ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ;

  Είχα πέρυσι, τέτοιες ημέρες, μια συζήτηση μ' έναν αδελφό κληρικό: Εκείνος Διαφωνούσε με την ύπαρξη της ελληνικής σημαίας μέσα στο ναό, θεωρώντας πως έρχεται σε αντίθεση με το οικουμενικό μήνυμα του Χριστιανισμού.

  Η δική μου θέση ήταν ότι κάθε σημείο μέσα στον ναό έχει νόημα. Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο: Ούτε το καντήλι, ούτε η εικόνα, ούτε το ύφασμα που σκεπάζει την Αγία Τράπεζα. Όλα μιλούν, όλα μαρτυρούν! 

 Αν λοιπόν μέσα σ' αυτόν τον ιερό χώρο υπάρχει και η ελληνική σημαία, οφείλουμε να αναρωτηθούμε όχι αν «επιτρέπεται» να βρίσκεται εκεί αλλά τι μαρτυρεί. Γιατί συγκεκριμένα η ελληνική σημαία δεν είναι ένα πολιτικό λάβαρο. Είναι μνήμη. Είναι σταυρός λευκός πάνω σε γαλάζιο φόντο, μια ιστορία που ρίζωσε στο Ευαγγέλιο και ποτίστηκε με αίμα ανθρώπων που πίστεψαν στον Θεό και αγάπησαν την πατρίδα τους. Κι αυτό από μόνο του είναι θεολογικά σημαντικό, γιατί ο Σταυρός είναι το σημείο της νίκης Του Θεού πάνω στον θάνατο. Έτσι, η σημαία μας δεν είναι απλώς ένα κοσμικό έμβλημα αλλά φέρει επάνω της το ιερό σημείο της πίστεώς μας, γι' αυτό κάνει ίνεται υπενθύμιση ότι κάθε ελευθερία, ακόμη και η εθνική, έχει πηγή της Τον Εσταυρωμένο.

 Απ' τα χρόνια του Βυζαντίου, τα λάβαρα της Εκκλησίας έφεραν πάντοτε επάνω τους Τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Ήταν χρυσοκέντητα γιατί ανήκαν στον Βασιλιά των Ουρανών. Αυτά τα λάβαρα σήκωσαν οι μοναχοί και οι στρατιώτες, οι ιερείς και οι απλοί άνθρωποι στις λιτανείες αλλά και στις μάχες. 

 Όταν οι πρόγονοί μας ευλογούσαν τα όπλα της Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, δεν ευλογούσαν ένα κράτος, ευλογούσαν την ελευθερία, δηλαδή την αξιοπρέπεια του ανθρώπου να ζει με πίστη και ελπίδα. Η σημαία εκείνη έγινε τότε εικόνα μιας εσωτερικής ελευθερίας, της ίδιας που ο Χριστός χαρίζει σε όσους Τον ακολουθούν. Κι εδώ βρίσκεται η θεολογική της ρίζα: Η ελευθερία που ευλόγησε η Εκκλησία δεν είναι μόνο ιστορική, είναι ευαγγελική. «Τη ελευθερία ημάς Χριστός ηλευθέρωσε», λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολής του. Γι' αυτό και κάθε εθνική ανάταση, όταν συνδέεται με Τον Χριστό, γίνεται πνευματική ανάσταση.

Η ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ ΤΟΥ ΕΝΑΡΘΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟ

Ζωγραφική Χρήστου Μποκόρου: «Σημείο ελευθερίας» (2008)

Τι ανακλά, εν ολίγοις, η τρέχουσα διαμάχη με επίκεντρο τη ροζ «σημαία» εντός ελληνικού Προξενείου στις ΗΠΑ; Μα, τι λιγώτερο απ’ την απαίτηση μιας μηδενιστικής ελίτ – άρχουσας βέβαια στα βάθρα του δημόσιου λόγου – για παντελή κατοχή έως και των εσχατιών (!) της ελληνικής επικράτειας;…

  Στην ουσία, πρόκειται για την αξίωση της ολοσχερούς αντιδημοκρατικότητας. Ως αποτόκου, μάλιστα, μιας βαθύτατα αριστοκρατικής/ολιγαρχικής κατανόησης της σχέσης μεταξύ «πρωτοπορίας» και «ουραγών».

Ας αναχθούμε στη συνολική εικόνα, ωστόσο: Διατρέχουμε κυρίως την εποχή μιας Πέρα ώς Πέρα διάψευσης της ιδρυτικής επαγγελίας του Διαφωτισμού – ότι ανατρέποντας το παρελθόν (ιδιαίτερα μάλιστα : τον πυρήνα της Ιερότητας) επρόκειτο να πλάσουμε έναν, υπετίθετο, καλύτερο κόσμο.
Αντί παραδοχής όμως (από την πλευρά των διανοουμένων μας) της συντριπτικής τούτης αποτυχίας, έχουμε ίσα-ίσα… αποκαλυπτήρια: Πως το ζήτημα δεν ήταν ένας καλύτερος κόσμος – μόνο ζήτημα ήταν ένα σύμπαν του οποίου να είναι, εκείνοι, οι πλάστες!

Κάποιοι έχουν δώσει το αίμα τους για αυτό το ιερό σύμβολο…

Αυτή ήταν η σημαία της 32η Μοίρας Καταδρομών, τον Αύγουστο 1974, στον Άγιο Χρυσόστομο της Κύπρου. Τα κόκκινα σημάδια δεν είναι αφηρημένη «τέχνη»! Κάποιοι έχουν δώσει το αίμα τους για αυτό το ιερό σύμβολο…

πηγή

Η αρπαγή της σημαίας του Ρούπελ

 «…Η σημαία στο Ρούπελ, κυμάτιζε στον ιστό της μέχρι και την 9η Απριλίου. Ήταν στο πλάι του παρατηρητηρίου του διοικητή. Από τους βομβαρδισμούς τη μέρα εκείνη κόπηκε το σκοινί που την κρατούσε και έπεσε κάτω. 

  Ο στρατιώτης Ιωάννης Χατζηλαζάρου είδε σε κάποια στιγμή τον ιστό άδειο και έτρεξε αμέσως έξω χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Ο βομβαρδισμός συνεχιζόταν.    Την είδε στο χώμα, στο πλάι του παρατηρητηρίου και έτρεξε να την μαζέψει. Είχε μισοκαταστραφεί από την γερμανική μανία. Τραυματίστηκε από μια κοντινή έκρηξη και αχρηστεύθηκε το πόδι του. Σύρθηκε μέχρι τη σημαία και την αγκάλιασε. Είχαν όμως πλησιάσει κοντά δυο Γερμανοί, που δεν τους είχαν δει.   Ήρθαν κοντά του και προσπάθησαν να τραβήξουν τη σημαία μέσα από τα χέρια του. Δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα τους, άγνωστο γιατί. Αντιστάθηκε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, αφού χτυπήθηκε στο πόδι. Την πήραν και ο ένας την έβαλε στην τσέπη του. 

  «Σκυλιά» ούρλιαξε, αλλά την είχαν πάρει. Έκοψαν τα κουμπιά από τα ρούχα του και τα πήραν, όπως και το εθνόσημο από το πέτο, όπου το είχε ράψει και κρύφτηκαν. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και ο πόλεμος στο οχυρό..»

 

Η μαρτυρία αυτή του στρατιώτη Ιωάννη Χατζηλαζάρου για την αρπαγή της σημαίας περιέχεται στο βιβλίο του κ. Κοτρίδη: «Ρούπελ, αναμνήσεις των πρωταγωνιστών».

πηγή

"Όχι δεν πάω πουθένα. Πρώτα απ΄όλα η σημαία!''(Βασιλεύς Γεώργιος Β΄-20 Μαΐου 1941)

 Αφορμή για την ιστορία μου η δοξολογία στη Μητρόπολη χωρίς την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου με την αιτιολογία ότι η απόφαση "ελήφθη δεδομένων των περιοριστικών μέτρων για την Covid-19"παρουσία, μιας κάποιας "Προέδρου"
Ήταν ξημερώματα της 20ης Μαίου 1941 και ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄έπρεπε πλέον να φύγει βιαστικά από την έπαυλη του Οπλαρχηγού Βολάνη - στα Περιβόλια έξω από τα Χανιά - όπου παραλίγο να κυκλωθεί από τα σμήνη των Γερμανών Αλεξιπτωτιστών που έπεφταν τριγύρω σαν ακρίδες.
Ο Βασιλεύς για μια στιγμή κοντοστάθηκε στην πόρτα της έπαυλης.
-" Έλατε γρήγορα, Μεγαλειότατε"...του είπε ο Υπασπιστής του .."δε πρέπει ούτε λεπτό να χάνουμε."
- "Και η σημαία ; " είπε ο Βασιλεύς "Πως είναι δυνατόν να την αφήσουμε;"
Και με το αυστηρό του βλέμμα έδειξε το ακρινό μπαλκόνι όπου κυμάτιζε μια μικρή γαλανόλευκη σημαία, με το στέμμα.
-"Πολύ καλά" του είπε ο υπασπιστής "Πηγαίνετε εσείς Μεγαλειότατε κι εγώ θα σας την φέρω έπειτα"
-"Όχι δεν πάω πουθένα. Πρώτα απ΄όλα η σημαία!
Και έμεινε ακλόνητος στην θέση του παρ΄όλο που κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε επέτεινε τον κίνδυνο αφάνταστα.
Ώσπου την έφεραν, την δίπλωσε με επιμέλεια και την έκρυψε στον μανδύα του.

πηγή