Να ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτείνει ἕνα ξεχωριστό ὑπόδειγμα τοῦ τί πραγματικά σημαίνει ἡσυχία. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πρίν ξεκινήσει τόν ἀγώνα γιά τήν κήρυξη τοῦ Εὐαγγελίου, ἀναφέρει στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του: «εὐθέως οὐ προσαναθέμην σαρκί καί αἵματι, οὐδέ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρός τούς πρό ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλά ἀπῆλθον εἰς τήν Ἀραβίαν» (Γαλ. 1, 16-17). «Δέν στηρίχτηκα σέ ἀνθρώπινες δυνάμεις, οὔτε πῆγα στά Ἱεροσόλυμα γιά νά συναντήσω ἐκείνους πού ἦταν ἀπόστολοι πρίν ἀπό ἐμένα, ἀλλά ἔφυγα στήν Ἀραβία». Ἀραβία εἶναι ἡ ἔρημος. Ἐκεῖ πῆγε γιά νά ἡσυχάσει, νά σκεφθεῖ, νά προσευχηθεῖ, νά προετοιμάσει τόν ἑαυτό του γιά τό μεγάλο ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, καί αὐτή ἡ περίοδος κράτησε τρία ὁλόκληρα χρόνια.
Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν δέν ἔκρινε σκόπιμο νά στηριχθεῖ μόνο στόν ἐνθουσιασμό γιά τήν κλήση του ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό στό ἀποστολικό ἀξίωμα. Ἔνιωθε ὅτι ἀναλαμβάνει ἔργο μεγάλο. Δέν μποροῦσε νά στηριχθεῖ σέ ἀνθρώπινες δυνάμεις, οὔτε κἄν στά ὅσα ὁ ἴδιος γνώριζε. Ἐπέλεξε τήν ἡσυχία ὡς ἀποταγή ἀπό τόν πρότερο βίο του καί, τήν ἴδια στιγμή, πάλεψε νά μήν ζεῖ ὁ ἴδιος, ἀλλά μέσα του νά ζεῖ ὁ Χριστός. Καί ὅταν ὁλοκληρώθηκε τό στάδιο αὐτό τῆς κάθαρσής του, μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό ξεκίνησε γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.
