Λόγοι πνευματικοί του Γέροντος Γαβριήλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026 Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους.

 Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. 

Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. 

-Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. 

-Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:
«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. 

-Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ἔζησε στὴν Ἀθήνα. Περνοῦσε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ ἕνα κατάστημα, ὅπου ἦταν τσαγκάρης καὶ ἦταν κομμουνιστὴς καὶ αὐτοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὸ 1946-48 στὴν Ἀθήνα, νὰ σφάξουν ὅλους τοὺς Ἕλληνες. 

Πέρναγε ὁ Ἅγιος :

O δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως απο δυό ψυχικές ασθένειες. από ολιγοπιστία και απο φιλοσωματία.

  «O δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως απο δυό ψυχικές ασθένειες από ολιγοπιστία και απο φιλοσωματία. Όποιος αγωνίζεται να νικήσει αυτά τα δυό μεγάλα κακά είναι φανερό πως πιστεύει ολόψυχα στο Θεό και είναι έτοιμος να δεχθεί όλα τα δυσάρεστα που τυχόν εκείνος θα παραχωρήσει.
   H υπερβολική τόλμη πάλι και καταφρόνηση των κινδύνων γεννώνται ή απο μεγάλη πίστη στο Θεό ή απο τη σκληροκαρδία του ανθρώπου. Και τη σκληροκαρδία ακολουθεί απαραιτήτως ή υπερηφάνεια, την πίστη όμως η αληθινή ταπεινοσύνη»

Αγίου Ισαάκ του Σύρου

Λιμός Θεού...

Μεγάλος Κανόνας απόψε... Μετάνοια, πένθος, συντριβή μέσα σε έναν κόσμο αδιάφορο...
Τι τεράστια αντίθεση... Χάσμα ανάμεσα στις δύο λογικές. Απύθμενο κενό.
Ο κόσμος τρώει, αλλά δε χορταίνει. Πάλι πεινάει, πάλι τρώει. Σαν να γεμίζεις τρύπιο κουβά.
Απουσία Θεού. Λιμός. Πείνα. Απουσία νοήματος σε ο,τι κάνουμε. Ζωη που οδηγεί στο θάνατο...Ουρανός κλειστός. Στεγνή ζωή. Ξηρασία πνευματική. Γέλιο χωρίς χαρά.
Πρέπει να πενθήσουμε βαθιά για τα λάθη μας, που δε μας αφήνουν να γευτούμε ουρανό.
Μέσα σε έναν κόσμο που χαίρεται πρέπει να βρεις τρόπο να κλάψεις, να πονέσεις.
Πρέπει να πονέσεις για την μεγάλη Απουσία. Την απουσία του Θεού απ' τη ζωή σου...

Η αποψινή ακολουθία του Μεγάλου Κανόνα θέλει να προκαλέσει πόνο και δάκρυα.
Γιατί αν δεν κλάψεις, δεν πρόκειται να συνέλθεις και να χαρείς αληθινά.

Κυριακή Ε'Λουκά- Η ΠΩΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

«Ἂν δὲν ἀκοῦνε τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες, δὲν θὰ πεισθοῦν, ἀκόμα καὶ ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀναστηθεῖ». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἀβραὰμ κλείνει ὁ Χριστὸς τὴν πολυσήμαντη παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ φτωχοῦ (Λαζάρου), ἀπορρίπτοντας τὸ αἴτημα-πρόκληση τοῦ πλουσίου νὰ ἀναστήσει ὁ Θεὸς καὶ νὰ ξαναστείλει στὸν κόσμο τὸν Λάζαρο, ὥστε νὰ ἀποτελέσει ἀναντίρρητη καὶ ἀξιόπιστη μαρτυρία γιὰ τὴ μέλλουσα ζωὴ (Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ).

 Μεγάλη δυσκολία πράγματι ὑπάρχει στὸ νὰ γίνουν ἀποδεκτὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν ἐμπίπτουν ἄμεσα στὶς αἰσθήσεις, ἢ δὲν συλλαμβάνονται ἀπὸ τὴ λογική. Ἔτσι καὶ τὰ πολύκροτα θέματα τοῦ ἐπέκεινα κόσμου, τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, τῆς μεταθανάτιας ζωῆς, δὲν βρίσκουν εὐήκοα τὰ ὦτα τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμα καὶ ὅταν ὑπάρχουν ὀφθαλμοφανεῖς μαρτυρίες γι’ αὐτά. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας φωνάζει πολλοὺς αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ: «Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; Καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;» (Ἡσ. 53, 1). Ἐλάχιστοι μόνο δίνουν σημασία στὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.

 Αὐτὸ συμβαίνει, ἐπειδὴ οἱ πολλοὶ δὲν ἔχουν ἀγαθὴ διάθεση. Ἡ προαίρεσή τους εἶναι στραμμένη πρὸς τὸ κακό. Ἀγαποῦν περισσότερο τὸ σκοτάδι παρὰ τὸ φῶς. Τὸ κακὸ καὶ ὄχι τὸ καλό. «Ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου». Σκληρύνθηκε, πωρώθηκε ἡ καρδιά τους. «Καὶ τοῖς ὠσὶν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν

Σκληρός άνθρωπος είναι αυτός που πιστεύει ότι κάτι έκανε...

  "Όταν πιστέψω, ότι έχω κάνει κάτι σημαντικό και το θεοποιήσω, τότε γίνομαι σκληρός απέναντι στους άλλους. 

 Αντίθετα, όταν πιστέψω ότι αυτό που έχω κάνει δεν είναι δικό μου αλλά του Θεού και ότι ο Θεός οικονόμησε εγώ να το κάνω, τότε δεν γίνομαι σκληρός για κανέναν. Σκληρός άνθρωπος είναι αυτός που πιστεύει ότι κάτι έκανε."

π. Βαρνάβας Γιάγκου

Κυριακή ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ- Γιατί οι άνθρωποι είμαστε σκληρόκαρδοι εις βάρος των συνανθρώπων μας;

ΑΠΕΛΘΩΝ ΕΒΑΛΕΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΦΥΛΑΚΗΝ

”Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον” (Ματθ. 18,30)

“Εκεῖνος ὅμως δὲν δεχόταν, ἀλλὰ πῆγε καὶ τὸν ἔβαλε στὴ φυλακή, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅ,τι τοῦ χρωστοῦσε”

   Γιατί οι άνθρωποι είμαστε σκληρόκαρδοι εις βάρος των συνανθρώπων μας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί πολλούς χριστιανούς. Ζώντας, μάλιστα, σε μια εποχή στην οποία η βία θριαμβεύει, η εκδίκηση θεωρείται αυτονόητη ανταμοιβή για την όποια παρουσία του κακού που υφιστάμεθα οι άνθρωποι, ώστε να επικρατήσει το δίκιο, όπως πιστεύουμε, η ευσπλαχνία, η μακροθυμία, η ανοχή, η συγχώρηση θεωρούνται αρετές που δεν μπορούν να νοηματοδοτήσουν την ζωή μας.

  Ιδίως οι νεώτεροι έχουν μέσα τους περισσότερο από τους μεγαλύτερους αναπτυγμένο το αίσθημα του δικαίου και δύσκολα κάποιος μπορεί να το αμφισβητήσει. Δεν διστάζουν να στραφούν και εναντίον του Θεού που επιτρέπει την αδικία, που δεν παρεμβαίνει για να τιμωρήσει το κακό, υπερασπιζόμενος αυτούς που επιμένουν στην οδό της καλοσύνης, στην οποία εύκολα οι χριστιανοί τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι βαδίζουμε.

Η σκληροκαρδία πηγάζει από μία μυωπική αντίληψη θεοποίησης του εαυτού μας. Συχνά νομίζουμε ότι είμαστε αλάθητοι ή, ακόμη κι αν νιώθουμε ότι σφάλλουμε, επικαλούμαστε την επιείκεια των άλλων, διότι χρειαζόμαστε δεύτερες ευκαιρίες και “άνθρωποι είμαστε”. Αυτό δεν ισχύει όμως όταν οι άλλοι το ζητούν από εμάς. Εκεί μας πιάνει το παράπονο, ότι δεν μας καταλαβαίνουν, ότι δεν πρέπει να μας οφείλουν, ότι χρειάζεται να εκτιμήσουν ό,τι εμείς έχουμε κάνει για εκείνους και να μας δώσουν καλό, ακόμη κι αν δεν το αξίζουμε.

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες...

Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Λέμε γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος;
Συγχώρεσε λέμε, το φονιά του αδελφού του.
Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του;
Όχι. Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά. Όπως λένε και μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν:
ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;

Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά.

Γιατί ὁ ἐξ ἀριστερῶν ληστής δέν εἶπε καί αὐτός στόν Χριστό τό ''Μνήσθητι'', ὅπως ἔκανε ὁ ἐκ δεξιῶν ληστής;

Βρισκόταν υπό την επήρεια του διαβόλου, διότι είχε δώσει τόσα πολλά δικαιώματα στον διάβολο, που του απαγόρευε να το πει, δεν τον άφηνε δηλ. ο διάβολος να μετανοήσει.
Όταν ο άνθρωπος θεληματικά αμαρτάνει και εξακολουθεί να επιμένει στην αμαρτία πολλά χρόνια, σκληρύνεται η καρδιά του και παρόλο που βλέπει το χάος, δεν μπορεί να μετανοήσει...
Όσοι λοιπόν αναβάλλουν την μετάνοιά τους, κινδυνεύουν να πάθουν, ό,τι έπαθε ο εξ αριστερών ληστής... να σκληρυνθεί η καρδιά τους και μη μπορώντας να μετανοήσουν, να πεθάνουν αμετανόητοι...

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας 

Ένας Βορειοηπειρώτης στα ζοφερά χρόνια του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού είπε σε Ἐπίσκοπο της Βορείου Ελλάδος

Γράφει ο Γεώργιος Βιλλιώτης, φιλόλογος

[.....]Εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἐνδιαφέρει ἐν προκειµένῳ ἡ προστασία τῆς ὑγείας τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ ἡ ταπείνωση καὶ ὁ εὐτελισµὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Δυστυχῶς ὁ διάλογος µὲ ἀνθρώπους ποὺ «χοντροπετσίασαν, σὰν τὸν λεπρὸ ποὺ τὸ πετσί του εἶναι πεθαµένο, καὶ δὲν νοιώθει πιὰ τίποτα» (Φώτη Κόντογλου, Μυστικὰ Ἄνθη , ἐκδ. Ἀλ. καὶ Ἑ. Παπαδηµητρίου, Ἀθῆναι 21981, σελ. 22) εἶναι ἀδύνατος. Ἀνήκουν σὲ διαφορετικοὺς ἀνθρωπολογικοὺς τύπους (Παύλου Εὐδοκίµωφ, Ἡ Πάλη µὲ τὸν Θεόν, ἐκδ. Πατριαρχικὸ Ἵδρυµα Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 51991). Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν κινεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦµα -κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης  ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ξεχωριστό. Ἡ ἐσχάτη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς εἶναι ἄγνοια τοῦ Θεοῦ (Ἰωάννου Χρυσοστόµου, MG 56, 157).
Οἱ ἄρρωστοι αὐτοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ζοῦν στὸν ἴσκιο τοῦ θανάτου, θέλουν νὰ κάνουν καὶ ἐµᾶς «κατ΄ εἰκόνα καὶ καθ΄ ὁµοίωσιν» τους. Θέλουν νὰ βγάλουν τὸ ἱερὸ ἀπὸ τὴν ζωή µας. Ἂν βγάλουµε ὅµως τὸ ἱερὸ δὲν θὰ µείνῃ τὸ τίποτα, ἀλλὰ τὸ δαιµονικό, ὅπως εὔστοχα παρατήρησε ὁ µεγάλος στοχαστὴς Daniel Bell στὸ βιβλίο του «Ὁ πολιτισµὸς τῆς Μεταβιοµηχανικῆς Δύσης».

 Ἕνας Βορειοηπειρώτης στὰ ζοφερὰ χρόνια τοῦ κοµµουνιστικοῦ ὁλοκληρωτισµοῦ εἶπε σὲ Ἐπίσκοπο τῆς Βορείου Ἑλλάδος:

 «Παίρναµε καὶ ἐµεῖς ἁγιασµό τότε».

 «Μὰ πῶς;» τὸν ρώτησε ὁ Ἐπίσκοπος. 

«Ἀφοῦ ἐσεῖς ἁγιάζατε τὸν Ἀῶο ποταµό, ἁγιαζόταν ὁ ὅλος ὁ ποταµός» ἀπήντησε ὁ «ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» ἄνθρωπος. 

Πρὶν ἀπὸ τὰ Φῶτα οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔτρωγαν ψάρια, διότι δὲν εἶχαν ἁγιασθῇ τὰ ὕδατα. Τί εὐγενικὲς ψυχές; 

«Ἄνθρωποι µὲ φαρδειὰ ψυχή, ἄνθρωποι ποὺ λάµψανε ἀπάνω σὲ τούτη τὴ γῆ καὶ τιµήσανε τὸ ἀνθρώπινο γένος, βρήκανε τόσα εὐγενικὰ καὶ µεγάλα πράγµατα γιὰ νὰ ξεδιψάσουµε τὴν ἀποµέσα δῖψα τους καὶ νὰ χορτάσουνε τὴν ἀπο µέσα πεῖνα τους» (Φώτη Κόντογλου, ὅ.π. σλ. 24). Ἡ σύγκριση εἶναι ἀπογοητευτική!

Η συνέχεια εδω

«Όσο σκληρός γίνεσαι με τους άλλους τόσο σκληρή γίνεται και η ζωή απέναντί σου!»

«Όσο σκληρός γίνεσαι με τους άλλους τόσο σκληρή γίνεται και η ζωή απέναντί σου!» Έλεγε ένα άγιος Γέροντας.

Άνθρωποι σκληρόψυχοι έχουν και πολύ σκληρή και τραχιά ζωή.

Η φιλανθρωπία Του Θεού τους βάζει στην σόδα των ανθρωπίνων θλίψεων μήπως και μαλακώσει κάπως η πέτρινη καρδιά τους.

Αλλά και έθνη ανάλγητα μπαίνουν στο καμίνι των δοκιμασιών μήπως και μεταμορφωθούνε.

Όμως ας μην ψάξουμε να βρούμε σκληρόκαρδους πολύ μακρυά. Μην ψάξουμε ούτε στους διάφορους φιλόδοξους «εχθρούς» μας: στην Τρόϊκα, στα Μνημόνια, στους Μασώνους, ούτε στους Εβραίους, στους κακούς Τούρκους, στους κακούς Μουσουλμάνους, ούτε στους Γερμανούς, αλλά εδώ κοντά μας, στους απλούς ανθρώπους του λαού, της γειτονιάς και της διπλανής πόρτας.

Δες παράδειγμα, στις διάφορες μαγειρικές τηλε-εκπομπές, που μικροαστικά ανθρωπάκια της καθημερινότητας προκειμένου να λάβουν ένα πενιχρό βραβείο είναι ικανοί, όταν βαθμολογούν, να παίξουνε ΠΡΟΠΟ και να μηδενίσουν και να ακυρώσουνε στεγνά τον φουκαρά τον συνέλληνά τους που πριν λίγο τους τραπέζωσε.

Πήγαινε μία βόλτα μέχρι τα Δικαστήρια να δεις ανθρώπους να πουλάνε την ψυχή τους προκειμένου να εξοντώσουν ακόμη και τον συγγενή τους.

Δες τους φίλους σου, που ανακυκλώνουν ως σκουπίδι ο,τιδήποτε αγαπούν και τους αγαπά.

Δες παντού, αναισθησία, σκληρότητα και ψύχρα.

Θα μαλακώσουμε λοιπόν κάποτε ως λαός; ή θα καθίσουμε για πολύ ακόμη στην σόδα;

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

πηγή

Η μύγα και η μέλισσα...(Γέροντα Παισίου)

Ρωτήσαμε μια μέρα τον Γέροντα για το εξής πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μας λέτε συνέχεια να έχουμε καλό λογισμό, θα σας πούμε όμως, μια περίπτωση, για να δούμε τι μας συμβουλεύετε να απαντούμε. Ερχονται μερικοί άνθρωποι και μας λένε:
Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά απο τα μυστήρια, ο δείνα καπνίζει πολλά τσιγάρα και πηγαίνει στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι ανήθικος και, γενικά, βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί κι αποδείξεις των όσων λένε. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους τί μπορούμε να λέμε;»

***

Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει:
«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ’ αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει -ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μυγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζαυν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω απο όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει. Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ’ αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί.
Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τί είναι αυτά. Εγω, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό. 

***

 Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνιά ένα λουκούμι. Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και.δεν θα καθησει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.
Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών και θά έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.

***

Όταν σ’ ένα δρόμο βρεθούν νά περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ’ αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. Οταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χωμα και με μια πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται απο τις βρωμιές».

***

Και κατέληξε ο Γέροντας:
«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους -και με δυσκολεύουν- τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».

http://vatopaidi.wordpress.com/Αντιγραφή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Περί σκληροκαρδίας(Αγ.Λουκά Κριμαίας)

Ποιος άνθρωπος δεν θα θυμώσει και δεν θα δια­μαρτυρηθεί ακούγοντας την παραβολή του κάκου δού­λου στον όποιο ό κύριος του συγχώρεσε ένα μεγάλο χρέος ενώ αυτός δεν ήθελε να συγχωρέσει στον πλη­σίον του ένα μικρό;

Ταράζεται ή καρδιά μας όταν βλέπουμε τίς χειρό­τερες εκδηλώσεις των παθών καί της άμ»ρτωλότητας των ανθρώπων. Σωστά είπε ό προφήτης Δαβίδ «Καί έρρύσατο την ψυχήν μου εκ μέσον σκύμνων, έκοιμήθην τεταραγμένος υιοί ανθρώπων, οι οδόντες αυτών όπλα καί βέλη, καί ή γλώσσα αυτών μάχαιρα οξεία» (Ψαλ. 56, 5). Καί δεν το λέει για τους φονιάδες καί τους κακούργους αλλά για μας τους απλούς ανθρώ­πους. Εμάς μας αποκαλεί λιοντάρια καί λέει ότι τα δόντια μας είναι όπλα καί βέλη και ή γλώσσα - ακο­νισμένο σπαθί. Καί το σπαθί είναι όργανο του φόνου.

Αν ή γλώσσα μας είναι σαν το αιχμηρό σπαθί τό­τε μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να φο­νεύουμε τους ανθρώπους. Καί όντως πολλές φορές το κάνουμε καί δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας δολοφό­νους. Πληγώνουμε την καρδιά του πλησίον με συκο­φαντία καί ψέμμα, προσβάλλουμε τη δική του ανθρώ­πινη αξιοπρέπεια, ταράζουμε την καρδιά του με κακο­λογία, - αυτό δεν είναι πνευματικός φόνος;

Άκούμε πώς κάποιος από τους γνωστούς ανθρώ­πους μοιχεύει καί θυμώνουμε μ' αυτόν. Δεν είναι δύ­σκολο να θυμώνεις με τους άλλους.Δύσκολο είναι να  θυμώνεις με τον εαυτό σου. "Εχουμε δικαίωμα να θυ­μώνουμε με τους άλλους ενώ οι ϊδιοι δεν έχουμε την καθαρότητα πού ζητά από μας ό Χριστός; Πόσοι από μας δεν έχουν κοιτάξει ποτέ γυναίκα ή άνδρα με πό­θο; Λίγοι, πολύ λίγοι.

Ό Κύριος "Ιησούς Χριστός κάθε ακάθαρτο βλέμ­μα πού ρίχνουμε στη γυναίκα το ονομάζει μοιχεία. Καί αν ακόμα δεν την κάναμε με το σώμα, στην καρ­διά μας την είχαμε κάνει.

Ένας μεγάλος ιεράρχης, ό άγιος Τυχών του Ζαντόνσκ, λέει το έξής:«Τις αμαρτίες πού βλέπουμε στους άλλους τις έχουμε καί εμείς». Αυτό είναι πολύ σωστό.