«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

π. Χριστόφορος Χρόνης

Εφημερίος Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου, Επίκουρος Καθηγητής στο ΕΚΠΑ, Θεολογική Σχολή-Τμήμα Θεολογίας

 Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

 Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] 

Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

 Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

Ο Θεός δεν αναλύεται με εμπειρικές μεθόδους...

  

  Όταν ένας Ρώσος κοσμοναύτης επέστρεψε από το διάστημα και ανέφερε ότι δεν είχε βρει τον Θεό, ο διάσημος, πρώην άθεος και μετέπειτα ένθερμος απολογητής του χριστιανισμού, C. S. Lewis απάντησε ότι αυτό ήταν σαν ο Άμλετ να βγαίνει στο μπαλκόνι του κάστρου του ψάχνοντας τον Σαίξπηρ.

 Ο Θεός δεν είναι ένα αντικείμενο στο σύμπαν που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε εργαστήριο και να αναλυθεί με εμπειρικές μεθόδους. 

 Ο Θεός σχετίζεται μ´ εμάς με τον τρόπο που ένας θεατρικός συγγραφέας σχετίζεται με τους χαρακτήρες στο έργο του. 

 Εμείς (οι χαρακτήρες) μπορεί να γνωρίζουμε αρκετά για τον θεατρικό συγγραφέα, αλλά μόνο στο βαθμό που ο συγγραφέας επιλέγει να βάλει πληροφορίες για τον εαυτό του στο έργο. 

 Ο Θεός δεν είναι ένας άνθρωπος στο μπαλκόνι, αλλά ο Θεατρικός Συγγραφέας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσουμε να Τον βρούμε όπως θα βρίσκαμε ένα παθητικό αντικείμενο, με τη βοήθεια της εμπειρικής έρευνας. Αλλά ο Θεός δεν έβαλε απλά κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό Του στο έργο. Έκανε κάτι περισσότερο. Έγραψε τον εαυτό του στο έργο ως τον κύριο χαρακτήρα στην ιστορία, όταν ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη και αναστήθηκε από τους νεκρούς

π. Χριστόφορος Χρόνης

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Σε ένα εγγενώς τυχαίο και άσκοπο σύμπαν δεν μπορεί να τεθεί θέμα του ποια μπορεί να είναι η ‘σωστή’ κατεύθυνση των πραγμάτων. Και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει και κάποια ηθική σταθερά. Δεν μπορεί να υπάρξει το καθήκον της αγάπης, της θυσίας και της επιδίωξης δικαιοσύνης. Σε μια τέτοια περίπτωση η ηθική δεν μπορεί παρά να είναι θέμα προσωπικού γούστου, κοινωνικής σύμβασης ή μιας καθαρά χρησιμοθηρικής εναρμόνισης με αυτό που επιτάσσει η συγκυρία ενός τυφλού εξελικτισμού.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι.
Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά:
«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ.
Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα:
«Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία».
Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.
π.Βασίλειος Θερμός

Η περί δυνάμεως θεωρία του Νίτσε

 Μόνιμη επιδίωξη των αθέων είναι η απόκτηση δυνάμεως με κάθε μέσο, διότι όλη η ζωή τους είναι οικοδομημένη πάνω στην ηθική φιλοσοφία του Fr. Nietzsche, η οποία έχει ως βασική της αρχή την «δίψα της δύναμης». Αυτή η δίψα είναι κατά τους αθέους η πηγή και ο κινητήριος μοχλός κάθε ανθρώπινης προσπάθειας και ενέργειας. Ζούμε, υπάρχομε και κινούμεθα για ν'αποκτήσομε δύναμη! 

Κάτω από την πίεση αυτής της δίψας για απόκτηση δυνάμεως ο άνθρωπος μπορεί, κατά τον Νίτσε, να αναγκάσει ακόμη και τα άστρα να στρέφονται γύρω του, να γίνει ο ίδιος κριτής του εαυτού του και εκδικητής του νόμου του, κι ακόμη να αναδειχθεί σε μια νέα δύναμη, σ'ένα νέο Δίκαιο, και σ'ένα τροχό που να κυλάει μόνος του. Όποιος δεν μπορεί να τα κατορθώσει αυτά, πρέπει να σκύψει να περάσουν από πάνω του οι «εκλεκτοί και δυνατοί», αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν ως δικό σου το δικό τους καλό!

 Ο Νίτσε με τον Ζαρατούστρα του υπόσχεται μια νέα ζωή, στην οποία τη θέση του Θεού θα κατέχει ο δικός του «υπεράνθρωπος», ο οποίος είναι και η μόνη ύψιστη ανθρώπινη αξία! Στη νέα αυτή ζωή, που θα κυριαρχεί ο «νιτσεϊκός» υπεράνθρωπος, κάθε τι το οποίον θα τείνει σε απόκτηση δυνάμεως είναι αγαθό, και ό,τι προέρχεται από την αδυναμία του ανθρώπου είναι κακό. Στον νέο «νιτσεϊκό» αυτό κόσμο οι άνθρωποι πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, δημιουργικοί,, αποφασιστικοί. Οι αδύνατοι και δειλοί, οι ταπεινοί και «φτωχούληδες», δεν έχουν θέση σ'αυτό τον κόσμο των δυνατών και σκληρών, και πρέπει να εξαφανισθούν!

Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας,...

 Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας, αὐτὴ ποὺ τραβᾶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀπώλεια, εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας τῆς κυριάρχησε στὶς ψυχὲς τῶν ραθύμων ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια καὶ τοὺς ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ Θεό. 

 Αὐτοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεὸ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καὶ μᾶς φώτισε, ἢ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς καὶ μόνο στὰ λόγια καὶ ὄχι στὴν πράξη. Πιστεύουν ὅτι μόνο στοὺς παλιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καὶ σ’ ἐμᾶς.

 Νομίζουν πὼς οἱ μαρτυρίες τῆς Γραφῆς περὶ Θεοῦ δὲν ἀφοροῦν αὐτούς, ἀλλὰ ἄλλους ἢ ἐκείνους ποὺ τὶς ἔγραψαν, καὶ βλασφημοῦν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, ἀφοῦ ἀπαρνοῦνται τὴν ἀληθινὴ καὶ μὲ ἐπίγνωση εὐσέβεια.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης (ρλζ΄[137] ὠφέλιμα κεφάλαια.Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, Τόμος Δ΄).

πηγή

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

 Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι. 

 Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά: 

«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ. 

 Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα: 

 «Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία». 

Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

Οἱ εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

  Ὁ εὐρωπαῖος ἄνθρωπος, ὁ διανοούμενος, ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἀκάθαρτη καρδιά καί τό ρυπαρό μυαλό, ὁ ἄνθρωπος μἐ τόν ἡδυπαθῆ χαρακτῆρα, ἔκανε συμβόλαιο μέ τό διάβολο, ἀνανέωσε τό παλιό συμβόλαιο τοῦ Ἀδάμ, γιά νά πραγματοποιήσει τό θέλημα τοῦ διαβόλου καί θέλησε, μέ τή βοήθειά του, νά γίνει θεός. Πράγματι οἱ εὐρωπαῖοι ἄνθρωποι ἄν καί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὑποτάχθηκαν στόν διάβολο, ἀρνούμενοι τόν Χριστό, γιά νά πάρουν τό παράσημο πού θά τούς ἔκανε θεούς. Καθένας τους ἀρνήθηκε τόν Χριστό, ἔφτυσε τό σταυρό, γονάτισε στό διάβολο καί ἀμέσως πῆρε τίτλους, λόρδος, βαρόνος, στρατηγός...

Ὁ διάβολος ἔδωσε ψεύτικη ὑπόσχεση στήν Εὐρώπη πώς θά κάνει τούς εὐρωπαίους ἀνθρώπους θεούς, μέ τήν προϋπόθεση νά τόν προσκυνοῦν. Οἱ εὐρωπαῖοι τόν προσκύνησαν, ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.
Μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό. Στή διάρκεια τῶν δύο χιλιάδων χρόνων, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔγιναν μικροί θεοί ἤ υἱοί Θεοῦ. Μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς πίστης, τῆς καλοσύνης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς δικαιοσύνης, μέ τίς ἐνάρετες πράξεις, τά δάκρυα, τό μαρτύριο, τή θυσία.

Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί!

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.EΠΙΣΤΟΛΕΣ

Μού γράφεις, ότι συνάντησες έναν πού δέν πίστευε στόν Θεό, μά σέ ήταν πολύ δεισιδαίμονας!Δέν πίστευε σέ Θεό!
Όμως έτρεχε στίς τσιγγάνες από παιδί, νά τού πούν τήν μοίρα του!
Καί υποστήριζε, ότι ή μαγική τέχνη τών τσιγγάνων είναι επάνω από όλες τίς επιστήμες. Φοβόταν πολύ τό κακό πού έβλεπε. Άν γινόταν κάποιο ατύχημα στόν δρόμο του, γύριζε τό κεφάλι του αλλού!
Τήν Τρίτη τήν θεωρούσε γρουσούζικη ημέρα. Τέτοια ημέρα ούτε εργαζόταν, ούτε κάν έβγαινε από τό σπίτι του!
Τόν αριθμό 13 τόν απόφευγε σάν τήν φωτιά! Κάποιος έγραψε αστειευόμενος τό νούμερο 13 στήν καρέκλα, πού είχε τεθεί μπροστά του. Καί εκείνος τού τήν κοπάνισε μέ μανία στό κεφάλι!
Κατά τά άλλα ήταν... μορφωμένος άνθρωπος!

 Γιατί απορείς, αγαπητέ μου;
Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί! Φαίνεται αφύσικο. Και όμως είναι τό πιό φυσικό. Ψέμα καί τό ένα, ψέμα καί τό άλλο. Καί τά δύο προέρχονται από εκείνον, πού ό Χριστός τόν ονόμασε ''πατέρα τού ψεύδους''. Ή αλήθεια είναι πάντα ή ίδια, ενώ τό ψέμα μοιάζει μέ τόν χαμαιλέοντα, πού αλλάζει συνεχώς χρώματα. Δέν είναι καθόλου αφύσικη η σχέση της αθεΐας με την δεισιδαιμονία, όπως νόμιζες! Πάνε τόσο φυσικά μαζί, όσο η φωτογραφία με την κορνίζα. Χωρίς Θεό, το κάθε τι καταντάει κορνίζα της δεισιδαιμονίας. Το ένα ψέμα αναζητεί το άλλο. Όταν ο βασιλιάς Σαούλ έπαυσε να υπακούει στον Θεό, δια του Προφήτου Σαμουήλ, κατέφυγε στην εγγαστρίμυθο μάγισσα της πόλεως, Αενδώρ, να του ειπεί την αλήθεια να της ζητήσει συμβουλή!

Η όποια επιστήμη, δεν είναι σε θέση να παράσχει απόδειξη περί της υπάρξεως ή μη του Θεού

 «Η ύπαρξη του Θεού δεν ανιχνεύεται επιστημονικά αλλά πιστεύεται βιωματικά. Την αλήθεια αυτή την κατάλαβε η σύγχρονη επιστήμη, κυρίως η Αστροφυσική, και γι' αυτό δεν έβαλε τον Θεό κάτω από το μικροσκόπιο, ούτε όμως και απέναντι από το τηλεσκόπιο. Έχει γίνει επιτέλους κατανοητό και από τις καλούμενες θετικές επιστήμες ότι το περιεχόμενο του «επιστητού» είναι «κτιστό και άκτιστο».

  Άκτιστο είναι ο Θεός, ο οποίος, όπως είπαμε, δεν ανιχνεύεται «φυσικώς», αλλά «γινώσκεται» εμπειρικώς, ή άλλως βιωματικώς. 

 Κτιστό είναι το σύμπαν, το οποίον και μόνο υπόκειται στην επιστημονική έρευνα.

 Η γνώση του ακτίστου παρέχεται με την πίστη, ενώ του κτιστού με την επιστήμη. Επομένως η επιστήμη, ή όποια επιστήμη, δεν είναι σε θέση να παράσχει απόδειξη περί της υπάρξεως ή μη του Θεού, διότι το Θείο δεν εμπίπτει στον κύκλο του αντικειμένου της όσο και αν διευρυνθεί αυτό εις το μέλλον»

Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.51

πηγή

Η ειδωλολατρία της αθεΐας.

  Έχω τη γνώμη πως κατά βάθος δεν υπάρχουν κατά κυριολεξία άθεοι και άπιστοι, και μόνο κατ' επίφαση εμφανίζονται έτσι! Κι αυτό γιατί οι εμφανιζόμενοι ως άθεοι και θεό έχουν και πιστεύουν σ' αυτόν. Με την διαφορά ότι ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός Θεός που όλοι εμείς οι άλλοι ομολογούμε και πιστεύουμε. Αυτό όμως δεν τους καθιστά στην κυριολεξία άθεους. 

Ποιός είναι ο θεός των «αθέων» και «άπιστων»;

 Ο «Άνθρωπος», ο εαυτός τους! 

Δόγμα της αθεΐας είναι: «Θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος!».

 Είναι λάθος λοιπόν να πιστεύουμε πως υπάρχουν άθεοι! Δεν υπήρξαν ποτέ και ούτε θα υπάρξουν ποτέ. 

 Είχε δίκαιο ο G. Chesterton όταν έλεγε: «Όταν κάποιος παύει να πιστεύει στον Θεό αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύει σε τίποτε. Πιστεύει σε οτιδήποτε!». 

 Η πολυθεΐα των αθέων είναι ανεξάντλητη. Πιστεύουν σε όλα τα άλλα εκτός από τον Θεό. Προπάντων όμως πιστεύουν στον εαυτό τους. Όλοι αυτοί οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι ως άθεοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ειδωλολάτρες. Είναι λάθος να πιστεύομε πως καταργήθηκε η ειδωλολατρία. Δεν καταργήθηκε, μεταλλάχθηκε, άλλαξε προσωπείο, «εξανθρωπίσθηκε», με την έννοια ότι απαρνήθηκε τα εκτός του ανθρώπου είδωλα, τα χειροποίητα, και έμεινε πιστή σε ένα και μόνο, που είναι το κυριώτερο αλλά και το πιο φοβερό απ' όλα τ' άλλα, στον «άνθρωπο»! 

Καί πίνουμε, πίνουμε ἀπ᾿ αὐτά τά ὕδατα τοῦ θανάτου, χωρίς νά ὑποπτευώμαστε τήν καταστροφή μας.

Στίς ἡμέρες μας, οἱ γραμματισμένοι ἄνθρωποι ὑψώνουν ἕνα πελώριο εἴδωλο
καί προστάζουν ὅλους νά τό λατρεύουν, λατρεύοντάς το καί οἱ ἴδιοι.
Αὐτό τό εἴδωλο εἶναι ἡ φιλολογία τῆς Ἀρνήσεως, τό ἀποκύημα τοῦ ἀπίστου καί ὑπερηφάνου λογικοῦ.
Ὁ Ἀρχέκακος σοφίσθηκε ἕνα νέο εἶδος εἰδωλολατρίας μέσα στούς κόλπους τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, μιᾶς εἰδωλολατρίας λεπτεπιλέπτου, πού ἀνταποκρίνεται στίς πνευματικές ροπές τοῦ αἰῶνος.
Τί δύναμι ἔχει ὁ Σατανᾶς! Πῶς κατορθώνει νά ξεστρατίζη τή φτωχή ἀνθρωπότητα ἀπό τήν ἁγνή πίστι τοῦ Χριστοῦ!
Μέ τί ἐπιδεξιότητα ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στόν Ἅδη, ἀφήνοντάς τους νά νομίζουν ὅτι βαδίζουν πρός τήν ἀλήθεια!
Θεέ μου! Μᾶς ἐξοντώνει μέ μέσον τήν ἴδια τή διάνοιά μας, πού τήν ἔκτισες γιά νά μᾶς ὁδηγῆ σέ σένα, τόν αἰώνιο, τόν ζῶντα Θεό.
Μᾶς βυθίζει στά δικά του βρωμερά νερά, στερῶντας μας τό «ὕδωρ τό ζῶν» τοῦ Λόγου σου.
Καί πίνουμε, πίνουμε ἀπ᾿ αὐτά τά ὕδατα τοῦ θανάτου, χωρίς νά ὑποπτευώμαστε τήν καταστροφή μας.

 Ἅγιος Ἰωάννης τῆς ΚροστάνδηςἈπό τό βιβλίο: ''Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου'' σελ. 269.

πηγή

Βάλτε τα μικρά αγνά παιδάκια να προσευχηθούν, για να μας σώσει ο Θεός και από χειρότερα.

Ντρεπόμαστε να κάνουμε τον Σταυρό μας.

 Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για τον Χριστό.
Ντρεπόμαστε να πάμε εκκλησία.
Ντρεπόμαστε να εξομολογηθούμε.
Ντρεπόμαστε να είμαστε παιδιά του Χριστού.
Ο Χριστός δεν ντράπηκε να σταυρωθεί και εμείς ντρεπόμεθα να κάνουμε τον Σταυρό μας. Ντροπή μας! Και που να μας βάλουν και μαχαίρι στο λαιμό για την πίστη!
Χριστιανοί μου, λυπάμαι να το πω, αλλά θα το πω.
Βρέθηκα εφέτος στην Βουλή ήταν σχεδόν όλοι οι Βουλευτές. Απ᾽ αυτούς πολύ λίγοι έκαναν το Σταυρό τους. Καμμιά δεκαπενταριά περίπου (πολλούς είπα!). Οι άλλοι όχι!
Τι προκοπή τότε να δούμε, χριστιανοί μου, όταν οι άρχοντές μας είναι αλειτούργητοι και ασταύρωτοι και θεσπίζουν διατάγματα, που βγάζουν οι εχθροί του Σταυρού; Τι προκοπή να δούμε; Χαθήκαμε!
Βάλτε τα μικρά αγνά παιδάκια να προσευχηθούν, για να μας σώσει ο Θεός και από χειρότερα.

Μακαριστός Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας.

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ένας διωκόμενος Χριστιανός έκρυβε τόσα χρόνια αυτό το Ιερό Βιβλίο με κίνδυνο της ζωής του.

Γενάρης του 1991.Τα Ελληνοαλβανικά σύνορα ανοίγουν και ο Παράδεισος του πρώτου στην ιστορία Συνταγματικά Αθεϊστικού Καθεστώτος ξεγυμνώνεται. Έμελλε λόγω επαγγέλματος να βιώσω αυτές τις ιστορικές στιγμές στην καρδιά των γεγονότων.
Για να γραφούν όλα όσα είδαμε και ζήσαμε χρειάζεται βιβλίο, θα σταθώ μόνο σε ένα ασήμαντο φαινομενικά περιστατικό.
Ήταν οι παγωμένες ημέρες που δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες εγκατέλειπαν καταδιωκόμενοι, τον Επίγειο Παράδεισο των Αποτυχημένων στην Πράξη Υλιστικών Θεωριών.
Σκελετωμένοι άνθρωποι, πεινασμένοι, ρακένδυτοι και φοβισμένοι.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών στιβαγμένοι μέσα σε στρατιωτικά οχήματα, τους μεταφέραμε από τα χιονισμένα βουνά και τις χαράδρες της Μουργκάνας, στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας.

Μια ώρα περίπου ενός ορεινού, παγωμένου και δύσκολου δρόμου.

Στο τέλος μιας ημέρας πολλών τέτοιων δρομολογίων και ενώ ο στρατιώτης-οδηγός σκούπιζε την καρότσα του οχήματος, διακρίνω μέσα στο σκοτάδι να πετιέται μαζί με τα σκουπίδια και ένα βιβλίο. Το παίρνω και βλέπω ότι ήταν μια παλιά μισοσκισμένη και ραμμένη Καινή Διαθήκη στα Αλβανικά, η οποία είχε πέσει από κάποιον έτσι όπως ήταν στιβαγμένοι. Δεν υπήρχαν τα δυο πρώτα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Μάρκου και δεκατέσσερα σχεδόν κεφάλαια από τον Λουκά. Άρχιζε με την μισή προς το τέλος, παραβολή του Ασώτου. Έλειπαν επίσης τα πέντε τελευταία κεφάλαια της Αποκάλυψης.
Και όμως έτσι σκισμένη, μισή όπως ήταν κάποιον στήριζε.

Επενοησαν λοιπον να διαβρωσουν την πιστη της υπαρξης του Θεου.

Ο Ανθρωπος, οπου μοχθεί ,οπου αγωνίζεται με αγάπη και αυτοθυσία...
ανάλογα και τις βαθιες τασεις των ταλάντων του...εκει και χαριτωνεται απο τον Θεον.
Ειδαμε τον Αγιο Παισιο να φλέγεται απο αγαπη στον συνανθρωπο,να αναλώνεται ολος για την ωφελεια του ...Και ο Κυριος τον στολισε με τοσα χαρισματα...παρακλησεως, ιάσεως,διορασης και προορασης για τη διακονία του αδερφου... και επισης, τον κατέστησε προφητη του γένους .

Ειδαμε τον Αγιο Πορφυριο να παίρνει (μαζι με τοσα αλλα)μεγα χαρισμα γνώσεως των οντων.

Με αυτα τους τα χαρισματα οι Αγιοι,επαληθεύουν εν εαυτω τα προς σωτηριαν ερωτηματα που τους γεννωνται.
Για την σωτηρια,τον αδερφο,τον κοσμο ,το μέλλον του...
Κι'αυτα που επαληθεύουν εν εαυτω...γινονται πεδία θερμότατης προσευχης...
Για να προλάβουν λυπηρα,αναζητήσουν λυσεις φιλαδελφειας.
Ετσι όταν τους ρωτουσες για καποιο θεμα... συνήθως σου παρουσιαζαν μερος της γνωσης που απεκτησαν απο την "εν εαυτω,Χάριτι επαληθευση, αποκάλυψη " που ειχαν.

Ο γερων Δαμασκηνος με τον πνευματικο του Αγιο Πορφυριο.

Μια μερα ρωτησα τον γεροντα Δαμασκηνο [Κατρακούλη] ...
-Γεροντα,Υπάρχουν ένα σωρο θεωρίες για την υπαρξη του ανθρώπου..και υπάρχουν και απολιθώματα ... πχ του Νεατερνταλ...και αν βγω και ισχυριστω
τη θεση της Εκκλησίας...το λιγοτερο θα με ειρωνευτουν!

Και απαντησε ο γέρων.
-Στην εποχή μας σκοτεινά κέντρα επιδιώκουν να καταργήσουν τον Χριστιανισμό στη γη και να επιβαλλουν σαν θρησκεια τον σατανισμο.

Τι μεγάλη η δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού.

Ποια επιστροφή έδειξε ο Άσωτος υιός; (Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

  Σκέψου, αγαπητέ, την επιστροφή του δυστυχισμένου νέου στο πατρικό σπίτι και τα αίτια, που τον παρακίνησαν, τα οποία ήταν τρία· 

 το πρώτο ήταν διότι στοχάστηκε με προσοχή την αθλιότητα της καταστάσεώς του· το δεύτερο διότι σύγκρινε την αθλιότητά του με την ευτυχία εκείνων, που κατοικούσαν στον πατρικό του οίκο και τρίτο, διότι έλαβε μία ζωντανή ελπίδα, ότι θα τον συγχωρήσει ο πατέρας του, όπως τόσες άλλες φορές τον συγχώρησε· και έτσι επιστρέφοντας επέτυχε την ποθούμενη συγχώρηση· «Τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίσθηκε, έτρεξε και τον αγκάλιασε σφικτά και τον καταφιλούσε» (Λουκ. 15, 20). 

  Όλα αυτά είναι ανάγκη να τα κάνεις και εσύ, αδελφέ, με πολλή φροντίδα και να έλθεις στον εαυτό σου, όπως λέει ο Προφήτης: «Μετανοήστε οι αποστάτες και επιστρέψτε με όλη σας την καρδιά στον Θεό» (Ησ. 46), , συλλογιζόμενος με προσοχή τη μεγάλη δυστυχία, που παθαίνει η ψυχή σου, όταν βρίσκεται μακριά από την χάρη του Θεού. Μη θελήσεις να κάνεις και εσύ σαν εκείνους τους δούλους, οι οποίοι, αφού σκληρύνει το δέρμα τους, δεν αισθάνονται το ραβδί του αφέντη τους· ούτε να φθάσεις και εσύ να ονομάζεις ειρήνη το αποκορύφωμα όλων των κακών, που δοκιμάζεις, όπως έχει γραφτεί: «Έπειτα, σαν να μην ήταν αρκετό γι’ αυτούς να πλανώνται στην περί του αληθινού Θεού γνώση, περιέπεσαν και σε άλλα κακά. Ζώντας εξ αιτίας της αγνοίας τους αυτής σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, ονομάζουν ειρήνη τις τόσες και τέτοιες συμφορές τους». [Σοφ. Σολ. 14, 22].

 Δεν ξέρεις πόσες ενοχλήσεις δοκιμάζουν οι ταλαίπωροι αμαρτωλοί, που είναι μακριά από τον Θεό; Δε ξέρεις πόσες δυσκολίες έχουν; Πόσες στενοχώριες; Πόση λύπη και πόνο στην καρδιά; Γιατί έχουν στερηθεί τη θεία χάρη; Γιατί δεν κοινωνούν τα άχραντα μυστήρια; Και γιατί δεν απολαμβάνουν αοράτως τις βοήθειες από τον Θεό; Και εσύ γιατί μένεις αναίσθητος σε όλες αυτές τις ζημιές; Δε γνωρίζεις πως μία μόνο ζημιά από αυτές και μάλιστα η στέρηση των μυστηρίων, είναι μία ανυπόφορη ζημιά και ένας αληθινός θάνατος της ψυχής; Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος στον νέο Κανόνα του «θάνατο» και «μάχαιρα» ονομάζει τη στέρηση της Θείας Κοινωνίας και την καθαίρεση. 

 Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν ήλθες ακόμα στον εαυτό σου, αλλά βρίσκεσαι ακόμη έξω από τον εαυτό σου· και γι’ αυτό και έλεγε: «Πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί και εγώ πεθαίνω από την πείνα;» (Λουκ. 15, 17), όπως βεβαιώνει και ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος λέγοντας: 

«Εκείνος αν και στερήθηκε, αφού απομακρύνθηκε από τον κοινό Πατέρα και τροφέα και Δεσπότη, όταν έπεσε σε λιμό ισχυρό και αισθάνθηκε καλά τη στέρηση, μετανόησε και επέστρεψε και ζήτησε και πάλι έτυχε της θείας και ακήρατης τροφής»(Λόγος εις την αυτήν παραβολή). 

Καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησε, καί ἰδού καλά λίαν...

“Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν”

(Γεν. 1,31)

πηγή

Ο πρώτος που αποκαλύπτει την αγία χαρά του μαρτυρίου ήταν ο Άγιος Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου…

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

 Σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή, μια δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή. Γιατί σήμερα ο μεγαλύτερος άνδρας μεταξύ εκείνων που γεννήθηκε από γυναίκα, Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου, θανατώνεται. Την Μεγάλη Παρασκευή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον Θεό, σταυρώνουν τον Θεό. Στη σημερινή αγία μεγάλη γιορτή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον μέγιστο όλων των ανθρώπων. Δεν είμαι εγώ που επέλεξε να χρησιμοποιήσει την έκφραση «τον μείζονα.» Τι είναι ο επαίνος μου για τον μεγάλο και ένδοξο Πρόδρομο του Κυρίου, τον οποίο ο Κύριος επαίνεσε περισσότερο από οποιονδήποτε μεταξύ των ανθρώπων, περισσότερο από όλους, από τους Αποστόλους, τους Αγγέλους, τους Προφήτες, τους δικαίους, τους Σοφούς; Από τον Κύριο ειπώθηκε γι ‘αυτόν: ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού … (Ματθ. 11,11). Σε όλη τη Δημιουργία, δεν υπάρχει κανένας μεγαλύτερος επαίνος.

 Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή. Σκεφτείτε: οι παράλογοι άνθρωποι σκοτώνουν τον μεγαλύτερο των δικαίων…. Σκεφτείτε: τι κάνουν οι αντίπαλοι του Χριστού, ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να φωνάζουν. “Σταυρώστε Τον, σταυρώσον Αυτόν; !”

 Τι είναι αυτό; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ο κόσμος έχει γίνει ένα τρελοκομείο! Οι άνθρωποι δεν θέλουν το Θεό, δεν θέλουν τον μεγαλύτερο Δίκαιο όλου του κόσμου. Ποιόν θέλουν; Ποιόν προτιμούν; Ποιόν ορίζουν στη θέση του Χριστού; 

Με ποιόν θα αντικαταστήσετε τον Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή; Με τον εαυτό σας ;!

 Ω σκώροι! Ω, μικροσκοπικά έντομα θνητά! Ναι, όταν οι άνθρωποι τρελαθούν από την υπερηφάνεια, όταν από την εγωιστική υπερηφάνεια χάνουν την λογική τους, δεν έχουν ανάγκη από τον Θεό, δεν έχουν ανάγκη από την αλήθεια του Θεού. 

Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας...

Ἰωάννης Ἰανωλίδε, 1985

 Σ᾿ αὐτόν τόν αἰῶνα ὁ ἡρωϊσμός νικήθηκε ἀπό τήν δειλία, ἡ ποιότητα γιά τήν ζωή ἀντικαστάθηκε ἀπό τήν ποσότητα, ὁ ἄνθρωπος ὑποτάχθηκε ἀπό τήν τεχνοκρατία, τό πνεῦμα ὑποδουλώθηκε ἀπό τήν ὕλη, ἡ ἀλήθεια παρεξηγήθηκε διαλεκτικά, τό καλό λησμονήθηκε μέ πολλή κακία καί οἱ χριστιανοί διώχθηκαν ἀπό τούς ψευδοχριστιανούς.

Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας, διότι οἱ βασικότεροι συντελεστές του κάνουν τήν ζωή του ἀβίωτη.

 Οἱ πλούσιοι δέν χορταίνουν πιά ἀπό τά πλούτη τους καί θέλουν νά κυριαρχοῦν σ᾿ ὅλη τήν γῆ καί οἱ ἰσχυροί αὐτοῦ τοῦ κόσμου δέν ἔχουν ὅρια τῆς δεσποτοκρατίας τους καί πνίγουν κάθε ἀντίδραση τοῦ κόσμου. 

Ἡ τεχνολογία μᾶς ὑποδουλώνει συνεχῶς καί ἐμᾶς καί τήν φύση καί μᾶς ἔγινε ἕνας τραγικός ἐφιάλτης. Δέν θέλουν οὔτε νά πεθάνουμε πιά καί γι᾿αὐτό τόν λόγο δολοφονοῦμε τούς τοκετούς τῶν μητέρων, πού ἀναγγέλλουν τήν ἐμφάνισή τους πρίν μποῦν ποτέ στήν ζωή.
Μισοῦμε ἀλλήλους τόσο πολύ, ὥστε ἐγίναμε ἀναίσθητοι στήν ἀμοιβαία θλίψη πού μόνοι μας τήν προκαλοῦμε. Οἱ διεστραμμένες αἰσθήσεις μας εἶναι ἐξεγερμένες καί καταβεβλημένες. Ἔχουν κυριέψει τόν νοῦ καί τήν καρδιά τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀξίες αὐτοῦ τοῦ κόσμου πηγάζουν ἀπό ἐγωϊσμό, ὑλισμό καί ἀθεϊσμό. Ἕνας κόσμος χωρίς Θεό καί χωρίς ψυχή.

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη

Ελευθέριος Ανδρώνης

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη σε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα (Μέρος Α’)''

...Ως συνέντευξη… περιωπής παρουσιάστηκε από το «Πρώτο Θέμα» το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό παραλήρημα του 80χρονου συγγραφέα, Δημήτρη Δημητριάδη. Μια κατάθεση αλλοπρόσαλλων απόψεων και θλιβερών επιχειρημάτων που επιβεβαιώνει ότι εν πολλοίς οι σημερινοί (αποκαλούμενοι) άνθρωποι του «πνεύματος», μοιάζουν περισσότερο με μανιώδεις χρήστες… οινο-πνεύματος.

Ποιος είναι ο Δημήτρης Δημητριάδης; Είναι συγγραφέας (γνωστός για το πεζογράφημα «Πεθαίνω σαν χώρα»), δραματουργός και μεταφραστής έργων, γνωστός για το απύθμενο μίσος του για την Ορθοδοξία. Εκφράζοντας ανοιχτά τα φιλομητσοτακικά του αισθήματα, την περίοδο της πανδημίας χαρακτήρισε την Εκκλησία «καρκινοπαθή περιοχή» που την «εκμηδένισε» ο κορωνοϊός, επειδή «δεν μπόρεσε να σώσει ούτε έναν πληγέντα από τον ιό». «Ο ιός εκμηδένισε τον ΣΥΡΙΖΑ και την Εκκλησία», είχε πει σε συνέντευξή του από εκείνη την περίοδο. Καταλάβατε περί τίνος στρατευμένου «φρούτου» πρόκειται. Και πού να δείτε παρακάτω....

Η συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» δείχνει εξαρχής τις κομπλεξικές προθέσεις της. Το απόλυτο ζητούμενο του Δημητριάδη είναι να πετάξει στην Ορθοδοξία όσες περισσότερες ακαθαρσίες μπορεί, από το περίσσευμα παραγωγής του εγκεφάλου του. Με ψέματα και προπαγάνδα καφενείου. Με γελοία άλματα λογικής και ανικανότητα κριτικής σκέψης. Με φληναφήματα και αερολογίες του ποδαριού. Διακατέχεται από έναν αθεϊστικό φονταμενταλισμό, συγκεκαλυμμένο με λίγη ψευτο – διαννοουμενίστικη μπογιά που με τις πρώτες αράδες της συνέντευξης σβήνει, και αποκαλύπτει την παχιά σκουριά που υπάρχει από κάτω.
...Τα επιχειρήματά του είναι ρηχά μέχρι αηδίας και πολλές φορές βασίζονται σε φρικτά ψέματα, είτε ηθελημένα – είτε από άγνοια. Ένας ψευδοφιλόσοφος σε πλήρη σύγχυση ιδεών, ο οποίος πουλάει «ελευθερία» και την ίδια στιγμή βαλτώνει στα βουρκόνερα του οπαδισμού και του τυφλού δογματισμού.

Ο απώτερος στόχος – όπως θα δούμε παρακάτω – είναι να σβήσει από τον χάρτη της κοινωνίας η Ορθοδοξία, γιατί δυσκολεύει άτομα σαν τον Δημητριάδη να αποκτηνωθούν και να απολαύσουν τους ζωώδεις καρπούς του πανσεξουαλισμού. Η αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Ορθοδοξίας «ενοχλεί» την τάση των υλιστών να ζήσουν τη ζωή τους σαν τετράποδα που χρησιμοποιούν το αυτεξούσιο μόνο για την τέρψη της σάρκας, και αφού θεωρούν ότι η ζωή εκμηδενίζεται κάτω από το μάρμαρο του τάφου, διεκδικούν το δικαίωμα να δαιμονοποιηθούν ελεύθερα σε τούτη τη ζωή, τη μοναδική ζωή που πιστεύουν.
Με λίγα λόγια, το διακύβευμα ατόμων σαν τον Δημητριάδη είναι η ολοκληρωτική, απόλυτη, καθολική απελευθέρωση του σεξ (για να ευχαριστηθούν ως ασύδοτα κτήνη μερικές δεκαετίες ζωής), με κάθε πιθανή ανωμαλία και σπάζοντας κάθε κοινωνικό και ηθικό φραγμό. Όπως πολλοί μπουρδολόγοι της συνομοταξίας του Δημητριάδη (βλέπε Τατσόπουλο, Αλικάκο κ.α.), ο συγγραφέας έχει μαύρα μεσάνυχτα από Ορθοδοξία, δηλαδή δεν έχει ιδέα τι διδάσκει εκείνο που με τόση λύσσα πολεμά. Του φτάνει μόνο να το πολεμά. Κλασσική συμπεριφορά άθεου ταλιμπάν δηλαδή...