Tρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι...

Tρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι, γεγονός που ο ίδιος θεώρησε σημείο της παρουσίας και της ευλογίας της Αγίας Τριάδος.

Μέσα στο μοναδικό φυσικό τοπίο του Ολύμπου, ανάμεσα σε πυκνά δάση, βαθιές χαράδρες και πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του Ενιπέα, η παλαιά (Κυρίως) Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου αποτελεί έναν τόπο ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και πνευματικής γαλήνης. Ριζωμένη στην καρδιά του μυθικού βουνού, εκεί όπου η φύση μαρτυρεί τη μεγαλοπρέπεια της δημιουργίας του Θεού, ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω επέλεξε να ασκητεύσει και να θεμελιώσει το μοναστήρι του, που έμελλε να γίνει φάρος πίστεως και καταφύγιο προσευχής για ολόκληρη την περιοχή.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος αναζητούσε τον κατάλληλο τόπο για την ανέγερση της μονής, όταν έλαβε θαυματουργικώς θεία υπόδειξη. Τρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι, γεγονός που ο ίδιος θεώρησε σημείο της παρουσίας και της ευλογίας της Αγίας Τριάδος. Έτσι αφιέρωσε το Μοναστήρι στην Αγία Τριάδα. Άλλωστε, ο Άγιος Διονύσιος συνήθιζε να αφιερώνει στην Αγία Τριάδα τα κτίσματα, τα εκκλησάκια και τα ερημητήρια που ίδρυε, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη βαθιά του ευλάβεια προς τον Τριαδικό Θεό.

Η Αγία Τριάδα της Πέπελης και ο ηγούμενός της που μαρτύρησε στο καθεστώς

 Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Πέπελης. φαίνεται πως έχει την αρχική του ίδρυση σε άγνωστο έτος, ωστόσο η τοπική παράδοση αναφέρει πως οι κάτοικοι της Πέπελης στην Άνω Δρόπολη, βρήκαν την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Τριάδας στο σημερινό σημείο όπου αργότερα κτίστηκε ο ναός του Μοναστηριού.

Αν και προσπάθησαν να την μεταφέρουν σε άλλη εκκλησία του χωριού, η εικόνα επέστρεφε ξανά στον τόπο πουν την είχανε βρει αρχικά. Έτσι οι κάτοικοι του χωριού μαζί με άλλους πιστούς από την ευρύτερη περιοχή, κατάφεραν και έκτισαν το εν λόγω ιερό προσκύνημα.

Με την πάροδο των χρόνων η Μονή μετατράπηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ιερά προσκυνήματα της Ηπείρου και επί τουρκοκρατίας οι αγώνες των μοναχών του, αλλά και οι εκτάσεις γης που παραχώρησαν οι πιστοί, ενδυνάμωσαν και άλλο τον θρησκευτικό, αλλά και τον διοικητικό της χαρακτήρα, μιας και το Μοναστήρι συντηρούσε το Ελληνικό Σχολείο, τους απόρους, αλλά και τους ασθενείς.

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμη πως κατά την διάρκεια τον περιοδειών του ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πέρασε από την μονή, λειτούργησε και κήρυξε στους κατοίκους προφητεύοντας πολλά από τα μελλούμενα στη Δρόπολη. Μετά την εκτέλεση του Αγίου Κοσμά από τον Κουρτ Πασά του Βερατίου, οι πιστοί συνέδραμαν και αγιογράφησαν στον εξωτερικό τοίχο του ναού της Μονής, τον Άγιο Κοσμά να κηρύττει στους Πεπελιώτες. Η εν λόγω τοιχογραφία διασώζονταν μέχρι το 1967,

Σύναξη της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας στα Άγραφα της Πίνδου

 Στην πανέμορφη οροσειρά των Αγράφων της Πίνδου, κοντά στο χωριό Κουμπουριανά, μέσα σε δύσβατο τόπο, διακρίνουμε την Ι. Μονή Παναγίας Σπηλαιωτίσσης, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή.

 Είναι κτισμένη επάνω στην προεξοχή ενός βράχου, κάτω από τον οποίο υπάρχει το σπήλαιο ευρέσεως της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας, στο οποίο οφείλει και την επωνυμία της. Στη θέα του απότομου γκρεμού που υπάρχει γύρω της, ο επισκέπτης νιώθει δέος και ίλιγγο. Στο βάθος του γκρεμού διέρχεται παραπόταμος του Αχελώου, ενώ στα ανατολικά της Μονής υπάρχουν απότομοι και απροσπέλαστοι βράχοι.

 Η Μονή περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος. Εντός αυτού σώζεται το Καθολικό, ο μεγαλοπρεπής Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Βυζαντινού ρυθμού, καθώς και μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Η Μονη Παμμεγίστων Ταξιαρχών( Mονή Πιθαρίου)

Η Μονη Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Eρεσού είναι περισσότερο γνωστή ως Mονή Πιθαρίου ή “Πιθάρι”, ονομασία που οφείλεται στη γεωμορφία της περιοχής, στην οποία βρίσκεται, σε ένα κοίλωμα χαράδρας, μεταξύ λόφων που τη στεφανώνουν, σχηματίζοντας γύρω της ένα νοητό πιθάρι, ο υποτιθέμενος πάτος του οποίου έχει μεταμορφωθεί τελευταία σε λιμνοδεξαμενή, με τη λειτουργία του παρακείμενου τεχνητού φράγματος.

H ανυπαρξία ιστορικών στοιχείων για την ίδρυσή της δημιουργεί και για τη Mονή Πιθαρίου τη συνήθη για τα μοναστήρια της Λέσβου διχογνωμία στους ερευνητές. H μία άποψη τη θέλει βυζαντινό μοναστήρι που ανασυστήθηκε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ενώ η δεύτερη χρονολογεί την ίδρυσή της στο 16ο αιώνα.

 Tο βέβαιο είναι πάντως πως λειτουργούσε το 1548, χρονολογία κατά την οποία καταγράφεται σε οθωμανικό κατάστιχο, με το οποίο καθορίζονται οι φορολογικές υποχρεώσεις των μοναστηριών της περιφέρειας Eρεσού. Aπό το ποσό που καλείται να καταβάλει η μονή εξάγεται το συμπέρασμα ότι είχε ήδη σημαντική περιουσία, κάτι που πιθανώτατα σημαίνει ότι είχε ιδρυθεί κάποιες δεκαετίες νωρίτερα!(φωτ.G.Tsakiris)

πηγή

Η Ιερά Μονή Παναγίας Λαμπηδόνας

Η Ιερά Μονή Παναγίας Λαμπηδόνας είναι ένα ιστορικό Μοναστήρι του Ανατολικού Πηλίου, καθώς αποτελεί τη δεύτερη παλαιότερη εν ενεργεία μονή στο Πήλιο. Το Μοναστήρι απέχει 3 χλμ από την κοινότητα Λαμπινούς και 12 χλμ από την Τσαγκαράδα. Βρίσκεται πλησίον ενός μικρού κόλπου, ο οποίος αποτελούσε κατά το παρελθόν τον αρσανά της Μονής, ενώ περιβάλλεται από σπάνιας ομορφιάς φυσικό περιβάλλον, κατάφυτο από συκιές, δάφνες, μυρτιές, κουμαριές, άγριες ροδιές και ελιές.

Ο προσκυνητής έχει τη δυνατότητα να διακρίνει απέναντι το Άγιον Όρος και τον Άθωνα, όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, γεγονός, που ενισχύει τόσο την αδελφότητα όσο και στους προσκυνητές.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Μονή κτίστηκε από έναν κουρσάρο, του οποίου το πλοίο κινδύνευε να βυθιστεί κατά τη διάρκεια μιας θαλασσοταραχής. Όλοι στο πλήρωμα ήταν Τούρκοι και μόνο ένας Έλληνας ήταν σε αυτό. Ο καπετάνιος ζήτησε από τον Έλληνα να παρακαλέσει την Παναγία να τους βοηθήσει, υποσχόμενος, ότι εκεί που θα πέσει η μπάλα του κανονιού του, θα χτίσει μια εκκλησία προς τιμήν Της. Η πολυεύσπλαχνος Μητέρα μας εισάκουσε το αίτημα του κουρσάρου, και στο σημείο που έπεσε το βλήμα, ξεπήδησε μια θεϊκή λάμψη (λαμπηδόνα), η οποία υπέδειξε έναν όρμο ασφαλή και έσωσε το πλοίο. Ένα τμήμα της μπάλας αυτής σώζεται μέχρι σήμερα στο Ιερό της Μονής. Η Μονή ονομάστηκε Λαμπηδόνα και έτσι πήρε την ονομασία του το κοντινό χωριό της Λαμπινούς.

Το διασωθέν κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων δεξιά του καθολικού, τις δυτικές και ανατολικές πρόσφατα ανακαινισμένες πτέρυγες με διώροφα κτίσματα με ξύλινο προστώο.

Η παλαιότερη φωτογραφική απεικόνιση της Μονής Στομίου

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΜΙΟΥ ΣΤΗΝ ΧΑΡΑΔΡΑ ΤΟΥ ΑΩΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ. ΕΤΟΣ 1896.

 Η ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ (ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΧΑΡΗΤΑΚΗ Ι. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ).
photo: Χαρητάκης Παπαϊωάννου

πηγή

Ιερά Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδας

  Τό Μοναστήρι της Παναγίας της Αντίνιτσας βρίσκεται στίς πλαγιές του όρους Όθρυς. Κατά τήν επικρατούσα άποψη τό προσωνύμιό της έχει σχέση μέ τήν αρχαία πόλη Αντινοίτισσα πού ίδρυσε στήν Όθρυ ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός τόν Β΄ μ.Χ. αιώνα.

   Τό Μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς από τίς κατοχικές δυνάμεις τό 1944. Τό καθολικό πού καταστράφηκε ήταν ένα χάρμα οφθαλμών όπως υποστηρίζεται από τούς μελετητές. Ήταν αθωνικού τύπου, τετρακιόνιος σταυροειδής μετά τρούλλου. Ήταν τό αρχαιότερο Καθολικό Μονής μεταβυζαντινών χρόνων πού εμιμείτο τά αγιορείτικα καθολικά εχουν τόν Κωσταντινοπολιτικόν Σταυροειδή τύπον, μέ πλαγίους χορούς καί μικρά τρουλλωτά παρεκκλήσια δεξιά καί αριστερά του Ιερού Βήματος. Αντίγραφο αυτό του παλαιού Ναού ειναι τό σημερινό Καθολικό πού ανηγέρθη τό έτος 2000.

Από τήν καταστροφή διέφυγε η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας.

  Κατά τήν επανάσταση η Μονή έλαβε ενεργό μέρος καί απετέλεσε κέντρο αντίστασης καί ορμητήριο των αγωνιστών. Κατά τήν εθνική ανεξαρτησία η Μονή μέ βάση τό διάταγμα του 1833 του Όθωνος διαλύθηκε καί συγχωνεύθηκε μέ τήν Μονή Αγάθωνος. Τό 1834 τήν επισκέφθηκε ο Βασιλιάς Όθων, όπως φαίνεται από τήν διασωθείσα προσφώνηση του ηγουμένου. Τό 1968 από χριστιανούς της περιοχής άρχισε μιά προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων υπέρ της Μονής. Τό 1969 άρχισε η ανοικοδόμησή της. Μέ τήν φροντίδα του Ηγουμένου κατασκευάσθηκαν νέες πτέρυγες καί κελλιά, τραπεζαρίες, παρεκκλήσια καί χώροι γιά τή φιλοξενία των προσκυνητών. Στή Μονή φυλάσσονται τεμάχια λειψάνων αγίων τά οποία εκτίθενται πρός προσκύνηση.

Περί της Μονής Αντινίτσης έγραψαν οι: Σωτηρίου εις τήν χριστιανική Αρχαιολογία του καί Ορλάνδος εις τήν επετηρίδα Εταιρεία Βυζαντινων Σπουδων.Εορτάζει τήν 8η Σεπτεμβρίου

πηγή

Μονή της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας

Η ορθόδοξη Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου ή Μονή της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας ή Αρδονίτσας ή Ανδρονίτσας ή Αρδομίτσας είναι αφιερωμένη στο Γενέσιον της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου). 

Βρίσκεται στην κοιλάδα της Μεγάλης Μουζακιάς στην κεντρική Αλβανία, επάνω σε έναν λόφο ύψους 200 μ., ανάμεσα στα χωριά Αρδενίτσα και Λίμποφτσα.

Χτίστηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄Παλαιολόγο το 1282 μετά την νικηφόρα μάχη εναντίον των Ανδηγαυών στην Μάχη του Βερατίου.Στο μοναστήρι αυτό ο Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης παντρεύτηκε την Ανδρονίκα Αριανίτη-Μουζάκα

Το 1780 λειτούργησε εκείσχολή για επιμόρφωση νέων κληρικών.Είχε μία τεράστια βιβλιοθήκη αλλά δυστυχώς 32.000 τόμοι κάηκαν το 1932

Στο μοναστήρι υπάρχουν τοιχογραφίες(1744) των ζωγράφων Κωνσταντίνου και Αθανασίου από την Κορυτσά.Οι παλαιότερες χρονολογίες χρονολογούνται από το 1477

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΛΕΟΥΣΑΣ ΝΗΣΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Η Ιερά Μονή Ελεούσης βρίσκεται στο Νησί των Ιωαννίνων, κοντά στην όχθη της λίμνης Παμβώτιδας. Αρχικά το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο των Ανέμων και έφερε την προσωνυμία των οικογενειών που το ευεργέτησαν, δηλαδή «των Μεθοδάτων» και «των Γκιουμάτων». Τον 16ο αιώνα, μετονομάστηκε σε Παναγία Ελεούσα λόγω της μεταφοράς στη Μονή της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου.

 Η εικόνα, η οποία αρχικά βρισκόταν στη Μονή της Αγίας Παρασκευής στα Ιωάννινα (στη θέση της σημερινής Νομαρχίας) είχε χαθεί, όταν η Μονή μετατράπηκε σε τζαμί. Εντοπίστηκε όμως και μεταφέρθηκε στη Μονή Ελεούσης από τη μοναχή Παρθενία. Το μοναστήρι έχει ευεργετηθεί από πλούσιους Γιαννιώτες εμπόρους του εξωτερικού. Τον 18ο αιώνα, 1724-1748, επί ηγουμενίας Νικηφόρου και με τη συνδρομή των μοναχών Δωρόθεου και Γερασίμου, οι οποίοι και εικονίζονται στον νάρθηκα, το μοναστήρι ανακαινίστηκε αποκτώντας τη σημερινή μορφή του. Αυτό παραδίδει και επιγραφή στη δυτική θύρα του νάρθηκα. Τον 19ο αιώνα επί ηγουμενίας Αββακούμ, η Μονή γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση. Κατά τα έτη 1924-1929 λειτουργούσε στα κελιά της Μονής Ιεροδιδασκαλείο με δαπάνες του ελληνικού κράτους.

Το καθολικό είναι μονόχωρος θολοσκέπαστος ναός με τρίπλευρη αψίδα ανατολικά. Κατά τα έτη 1724-1748, ο δυτικός του κυρίως ναού κατεδαφίστηκε, ενώθηκε με τον χώρο του νάρθηκα και προστέθηκε νέος νάρθηκας στα δυτικά. Οι τοιχογραφίες του καθολικού ανήκουν σε τρεις περιόδους. 

Μοναστήρι Παναγίας Αναφωνήτριας Ζακύνθου

Η Μονή της Αναφωνήτριας βρίσκεται βορειοδυτικά του νησιού, απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Ζακύνθου και είναι κτισμένη στα μέσα του 15ου αιώνα. Σήμερα λειτουργεί ως ενοριακός ναός του ομώνυμου χωριού.
Η Μονή αποτελεί τόπο προσκύνησης χιλιάδων επισκεπτών κάθε χρόνο, καθώς εδώ έζησε σαν ηγούμενος ο πολιούχος του νησιού Άγιος Διονύσιος.

Η Μονή Ιδρύθηκε από τον Λεονάρδο Γ’ Τόκκο, Κόμητα Παλατινό Κεφαλληνίας και Ζακύνθου. Έγινε αδελφάτο από τον ιερομόναχο Ρωσάνο και το Μοναχό Α. Βλάχο το 1534. Από τότε η Βενετία την παραχωρούσε μαζί με τη μεγάλη της περιουσία ως jus patronato σε επιφανή πρόσωπα.

Το 1568 δόθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Διονύσιο Σιγούρο (τον μετέπειτα Άγιο Διονύσιο). Τελευταίος κάτοχος της Μονής υπήρξε η οικογένεια Φλαμπουριάρη.Στα 1622, 17 Δεκεμβρίου, στη μονή της Αναφωνητρίας, παρέδωκε το πνεύμα του στον Χριστό. Τον έθαψαν στη μονή των Στροφάδων, κατ’ επιθυμία του, και σε δύο χρόνια έγινε ανακομιδή. Διέταξε εκείνος και βγήκε άφθορος. Ευωδίαζε ο Άγιος.Είχε συγχωρέσει και τον φονέα του αδελφού του, μεγάλη υπόθεση.

Μονή του Όσιου Ναούμ, λίμνη Αχρίδα ή Οχρίδα (Ohrid),Σκόπια

Το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ είναι ένα θαυμάσια ογκώδες συγκρότημα, που βρίσκεται 29 χιλιόμετρα νότια της Οχρίδας, σε ένα οροπέδιο κοντά στα αλβανικά σύνορα. Είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ένας από τους πιο ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς των Σκοπίων.
Αυτό το ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο επισκέπτονται προσκυνητές και ταξιδιώτες, είναι ένα από τα λίγα με τοποθεσία και αρχιτεκτονική λαμπρότητα. Με θέα στη λίμνη της Οχρίδας, τα τείχη προσφέρουν εκπληκτική πανοραμική θέα σε ολόκληρη την περιοχή.
Με γαλήνιο περιβάλλον, γραφικό τοπίο και θρησκευτική ιστορία, το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ (γνωστό και ως Manastir Sveti Naum) θέτει το κυρίαρχο αρχέτυπο που διατρέχει ολόκληρη τη χώρα.
Το να ανακαλύψετε τα Σκόπια χωρίς να επισκεφθείτε το μοναστήρι του Οσίου Ναούμ είναι ένα ημιτελές ταξίδι. Εάν βρίσκεστε οπουδήποτε κοντά στην Οχρίδα, αυτό το μέρος πρέπει να επισκεφθείτε, καθώς είναι αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα σε ολόκληρη την περιοχή.
Το αρχικό μοναστήρι χτίστηκε στο ίδιο αυτό οροπέδιο, το 905 μΧ. από τον ίδιο τον Οσιο Ναούμ της Αχρίδας. Καταργήθηκε μεταξύ 11ου και 13ου αιώνα, το μοναστήρι στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε τον 16ο αιώνα ως το πολυτρουλικό βυζαντινό οικοδόμημα που βλέπετε σήμερα.

Ο Οσιος Ναούμ της Αχρίδας (Sveti Naum στα σλαβομακεδονικά), ήταν μεσαιωνικός λόγιος και συγγραφέας, ο οποίος μαζί με τον Κλήμεντα συνέχισαν το έργο της διάδοσης του Χριστιανισμού στους σλαβόφωνους της περιοχής. Με βάση το έργο των αγίων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου, ο Οσιος Ναούμ συνδέεται με τη δημιουργία των Γλαγολιτικών και Κυριλλικών γραφών.

Η Ι.Μ. Παλαιοκαστρίτσας.Το Φως απ’ τη σχισμή του βράχου, στο κάστρο το Βυζαντινό

Μικρό οδοιπορικό στην εορτάζουσα Ι.Μ. Παλαιοκαστρίτσας. Ο θρύλος, οι καταστροφές, η ιστορία, τα σπάνια, μουσειακά κειμήλια, οι γάτες και το πηγάδι των ευχών, ενός απ’ τα πλέον ισχυρά icons της κερκυραϊκής εξοχής

ΠΟΛΛΟΥΣ αιώνες πριν, ίσως τους καιρούς του Δεσποτάτου της Ηπείρου, στα χείλη του λόφου με θέα το απέραντο, κοντά στη γη που δέσποζε ακόμη κάστρο παλιό, βυζαντινό (κι έτσι, Παλαιόκαστρο > Παλαιοκαστρίτσα), υπήρχε ένας βράχος.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ, λέει ο θρύλος, κάποιοι, στρατιώτες ίσως, που πολέμαγαν κουρσάρους και βαρβάρους, πρόσεξαν επάνω του ένα φως. Μυστήριο. Εξώκοσμο. Και σάστισαν....

ΤΟ ΜΑΝΤΑΤΟ δεν έμεινε κρυφό. Διαδόθηκε. Σ’ όλα τα γύρω τα χωριά. Κι έτρεξε λαός˙ πολλοί από τους Λάκωνες, άλλοι από Κρήνη, Λιαπάδες και Μακράδες. Να δουν. Από πού έβγαινε το φως.

ΕΦΘΑΣΑΝ. Πλησίασαν. Λίγο φοβισμένοι, συγκινημένοι και περίεργοι. Και κάποιος φώναξε: «Το φως βγαίνει μέσα από τον βράχο. Από κάποια χαραμάδα του...».

ΤΟΝ ΣΚΑΛΙΣΑΝ. Πελέκησαν. Κι έκθαμβοι ανακάλυψαν στο βάθος μια εικόνα Παναγιάς. Ετούτη ήταν που ‘λαμπε! Ετούτη που έλουζε τα σύμπαντα με φως...

ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ. Κάναν’ το σταυρό τους. Προσευχήθηκαν...

ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ αργότερα, σ’ εκείνο το σημείο, έστεκε, πια, μια εκκλησία - αφιέρωμα: στην «Παναγιά την Παλαιοκαστρίτισσα». Με την εφέστια εικόνα να στέκεται εξ αρχής ως το άγιο, θεμέλιο κειμήλιο. Και πίσω της, τοιχογραφία. Πάνω στο βράχο. Του φωτός…

Το μοναστήρι της Παναγίας της Αρχαγγελιώτισσας

Βορειοανατολικά της Ξάνθης, στις παρυφές του ορεινού όγκου της Ροδόπης σε εξαιρετικά θαυμάσια θέση, με θέα πρός τον κάμπο της Ξάνθης, πάνω ακριβώς απο την συνοικία Σαμακώβ, βρίσκεται το τρίτο μοναστήρι της Ξάνθης, η Παναγία η Αρχαγγελιώτισσα.

Το μοναστήρι αυτό καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου και μάλιστα στη δεκαπενταύγουστο – αν και το καθολικό του είναι άφιερωμένο στα Εισόδια της θεοτόκου – γίνεται τύπος πανθρακικού προσκυνήματος. Χιλιάδες πρoσκυνητές όλη την νύκτα της παραμονής της Κοιμήσεως και ανήμερα προσέρχονται σε ατέλειωτες γραμμές για να προσκυνήσουν την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και να ζητήσουν την μεσιτεία της πρός τον Υιό της και Θεό μας.
Σαν κτίσμα το μοναστήρι αυτό όπως είναι σήμερα κτίσθηκε το 1841 επι της εποχής του αειμνήστου μητροπολίτου Ξάνθης Ευγενίου.
Αλλά τούτο προυπήρχε στην ίδια θέση πολλές εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα και καταστράφηκε απο δύο φοβερούς σεισμούς που έπληξαν το μοναστήρι και την πόλη το 1829.
Γι’ αυτή την παλαιότερη ζωή του μοναστηριού δυστυχώς δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Το μόνο ενδεικτικό στοιχείο απο πλευράς κτισμάτων είναι μια κρύπτη του μοναστηριού που βρίσκεται πίσω και κάτω απο το ιερό βήμα του η οποία ανάγεται στα 1000 εώς 1100 μ.Χ.
Αλλά την έλλειψη των πληροφοριών απο επιγραφές ή άλλες πηγές έρχονται να φωτίσουν κάπως ορισμένες σημειώσεις και ενθυμήσεις που καταχωρήθηκαν κατά καιρούς σε διάφορα εκκλησιαστικά βιβλία απο τους μοναχούς του.
Απο αυτούς λοιπόν τους κώδικες και τα εκκλησιασπκά βιβλία πληροφορούμαστε ότι το μοναστήρι υπήρχε και έφερε το ίδιο όνομα ακόμα και κατά το 1559, Έτσι σε ένα κώδικα υπήρχε η ενθύμηση : “Το παρόν μηνιαιον εστίν της υπεραγίας Θεοτόκου της κεκλημένης Αρχαγγελιότισσας, άνωθεν της πόλεως Ξάνθης”.
Απο που ακριβώς πήρε το ονομά το μοναστήρι είναι άγνωστο. Κατά μια εκδοχή το πήρε απο την μικρή θαυματουργή εικόνα του 16ου αιώνα πού παριστάνει την Θεοτόκο να παραστέκεται απο τους αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ και η οποία εχει την επιγραφή : Αρχαγγελιώτισσα.

Είναι δυνατό όμως ο ζωγράφος να εμπνεύσθηκε την εικόνα απο την ονομασία του μοναστηριού.
Παράλληλα με την ονομασία Αρχαγγελιώτισσα εκεινα τα χρόνια – ίσως και απο πιό μπροστά – το μοναστήρι αυτό λεγόταν και Παναγία η Χαλκαλιώτισσα.
Έτσι σε ενθυμήσεις που βρέθηκαν σε κώδικες της εποχής εκείνης διαβάζουμε: “Έτσι ζξςω (1558) εν μηνί Ιουλίω κβ’ Νεόφυτος αρχιερεύς. Αφιερώθη το Θείον και ιερόν Ευαγγέλιον εις την σεβασμίου και ιεράν Μονήν της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της επικεκλημένης Χαλκαλιοτήσις υπο των τιμιωτάτων και συνετωτάτων αρχόντων κυρου Αργυρου και κυρου Γεωργίου εις μνημόσυνου αυτών και των γονέων αυτών”.

"ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ" -ΤΟ ΑΕΝΑΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 Την εικόνα της Παναγίας Σουμελά, σύμφωνα με την παράδοση, αγιογράφησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.Μετά τον θάνατό του τη μετέφερε στην Αθήνα ο μαθητής του Ευαγγελιστή Λουκά Ανανίας και την τοποθέτησε στο Ναό της Θεοτόκου.Στο τέλος του 4ου αιώνα, σύμφωνα πάλι με την παράδοση, η Παναγία η Αθηνιώτισσα εμφανίστηκε ως όραμα στους μοναχούς, Σωφρόνιο και Βαρνάβα.

Οι μοναχοί είδαν την εικόνα να σηκώνεται από το προσκυνητάρι και να πετάει προς τα ουράνια και άκουσαν τη φωνή της να λέει: «Πηγαίνω στην Ανατολή…».
Οι μοναχοί ακολούθησαν την εικόνα που πήγε και στάθηκε στο όρος Μελά στον Πόντο. Στο σημείο αυτό οι κάτοικοι έκτισαν Ιερό Ναό στην Παναγία όπου έλαβε το όνομα, Σουμελά. 

Η μονή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο τόσο στην ανάπτυξη του πολιτισμού και των γραμμάτων στον Πόντο όσο και σε κοινωνική προσφορά και περίθαλψη των Ποντίων κατά τα δύσκολα χρόνια των τουρκικών διώξεων.

Στα νοτιοανατολικά του Βυζαντινού Δικαιόσημου, ή αλλιώς, Ματσούκας, σημερινής Maçka, εκτείνεται η κοιλάδα με το φαράγγι της Παναγίας που την διατρέχει το ομώνυμο ποτάμι. Η κοιλάδα είναι υποβλητικότατη και κατάφυτη από ωραία ροδόδεντρα, την ποντική αζαλέα, και από πυκνό δάσος πεύκης, κλέθρου, πτελέας, σφενδάμου, κρανέας, μυρσίνης, ελάτης και πύξου, από την οποία πύξο, πήρε το όνομά του και ο Πυξίτης ποταμός που πήγαζε από τα υψίπεδα του όρους Κολάτ, μικρό τμήμα του οποίου αποτελούσε και το ποτάμι της Παναγίας.Πάνω από αυτό το ποτάμι, σε βράχο του όρους Μελά, κυριολεκτικά κρεμιέται η μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου του Μελά (Σουμελά = Στου Μελά).

Μονή Κηπουραίων -Ληξούρι Κεφαλονιά

Όταν βρεθείτε στο Ληξούρι και ρωτήσετε για «το Μοναστήρι», η πλειοψηφία θα σας μιλήσει για τα Κηπούρια.

 Η Μονή Κηπουραίων μετρά πάνω από 250 χρόνια λειτουργίας, καθώς ιδρύθηκε το 1759 από τον Αρχιμανδρίτης Χρύσανθο Πετρόπουλο από τους Παξούς, που την αφιέρωσε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Πήρε το όνομά της από τους πολλούς κήπους που διατηρούσαν εκεί οι μοναχοί για την διαβίωσή τους. Είναι χτισμένη σε πλάτωμα βράχου, 100 μέτρα πάνω από την θάλασσα, σ’ ένα τοπίο μοναδικό. «Βλέπει» προς την Δύση, με αποτέλεσμα από την αυλή της Μονής Κηπουραίων να μπορούν οι επισκέπτες να παρακολουθήσουν ένα από τα θεαματικότερα ηλιοβασιλέματα της Κεφαλονιάς.

Στην Μονή Κηπουραίων μπορείτε να προσκυνήσετε την εικόνα της Παναγίας, τις κάρες των κτηττόρων της μοναχών, αλλά και τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου που είχε δωρίσει στην Μονή Ρώσος πρίγκιπας. Εδώ θα δείτε ακόμα, σε μια ξεχωριστή γυάλινη φιάλη, μύρο από τον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλήτη, από τον 7ο αιώνα.

Το μαρτύριο της Αγ.Μαρίνας μέσα από τοιχογραφίες

Το Μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας είναι μοναστήρι πλησίον της Λάνγκα, στο Νομό Κορυτσάς, στην Αλβανία, και ανεγερθέν κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα

Το σύνολο του εσωτερικού της εκκλησίας είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες χρονολογούμενες από τον 18ο αιώνα  φιλοτεχνημένες από τον Κοστάντιν Σπαταράκου

πηγή

Ο Ναός λέγεται και Θεόκτιστος εξ αιτίας αυτού του θαύματος

πηγή

Η Ιερά Μονή Κουδουμά εύστοχα ονομάστηκε με την έννοια της πνευματικής ακμής :« ως η τελευταία Λαύρα της Κρήτης»

Το πνευματικό έργο που συντελέστηκε σ΄αυτό το Μοναστήρι, κατά τα τέλη του 19ου αιώνος και στις αρχές του 20ού, ήταν κολοσσιαίο, λόγω της αγιότητος των αυταδέλφων Αγίων Πατέρων Παρθενίου και Ευμενίου !
Υπήρξαν άγιοι ασκητές που έφτασαν σε μεγάλα μέτρα αγιότητας πριν ακόμη κτιστεί το Μοναστήρι.
Το Άγιον Όρος της Κρήτης !Η αρχαιότερη μονήτης Νότιας Κρήτης !
Εβδομήντα τέσσερα χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου,στην «άκρα στ' Αστερούσια»,
κρυμμένη καλά από την κορυφή του Κόφινα και προστατευμένη από μια μαγική- ενίοτε και τρομακτική - διαδρομή είναι η Ιερά Μονή του Κουδουμά

[...]Ο τόπος ήταν άγριος, ακατοίκητος και το κτίσιμο ενός μοναστηριού φάνταζε αδύνατο.

Μεσα όμως στα χαλάσματα του ερημωμένου Ναού ο Όσιος Παρθένιος ως άλλος Μωυσής είδε και συνομίλησε με την Υπεραγία Θεοτόκο η οποία τον πρόσταξε λέγοντας:
«..μεῖνε ἐδῶ νὰ ἱδρύσεις Μονύδριον νὰ ἐκτελεῖτε τὰ τῆς μοναδικῆς πολιτείας καθήκοντα καὶ τὴν τάξιν τῆς ἀκολουθίας σώαν καὶ μὴ φοβοῦ διότι Ἐγὼ θὰ εἶμαι οἰκονόμος».
Έτσι με την προτροπή της Παναγίας εισέρχονται εις ένα μεγάλο αγώνα για την ίδρυση της Μονής Κουδουμά.
Άρχισαν να κτίζουν το Μοναστήρι στο οποίο δεν υπήρχε παρά λίγο παλαιό τείχος στην Εκκλησία όπως ο Όσιος Ευμένιος αναφέρει στον Επίσκοπο Αρκαδίας Βασίλειο στις 08/10/1915. λέγοντας
«…ἱδρύσαμε ἐκ βάθρων τὴν Μονὴν, μὴ ἔχων τότε εἰμὴ ὀλίγον τεῖχος παλαιὸν ἐν τὴ ἐκκλησία…».

Έτσι έφτιαξαν ένα μικρό τμήμα του σημερινού Ναού της Παναγίας εξυπηρετούμενοι σ’ αυτόν στις Ακολουθίες και στις καθημερινές θείες Λειτουργίες τους και διαμένοντες οι ίδιοι εις ένα σπήλαιο παραπλεύρως του Ναού. Τα δυό αδέρφια δεν είχαν καθόλου χρήματα, αλλά τελικά ο κόσμος στην περιοχή υποστήριξε με κάθε τρόπο τους μοναχούς, που είχαν γίνει γνωστοί για την αγιότητά τους και τα θαύματα που πραγματοποιούσαν.
Κατά θαυμαστό τρόπο βρήκαν νερό και άνοιξαν πηγάδι για να εξυπηρετούνται οι Πατέρες και οι εργάτες της Μονής.

Κρήτη: 300 βυζαντινοί ναοί έρχονται στο προσκήνιο χάρη σ’ έναν κρητικό φωτογράφο

Ο χανιώτης Μάνος Παπαδομανωλάκης έκανε 650 χιλιόμετρα σε μία ημέρα για να φωτογραφίσει έναν βυζαντινό ναό στην άλλη άκρη του νησιού υπό καταρρακτώδη βροχή. Μιλάει στο ΒΗΜΑ για το πρότζεκτ του και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου Λιβαδίου του Ρόπα Κέρκυρας!

Σήμερα 12 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου και Μεγάλου ασκητού Ονουφρίου του Αιγύπτιου, του δοχείου της χάριτος όπως ονομάζεται !

Εορτάζει και πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου Λιβαδίου του Ρόπα Κέρκυρας! Ένα παλαιό και καλοστόλιστο μοναστήρι ,μη επανδρωμένο στην εποχή μας ,αλλά έχει γνωρίσει δόξες και τιμές ! 

Ανήκει διοικητικά στους Γαρδελάδες, στους Δουκάδες,στο Σκριπερό και στην Άνω Κορακιάνα και όλοι μαζί παλεύουν να συντηρήσουν το παλαιοφυτο αυτό Μοναστήρι!