Κι αν κάποτε για την δημιουργία κινουμένων σχεδίων υπήρχαν ολόκληρες ομάδες ψυχολόγων, ειδικών, εκπαιδευτικών που συμβουλευαν ώστε το σενάριο να έχει διδακτική και ψυχωφελή αξία, μάλλον και σήμερα υπάρχουν τέτοιες ομάδες, αλλά με άλλες προτεραιότητες.
Το μοτίβο το ξέρετε, το γνωρίζετε, το βλέπετε τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον, αλλά πιθανώς δεν το έχετε αναγνωρίσει κάποιοι. Σχεδόν το 95% των κινουμένων σχεδίων αφορά την ιστορία ενός ήρωα/ηρωίδας που αισθάνεται διαφορετικός, που δεν θέλει να ενταχθεί και να αναλάβει τον φυσικό του ρόλο στην κοινότητα, σχεδόν όλες οι ιστορίες διδάσκουν τον σεβασμό στο "διαφορετικό", με ελάχιστες μόνο να αποτελούν εξαίρεση. Πάνω στο "διαφορετικό" βασίστηκε η απόκλιση και η διαστροφή ώστε να εξασφαλίσει σεβασμό και ύστερα να επιβληθεί ως κανονικότητα.
Και σήμερα η διαστροφή εισβάλει στα μυαλουδάκια των παιδιών και πλάθει την διαστροφή του αύριο.
Εχθές βράδυ έκανα ένα λάθος που δεν είχα ξανακάνει. Έβαλα στα παιδιά να δουν


