

 Από αυτή τη στάση ζωής ξεκινά και ο τρόπος που οι περισσότεροι βλέπουν τους Αγίους. Ο άγιος είναι ένας υπερήρωας, η ζωή του οποίου δεν είναι για μας. Κυρίως όμως είναι ένας άνθρωπος που δεν έζησε την ζωή όπως εμείς θέλουμε να την ζήσουμε, αλλά προτίμησε να κάνει πράξη τις χριστιανικές εντολές, χάνοντας την κοσμική χαρά. Είναι καλός για να μεσιτεύει για μας, να κάνει θαύματα, να μας δείχνει την οδό της άλλης ζωής, δεν είναι όμως καλός για να μιμηθούμε όχι μόνο την ζωή του, κυρίως τον σκοπό του, που ήταν, είναι και θα είναι να ντυθεί

Σαν ο Χριστός μπολιαστεί στο είναι μας...

«Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων,ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς»
Θα ακούσουμε αύριο το πρωί στην Θεία Λειτουργία.....

Σαν ο Χριστός μπολιαστεί στο είναι μας η ζωή βγάζει τους δικούς Του γλυκείς χυμούς,την Χάρη Του,το Φως Του….
Κι όμως υπάρχουν ‘’καλά’’ έργα που μυρίζουν θάνατο….
Είναι εκείνα που δεν έχουν μέσα Εκείνον,δηλαδή Αγάπη…..
Υπάρχουν ‘’καλά’’ έργα που ναι τόσο σκοτεινά…Είναι εκείνα τα έργα που μας δίνουν αξία,που τρέφουν τα πάθη μας…
Ότι καλό κάνεις μην το προσφέρεις θυμίαμα στον βωμό της Χριστιανικής σου ιδιότητας,δεν μοσχοβολά εκείθε....
Μην το χρησιμοποιείς για να χτίζεις το προφίλ του καλού Χριστιανού,είναι το ''έδαφος'' που πατείς σαθρό...
Μην το αποθηκεύεις…Μέσα σου σαπίζει…Μονάχα σαν το αφήσεις στην καρδούλα του άλλου(που βοήθησες) και το ποτίσεις με της λησμονιάς το νερό
θα καρπίσει στου Ουρανού την ‘’γη’’…
 Πηγαίνεις στην εξομολόγηση κι αναφέρεις τις ελεημοσύνες που κάνεις,
ότι δεν πείραξες ούτε μύγα και συνέχεια βοηθάς τους άλλους......
Δεν ξέρω τι περιμένεις να πει ο παππούλης; ''Μπράβο'';
Την επόμενη φορά θα μοιράζονται αυτοκολλητάκια επιβράβευσης και στα πέντε θα υπάρχει και δωράκι(ένας αγιασμός)……
Τα καλά έργα που έχουν μέσα Χριστό δεν σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τους άλλους,να νιώθεις ιδιαίτερος μα γίνονται ο αρμός, ο κρίκος που συνδέουν εσένα, τον άλλον με Εκείνον….
Με ρεύμα την Χάρη Του γινόμαστε οι λάμπες,με λάδι το Έλεος Του γινόμαστε οι λυχνίες που σκορπούν το Φως Του και στις ζωές τον άλλων…
Όχι για ανάκριση,μα για να μην σκοντάφτουν,να βρίσκουν τον δρόμο που οδηγεί σε Εκείνον...
Σου εύχομαι να σε βλέπει ο άλλος και να κάνει το σταυρό του λέγοντας «δόξα τω Θεώ» που υπάρχεις στην ζωή του και όχι να κάνει τον σταυρό του λέγοντας ‘’βοήθα Παναγιά’’…

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ε’ Ματθαίου-Στήσαμε την δική μας δικαιοσύνη, χωρίς Θεό

Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ-ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ἀγνοοῦντες τήν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καί τήν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν» (Ρωμ. 10, 3)

«Στην πράξη αγνοούν πως μόνο ο Θεός μπορεί να δικαιώσει τον άνθρωπο και προσπαθούν με κάθε τρόπο να δικαιωθούν με τα έργα τους. Το αποτέλεσμα είναι πως δεν αποδέχτηκαν τη δικαίωση που προσφέρει ο Θεός μέσω του Χριστού»
  Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους χριστιανούς της Ρώμης και περιγράφοντας την ανθρωπότητα, τόσο τους ειδωλολάτρες, όσο και τους Ιουδαίους, κάνει μια παρατήρηση για τους συμπατριώτες του, οι οποίοι είχαν δεχθεί πρώτοι την αποκάλυψη του Θεού στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης.

 «Θέλησαν να στήσουν τη δική τους δικαιοσύνη» ως βάση για την πίστη τους, ως βάση για την πορεία τους στον κόσμο. Αποφάσισαν ότι ο δικός τους τρόπος, ο σύμφωνος με την νοοτροπία του λαού τους, αλλά και με το θέλημά τους, όπως επίσης και με τον τρόπο ερμηνείας του μωσαϊκού νόμου ήταν η αλήθεια. Και άφησαν κατά μέρος την σχέση τους με τον Θεό, τον τρόπο που ο Θεός ήθελε να πορεύονται και αυτός ο τρόπος αποτυπώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, με αποτέλεσμα να μην υπακούσουν στην δικαιοσύνη του Θεού.

 Τα λόγια του αποστόλου έχουν πλήρη επικαιρότητα και στους καιρούς μας, τόσο για τους εκτός της πίστεως όσο και για τους εντός. Για τους πολλούς η πίστη είναι μία θρησκεία μέσα σε όλες τις άλλες, μόνο που έχει κάποιες βασικές αρχές που μπορούμε οι άνθρωποι να τις χρησιμοποιήσουμε επιλεκτικά.

  Η αγάπη είναι η μία αρχή, την οποία την κόβουμε και την τεντώνουμε στην προκρούστεια κλίνη του δικού μας θελήματος και συμφέροντος.
 Όταν θέλουμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας, ισχυριζόμαστε ότι ο Θεός είναι αγάπη και μας δέχεται χωρίς να χρειάζεται ούτε αν να μετανοήσουμε. 
Όταν έχουμε απαίτηση από τους άλλους να μας δώσουν, πάλι μιλούμε για την ανάγκη της αγάπης, ενώ η δική μας η καρδιά είναι κλειστή και αυτό φαίνεται τόσο ως προς τα αισθήματα όσο και ως προς την υλική βοήθεια.

 Η δεύτερη αρχή είναι η εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Κι αυτό όμως την

Δεν αρκούν μόνο τα καλά έργα

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν γύρω μας υπάρχουν και αυτοί που δεν πιστεύουν στον Θεό και όμως κάνουν πολλά καλά έργα.

Συχνά ακούω την έξης ερώτηση: «Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»; Πρέπει οπωσδήποτε να δώσω την απάντηση.

Όχι, δεν θα σωθούν μόνο με τα καλά έργα. Γιατί δεν θά σωθούν; Γιατί έτσι είπε ό Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν «επηρώτησε… νομικός, πειράζων αυτόν και λέγων: »διδάσκαλε, ποια εντολή μεγάλη εν τω νόμω;» ό δέ Ιησούς έφη αυτώ: »αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου…, αύτη εστί πρώτη και μεγάλη εντολή, δευτέρα δε όμοια αύτη, αγαπήσεις τον πλησίον σου ώς σεαυτόν»» (Μτ. 22, 35-39).

 Αν η πίστη στον Θεό και η αγάπη προς Αυτόν είναι η πρώτη και η σπουδαιότερη εντολή του νόμου, αν η δεύτερη εντολή για την αγάπη προς τον πλησίον πηγάζει απ’ αυτή την πρώτη, και αν η αγάπη προς τον πλησίον παίρνει την δύναμη της από την αγάπη προς τον Θεό, τότε αυτό σημαίνει, ότι για να σωθεί κανείς πρέπει με όλη την καρδιά του να αγαπήσει τον Θεό, διότι αυτή είναι η πρώτη και η σπουδαιότερη εντολή του νόμου.

Τι σημαίνει σωτηρία; Το να σωθεί κανείς σημαίνει να κληρονομήσει την αιώνια ζωή, να μπει στην Βασιλεία του Θεού και να γίνει κοινωνός αυτής της Βασιλείας! Τι είναι η Βασιλεία του Θεού και τι είναι η αιώνια ζωή;

Ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός είπε στους Εβραίους έναν πολύ θαυμαστό λόγο, ότι όλοι πρέπει να τρώνε τον Επουράνιο ‘Άρτο και ότι ό Επουράνιος αυτός ‘Άρτος είναι η Σάρκα του, την οποία Αυτός δίνει για την σωτηρία του κόσμου και

Οι «καλοί»που λένε ότι δεν πιστεύουν(Αγ.Ιουστίνου Π.)

Ενώ ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς μας λέει για τους «καλούς» που λένε όμως ότι δεν πιστεύουν:

 «Λένε: υπάρχουν και άθεοι καλοί άνθρωποι. Ναι, οι άθεοι μπορούν να είναι προσωρινά καλοί, επιφανειακά καλοί, φαρισαϊκά καλοί. Αλλά ο άθεος δεν μπορεί να είναι αληθινά καλός, διαρκώς καλός, βαθειά καλός, αθάνατα καλός, επειδή γι'αυτό χρειάζεται να είσαι σε πνευματική σχέση, σε πνευματική συγγένεια με τον πραγματικά Μοναδικό Αγαθό και Αιώνια Αγαθό: με τον Θεό και Κύριο Χριστό. 
 Είναι αληθινός δι' όλων των αιώνων ο θείος λόγος του Σωτήρος: “χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν” (Ιωάν. ιε´ 5)».

apantaortodoxias

«Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»;(Αγ.Λουκάς Κριμαίας)

  Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν γύρω μας υπάρχουν και αυτοί που δεν πιστεύουν στον Θεό και όμως κάνουν πολλά καλά έργα. 

Συχνά ακούω την έξης ερώτηση” «Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν θα σωθούν αυτοί οι άνθρωποι με τα καλά τους έργα»;

Πρέπει οπωσδήποτε να δώσω την απάντηση. Όχι, δεν θα σωθούν μόνο με τα καλά έργα. 

Γιατί δεν θά σωθούν; Γιατί έτσι είπε ό Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν «επηρώτησε… νομικός, πειράζων αυτόν και λέγων” διδάσκαλε, ποια εντολή μεγάλη εν τω νόμω; ό δέ Ιησούς εφη αύτώ αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου., ,αυτή εστί πρώτη και μεγάλη εντολή, δευτέρα δε όμοια αύτη’ αγαπήσεις τον πλησίον σου ώς σεαυτόν» (Μτ. 22, 35-39).

Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός

πηγή

Η μεγάλη πλάνη των ''καλών ανθρώπων''

Η μεγάλη πλάνη των ''καλών ανθρώπων'': Από την μία προσέχουν να μην πατήσουν και σκοτώσουν ακόμα και τα μυρμήγκια και από την άλλη σκοτώνουν τον εαυτόν τους, μένοντας μακριά από τον Χριστό.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ''καλοί άνθρωποι'' δεν σώζονται, αλλά κολάζονται. Σώζονται μόνο οι πραγματικά Χριστιανοί, οι μετανοημένοι Χριστιανοί... Εκείνοι που έχουν οργανική και μυστηριακή σχέση (εξομολογούνται, Κοινωνούν) με τον Χριστό.

Ακούς τον άλλον να λέει:
- Ε, μπορεί στην Εκκλησία να μην πηγαίνω, μπορεί να μην κοινωνώ, αλλά δεν πειράζω κανέναν! Δεν βλάπτω κανέναν! Γιατί να κολαστώ;
- Γιατί είσαι πνευματικά νεκρός, γι' αυτό θα κολαστείς...! Ο Χριστός είπε, ότι όποιος δεν τρώει τη Σάρκα Μου και δεν πίνει το Αίμα Μου, δεν έχει ζωή Αιώνια! Θα τον διορθώσεις;
Δεν το ξέρουν οι άνθρωποι...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

πηγή

Ο μύθος του ''καλού ανθρώπου''

π.Σπυρίδων Σκουτής

  Ο σημερινός άνθρωπος έχει παγιωθεί σε μια αυτοδικαίωση που συνήθως εκφράζεται ως εξής: «Είμαι καλός άνθρωπος, δε σκότωσα κανέναν , δεν πείραξα κανέναν, δίνω και ελεημοσύνη που και που οπότε γιατί να μη με σώσει ο Θεός;».  

 Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι ένας αιώνιος χωροφύλακας και ότι η σωτηρία είναι μια κατάσταση που ο άνθρωπος κερδίζει μέσα από μια τήρηση εντολών του φαίνεσθαι. Μιλάμε για μια τρομερή πλάνη που οφείλουμε να θεραπεύσουμε ώστε ο άνθρωπος να μην κολυμπάει στο ψέμα και την υποκρισία. Ο άνθρωπος σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες είναι ψυχοσωματική οντότητα. Όπως μας λέει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ψυχή ούτε σώμα αλλά το Όλον αυτού. Οπότε ο άνθρωπος θα μετέχει της Αναστάσεως ψυχοσωματικά και όχι απλά ένα μέρος του.

  Οι εντολές και οι καλές πράξεις είναι μέσο της σωτηρίας και όχι αυτοσκοπός για να κερδίσουμε κάτι. Συγκεκριμένα οι εντολές είναι σημεία συνάντησης και σχέσης με τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Το ότι κάποιος είναι εξωτερικά ένας καλός άνθρωπος δε σημαίνει τίποτα, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι αλλά μπορεί να είναι και ένα τίποτα. Μπορώ δηλαδή να πω ένα καλημέρα και από μέσα μου να βρίζω, μπορεί να βοηθάω κάποιον γιατί έχω συμφέρον. Μπορεί να δίνω ελεημοσύνη και να προσδοκώ στο άμεσο μέλλον κάτι. Το θέμα είναι τι καρδιά υπάρχει πίσω από την πράξη ή τη σκέψη και αν αυτή η καρδιά έχει τροφοδότη τον Χριστό ή τον εγωισμό.
Οι πράξεις ωφελούν όταν είναι Χριστοκεντρικές με επιθυμία σταυρικής θυσίας (βλέπε παραβολή καλού Σαμαρείτη), αν όμως είναι ανθρωποκεντρικές τότε η ωφέλεια εξασθενεί στην φθαρτότητα του χρόνου. Mια πράξη που απορρέει από την Τριαδική σχέση διαπερνά το θάνατο.
 Αν το θέμα ήταν κάποιες εντολές, τότε δεν μας χρειάζεται η ενσάρκωση. Δεν χρειάζόταν να έρθει ο Θεός στο κόσμο. Οι εντολές είναι μια προπαρασκευαστική κατάσταση για να οικοδομηθεί η σωτηρία και η θεοειδής σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Άρα οι εντολές είναι σημεία που οδηγούν στην συνάντηση με τον Χριστό, αν μείνουμε σε αυτές απλά δεν θα τον συναντήσουμε και θα παραμένουμε σε σημείο μηδέν.
«Αν η καλοσύνη δεν συνδέετε με την Τριαδική αγάπη και την θυσία τότε είναι απλά μια νεκρή πράξη.»
Μια λαϊκή ρήση αναφέρει "Απο έξω κούκλα και απο μέσα πανούκλα", και ο Φαρισαίος καλός άνθρωπος ήταν και μάλιστα υπηρέτης του νόμου. Αλλά τι να την κάνεις την εξωτερική λαμπρότητα όταν το βασίλειο της καρδιάς είναι μολυσμένο.
Τι μας λέει πάνω σε αυτό το θέμα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :
«Όσοι υπερηφανεύονται για τα καλά τους έργα και δεν έχουν πίστη στο Θεό,

Ώσπερ ούτος ο …Φαρισαίος

Νώντα Σκοπετέα

  Σίγουρα κάποιοι ήδη μας διορθώνουν με τούτο τον τίτλο ! Μα,ευλόγως θα πούν , δεν λέει έτσι στο Ευαγγέλιο της πρώτης Κυριακής του Τριωδίου ! …ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης(Λουκ. ιη΄11)….έτσι δεν είναι το σωστό ; 

  Δίκιο έχουν, μα εμείς εξακολουθούμε τούτον τον τίτλο , τούτην την παραλλαγή να έχουμε! Την συναντάμε τόσο συχνά στους λεγομένους πνευματικούς χώρους –κύκλους . 

 Ο γνωστός μας αυτός Φαρισαίος,που δεν παραλείπει Κυριακολείτουργο,δεν απουσιάζει ποτέ του από το κήρυγμα,συχνάζει έξω από το εξομολογητήρι,πλησιάζει το Άγιο δισκοπότηρο, ανεβαίνει και στο ψαλτήρι , κάνει μεγάλους Σταυρούς …Νόμιζε πως θα μου ξεφύγει ! 

 Τον ξέρουμε δα,τον έχω δεί σε κρεοπωλείο και σε χασαποταβέρνα μεγάλη Τεσσαρακοστή ,έχω ακούσει ότι έχει αδικήσει τα αδέλφια του στην μοιρασιά , ότι είναι βίος και πολιτεία!Οπότε, επειδή εγώ αρέσκομαι και πολύ επαναπαύομαι στο να συγκρίνομαι με τέτοιους Φαρισαίους,τον κουβαλάω πάντα μαζί μου. Και όποτε η τρισευλογημένη συνείδηση ,αυτό το Θεόσδοτο δώρο,με ελέγχει για τα δικά μου τα αλειτούργητα τα αλιβάνιστα και όλα τα στερητικά της Πατρικής αγκάλης , όποτε ντρέπομαι για τον Χριστό μπροστά σε όλους και όχι για όλα μπροστά στον Χριστό, όπως έλεγε και ο Άγιος Νικόλαος ο Βελιμίροβιτς και δεν κάνω ένα Σταυρό ή αρκούμαι σε ένα όλο βιάση ανακάτεμα του αέρα (γιατί εγώ δεν κάνω μεγάλους Σταυρούς όπως αυτός ο Φαρισαίος), όποτε προσέχω μόνο τα εξερχόμενα, γιατί τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν , ( το είπε εξάλλου και ο Χριστός αυτό),τότε γίνεται ούτος ο Φαρισαίος το βόλεμά μου,το ξέγνοιασμα και η ψεύτικη χαρά μου ! 

 Πράξεις καλές να κάνεις,να αγαπάς,καλός να είσαι …καλός ! Μα για στάσου αδελφέ μου,ταλαίπωρε εαυτέ μου,είσαι στ αλήθεια σίγουρος για όσα βλέπει ο νους σου ; 

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν αυτός ο ναι πρώην έκλυτος έχει μετανοήσει ,έχει εξομολογηθεί ,έχει μεταλάβει και το σπουδαιότερο έχεις μάθει ότι από τότε δεν έπαψε ποτέ του όλα αυτά να τα πράττει ; 

 Όχι βέβαια , γιατί τούτες οι πράξεις του σε ελέγχουν ! Εσύ τον καταδικάζεις ως Φαρισαίο και υποκριτή, μα ο πνευματικός του ξέρει και του έχει αποταμιεύσει κάθε ένα από τα αμέτρητα διαμάντια που κύλησαν πάνω στο πετραχήλι του ! Γνωρίζεις άραγε πως αυτός ο τρόπος που κάνει τον Σταυρό του είναι ο σωστός ; Ναι,γιατί ο Σταυρός για να τον τρέμει ο διάβολος και να ναι όπλο πρέπει να ναι μεγάλος ! Να ακουμπά η διπλή φύση της Αγίας Τριάδας σε Ουρανό και Γη , στα δεξιά και στα αριστερά του Δικαιοκρίτη !Εσένα σου είπαν λοιπόν ότι αδίκησε,ότι τον είδαν … 

 Κάποτε, έλεγε ο Κυρ Δημήτρης ο Παναγόπουλος, μπήκε με έναν Ιερέα σε ένα

Γιατί άλλο καλός άνθρωπος και άλλο καλός Χριστιανός...

 

Ο καλός άνθρωπος πηγαίνει στην Εκκλησία. Ο καλός Χριστιανός συμμετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας...
 Ο καλός άνθρωπος κάνει καλοσύνες. Ο καλός Χριστιανός μετανοεί...
 Ο καλός άνθρωπος δεν πειράζει κανέναν. Ο καλός Χριστιανός συγχωρεί και ελεεί τον εχθρό του...
 Ο καλός άνθρωπος βοηθάει τον πλησίον του. Ο καλός Χριστιανός θυσιάζεται για τον πλησίον του...
 Ο καλός άνθρωπος πιστεύει στον Θεό. Ο καλός Χριστιανός εφαρμόζει τις εντολές του Θεού...
Γιατί άλλο καλός άνθρωπος και άλλο καλός Χριστιανός...

πηγή

Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει!

 

Είναι φοβερό το πόσο εύκολα καθόμαστε και ασχολούμαστε με τις αμαρτίες των άλλων. Και όχι μόνο ασχολούμαστε αλλά την προβάλουμε, την διαφημίζουμε, την κοινοποιούμε!
Και αυτό βεβαίως γίνεται διότι δεν βλέπουμε το δικό μας χάλι, την δική μας αμαρτία, τις δικές μας πτώσεις.
Αυτό γίνεται ειδικά όταν αμαρτήσει κάποιος "άνθρωπος της Εκκλησίας". Τότε χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο.

 Ο κόσμος μαθαίνει ότι ο τάδε κληρικός αμάρτησε και νιώθει μία ικανοποίηση. Ικανοποιείται ο κόσμος όταν βλέπει κληρικούς, μοναχούς ή πιστούς ανθρώπους να πέφτουν σε κάποια αμαρτία. Και η ικανοποίηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μετάνοιας. Επειδή ακριβώς δεν ελέγχουμε τον εαυτούλη μας για τίποτα, αλλά αντιθέτως τον δικαιολογούμε, όταν δούμε κάποιον "άνθρωπο του Θεού" να αμαρτάνει αμέσως χρησιμοποιούμε αυτή την πτώση του για την δική μας δικαίωση.

 Δηλαδή μαθαίνουμε ότι κάποιος κληρικός πόρνευσε και νιώθουμε εμείς δεδικαιωμένοι και ηθικοί, λες και εμείς δεν έχουμε αμαρτήσει ποτέ. Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει. Επειδή έμαθα ότι κάποιος έκλεψε, αυτό δεν με κάνει τίμιο! Αυτό όμως -δυστυχώς- το σκεπτικό έχουνε πολλοί άνθρωποι που είναι μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας αλλά και πολλοί "καλοί χριστιανοί" που ψάχνουν σκάνδαλα για να τα κοινοποιήσουν ώστε να κρύψουν πίσω απ' αυτά την δική τους εμπαθή και υποκριτική ζωή, την αμετανοησία τους και το βόλεμά τους.

Εάν έμαθες ότι ο άλλος έπεσε σε κάποια αμαρτία προσευχήσου γι'αυτόν ο Θεός

Ο Χριστός δεν ήλθε στη γη για να κάνει καλούς ανθρώπους,αλλά πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών

 Δημήτριος Παναγόπουλος(

Ιεροκήρυκας)

 Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού εἶναι κατά πάντα καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά καθόλου Χριστιανοί.

  Οὔτε μυρμῆγκι πειράζουνε, ἀλλά μέ τή ζωή τους, ποδοπατοῦνε τόν Χριστό. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πᾶνε κατευθεῖαν στήν κόλαση καί μάλιστα σέ εἰδική κόλαση.

 Νά ξέρετε, ὅτι ἡ κόλαση εἶναι γεμάτη ἀπό καλούς ἀνθρώπους.

  Γιατί ὁ Χριστός δέν ἦρθε στή γῆ, γιά νά κάνει καλούς ἀνθρώπους, ἀλλά ἦρθε γιά νά κάνει πολίτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, νά τούς πολιτογράψει, νά τούς ἀλλάξει τό αἷμα (μέ τή Θεία Κοινωνία) καί ἀπό κοινούς ἀνθρώπους, νά τούς κάνει καινούς.

  Ἄρα τό ζήτημα δέν εἶναι νά εἶμαι καλός ἤ κακός ἄνθρωπος, ἀλλά ἄν εἶμαι μέ τόν Χριστό, μέ τή Ζωή ἤ ὄχι. Εἶναι ζήτημα ζωῆς ἤ θανάτου. Καταλάβατε.....

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ-«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γαρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι» (Λουκᾶ 19, 5).
 Γεμάτη ἀπό ὀξύμωρα καί ἀντιφατικά σχήματα εἶναι ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε σήμερα. Ὁ κοντός ψηλώνει, ὁ ὑψηλός Θεός «κονταίνει» καί πάλι γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ πλούσιος φτωχαίνει, ὁ ἁμαρτωλός δικαιώνεται, ὁ Ἀναμάρτητος «ἁμαρτάνει» κάνοντας παρέα μέ τούς χειρότερους, οἱ ἐνάρετοι σκανδαλίζονται, ὁ Μεγάλος Περαστικός τῆς Ἱεριχοῦς αὐτοπροσκαλεῖται σέ φαγητό, τά δεδομένα χάνονται καί καινούρια δεδομένα ξεπροβάλουν. 
Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τῶν ἀνατροπῶν καί τῶν ἐκπλήξεων ὁ Κύριος ρίχνει ἕνα βλέμμα στόν ἀνεβασμένο στή συκομουριά Ζακχαῖο καί τοῦ φωνάζει ἐπιτακτικά: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

  Ἀπό ποῦ νά κατεβεῖ ὁ Ζακχαῖος; Ἀπό τό δέντρο πού χρησιμοποίησε, γιά νά πάρει τό ὕψος πού τοῦ ἔλειπε.Εἶχε πολλές ἐξωτερικές ἐλλείψεις ὁ ταλαίπωρος. Ἦταν κοντούλης καί αὐτό τοῦ δημιουργοῦσε πολλά ἐσωτερικά συμπλέγματα. Ἦταν ὅμως καί εὔστροφος. Μποροῦσε γρήγορα νά διαχειρίζεται καταστάσεις καί νά λύνει τά προβλήματά του. Τό αἴσθημα τῆς ἔλλειψης καί τοῦ κενοῦ, πού τοῦ δημιουργοῦσε τό μικρό του ὕψος, προσπάθησε νά τό καλύψει μέ τά λεφτά. Προσπάθησε νά ψηλώσει, νά γίνει σημαντικός μέ τή συγκέντρωση τοῦ χρήματος, ἀκόμη καί ἄν αὐτό προϋπέθετε ὅτι ἔπρεπε νά ἀδικήσει τούς ἄλλους. Ἀντί ὅμως νά γίνει σημαντικός, ἔγινε ἁπλῶς μόνον πλούσιος. Ἀνεβασμένος τώρα στή συκομουριά προσπαθεῖ νά δεῖ τό Χριστό. Τά δύο βλέμματα συναντιοῦνται. Τοῦ ἀνθρώπου πού ψάχνει τό Θεό καί τοῦ Θεοῦ πού ἀναζητάει τόν ἄνθρωπο. Αὐτή ἡ συνάντηση στίς ματιές εἶναι καθοριστική. Τόν καλεῖ ὁ Ἰησοῦς νά κατεβεῖ ἀπό τη συκομουριά, ἀλλά στήν πραγματικό- τητα τόν καλεῖ νά κάνει μία κάθοδο ἄλλου εἴδους.

 Τί εἶναι ἡ συκομουριά γιά τό Ζακχαῖο; Εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο, ἕνα δεκανίκι, ἕνα βάθρο, πάνω στό ὁποῖο πατάει γιά νά πάρει ὕψος. Τό ὕψος πού κερδίζει, ὅμως, δέν εἶναι ἀληθινό, δέν εἶναι μόνιμο. Θά τό χά- σει, μόλις κατεβεῖ ἀπό τό δέντρο. Ὁ Κύριος, λοιπόν, καλεῖ τόν κατά βάθος ἀγαθό τοῦτο τελώνη νά κατεβεῖ ἀπό τό ψέμα του. Νά ἐγκαταλείψει τό ψεύτικο βάθρο καί νά σταθεῖ στό ἀληθινό του ὕψος, διότι τελικά αὐτό θά τόν βοηθήσει νά ψηλώσει ἀληθινά, νά γίνει ἕνας γίγαντας. Ἕνας γίγαντας τοῦ πνεύματος, πού θά μείνει αἰώνιο παράδειγμα γιά ὅλους τούς πιστούς στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Τόν καλεῖ νά κατεβεῖ ἀπό αὐτό πού σκέφτηκε καί νά σταθεῖ ὅπως εἶναι μπροστά στό Θεό, γιατί μόνον τότε μπορεῖ νά κερδίσει ὄχι τήν ἀπό μακριά θέα τοῦ Θεοῦ ἀλλά τόν ἴδιο τό Θεό. 
Ἡ συκομουριά ἀποκτάει ἕνα συμβολισμό πού μᾶς ἀφορᾶ ὅλους. Ὁ Κύριος περιέρχεται τούς δρόμους καί τά μονοπάτια τῆς ζωῆς μας καί μᾶς ψάχνει. Ὅταν συναντηθοῦμε, φωνάζει στόν καθένα μας: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι». 

Μᾶς καλεῖ νά κατεβοῦμε ἀπό τό ψέμα μας, ἀπό τά φτιαχτά δεδομένα μας, ἀπό τά βοηθήματα καί τά βάθρα πού δημιουργήσαμε, γιά νά καλύψουμε τά κενά καί τίς ἐλλείψεις πού μᾶς βασανίζουν. Ὁ Κύριος φωνάζει αὐτό τό «κατάβηθι» σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἀπό τήν Ὡραία Πύλη. Μᾶς κοιτάζει κατάματα καί μᾶς λέγει ἀπό ἀμέτρητη καί ἀπίστευτη ἀγάπη: «σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δέν περιμένει νά Τόν προσκαλέσουμε. 
Αὐτοπροσκαλεῖται μέσα μας, γιά νά μᾶς χαρισθεῖ, νά μᾶς εὐλογήσει μέ τήν

Ο μύθος του "Καλού Ανθρώπου"

Ο σημερινός άνθρωπος έχει παγιωθεί σε μια αυτοδικαίωση που συνήθως εκφράζεται ως εξής: «Είμαι καλός άνθρωπος, δε σκότωσα κανέναν, δεν πείραξα κανέναν, δίνω και ελεημοσύνη που και που, οπότε γιατί να μη με σώσει ο Θεός;».
Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι ένας αιώνιος χωροφύλακας και ότι η σωτηρία είναι μια κατάσταση που ο άνθρωπος κερδίζει μέσα από μια τήρηση εντολών του φαίνεσθαι. Μιλάμε για μια τρομερή πλάνη που οφείλουμε να θεραπεύσουμε ώστε ο άνθρωπος να μην κολυμπάει στο ψέμα και την υποκρισία.

Ο άνθρωπος σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες είναι ψυχοσωματική οντότητα. Όπως μας λέει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ψυχή ούτε σώμα αλλά το Όλον αυτού. Οπότε ο άνθρωπος θα μετέχει της Αναστάσεως ψυχοσωματικά και όχι απλά ένα μέρος του.
Οι εντολές και οι καλές πράξεις είναι μέσο της σωτηρίας και όχι αυτοσκοπός για να κερδίσουμε κάτι. Συγκεκριμένα οι εντολές είναι σημεία συνάντησης και σχέσης με τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Το ότι κάποιος είναι εξωτερικά ένας καλός άνθρωπος δε σημαίνει τίποτα, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι αλλά μπορεί να είναι και ένα τίποτα. Μπορώ δηλαδή να πω ένα καλημέρα και από μέσα μου να βρίζω, μπορεί να βοηθάω κάποιον γιατί έχω συμφέρον. Μπορεί να δίνω ελεημοσύνη και να προσδοκώ στο άμεσο μέλλον κάτι. Το θέμα είναι τι καρδιά υπάρχει πίσω από την πράξη ή τη σκέψη και αν αυτή η καρδιά έχει τροφοδότη τον Χριστό ή τον εγωισμό.

Οι πράξεις ωφελούν όταν είναι Χριστοκεντρικές με επιθυμία σταυρικής θυσίας (βλέπε παραβολή καλού Σαμαρείτη), αν όμως είναι ανθρωποκεντρικές τότε η ωφέλεια εξασθενεί στην φθαρτότητα του χρόνου. Mια πράξη που απορρέει από την Τριαδική σχέση διαπερνά το θάνατο.
Αν το θέμα ήταν κάποιες εντολές, τότε δεν μας χρειάζεται η ενσάρκωση. Δεν χρειαζόταν να έρθει ο Θεός στο κόσμο. Οι εντολές είναι μια προπαρασκευαστική