Ο «χορός του Ησαΐα»

Η ΦΡΑΣΗ “χορός του Ησαΐα” με τη σημασία «γάμος» (π.χ. "Πότε θα χορέψετε τον χορό του Ησαΐα;") προέκυψε από παρασύνδεση με τον ύμνο του γάμου “Ἡσαΐα χόρευε”, όπου όμως το ρ. "χορεύω" έχει τη σημασία «χαίρομαι, σκιρτώ από χαρά».
Ο ψαλλόμενος ύμνος στην πραγματικότητα προτρέπει τον Ησαΐα να χαίρεται (“χόρευε”), επειδή εκπληρώθηκε η προφητεία του ότι η Παρθένος θα γεννήσει τον Εμμανουήλ, τον Μεσσία (Ησ. 7,14: «ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»):
❝ Ἡσαΐα χ ό ρ ε υ ε ,
ἡ Παρθένος ἔσχεν ἐν γαστρί,
καὶ ἔτεκεν υἱὸν τὸν Ἐμμανουήλ,
Θεόν τε καὶ ἄνθρωπον,
Ἀνατολὴ ὄνομα αὐτῷ·
ὃν μεγαλύνοντες,
τὴν Παρθένον μακαρίζομεν. ❞

ΟΜΩΣ, η επιλογή του ύμνου πιθανότατα δεν έγινε μόνο για το νόημά του (η σάρκωση εκ παρθένου)· πολλοί ύμνοι θα μπορούσαν να είναι πιο ταιριαστοί για το μυστήριο του γάμου.

Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ποτήρι γεμάτο πίκρα με μια σταγονίτσα μέλι.(Ηγουμένη Νυμφοδώρα)

Ιερά Μονή Παναγίας Κρεμαστής Ηλείας
[...]

«Περάστε να προσκυνήσετε την Παναγία, και θα έρθει η Ηγουμένη να σας δει». Στο μικρό εκκλησάκι το λιγοστό φως που μπαίνει από τα μισόκλειστα παράθυρα, δημιουργεί μια κατανυκτική ατμόσφαιρα… σχεδόν Βιβλική. Η Ηγουμένη Νυμφοδώρα, παρά τα 88 της χρόνια και τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν το τελευταίο διάστημα, μας υποδέχεται με μεγάλη χαρά. Το βλέμμα της καθάριο και ζεστό. Όπως και ο λόγος της, ξεκουράζει τις ψυχές των ανθρώπων.

«Εδώ είναι το σπίτι της Παναγίας. Το φυλάμε με πόνο, με χαρά, με αγάπη. Αφιερωθήκαμε και δώσαμε τη ζωή μας. Μας κάλεσε η Παναγία… Μας άνοιξε την πόρτα και ήρθαμε μέσα», ήταν τα πρώτα της λόγια, καλωσορίζοντάς μας.

Η Ηγουμένη μπήκε στην Ιερά Μονή το 1958, νεαρό κορίτσι, όταν ένιωσε το πρώτο της κάλεσμα. Για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, δανείζεται ένα στιχάκι από το αναγνωστικό όταν ήταν μαθήτρια : «Τα χρόνια περνούν, οι αιώνες βαίνουν, τα λόγια πετούν, μόνο τα καλά μένουν… Έτσι είναι τα πράγματα, αν τα ζούμε και τα βιώνουμε έτσι. Δεν πάει χαμένο τίποτα. Ας μην το βλέπουμε εμείς τώρα. Τα βλέπει ο Θεός, και τα κανονίζει όλα. Και κάποια στιγμή φαίνονται… Θα ακουστούν, θα λεχθούν. Το κακό πρέπει να αποφεύγουμε παιδί μου στη ζωή μας. Ζημιές και καταστροφές κάνει μόνο».

»Είμαστε αφιερωμένες στον Θεό. Η κλίση του ανθρώπου για τη ζωή που θα ακολουθήσει έρχεται από τον Θεό. Πάντα έρχεται η κατάλληλη στιγμή που θα μας την παρουσιάσει και θα μας πει «τώρα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο». Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω μοναχή όταν ήμουν κορίτσι. Είχα και εγώ τα όνειρά μου, ευγενή όνειρα. Ακούγαμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων και είχαμε προσγειωθεί στη ζωή. Θέλαμε κάτι καλό, να προοδεύσουμε ψυχικά και να προσφέρουμε στην κοινωνία. Να υπάρχει μια καλή βιωματική επαφή μεταξύ μας.

»Ήθελα να γίνω δασκάλα. Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, μου ήρθε ο πόθος να γίνω μοναχή. Δεν ξέρω τι έγινε… Δεν κατάλαβα τίποτα. Με κάλεσε η Παναγία, μου άνοιξε την πόρτα και ήρθα μέσα. Όταν ήρθα στο Μοναστήρι, παρακάλεσα την Παναγία και Της είπα «Παναγία μου, εάν θέλεις και πράγματι μ’ έχεις καλέσει να γίνω μοναχή, βοήθησέ με. Εδώ η ζωή μου εδώ και τάφος μου…»

»Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο Μοναστήρι, και πίκρες έχω περάσει και στεναχώριες και δυσκολίες. Αυτά έχει η ζωή. Αλλά δια μέσου της προσευχής και της αφοσίωσης όλα αντιμετωπίζονται. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι βασανίζομαι ή κουράζομαι. Είπα «Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου που μου έκανες την τιμή και μ’ έφερες εδώ. Να είσαι πάντα κοντά μου, να ενισχύεις τον δρόμο μου και να βοηθάς στον αγώνα μου».

ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΣΩΜΑ-Κυριακή Ασώτου

“Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει” (Α’ Κορ. 6,18)
“Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει κανεὶς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του· αὐτὸς ὅμως ποὺ πορνεύει βεβηλώνει τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα”.

 Το να καθίσταται ο άνθρωπος αντικείμενο, πράγμα, res, δεν είναι σημερινό φαινόμενο μόνο. Στις μέρες μας, στον τρίτο κόσμο, οι άνθρωποι είναι φτηνό εργατικό δυναμικό, για να απολαμβάνει ο πλούσιος κόσμος αγαθά, ιδίως τεχνολογικά, εν αφθονία. Στον πόλεμο οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται “παράπλευρες απώλειες”, ενώ ενδιαφέρει ο αριθμός των νεκρών καιο όχι ποιοι αυτοί πραγματικά ήταν. Στις σχέσεις πολλοί βλέπουν τον άλλον ως σώμα και σάρκα και όχι ως ολοκληρωμένη συνύπαρξη ψυχής και σώματος. Έτσι, οι σχέσεις σήμερα χαρακτηρίζονται από την αποκλειστικότητα της φιληδονίας.

Το χειρότερο είναι πως η νέα γενιά εθίζεται στην πορνική θέαση της σχέσης. Δεν μπορεί να κατανοήσει και να ζήσει την ομορφιά του να βλέπεις τον άλλον ως εικόνα Θεού, που σημαίνει ως πρόσωπο με χαρίσματα, τα οποία δεν περιορίζονται στην όποια σωματική ομορφιά. Η σχέση στηρίζεται στον τονισμό της αυτοεπιβεβαίωσης, ότι δηλαδή μπορώ να κατακτήσω τον άλλον, να τον έχω κτήμα μου, να απολαύσω τις στιγμές της σωματικής ηδονής, χωρίς να με ενδιαφέρει το ποιος πραγματικά είναι, ποια ευθύνη αισθάνομαι την ανάγκη να αναλάβω γι’ αυτόν, πόσο πολύτιμος μπορεί να μου είναι, ώστε να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι υπάρχει ζωή χωρίς αυτόν. Ας δούμε τις εξωσυζυγικές σχέσεις, σύνηθες φαινόμενο των καιρών μας. Ο απηυδισμένος από την ρουτίνα του γάμου, από την αδυναμία του άλλου να ανταποκριθεί σ’ αυτό που του ζητά να είναι, η αίσθηση ότι όλα χρειάζονται ένα διάλειμμα, κάποτε και ο πειρασμός της στιγμής, η ανάγκη για αυτοβεβαίωση μέσα στην πλήξη, γεννούν εφήμερες περιπέτειες, στις οποίες η αγάπη δεν υπάρχει, αλλά μόνο η εκτόνωση. Ο άλλος είναι “μια κάποια λύσις”.

Η Εκκλησία μας, ολοκληρώνει την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου την ολοκληρώνει με την ανάγνωση του ευαγγελικού αναγνώσματος του ασώτου υιού, της επιστροφής δηλαδή του ανθρώπου από την γη της απόστασης από τον Θεό, όπου τα πάντα είναι αντικείμενα για ξόδεμα, με τίμημα το ξόδεμα του ίδιου του ανθρώπου, στο πατρικό σπίτι, στην Εκκλησία, εκεί όπου η σχέση είναι των προσώπων που τιμούνε ο Θεός τον άνθρωπο με την αγάπη, την αναγνώριση ότι είναι παιδί Του, με τα στολίδια του ξεχωριστού, τα ρούχα, τα παπούτσια, το δαχτυλίδι, δηλαδή την απονομή του βασιλικού τίτλου στον επιστρέφοντα, και ο άνθρωπος τον Θεό με την μετάνοια, την ταπείνωση, την ευθύνη της αγάπης που γνωρίζει τα όρια και τα μέτρα, την αποδοχή μιας πατρότητας που δεν καταναγκάζει, αλλά ελευθερώνει στην αγάπη. 

Ὅταν διαλυθεῖ ἡ οἰκογένεια, τότε διαλύεται ὅλος ὁ κοινωνικός ἱστός...

Σήμερα, δυστυχῶς, πολλοί δεν κάνουν γάμο· ἁπλῶς συζοῦνε με κάποιον. Κατόπιν συζοῦνε με κάποιον ἄλλον, μετά με κάποιον ἄλλον, και φυσικά ἔτσι δέν ὑπάρχει οἰκογένεια· εἶναι ὅλα διαλυμένα...

Τά παιδιά πού γεννιοῦνται μέσα ἀπό τέτοιες σχέσεις δεν ξέρουν, τά καϋμένα, καλά – καλά τους γονεῖς τους... Ἄλλα παιδιά εἶναι ἀπό την μία σχέση, ἄλλα ἀπό τήν ἄλλη, ἄλλα ἀπό τόν ἕναν γάμο, ἄλλα ἀπ’ τόν ἄλλον γάμο, ἄλλα ἀπό την παράλληλη σχέση πού ὑπῆρχε...

Ὅλο αὐτό εἶναι μές στα σχεδιά τῶν παγκοσμιοποιητῶν· ὅλα αὐτά δεν εἶναι τυχαῖα. Μᾶς σπρώχνουν, μᾶς ὁδηγοῦν στην διάλυση τῆς οἰκογένειας και τῆς κοινωνίας. Ὅταν διαλυθεῖ ἡ οἰκογένεια, τότε διαλύεται ὅλος ὁ κοινωνικός ἱστός. Για να εἶναι ὑγιής ὁ κοινωνικός ἱστός, θα πρέπει τά κύτταρά του, πού εἶναι οἱ οἰκογένειες, να εἶναι ὑγιῆ.

Γιατί θέλουν νά ἀποδομήσουν τον κοινωνικό ἱστό;

Πιστεύουν ὅτι ἔτσι θά ἐλέγξουνε ἀπόλυτα τον κόσμο. Ὅταν μᾶς κάνουν ὅλους ἕναν πολτό και χάσει ὁ καθένας τήν ἰδιοπροσωπία του, ὅταν καταλυθεῖ ὁ κοινωνικός ἱστός, πού συγκροτεῖται ἀπό τά ὑγιῆ κύτταρα τῆς οἰκογένειας, ὅταν πετύχουν τήν ἀποκτήνωση τῆς ἀνθρωπότητας, τότε πράγματι θα τήν ἔχουν καταστήσει χειραγωγήσιμη. Θα μποροῦν να μᾶς κατευθύνουν σαν μαριονέττες ὅπου αὐτοί θέλουν.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

http://hristospanagia3

Ο «χορός του Ησαΐα»

Η ΦΡΑΣΗ “χορός του Ησαΐα” με τη σημασία «γάμος» (π.χ. "Πότε θα χορέψετε τον χορό του Ησαΐα;") προέκυψε από παρανόηση της υμνολογικής φράσης “Ἡσαΐα χόρευε”, που δεν συνδέεται όμως με χορό -καθώς το ρ. "χορεύω" στην υμνολογία έχει τη σημασία «χαίρομαι».

ΤΟ σημείο της τελετουργίας του γάμου κατά το οποίο ψάλλεται ο ύμνος (ο κυκλικός βηματισμός των νεονύμφων γύρω από το τραπέζι που επέχει θέση αγίας Τράπεζας) ευνοεί την παρασύνδεση αυτή, διότι ο βηματισμός αυτός όντως θυμίζει κύκλιο χορό.
ΕΤΣΙ, το όλο δρώμενο κατανοήθηκε ως χορός, και, λόγω του ύμνου, ως “χορός του Ησαΐα”. Συνεκδοχικά, από το δρώμενο πήρε αυτή την ονομασία και όλο το μυστήριο του γάμου.

Ο ψαλλόμενος ύμνος στην πραγματικότητα προτρέπει τον Ησαΐα να χαίρεται (“χόρευε”), επειδή εκπληρώθηκε η προφητεία του ότι η Παρθένος θα γεννήσει τον Εμμανουήλ, τον Μεσσία (Ησ. 7,14: «ἰδού ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται υἱόν, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»):
❝ Ἡσαΐα χ ό ρ ε υ ε ,
ἡ Παρθένος ἔσχεν ἐν γαστρί,
καὶ ἔτεκεν υἱὸν τὸν Ἐμμανουήλ,
Θεόν τε καὶ ἄνθρωπον,
Ἀνατολὴ ὄνομα αὐτῷ·
ὃν μεγαλύνοντες,
τὴν Παρθένον μακαρίζομεν. ❞
___
εικόνα: Ο γάμος στην Κανά (τοιχογραφία, άγιος Νικόλαος Ορφανός, Θεσσαλονίκη, 14ος αι.).

Andreas Moratos

Να προσέχεις και να προσεύχεσαι τα παιδιά σου να μην πέσουν σε αυτή την αμαρτία γιατί με αυτήν γίνονται βαθιές αλλαγές και ζημιές στη ψυχή.

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος, ἀκολουθώντας τήν διδασκαλία τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦταν τελείως ἀντίθετος μέ τήν ἀνηθικότητα, τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί τήν ὅποια σαρκική ἁμαρτία καί διαστροφή.

Ἀναφορικά μέ τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί τήν σαρκική ἁμαρτία, ἔλεγε σέ μία μητέρα: «Νά προσέχεις καί νά προσεύχεσαι, τά παιδιά σου νά μή πέσουν στήν σαρκική ἁμαρτία. Βέβαια καί μέ τόν λογισμό ἁμαρτάνει κανείς, ἀλλά ἐλαφρότερα, ἐνῶ μέ τήν σαρκική συνεύρεση πολύ βαρύτερα, γιατί μ’ αὐτήν γίνονται βαθειές ἀλλαγές καί ζημιές στήν ψυχή»[163].

Ὡς Πνευματικός ὁ Ἅγιος δέν ἦταν καθόλου χαλαρός, ἀλλά, ἀντίθετα, υἱοθετοῦσε καί δίδασκε ὡς ἐπιβεβλημένη τήν ἠθική καθαρότητα καί τήν ἀποχή ἀπό κάθε σαρκική ἁμαρτία πρίν ἀλλά καί μετά τόν Γάμο. Ἦταν πολύ ἀνεκτικός στόν ἁμαρτωλό, ἀλλά μέ σκοπό νά τόν ὁδηγήσει στή διόρθωση. Ἐπίσης, δέν δεχόταν καμμία μορφή ἀνωμαλίας, εἴτε ἐντός εἴτε ἐκτός τοῦ Γάμου. Συνιστοῦσε τήν ἄσκηση, τήν ἐγκράτεια καί τόν Θεῖο ἔρωτα.
Μέ τόν ἔρωτα γιά τήν ἐγκράτεια, ὁ ὁποῖος καλλιεργεῖται ἀπό ἀγάπη γιά τόν Χριστό, κατά τό τοῦ Ἁγ. Ἀπ. Παύλου: «ὑποπιάζω μου τό σῶμα καί δουλαγωγῶ, μήπως ἄλλοις κηρύξας αὐτός ἀδόκιμος γένωμαι» (Α΄ Κορ. 9, 27) μεταστοιχειώνεται τό ὑλῶδες τῆς σάρκας πρός τήν ἀκρώρεια τῆς ἀπάθειας.

Ο γάμος ως ένωση δύο προσώπων διαφορετικού φύλου

   Γαμικοί δή νόμοι πρῶτοι κινδυνεύουσιν τιθέμενοι καλῶς ἂν τίθεσθαι πρός ὀρθότητα πάσῃ πόλει (Πλάτωνος Νόμοι, 721α). Κατά τον Πλάτωνα, είναι τόσο σημαντικοί οι νόμοι για το γάμο, ώστε αν θεσπίζονται σωστά, συνεπάγονται το καλό και την ευημερία όλης της πόλης. Η επικαιρότητα απασχολείται έντονα με το ζήτημα της εισαγωγής του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου στη χώρα μας. Πολλά ερωτήματα ζητούν απάντηση: Τι ισχύει καταρχάς σήμερα; Υπάρχει ανάγκη νέας νομοθεσίας και μήπως αυτό επιβάλλεται από το ευρωπαϊκό δίκαιο; Μήπως επιβάλλεται από την αρχή της ισότητας; Ποιες θα είναι οι συνέπειες και ιδίως ως προς τα παιδιά; Πώς θα προστατευθούν τα παιδιά; Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό, ας μου επιτραπούν μερικές σκέψεις.

   Ως προς το ισχύον δίκαιο: Ο γάμος, πολιτικός ή θρησκευτικός, συνάπτεται στο δίκαιό μας μεταξύ προσώπων διαφορετικού φύλου, αλλιώς είναι ανυπόστατος και δεν έχει έννομες συνέπειες. Κατά τον Άρειο Πάγο, για το στοιχείο της διαφοράς φύλου, θα ληφθεί υπόψη ο αξεπέραστος ορισμός του Μοδεστίνου («γάμος εστί ανδρός και γυναικός συνάφεια προς συγκλήρωσιν του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία» = ο γάμος είναι η συνάφεια του άνδρα και της γυναίκας με σκοπό την κοινή πορεία και το μοίρασμα όλου του βίου, συγχρόνως δε η κοινωνία του θείου και ανθρώπινου δικαίου), όπου η διαφορά φύλου αναφέρεται ως στοιχείο της υπόστασης του γάμου. 

 Αυτό δεν αντίκειται στην αρχή της ισότητας και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα, διότι η αρχή της ισότητας, η οποία αποκλείει χαριστικές ρυθμίσεις ή την αδικαιολόγητη εξομοίωση ανόμοιων καταστάσεων, επιβάλλει την ομοιόμορφη μεταχείριση των προσώπων, τα οποία βρίσκονται κάτω από τις ίδιες και όχι διαφορετικές συνθήκες. Με άλλα λόγια, η μη αναγνώριση του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι δικαιολογημένη, διότι βρίσκονται κάτω από διαφορετικές συνθήκες.

   Ως προς την αρχή της ισότητας και της ισονομίας στο γάμο, πολλές εφαρμογές

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά-ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΦΑΣΗ

 Σὲ μέγα δεῖπνο κάλεσε πολλοὺς ἀνθρώπους κάποιος σπουδαῖος οἰκοδεσπότης (ὁ Θεός). Ἀλλὰ βρῆκαν ὅλοι προφάσεις διάφορες γιὰ νὰ ἀπουσιάσουν. Ἕνας συγκεκριμένα εἶπε: Νυμφεύτηκα! Ἀδύνατο νὰ ἔλθω (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

  Προβάλλοντας μιὰ τέτοια πρόφαση ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μέμφεται ἔμμεσα τὸν Θεό, ἀφοῦ ὁ γάμος γίνεται κατὰ θέλημα Θεοῦ, εἶναι ὁ τρόπος ποὺ διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ συμβιώνουν εὐλογημένα οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν λοιπὸν προβάλλεται ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια ὡς ἐμπόδιο στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, εἶναι μομφὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ παντρεύονται οἱ ἄνθρωποι. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ δηλαδή, λέμε στὸν Θεό, ὅτι ἀφοῦ μᾶς φόρτωσε μὲ τὰ βάρη τῆς συζυγίας, τῆς τεκνογονίας καὶ τῆς τεκνοτροφίας, ἐκεῖνος φταίει καὶ ὄχι ἐμεῖς, ποὺ ἀδυνατοῦμε καὶ δὲν προλαβαίνουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμά του.

  Κάτι ἀνάλογο προφασίστηκε καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν μετὰ τὴ βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου

Μπαίνει ο διάβολος ανάμεσά τους και χωρίζει πρώτα τις ψυχές…

  «Κλαίω -μου είπε- την ψόφια μου ψυχή και τον κόσμο… Ξέρεις παιδί μου, σαπίσαμε. Ηδονές, ηδονές, ηδονές, ηδονές και ευχαρίστηση δεν έχουμε! 

Καίγεται μετά η ψυχή… Σάπισε η κοινωνία γιατί χάλασε η οικογένεια. 

Και χάλασε η οικογένεια γιατί δηλητηριάσθηκε η συζυγία, ο γάμος. 

Όταν μια πόλη δηλητηριασθεί από το νερό, πηγαίνουν να ελέγξουν τη δεξαμενή. Και όταν δεν βρεθεί εκεί η αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα, τότε πάνε στην πηγή που τροφοδοτεί τη δεξαμενή. 

  Πηγή ο γάμος, δεξαμενή η οικογένεια, αποδέκτης του νερού η κοινωνία… 

Τώρα η πηγή, ο τίμιος γάμος, πάει περίπατο. Έχει τόση ακαθαρσία που το Άγιο Πνεύμα έφυγε και ο διάβολος χορεύει ανάμεσά τους. Γι’ αυτό σκοτώνονται και χωρίζουν. Γιατί όσο περισσότερα αίσχη, τόσο μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους και μοναξιά… Μπαίνει ο διάβολος ανάμεσά τους και χωρίζει πρώτα τις ψυχές… Και ψακώνουν (δηλητηριάζουν) και τα παιδάκια τους, τους απογόνους τους… Όλα τα παίρνουνε τα κακορίζικα με το αίμα… αλλά και η ψυχή ντος τα ρουφά… Κανείς δεν το καταλαβαίνει… Ούτε οι ιερείς… Λένε στα κηρύγματα για αγάπες και λουλούδια, αλλά έχω καταλάβει πως αν δεν αδειάσουμε από τα σκουπίδια, αν δεν μετανοήσουμε, ίντα θα πει αγάπη, καθόλου δεν νοιώθουμε… 

 Να έχομε βέβαια αγάπη. Ετούτονα είναι το πρώτο. Αλλά η μετάνοια κάνει την αγάπη να βγαίνει από μέσα μας. Έρχεται μεγάλη μπόρα που θα ξεπλύνει αυτά τα αισχρά πράματα...».

"Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, Β΄ έκδοση, σελ. 160-161.

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΑΜΟΣ ΩΣ ΜΟΝΟΣ ΥΠΑΡΧΩΝ !

  Στὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα» τῆς Κυριακῆς (22.10.2023) ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἐπιχείρηση βεβηλώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου μὲ πολιορκητικὸ κριὸ τὸν Κασσελάκη καὶ τὸν ἑὸν ἐπιβήτορα ἐξ Ἀμερικῆς!

  «Ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν ὁ Θεὸς» διαβάζουμε στὸ κεφάλαιον τῆς Γενέσεως, προοικονομῶντας ἔτσι ὅτι ἡ βάση τῆς Δημιουργίας ἑδράζεται στὴν ἕλξη τῆς ἑτερότητος, τὴν σύνδεση τῶν ἀντιθέτων φύλων. 

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολὴ παρομοιάζει τὴ σχέση τοῦ ἀνδρὸς πρὸς τὴν γυναῖκα ὡς ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, ἐνῷ ὁ ἱερός Χρυστόστομος ὁρίζει τὸν γάμο ὡς τὴν εἰς σάρκα μίαν ἕνωσιν. 

  Ὁ Κύριος τῆς Δόξης ηὐλόγησεν τὸν Γάμο ὡς Μέγα Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ἐντάσσοντάς τον στὸ πλαίσιο τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐντὸς τοῦ ὁποίου τὸ ζεῦγος στεφανούμενον ὁλοκληρώνεται καὶ τελειώνεται ἐν τῇ αγάπῃ καὶ συζυγικῇ συναφείᾳ. Ἔτσι, ἡ ἔννοια τοῦ γάμου δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ ἔξω ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς θείας Χάριτος, ἡ ὁποία ἁγιάζοντας δύο ἀνθρώπους συντελεῖ ἕναν ἀκατάλυτο ἱερό δεσμὸ ἀνάμεσά τους, ἕναν δεσμὸ ποὺ τρέπει τὸ ἑτερόφυλο ζεῦγος σὲ ἐπίγεια εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

 Οἱαδήποτε ἀπόκλιση, ἐκτροπή ἢ ἀπομίμηση τῆς ἀνδρογύνου σχέσεως συνιστᾷ αἰσχρά βλασφημία πρὸς τὴν ἴδια τὴν Τριαδικὴ Ἀγάπη, ἐωσφορικὸ ἔκτρωμα καὶ

" Η θεολογία του διαβόλου για τον γάμο." π. Νικόλαος Λουδοβίκος

                            

Με ιδιαίτερη επιτυχία συνεχίζονται οι πολυήμερες ενοριακές εορταστικές εκδηλώσεις «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2023» (9η ημέρα) στον Ιερό Ναό Αγίου Δημήτριου Ομωνύμου Δήμου Αττικής.

 Μετά τις ακολουθίες των παρακλητικών κανόνων προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου και Αγίου Παρθενίου, ακολούθησε ομιλία από τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Λουδοβίκο, Καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με θέμα: «Η θεολογία του διαβόλου για τον γάμο».

Ο π. Νικόλαος ανέπτυξε το θέμα περί του μυστηρίου του γάμου αναλύοντας την «θεολογία» του διαβόλου γύρω από τον γάμο, η οποία έχει εξαπλωθεί στον σύγχρονο κόσμο.

Στην αρχή της ομιλίας του ανέφερε ότι: «η θεολογία και ο αγώνας για την εν Χριστώ ζωή, είναι ο ίδιος και στην μοναχική και στην έγγαμη ζωή, το μόνο που αλλάζει είναι το πεδίο εφαρμογής της».

Εν συνεχεία ανέλυσε τον τρόπο που ο διάβολος προσεγγίζει τον γάμο και την θυσία μέσα σε αυτό, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η αγάπη κατά την ορθοδοξία είναι θυσία, ενώ ο διάβολος θυσιάζει τους πάντες και τα πάντα υπέρ του εαυτού του, και αυτό ακριβώς συμβαίνει και στον σημερινό γάμο».

Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω.

Πολλά νέα παιδιά, άνδρες και γυναίκες, μας αναφέρουν συνεχώς ότι δεν βρίσκουν άνθρωπο για να παντρευτούν και αναρωτιούνται πώς θα καταλάβουν ότι βρήκαν τον άνθρωπο της ζωής τους, για να μην πέσουν σε καμία παγίδα. Μέσα σε αυτό το ταξίδι της αναζήτησης, κομματιάζουν δυστυχώς την καρδιά τους στις ηδονές. Η σαρκική ηδονή μπορεί να είναι ωραία, αλλά όταν δεν έχει μπολιαστεί με αγάπη θα καταλήξει σε μια απογοητευτική οδύνη και δυστυχώς σε υπόγεια χωρίς θέα.

Πολλά παιδιά εκεί έξω κόβουν την καρδιά τους κομμάτια από νεαρή ηλικία, ζητούν επιβεβαιώσεις και άλλες καλύψεις μέσα από πολλές σχέσεις, αλλά όταν θέλουν να βρουν κάποιον άνθρωπο να φτιάξουν τη ζωή τους αδυνατούν. Τα παιδιά αυτά νιώθουν ακρωτηριασμένα, κουρασμένα. Έρχεται η στιγμή που μπαίνουν με πολλές υποχωρήσεις σε ένα γάμο απλά να τακτοποιηθούν και να κάνουν παιδιά κι εκεί δεν έχουν να δώσουν τίποτα. Μετά από κάποια χρόνια θα έρθει ίσως η μοιχεία (έτσι για την ανανέωση όπως λένε μερικοί) και η τραγωδία δεν θα έχει τέλος. Παντρεύεσαι εν τέλει τον 15ο άνθρωπο της ζωής σου και αρχίζουν οι συγκρίσεις από το πιο μικρό πραγματάκι μέχρι το πιο μεγάλο. Η καρδιά σου είναι άδεια. Ταλαιπωρείσαι, κάνεις τελικά παιδιά (που σου έχουν πεις ότι είναι ευλογία και ευτυχία), αλλά τελικά εσύ έχεις πέσει σε κατάθλιψη, νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα σου και είσαι άδειος. Από την άλλη, ο Χριστός ως πρόσωπο, είναι στην άκρη της ιστορίας της ζωής σου. Σε ένα ντουλάπι κλεισμένος, σε ένα λυχνάρι φυλακισμένος, που απλά θα Τον επικαλεστείς μόνο για να ικανοποιήσεις μια αγωνία σου, μια επιθυμία, ίσως ένα πάθος, ή απλά για να καλύψεις κάτι από την άδεια ζωή σου, όχι όμως κάτι ουσιαστικό. Και πάλι συνεχίζεις να μένεις άδειος. . .

Παιδιά μου, καλή είναι η σεξουαλική πράξη, αλλά χωρίς αγάπη, είναι απλά μια ηδονή χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, χωρίς περιεχόμενο. Η σεξουαλική πράξη με αγάπη μέσα της, μεταμορφώνεται σε έναν αγαπητικό έρωτα που όταν μπολιαστεί και με τη χάρη του Θεού, φτάνει σε επίπεδα Αγιότητας. Αγγίζει τα κράσπεδα της Αγίας Τριάδος. Έχουμε μια ευλογημένη πράξη που μπορούμε να την πάμε στα σκουπίδια ή να την κάνουμε διαμάντι Αγιότητος. Λοιπόν ; Τι θα ήθελες να κάνεις ;

Τι να κάνουμε πάτερ τελικά για να βρούμε έναν άνθρωπο να φτιάξουμε τη ζωή μας;

Κυριακή Ζ’ Λουκά-Μια χαραμάδα ελπίδας!

«Καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ»

Αγαπητοί μου αδελφοί,
 Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συμφορά από το να βλέπει κανείς το παιδί του να πεθαίνει. Κανένας δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο και την απελπισία αυτή, παρά μόνον οι γονείς, ο πατέρας και η μάνα που ζουν αυτό το γεγονός. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκεται ο Ιάειρος, ο αρχηγός της Συναγωγής. Βλέπει την μικρή θυγατέρα του να πεθαίνει· ο πόνος και η απελπισία τον κυριεύουν, δεν έχει άλλο σπλάχνο από αυτό και το χάνει.
   Του μένει όμως μια χαραμάδα ελπίδας που πρέπει να την αξιοποιήσει. Το όνομα του Ιησού είναι γνωστό, έμαθε ότι κάνει θαύματα, θεραπεύει αρρώστους, δαιμόνια βγάζει, παράλυτους επαναφέρει, νεκρούς εγείρει, προσφάτως έχει μάθει για τον υιό της χήρας της Ναΐν. Τι και αν είναι κι αυτός αρχισυνάγωγος; τι και αν το αξίωμά του δεν του επιτρέπει; Τι κι αν οι πατριώτες του Ιουδαίοι και το θρησκευτικό κατεστημένο δεν τον «πάνε» καθόλου τον Ιησού γιατί τους χαλάει τα σχέδια;

  Αυτός γνωρίζει ότι μόνον αν ο Χριστός μπει στο σπίτι του θα σωθεί η κόρη του. Η μόνη σωτηρία του παιδιού και του σπιτιού είναι ο Ιησούς. Τρέχει, τον συναντά πέφτει στα πόδια Του και τον παρακαλεί, ο Κύριος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα. Και πότε αλήθεια ο Χριστός μας δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας προσκλήσεις; Ο ίδιος δεν λέγει «κρούετε και θα σας ανοίξω, ζητάτε και θα βρείτε»; Μπαίνει στο σπίτι του αρχισυναγώγου Ιαείρου και γίνεται το θαύμα, η νεκρή κόρη επανέρχεται στην ζωή και μαζί η σωτηρία της οικογένειας.

Να ένα θέμα που ίσως σήμερα χρειάζεται να πούμε δύο τρείς σκέψεις χρήσιμες, παίρνοντας αφορμή από αυτό το γεγονός. Η παρουσία του Χριστού στο σπίτι του Ιαείρου γίνεται πηγή ευτυχίας. Πώς όμως μπήκε ο Χριστός στο σπίτι; Κατόπιν θερμής παρακλήσεως των γονέων. Τότε το σπίτι μετατράπηκε σε πηγή ευτυχίας, η θλίψη μετεβλήθη σε ανείπωτη χαρά, η σωτηρία παίρνει την θέση της στις καρδιές των ανθρώπων της οικογενείας.

Τότε ένιωσαν τη Χάρη να τους εγκαταλείπει...

 

Όταν έφαγε η Έυα το μήλο, δεν ένιωσε την γύμνιά της. Και αυτό γιατί ο Αδάμ κρατούσε ακόμα την ακεραιότητά του. Όταν έφαγε και ο Αδάμ, τότε ένιωσαν την γύμνιά τους και καλύφτηκαν με φύλλα συκιάς. Τότε ένιωσαν τη Χάρη να τους εγκαταλείπει. Αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει έμμεσος αγιασμός, όταν δηλ. κάποιος από το ζευγάρι κρατάει την ακεραιότητά του, αυτό βοηθάει και τον άλλον και λειτουργεί σαν μια ομπρέλλα ο άνδρας για την γυναίκα ή η γυναίκα για τον άνδρα.  

Δημήτρης Παναγόπουλος

Οι κόκκοι της άμμου που γίνονται θεμέλια για πνευματικά κάστρα

π.Σπυρίδων Σκουτής

 Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και έπαιζα το καλοκαίρι στη θάλασσα, μου έκαναν εντύπωση οι κόκκοι της άμμου.
 Μάλιστα, όταν έφτιαχνα κάστρα στην αμμουδιά, αναρωτιόμουν αν υπάρχει άνθρωπος που θα μπορούσε να μετρήσει όλους τους κόκκους και πόσο χρόνο θα χρειαζότανε. Τι όμορφοι παιδικοί λογισμοί…
 Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτοί οι κόκκοι και το κάστρο έκρυβαν μέσα τους μια απίστευτη θεολογία. Χρειάζονται μικρά – μικρά βήματα για να χτίσεις το κάστρο των αρετών και ενώ αυτές οι μικρές στιγμές μπορεί να φαίνονται ασήμαντες αρχικά, γίνονται τελικά θεμέλια για κάτι μεγαλύτερο. Μέσα σε αυτές τις μικρές στιγμές κρύβεται ο Κύριος διότι οι στιγμές αυτές είναι εκφράσεις του «είναι» που βγαίνουν ελεύθερες και έχουν τεράστια σημασία στην πνευματική μας ζωή και στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Με αυτούς τους μικρούς κόκκους όταν τους ένωνες σιγά σιγά έφτιαχνες αριστουργήματα και από την άλλη με μια μικρή κίνηση γινόντουσαν όλα σκόνη!!!

Πάντα στη ζωή μας, μας κάνουν εντύπωση, θετική ή αρνητική, τα μικρά πράγματα. Είδες πως μου μίλησε; Μια χειραψία εγκάρδια, ένα χαμόγελο, μια βοήθεια, ένα «Τι κάνεις πως είσαι ;», «Χρειάζεσαι βοήθεια ; Θέλεις να κάνω κάτι για σένα;», «Σε καταλαβαίνω, μην ανησυχείς», «Είμαι εδώ για σένα μην

Λόγοι αγίου Πορφυρίου για την έλξη μεταξύ των δύο φύλων και για την ευτυχία μέσα στο γάμο…

 Κάποτε τόν ρώτησα: «Γέροντα, αύτή η ψυχοσωματική έλξη, που αναπτύσσεται άνάμεσα στον άνδρα και στη γυναίκα, είναι δαιμονική;» 
Καί μού άπάντησε: «’Άλλοτε ναί, άλλοτε όχι. Έξαρτάται». 
  Σέ έπόμενη συνάντησή μας, επανήλθα στο θέμα καί μού άπάντησε πιο συγκεκριμένα:
 «Ξέρεις, αύτό πού ονομάζουν εύτυχία μέσα στο γάμο ύπάρχει, άλλά άπαιτεί μιά προϋπόθεση: νά έχουν αποκτήσει οι σύζυγοι πνευματική περιουσία, άγαπώντας τό Χριστό καί τη­ρώντας τις εντολές Του. Έτσι θά φθάσουν νά άγαπιούνται άληθινά μεταξύ τους καί νά είναι εύτυχισμένοι. Διαφορετικά, θά είναι ψυχικά πτωχοί, δέ θά μπο­ρούν νά δώσουν άγάπη καί θά έχουν δαιμονικά προβλή­ματα, πού θά τούς κάνουν δυστυχισμένους». 

 Μιά άλλη φορά ήταν παραστατικός. Τόν ρώτησα: 
«Γέροντα, έχω άκούσει, ότι τό πρόβλημα του άνικανοποιήτου της αισθησιακής και συναισθηματικής έπιθυμίας, άνάμεσα στα δύο φύλα, παραμένει άλυτο και τό λύνει μόνο ό τάφος». 
Ο Γέροντας άντέδρασε έντονα: «Όχι, μωρέ, μην το λες πρόβλημα. Νά, είναι έτσι». Και έκανε, μέ τήν παλάμη και τα δάκτυλά του, μιά χαρακτηριστική κίνηση πάνω στην κουβέρτα τού κρε­βατιού του, που έδειχνε κάτι, που κινείται προς τα εμπρός έρποντας, μετά ν’ άρχίζει λίγο λίγο νά απογειώ­νεται καί τελικά νά άνυψώνεται στόν ούρανό. Η εικόνα που έδωσε ήταν τελείως άντίθετη άπό εκείνη πού δί­νουν οι ρομαντικές περιγραφές έκστατικών ερώτων, που ξεκινούν άπό πολύ ψηλά, χάνουν ύψος σιγά σιγά καί προσγειώνονται ανώμαλα τελικά. Η εικόνα τού Γέ­ροντα, συνδεόταν άμεσα μέ τήν «πνευματική περιου­σία», τής όποιας η ύπαρξη ή η άπουσία, δημιουργεί ανάλογα τήν άνοδική ή καθοδική πορεία.

 Ανθολόγιο Συμβουλών γ. Πορφυρίου , εκδ. Ι. Η. Μεταμόρφωση Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής 

πηγή

Όταν συμπέσει κηδεία μέσα στο σπίτι που ετοιμάζεται για γάμο, τί γίνεται;

Και το ερώτημα αυτό πολλές φορές το αντιμετωπίζει η Εκκλησία μας.

 Οι άνθρωποι χωρίς να γνωρίζουν τι γίνεται και σ' αυτήν την περίπτωση, αντί να ρωτήσουν τους πνευματικούς ταγούς, που είναι οι ιερείς μας και κυρίως οι πνευματικοί εξομολόγοι, δέχονται τέτοιου είδους συμβουλές από προληπτικές και δεισιδαίμονες γυναίκες, που ποτέ δεν ομιλούν με πνεύμα Θεού, γιατί δεν κατέχουν τη θεολογία της Εκκλησίας μας, με αποτέλεσμα να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα μέσα στα σπίτια, παρά να δίνουν λύσεις.

Εν προκειμένω θα ήθελα να σημειώσω, ότι όλα όσα συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας είναι καλοδεχούμενα. Οι πιστοί μας δεν πρέπει να θεωρούν τον θάνατο ως κάτι κακό.
Ο θάνατος σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία θεωρείται κοίμηση. Κάνεις από τούς τεθνεώτες που φεύγει απ' αυτή τη ζωή δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται, αλλά ζει μέσα στην ουράνια κατοικία του Θεού. Για τον λόγο αυτό μέσα στον ορθόδοξο ναό τελούνται συνεχώς και αδιαλείπτως όλα τα μυστήρια και οι ακολουθίες, χωρίς να ειδικεύεται κάποιος ναός σε ναό γάμων ή βαπτίσεων ή κηδειών ή μνημοσυνών.

Η γνώμη του Ελευθερίου Βενιζέλου για τον πολιτικό γάμο

 «…Ημπορεί κανείς να είναι χριστιανός και να μη θέλη να κάμη ιεροτελεστίαν, αλλά δεν ημπορεί να είναι ορθόδοξοςˑ διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία θεωρεί τον γάμον Μυστήριον. 

 Δεν ημπορείς, κύριε, να μου λέγης, ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος, εφ’ όσον δεν δέχεσαι τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν λέγω ότι είσαι υποχρεωμένος να κάμης δήλωσιν ενώπιον του ληξιάρχου ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξοςˑ αλλ’ αφ’ ης στιγμής ομολογείς σ’ εαυτόν ορθόδοξον οφείλεις να τελέσης το Μυστήριον του γάμου, διότι άλλως δεν ανήκεις πραγματικώς εις το ποίμνιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας…

 Ενώ είμαι πλήρως σύμφωνος υπέρ της ελευθερίας της συνειδήσεως, λέγω μόνον εις τον πολίτην να είναι και αυτός ειλικρινής. Του λέγω: 
Θέλεις την ελευθερίαν της συνειδήσεώς σου; Την έχεις. Αλλά μη μου λέγης ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος εφ’ όσον δεν αναγνωρίζεις και τα δόγματα και τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

(Αγόρευση ενώπιον της Αναθεωρητικής Επιτροπής, 1930)

πηγή

Πολιτικός ή θρησκευτικός γάμος; Το ψευτοδίλλημα της κρίσης!

Συζητοῦσα μέ μιά ὁμάδα νέων γιά τό θέμα τοῦ γάμου, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ προγραμματισμένου γάμου μιᾶς ἀπό τίς κοπέλες τῆς παρέας. Ἡ κουβέντα ξεκίνησε ὅταν ἡ κοπέλα ἀνακοίνωσε ὅτι παντρεύεται τόν ἄλλο μήνα, μέ πολιτικό ὅμως γάμο. Ἕνας νεαρός ἐπεσήμανε ὅτι οἱ πολιτικοί γάμοι ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ ἐνῶ οἱ θρησκευτικοί γάμοι ἀποφεύγονται. «Πολλοί φίλοι καί γνωστοί μου παντρεύονται μέ πολιτικό γάμο, γιατί ἄραγε;» σχολίασε. Ἡ κοπέλα ἀπάντησε ἀμέσως ὅτι ὁ θρησκευτικός γάμος κοστίζει πάρα πολλά χρήματα ἐνῶ ὁ πολιτικός κοστίζει ἐλάχιστα. «Τόσα πολλά χρήματά σου ζήτησε ἡ Ἐκκλησία;» ρώτησα κι ἐγώ. «Ὄχι», ἔσπευσε νά διορθώσει ἡ κοπέλα.

«Τό τραπέζι πού ἀκολουθεῖ κοστίζει τά χρήματα!» Ἔχει ἐπικρατήσει λοιπόν, ἕνα κοινωνικό συμβόλαιο σύμφωνα μέ τό ὁποῖο οἱ νέοι μποροῦν νά παντρεύονται στό Δημαρχεῖο χωρίς νά τούς κοστίζει τίποτε, ἐνῶ ἄν παντρευτοῦν στήν Ἐκκλησία θά πρέπει νά ἔχουν πολλά χρήματα νά διαθέσουν, διότι βγαίνοντας ἀπό τήν Ἐκκλησία πρέπει νά τραπεζώσουν ὅλους τους συγγενεῖς! Δέν μπορεῖ νά μήν ἀναρωτηθεῖ κανείς, μέ πόση εὐκολία ἀποδέχθηκε ἡ σημερινή κοινωνία αὐτήν τήν παραδοχή, ἡ ὁποία εἶναι παντελῶς παράλογη; Καί εἶναι παράλογη διότι δέ νομίζω νά στέκει στή λογική ἑνός νοήμονος ἀνθρώπου ἡ ἄποψη ὅτι ἄν παντρευτεῖς στήν Ἐκκλησία πρέπει νά κάνεις μεγάλα τραπέζια, ἐνῶ ἄν παντρευτεῖς στό Δημαρχεῖο θά καλέσεις λίγους καί καλούς, χωρίς μεγάλο κόστος! Γιατί δηλαδή, νά μήν καλέσεις λίγους καί καλούς στήν Ἐκκλησία; Σέ στέλνει κανένας ἱερέας σέ τραπέζια; Τό τραπέζι τί σχέση ἔχει μέ τό Μυστήριο τοῦ Γάμου; Ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιά νά παντρευτοῦν οἱ ἄνθρωποι; Τό ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία; Ὄχι! Ἄν τό ὅριζε ἡ Ἐκκλησία δέν θά τό ἀκολουθοῦσε κανείς!


 Ἐδῶ εἶναι τό πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας! Ὅ,τι ὁρίζει ὁ Ἱερός Νόμος, τό ὁποῖο εἶναι πρός οἰκοδομήν τοῦ ἀνθρώπου, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τό ἀπορρίπτει καί τό θεωρεῖ ὀπισθοδρομικό. Αὐτά ὅμως πού ὁρίζουν οἱ ἄγραφοι κοινωνικοί νόμοι, ὅσο παράλογα κι ἄν εἶναι, τά τηροῦν οἱ ἄνθρωποι μέ εὐλάβεια!! 

 Θεωρεῖται πιό σημαντικό στή σημερινή μας κοινωνία νά κάνουν οἱ νεόνυμφοι μεγάλα τραπέζια καί γλέντια, νά ξοδεύουν περιουσίες καί νά καλοῦν ὅλους τούς συγγενεῖς, τούς ὁποίους στήν πλειοψηφία τους δέν θά τούς ξανασυναντήσουν στή ζωή τους, παρά νά ἀκολουθήσουν τόν ἀσφαλῆ καί ἐγγυημένο λόγο τῆς Ἐκκλησίας πού εὔχεται μέ ἀληθινή ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους: 

«...Διαφύλαξον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεός ἠμῶν, ὡς διεφύλαξας τούς ἁγίους τρεῖς Παίδας ἐκ τοῦ πυρός, καταπέμψας αὐτοῖς δρόσον οὐρανόθεν· καί ἔλθοι ἐπ’ αὐτούς ἡ χαρά ἐκείνη, ἥν ἔσχεν ἡ μακαρία Ἑλένη, ὅτε εὗρε τόν Τίμιον Σταυρόν..» 

 Τό κοινωνικό συμβόλαιο, ὅσο κι ἄν δυσκολεύει τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, γίνεται ἀποδεκτό ἀπό ὅλους, χωρίς δεύτερη σκέψη, ἐνῶ ὁ Ἱερός Νόμος τῆς Ἐκκλησίας πού ἐξασφαλίζει καί εὐλογεῖ τή ζωή τῶν ἀνθρώπων θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός καί ξεπερασμένος!

 Πῶς διαμορφώνονται ἄραγε αὐτές οἱ κοινωνικές ἀντιλήψεις; Καί μέ πόση εὐκολία τίς ἀποδέχεται ὁ δῆθεν σκεπτόμενος σύγχρονος ἄνθρωπος; Πόση εὐθύνη ἔχουμε ἐμεῖς οἱ γονεῖς, πού ἀνατρέφουμε τά παιδιά μας μέ αὐτά τά στερεότυπα, ὑποχρεώνοντάς τα νά τά ἀποδέχονται χωρίς δεύτερη σκέψη; Ἐπιβάλλουμε στά παιδιά τήν ἄποψη ὅτι οἱ συγγενεῖς κατά σάρκα εἶναι πολύ σημαντικοί στή ζωή τους, ἄσχετα ἐάν δέν ἔχουν καμμία σχέση μεταξύ τους, ἄσχετα μέ τό ἄν ἔχουν ἄλλες νοοτροπίες, ἄλλα πιστεύματα, ἄλλη θεώρηση γιά τή ζωή. Ἐπειδή καί μόνο εἶναι συγγενεῖς ὀφείλουν τά παιδιά νά τούς συγκεντρώσουν ὅλους γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι καί μετά… ἄς μήν τούς ξαναδοῦν ποτέ! Αὐτό, βέβαια, θά πρέπει νά τό ἐπαναλάβουν καί στή βάπτιση τῶν παιδιῶν τους καί γι’ αὐτό θά προσανατολιστεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία σέ λίγο νά καταργήσει τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καί νά τό ἀντικαταστήσει μέ τήν τελετή ὀνοματοδοσίας στό Δημαρχεῖο!

Μέ πόσο ὕπουλο καί δόλιο τρόπο καθιερώνεται στήν Πατρίδα μας ἡ ἀποστασία ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἀληθινή Ζωή καί ἐμεῖς, οἱ ὑποτιθέμενοι Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, μέ πόση ἀφέλεια καί χωρίς καθόλου ἀντιστάσεις ἔχουμε παραδοθεῖ στόν παραλογισμό τῆς ἐποχῆς μας!! Οἱ ἀντιστάσεις μας καί ἡ ἀντίδρασή μας ἐξαντλοῦνται μόνο πρός τόν λόγο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία θέλουμε νά ἐξαφανίσουμε ἀπό τήν Πατρίδα μας. Αὐτή θεωροῦμε ὅτι εἶναι ὀπισθοδρομική καί ξεπερασμένη! Οἱ σύγχρονες πεποιθήσεις μας, ὅμως, ὅσο παράλογες καί ἄν εἶναι, εἶναι κατά τήν κρίση μᾶς γνήσιες καί ἀληθινές! Πόσος ἀκόμη παραλογισμός χωράει στήν ἐποχή μας;

Περιοδικό "Ενοριακή Ευλογία''

πηγή

Ο Άγ.Κοσμάς ο Αιτωλός μιλά για το γάμο και την οικογένεια

Ισότητα άνδρα καί γυναίκας.
"Οταν έκαμεν ό Θεός τον άνδρα, γυναίκα εις τον κόσμον δεν ήτον. Εκβαλεν ό πανάγαθος Θεός μίαν πλευράν από τον άνδρα καί έκαμε μίαν γυναίκα... "Ισια την έκαμεν ό Θεός την γυναίκα με τον άνδρα, όχι κατωτέραν. (Α2, 1η 131, 5η 67).
"Ετσι καί εσύ, Χριστιανέ, πρέπει να την χαίρεσαι την γυναίκα σου καί να την αγαπάς ωσάν σύντροφόν σου καί να μην ιήν στοχάζεσαι ωσάν σκλάβαν σου. Διατί καί αυτή πλάσμα Θεού είναι ωσάν καί εσύ. Τον Θεόν Πατέρα τον λέγεις καί εσύ, Πατέρα τον Λέγει καί αυτή. Μίαν Πίστιν έχετε καί οί δύο, ένα Βάπτισμα, ένα Εύαγγέλιον, μίαν άγίαν Κοινωνίαν, έναν Παράδεισον έχετε να απολαύσετε. Δεν την έχει ό Θεός κατώτερην από εσένα, δια τοΰτο δεν την έκαμεν από τα ποδάρια, δια να μη την καταφρονά ό άνδρας, άλλ' ούτε πάλιν την έκαμεν από το κεφάλι, δια να μην καταφρονά αυτή τον άνδρα, αλλά την έκαμεν από την πλευράν, ήγουν από την μέσην, δια να την έχη σύντροφόν του καί της εμφύσησε καί ιδίαν ψυχήν, ωσάν καί του ανδρός, καί υστέρα ώνόμασε του άνδρα Αδάμ καί την γυναίκα Εύα. (Α2, 1η 164, 5η 100).

. Ό ευλογημένος γάμος.
Να χαίρεστε καί να εύφραίνεσθε χιλιάδες φορές οί παντρεμένες τίμια. Εις τα πολλά καλά, οπού σας έχάρισεν ό πανάγαθος Θεός, σας έχάρισε καί ευλογημένου γάμον. Να κλαίετε δια τους άσεβεΐς καί απίστους- ανάμεσα είς τα πολλά κακά οπού έχουν, έχουν καί καταφρονεμένον γάμον. (Β1, 1η 194, 5η 130).
"Ακουσε, παιδί μου, όταν θέλης να ύπανδρευθής, να ζήτησης πρώτον γυναίκα να μην είναι από συγγένεια σου, οπού το εμποδίζει ό Νόμος της Εκκλησίας• δεύτερον να έχη τον φόβον του Θεού εις την ψυχήν της- καί τρίτον να είναι στολισμένη με την έντροπήν. Επήρες γυναίκα πτωχή; Επήρες σκλάβα. Επήρες γυναίκα πλούσια; "Εγινες εσύ σκλάβος, επήρες ραβδί της κεφαλής σου.
Πρώτον να έξομολογάστε καί να στεφανώνεστε εις την Έκκλησίαν. (Β1, 1η 195,5η 131).
Καί έρωτα ό παπάς τον γαμπρόν: Θέλεις, Ιωάννη, την Μαρία δια γυναίκα σου; Άνίσως καί ειπή: Την θέλω, του δίνει την λαμπάδα. Όμοίως ρωτά καί την νύμφη: Θέλεις εσύ, Μαρία, τον Ίωάννην δια άνδρα; Άνίσως καί τον θέλη, δεν ομιλεί, μόνον σκύφτει την κεφαλήν της. Είδε καί δεν τον θέλει καί είναι χωρίς το θέλημα της, φωνάζει: Δεν τον θέλω. Καί ωσάν εΐπή πώς δεν τον θέλει, ό παπάς να μη βάλη χέρι να τους στεφάνωση, διατί κολάζονται. "Αν είναι με το θέλημα καί των δύο, έτότες να τους στεφάνωση, καί έπειτα από το στεφάνωμα να τους μεταλαμβάνη τα "Αχραντα Μυστήρια, καί άνίσως καί έχουν κανένα εμποδίον, ας τους κοινωνήση το κοινόν ποτήριον. "Υστερα τους παίρνουν ψάλλοντας καί πηγαίνοντας εις το σπίτι κάνει δέησιν ό παπάς, ευλογεί την τράπεζαν καί φεύγει.
Καί ωσάν άπεράσουν τρεις ήμερες, έτότες να σμίγετε το ανδρόγυνο καί να φυλάγεστε τές Κυριακές, Εορτές, με εύγένειαν ωσάν Χριστιανοί. Δεν εδωσεν ό Θεός την γυναίκα δια πορνείαν, αλλά δια παιδία. Καί εσύ ό άνδρας να φεύγης την ξένην γυναίκα, καθώς φεύγεις το φίδι. Καί όχι μόνον την ξένην γυναίκα, αλλά είναι καιρός να φεύγης καί την έδικήν σου. "Ετυχε ή γυναίκα σου καί έχει συνήθεια ή έγγαστρώθη, πρέπει να φυλάγεσαι. "Η έγέννησε καί δεν έσαράντισε, δεν έκαθαρίστηκε. Καί εάν θέλης να σμίξης με την γυναίκα σου, πάρε παράδειγμα- ρώτησε του γεωργόν να ίδής πόσες φορές σπέρνει το χωράφι: τον χρόνον μίαν φοράν καί το αφήνει ως οπού γίνεται καί τότες το θερίζει καί υστέρα πάλιν ωσάν θέλη το ματασπέρνει. Όμοίως καί εσύ, αδελφέ μου, έσμιξες με την γυναίκα σου, έγγαστρώθηκε; Αναχώρησε έως οπού να γέννηση, να σαραντίση, να καθαριστή καί τότες σπέρνεις καί άλλο. Καί κάμε σαράντα, πενήντα παιδιά.
"Ηθελα να σας ειπώ έναν λόγον, μα είναι αισχρός κομμάτι καί θέλετε να με κατηγορήσετε. Δεν βλέπετε τα ζώα οπού σμίγουν έως να έγγαστρώθη το θηλυκόν καί ωσάν γέννηση έτότες ματασμίγουν; Καί εμείς οί άνθρωποι δεν το ντρεπόμαστε να είμαστε χειρότεροι καί από τα ζώα; Μα πάλιν δεν ήμπορείς να το κάμνης αυτό, σου πέφτει βαρύ; Κάμε άλλο, ταπεινώσου καί είπε πώς είσαι ανάξιος, αμαρτωλός καί χειρότερος από τα ζώα, κατηγόρησε του Λόγου σου καί έτσι ημπορεί να σε σπλαγχνισθή ό Θεός, να σε σώση. Άμή να κόμης την άμαρτίαν, να καυχάσαι, να λέγης πώς είσαι καί άγιος, γίνεται τούτο να είναι;
Τότε εύλογεί ό Θεός τον άνδρα καί την γυναίκα καί τα παιδιά σας καί δεν σας κολλά κανένα πράγμα μήτε μποδέματα, μήτε γητεύματα, μήτε κανένα κακόν. Έτσι άπερνάτε καί εδώ καλά καί πηγαίνετε καί εις τον Παράδεισον να χαίρεστε πάντοτε. Καί πλέον έξουσίαν δεν έχετε να χωρίζεσθε καί μόνον ό θάνατος καί ή πορνεία σας χωρίζει... (Β1, 1η 198, 5η 134).

Για το ανδρόγυνο: «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλάτ. 6, 2).
"Αλλο καλύτερον δεν είναι εις την γυναίκα ωσάν οπού να έχη ϋπομονήν καί ταπείνωσιν. Καί, αν τύχη καί έχη κακόν άνδρα, να ύπομένη καί να ευχαριστά τον Θεόν περισσότερον από τές άλλες, διατί έχει μισθόν πολύν εις την ψυχήν της καί πάντα με γλυκά λόγια να τον παρήγορη καί να στοχάζεται πώς καί αυτός αγανακτεί καί κινδυνεύει την ζωήν ήμέραν καί νύκτα, δια να την φύλαξη. Καί αν έχη καί ό άνδρας κανένα ελάττωμα, να τον ύποφέρη καί να μην τον πικραίνη, άνθρωπος είναι καί αυτός, δεν είναι άγγελος. Καί να ένθυμαται πάντα τές καλωσύνες του καί να συλλογίζεται (Α2, 1η 169, 5η 105) καί τές εδικές της κακωσύνες. Όμοίως καί εσύ ό άνδρας, όταν σου τύχη κακή γυναίκα, πρέπει να ύπομένης καί να ευχάριστος τον Θεόν, διατί έχεις μισθόν μεγάλον εϊς την ψυχήν σου καί, αν σου πταίση καμμίαν φοράν, μη την συνερίζεσαι καί στοχάσου καί τές καλωσύνες της. Ακόμη συλλογίσου καί τα εδικά σου τα ελαττώματα.
Πάλιν εσύ, γυναίκα, έχεις περισσότερον χρέος από τον άνδρα να άνατρέφης τα παιδιά σου καί να τα νουθετάς εις τα καλά έργα. (Α2, 1η 170, 5η 106).

Γονείς καί παιδιά.
"Ενα δένδρο, ωσάν το κόψης, ευθύς ξεραίνονται τα κλαριά, άμή ωσάν ποτίζης την ρίζαν, στέκονται δροσερά τα κλωνάρια. Όμοίως εϊστενε καί οί γονείς ωσάν το δένδρο καί όταν ποτίζεται ό πατέρας καί ή μητέρα, οπού εϊστενε ή ρίζα των παιδιών, με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες, με καλά έργα, φυλάγει ό Θεός τα παιδιά σας. Ωσάν ξεραίνεστε οί γονείς με τές αμαρτίες, θανατώνει ό Θεός τα παιδιά σας καί σάς βάνει εις την κόλασιν μαζί τους.
Είναι μια μηλιά καί κάνει ξινά μήλα. Έμείς τώρα τί πρέπει να κατηγορήσωμε, τη μηλιά ή τα μήλα; Τη μηλιά. Λοιπόν κάμνετε καλά έσεϊς οί γονείς, οπού εϊστενε ή μηλιά, να γίνωνται καί τα μήλα γλυκά.

 Δεν είναι κατάρα ή ακουσία άτεκνία, ούτε λόγος διαζυγίου.
Ακόμη να προσέχετε οί άνδρες να μη κοιτάζετε τές γυναίκες σας με άγριον μάτι δια πολλές αιτίες, μάλιστα πώς δεν κάνουν παιδιά καί λέγετε τάχα πώς έχετε κατάραν. Ακούσατε να σας ειπώ: τον πάλαιαν καιρόν ό Διάβολος έβαλε σκοπόν να χαλάση τον κόσμον καί έβανε μίσος εις τα ανδρόγυνα, για να μη κάνουν παιδιά να αύξηση ό κόσμος, καί έτσι οί άνθρωποι δεν έκαναν παιδιά, άλλ' ούτε
έφρόντιζαν δια να ύπανδρεύωνται καί έκινδύνευε να σωθή ό κόσμος. Τότε ό Θεός, θέτοντας να λείψη αυτό το διαβολικού κακόν, έπρόσταξεν ότι οποίος δεν κάμη παιδιά εϊναι κατηραμένος. Δια τούτο καί μόνον τον είπεν ό Θεός αυτόν τον λόγον, δια να χαλάση (Α2, 1η 156, 5η 92) τον σκοπόν του κατηραμένου Διαβόλου. Λοιπόν τώρα δεν έχετε κατάρα όσοι δεν κάνετε παιδιά καί μη λυπασθε, αλλά χαίρεσθε, όπου γίνεται το θέλημα του Θεοΰ καί όχι το έδικόν σας καί μάλιστα εκείνοι οπού έχουν παιδιά είναι σκλάβοι καί κατά την ψυχήν καί κατά το σώμα. Καί να φυλάγεσθε να μη κάμετε ωσάν κάποιοι ανόητοι καί τρελλοί, οπού δια να μην έγέννησαν παιδιά οί γυναίκες τους, τές έχώρισαν καί επήραν άλλες. Ό Διάβολος θέλει να χωρίζωνται τα ανδρόγυνα καί όχι ό Θεός. "Ετσι λέγει καί ό Νόμος: Κανένα άλλο αίτιον δεν τους χωρίζει έξω αν ξεπέσουν είς πορνείαν. Καί οποίος δια άλλο αίτιον χωρίζει την γυναίκα του καί πάρη άλλην έχει να κριθή ως μοιχός, χειρότερος από τον πόρνον, καί θέλει πηγαίνει είς την Κόλασιν.

Οικογενειακό Εικονοστάσι καί αγωγή παιδιών. 
Να κάμης μίαν εικόνα του Χριστού, της Παναγίας, του Προδρόμου, να έχη καί τον "Αγιον του παιδιού σου καί όταν το παιδί σου σηκώνεται από τον ϋπνον να σου γυρεύη ψωμί, μην του δίνης, μόνο να πάρης το ψωμί, να το βάλής ομπρός εις την εικόνα του Χρίστου καί νά του εΐπής: Εγώ, παιδί μου, δεν έχω ψωμί, ό Χριστός έχει. Σήκω να κάμης το Σταυρό σου να παρακαλέσωμε τον "Αγιον σου να παρακάλεση τον Χριστόν να σου το δώση. Καί έτσι το παιδίον παρακινεϊται δια την άγάπην του ψωμιού καί ευθύς οπού ξυπνά, τον "Αγιόν του Βλέπει. Βλέποντας τότε ό Διάβολος το παιδίον πώς έχει την ελπίδα του είς τον Χριστόν καί εις τον "Αγιόν του, κατακαίεται καί φεύγει. Κι έτσι να συνηθίζετε τα παιδιά σας, να τα παιδεύετε από μικρά, δια να συνηθίζουν είς τον καλόν δρόμον. (Β1, 1η 187, 5η 123).

ΠΗΓΗ