«2+2=4»

Γεώργιος Κ. Τασούδης (ΙΗ΄ Κοινωνική Επιστολή)

  Δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Μια παιδική αριθμητική, θα έλεγε κανείς. Κι όμως, διαβάζοντας τον Νικολάε Στάινχαρτ στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» (Μαΐστρος, 2006), κατάλαβα πως υπήρξαν εποχές που ακόμη και αυτή η απλή διαπίστωση μπορούσε να γίνει πράξη αντίστασης.

  Στους καιρούς των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το «δύο και δύο κάνουν τέσσερα» δεν ήταν πάντοτε μια αθώα διαπίστωση. Αν η πραγματικότητα που έβλεπες δεν συμφωνούσε με την πραγματικότητα που σου επέβαλλαν, έπρεπε κάποτε να διαλέξεις. Να κρατήσεις αυτό που έβλεπες ή να το αρνηθείς για να σωθείς. Ο Στάινχαρτ θυμάται ανθρώπους που τιμωρήθηκαν επειδή επέμεναν σε αυτή την απλή αριθμητική. Και θυμάται, επίσης, πως κάθε εξίσωση πρέπει κάποτε να κατεβαίνει από το χαρτί στη ζωή. Δεν αρκεί να γράψεις έναν σωστό τύπο· πρέπει να δεις τι σημαίνει αυτός ο τύπος όταν γίνεται άνθρωπος, αδικία, φυλακή, φόβος, θάνατος.

  Από τότε πέρασαν χρόνια. Άλλαξαν τα καθεστώτα, οι λέξεις, τα μέσα, οι τρόποι με τους οποίους πληροφορούμαστε και επικοινωνούμε. Δεν είμαι βέβαιος ότι άλλαξε τόσο πολύ ο πειρασμός. Μόνο που σήμερα μπορεί να μη χρειάζεται κάποιος να μας διατάξει να πούμε ότι δύο και δύο κάνουν πέντε. Μπορεί να αρκεί να μας το επαναλάβουν αρκετές φορές. Να το πουν με βεβαιότητα, να το κάνουν δημοφιλή, να το επαναλάβουν οι δικοί μας άνθρωποι, να μας θυμώσουν με εκείνον που επιμένει στο τέσσερα. Κι ύστερα, κάποια στιγμή, να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε εμείς οι ίδιοι.

  Ίσως αυτό να είναι ένα από τα παράξενα της εποχής μας. Δεν δυσκολευόμαστε μόνο να βρούμε την αλήθεια. Δυσκολευόμαστε ακόμη και να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει μια πραγματικότητα έξω από εμάς, την οποία δεν μπορούμε να κατασκευάζουμε κάθε πρωί σύμφωνα με τις διαθέσεις μας.

....ελευθερία δεν είναι απλώς να φεύγεις....

Κάποτε, σε μια γη ήσυχη και ήρεμη, ζούσε ένας άντρας με δύο γιούς. Το σπίτι του ήταν γεμάτο φως και θόρυβο, γεμάτο τις καθημερινές μικρές χαρές της οικογένειας: τη μυρωδιά του ψωμιού που ψηνόταν στο πρωινό, τα γέλια που ανακατεύονταν με τα λόγια της σοφίας, τα βράδια που η σιωπή γέμιζε με αστέρια και ιστορίες για τους προγόνους.

Ο μικρότερος γιος, όμως, μέσα στη φρεσκάδα της νιότης, ένιωθε μια ανυπόμονη φλόγα να καίει μέσα του. Το βλέμμα του έπεφτε συχνά πάνω στη ζωή που ξεπερνούσε τα όρια του σπιτιού, στα όνειρα και τις επιθυμίες που δεν είχαν ακόμη μορφή. Μια μέρα, ενώ ο ήλιος ακουμπούσε απαλά την αυλή, πλησίασε τον πατέρα του και είπε:
«Πατέρα, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας.»
Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά η απαίτηση κρυβόταν στα λόγια του. Δεν ήταν παιδική παράκληση. Ήταν ο λόγος ενός ανθρώπου που ένιωθε πως η ζωή του ήταν δική του, πως η ελευθερία του άξιζε να εξαγοραστεί. Ο πατέρας τον κοίταξε με μάτια βαθειάς σιωπής, και χωρίς διαμαρτυρία, μοίρασε την περιουσία.
Ο μικρότερος υιός έφυγε. Φεύγοντας, η καρδιά του πάγωσε λίγο στην αρχή από την αγωνία του νέου κόσμου. Κι όμως, πίστευε πως η περιπέτεια θα τον έκανε ισχυρό και ανεξάρτητο. Τα χρήματα και οι πλούτοι τον έκαναν να νομίζει πως απέκτησε τα πάντα. Μα μέσα του, η αίσθηση της απουσίας ήταν ανεπαίσθητη στην αρχή, σαν ένας ψίθυρος που δεν ακούγεται, αλλά που μεγαλώνει αργά.

O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους

 O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς.
Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για να έχεις την καλή τους γνώμη. Αν φερθείς ελεύθερα δεν σε θέλουν. 

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά - ελεύθερα, άνετα, και κυρίως, να περιπαίζουν τον ντουνιά και τους εν αυτώ.
Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τον "κόσμο"...
Το μόνο που τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων.

Αγιος Παϊσιος

Από εμάς ο Θεός δεν ζητάει τίποτε άλλο αυτή την εποχή, μόνο να κρατήσουμε την πίστη και πίστη χωρίς ελευθερία δεν γίνεται να υπάρξει.

Απευθύνομαι σήμερα σε όλον τον κόσμο, κυρίως όμως απευθύνομαι σε όσους μάχονται για να κρατήσουν την παράδοση!

 Σε όλους τους Συλλόγους, σε όλους εκείνους που συμμετέχουν κάθε χρόνο στις εορτές Εξόδου στο Μεσολόγγι, σε εκείνους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις Σουλίου, σε όσους μάχονται στα Καλάβρυτα, στα νησιά που υπέφεραν πολλά, στη λεβεντογέννα Κρήτη, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας που είναι ποτισμένη με αίμα Αγίων και Μαρτύρων! 

 Ο σκοπός για τον οποίο παλεύετε ποιος είναι; Είστε πραγματικά απέναντι στον φοβερό κίνδυνο της ηλεκτρονικής δικτατορίας ή φοράτε τις φορεσιές για προσωπική προβολή; Οι ήρωες, παρέλαβαν μια πατρίδα σκλαβωμένη και την ελευθέρωσαν, έχουμε αναλογιστεί τι πρέπει να κάνουμε εμείς που παραλάβαμε μια πατρίδα ελεύθερη; Ποιο είναι το χρέος μας ξέρουμε; 

Έχω μια αρχή! Έναν άγραφο νόμο στη ζωή μου και θα τον τηρήσω μέχρι να πεθάνω! " Τι παρέλαβα και τι θα παραδώσω"! Για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής μου, το κέντρο του ενδιαφέροντος μου!

  Παρέλαβα από τους προγόνους μου την πίστη, τη λεβεντιά, το όχι! Πρέπει οπωσδήποτε να τα παραδώσω στους απογόνους μου, διαφορετικά δεν αξίζει να ζω! Τζάμπα ζω και μολύνω τον τόπο αν δεν τα παραδώσω ακέραια και διπλάσια!

 Νομίζετε ότι οι ψυχές των Σουλιωτών θέλουν να ανεβαίνουν στα αγιασμένα βράχια άνθρωποι για να κάνουν εκδηλώσεις, ντυμένοι με την παραδοσιακή φορεσιά και μετά να αλλάζουν και να δέχονται το τσιπάρισμα σαν να είναι ζώα συντροφιάς;

 Νομίζετε ότι τα βουνά των Αγράφων και το αίμα του Κατσαντώνη δέχονται ανθρώπους που δεν είναι αντάξιοι της ιστορίας τους; 

Αγ.Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ: Διδαχή την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ για την έπαρση και την ταπεινοφροσύνη

 «Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» 

(Ιω. 9:39)

 Αγαπητοί αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυ­φλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρι­σαίοι.
 
 Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέ­ας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διά­θεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).

Στην απάντηση του Κυρίου καθρεφτίζεται η ψυχική κα­τάσταση των Φαρισαίων, η οποία προκάλεσε την ερώτησή τους: «Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως, λέτε με βεβαιότητα ότι βλέπετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ιω. 9:41). Πόσο φοβερή ασθένεια της ψυχής είναι η έπαρση! Στα ανθρώπινα έργα, στερεί από τον υπερόπτη τη βοή­θεια και τη συμβουλή του πλησίον.

 Και στο έργο του Θεού, στο έργο της σωτηρίας, στέρησε από τους αλαζόνες Φαρισαίους της εποχής του Κυρίου και στερεί από τους Φαρισαίους κάθε εποχής τον πιο πολύτιμο θησαυ­ρό, τη θεία δωρεά που έφερε από τον ουρανό ο Υιός του Θεού· τους στέρησε και τους στερεί τη θεία αποκάλυψη και τη μακάρια κοινωνία με τον Θεό, κοινωνία που προ­ϋποθέτει την αποδοχή αυτής της αποκαλύψεως.

 Οι Φαρισαίοι θεωρούσαν ότι ανήκαν στους ανθρώπους «που βλέπουν», ότι δηλαδή είχαν φτάσει στην αλη­θινή και τέλεια θεογνωσία, δεν χρειάζονταν περαιτέρω πρόοδο και, επομένως, δεν είχαν ανάγκη από καμιά σπουδή ή διδαχή. Γι’ αυτό απέρριπταν τη διδασκαλία για τον Θεό, που τους την παρέδιδε άμεσα ο Ίδιος.

Η αρετή της ταπεινώσεως εναντιώνεται στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εκδηλώνεται με ξεχωριστό τρό­πο στο πνεύμα του κάθε ανθρώπου. Όπως η υπερηφάνεια είναι κατεξοχήν ασθένεια του πνεύματος, έτσι και η ταπείνωση είναι κατεξοχήν κατάσταση ευρωστίας του πνεύματος, μια αγαθή και μακάρια κατάσταση.

Στην Αγία Γραφή και στα έργα των Αγίων Πατέρων ονομάζεται συ­χνά και ταπεινοφροσύνη. Τι είναι η ταπεινοφροσύνη; Είναι η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση και, επομένως, η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό του.
Το άμεσο αποτέλεσμα της ταπεινώσεως ή ταπεινο­φροσύνης ως ορθής αντιλήψεως για την ανθρώπινη φύ­ση και για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι η ειρήνευση της καρδιάς. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι ειρηνικός και απέναντι στους συνανθρώπους του και απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στις κάθε λογής περιστάσεις και απέναντι στον Θεό, είναι ειρηνικός και με τη γη και με τον ουρανό.
 Η ταπείνωση έχει πάρει το όνομά της από την ειρήνη που γεννά στην καρδιά μας. Την κατάσταση της ηρεμίας, της χαράς και της μακαριότητας, που προκαλείται μέσα μας από την αρετή, την ονομάζουμε τα­πείνωση. Όταν θέλουμε μαζί με την κατάσταση να δεί­ξουμε και την πηγή της, τότε κάνουμε λόγο για ταπεινοφροσύνη.

 Μη σκεφθείτε, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο ορισμός που δώσαμε στην ταπεινοφροσύνη, περιγράφοντάς την ως την ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση, γενικά, και για τον εαυτό του, ειδικά, είναι αυθαί­ρετος. Ο ίδιος ο Κύριος την όρισε έτσι, λέγοντας: «Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» (Ιω. 8:32).
Τι είναι αυτή η ελευθερία, η πνευματική ελευ­θερία, που παρέχεται από την αλήθεια, αν όχι η ευλο­γημένη ειρήνη της καρδιάς, αν όχι η αγία ταπείνωση, αν όχι η ευαγγελική ταπεινοφροσύνη; Η θεία αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Βλ. Ιω. 14:6). Εκείνος διακήρυξε: «Μάθετε από μένα», από τη θεία Αλήθεια, «ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυ­ση στις ψυχές σας» (Ματθ. 11:29).

Η ταπεινοφροσύνη είναι τρόπος σκέψεως του ανθρώπου εμπνευσμένος από τη θεία Αλή­θεια “Το στόμα του ταπεινόφρονα λέει την αλήθεια”, σημειώνει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής, (Περί νόμου πνευματικού Κεφάλαιο Σ’, θ’). Η έπαρση είναι θλιβερή και ολέθρια αυταπάτη, είναι θανάσιμη πλάνη, με την οποία η τυφλωμένη ανθρώπινη φύση ξεγελά τον εαυτό της και ξεγελιέται από τους δαίμονες.

 Λανθασμένες είναι οι κρίσεις και οι εκτιμήσεις του υπερόπτη. Τον εαυτό του τον θεωρεί αυθύπαρκτο ον, όχι πλάσμα του Θεού. Την επίγεια ζωή την αισθάνεται ατέλειωτη. Τον θάνατο δεν τον συλλογίζεται. Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει. Η θεία πρόνοια γι’ αυτόν είναι ανύπαρκτη. Ως κυβερνήτη του κόσμου αναγνωρίζει την ανθρώπινη λογική.
Όλες οι σκέψεις του σέρνονται στη γη. Τη ζωή του την έχει προσφέρει θυσία στον κόσμο τούτο, στον οποίο επιθυμεί να εγκαθιδρύσει τη διαρκή απόλαυση μέσω της αμαρτίας. Αυτή ακριβώς είναι η άλο­γη και μάταιη επιδίωξη των τυφλωμένων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.

Τον ταπεινόφρονα άνθρωπο, απεναντίας, στον δρό­μο της επίγειας ζωής τον συνοδεύει η μνήμη του θανά­του, διδάσκοντάς τον να ενεργεί σε κάθε περίσταση με το βλέμμα του στραμμένο στην αιωνιότητα και επιδρώντας ευεργετικά σ’ όλα του τα έργα. Ο ταπεινός εργάζεται για την αρετή, όχι για την ικανοποίηση παθών, και γι’ αυτό ό,τι κάνει είναι ωφέλιμο για τους συνανθρώπους του.

Ο ταπεινός βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ασήμαντο κόκκο μέσα στο σύμπαν, μέσα στους αιώνες, μέσα στις γενιές και τα γεγονότα που πέρασαν και που έρχονται.

Ο νους και η καρδιά του ταπεινού δέχονται πρόθυμα τη χριστιανική αλήθεια και προοδεύουν σταθε­ρά στις χριστιανικές αρετές. Ο νους και η καρδιά του τα­πεινού βλέπουν και αισθάνονται την πτώση της ανθρωπίνης φύσεως, γι’ αυτό μπορούν ν’ αναγνωρίσουν και να δεχθούν τον Λυτρωτή. Η ταπεινοφροσύνη δεν αναγνωρίζει αξία στην πε­σμένη ανθρώπινη φύση. Βλέπει τον άνθρωπο ως κορυ­φαίο θείο δημιούργημα, αλλά βλέπει και τηναμαρτία που έχει διαποτίσει και δηλητηριάσει όλη την ύπαρξή του.

Η ταπεινοφροσύνη αναγνωρίζει το μεγαλείο του πλάσματος του Θεού, αλλά συγχρόνως διαπιστώνει και την παραμόρφωσή του από την αμαρτία. Γι’ αυτή τη συμ­φορά θλίβεται συνέχεια. Βλέπει τη γη σαν έναν τόπο εξορίας του ανθρώπου και τον βιάζει να επιστρέψει με τη μετάνοια στον ουρανό, που τον έχασε με την έπαρση.

Η έπαρση, απεναντίας, που προκάλεσε την πτώση και την καταστροφή της ανθρωπότητας, δεν βλέπει και δεν αναγνωρίζει πτώση και παραμόρφωση στην ανθρώ­πινη φύση· βλέπει μόνο αξία, ωραιότητα, τελειότητα. Ακόμα και τα νοσήματα της ψυχής, τα πάθη, τα θεωρεί προσόντα. Μια τέτοια θεώρηση της ανθρωπίνης φύσεως κάνει τον Λυτρωτή τελείως περιττό.

Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα, ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί». Οι ταπεινοί δέ­χονταν τον Κύριο και φωτίζονταν από το θείο φως Του.

Οι υπερήφανοι, ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, Τον απέρριπταν και βυθίζονταν ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι με την άρνηση και τη βλασφημία του Θεού. Λάμπουν ζωηρά μέσα στον καθαρό ουρανό της νύ­χτας τ’ αναρίθμητα αστέρια, παραβγαίνοντας ποιο θα στείλει στη γη περισσότερο φως. Μόλις, όμως, ξεπρο­βάλει ο ήλιος, όλα τ’ αστέρια γίνονται άφαντα σαν ανύπαρκτα, αν και στην πραγματικότητα παραμένουν στις θέσεις τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες αρετές:

Όταν συγκρίνονται μεταξύ τους, έχουν κάποιο φως. Εξαφανίζονται, όμως, μπροστά στην απόλυτη αρετή, μπροστά στο φως της Θεότητας. Ο απόστολος, μιλώντας για τις αρετές του δίκαιου Αβραάμ, λέει ότι ο πατριάρχης «μπορούσε να καυχηθεί, όχι όμως απέναντι στον Θεό… Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και γι’ αυτή του την πίστη ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο» (Ρωμ. 4, 2-3).
 Έτσι έπρεπε να κάνουν οι Φαρισαίοι, που καμάρωναν για την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, αλλά είχαν αποξενωθεί πνευματικά απ’ αυτόν. Σε αντίθεση με τον Αβραάμ, θέλησαν να διατηρήσουν τις νομιζόμενες αρετές του «παλαιού ανθρώπου», κι έτσι έγι­ναν ανίκανοι ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία και θεογνωσία.

Άκουσαν, λοιπόν, τη φοβερή ετυμηγορία του Κυρίου: «Αν ήσασταν τυφλοί», αν, δηλαδή, αναγνωρίζατε την πνευματική σας τυφλότητα, «δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως», όντας τυφλοί, «λέτε με βεβαιότητα ότι βλέ­πετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει»· παραμένει, γιατί την αποδεχθήκατε και τη χαράξατε μέσα σας με την αμφιβολία σας.
 Μαθητής των Φαρισαίων ήταν στα νεανικά του χρό­νια ο άγιος απόστολος Παύλος. Όπως ο ίδιος διηγείται, για να μας διδάξει, ήταν «Εβραίος γέννημα θρέμμα» και «ως προς την ερμηνεία του νόμου Φαρισαίος». «Ήμουν άμεμπτος», λέει, «σε ό,τι αφορά την τήρηση του νόμου.

 Αυτά, όμως, που άλλοτε ήταν για μένα πλεονεκτήματα, τώρα με την πίστη στον Χριστό τα βλέπω σαν μειονε­κτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μει­ονεκτήματα σε σχέση με το ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα, γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου» (Φιλιπ.3, 5-8). Αγαπητοί αδελφοί! Ας μιμηθούμε τον απόστολο Παύλο και τους άλλους αγίους του Θεού.
 Ας πλησιά­σουμε τον Κύριο, έχοντας απορρίψει τελείως την κατα­στρεπτική έπαρση και έχοντας εγκολπωθεί την ταπείνω­ση. Μέσω της ταπεινώσεως ας προσκολληθούμε στον Πλάστη μας. Με την ταπείνωση ας ελκύσουμε την προ­σοχή και την ευσπλαχνία του Θεού μας, που είπε: «Σε ποιον θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον ταπεινό, στον ήσυχο, σ’ εκείνον που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2).

  Βλέ­ποντας και αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες μας, ας συμπεριλάβουμε τον εαυτό μας στους αμαρτωλούς, τους αγαπημένους του Θεού. Απορρίπτοντας την έπαρση, ας δια­χωρίσουμε τον εαυτό μας από τους ψευτοδικαίους, για να μη μας αποστραφεί ο Θεός, που είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτω­λούς» (Ματθ. 9:13).

 Με την ταπείνωση η καρδιά μας ας γίνει πνευ­ματικό θυσιαστήριο του Θεού και ο θύτης, ο νους μας, ας προσφέρει σ’ Εκείνον θυσίες πνευματικές, ας προ­σφέρει τη θυσία της κατανύξεως, τη θυσία της μετάνοι­ας, τη θυσία της Εξομολογήσεως, τη θυσία της προ­σευχής, τη θυσία της ευσπλαχνίας, εμπλουτίζοντας κα­θεμιάν απ’ αυτές τις θυσίες με την ταπεινοφροσύνη· για­τί «ο Θεός δεν θα περιφρονήσει μια καρδιά γεμάτη συν­τριβή και ταπείνωση» (Ψαλμ. 50:19). Αμήν.

''Ασκητικές ομιλίες Α''

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας,

Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής.

πηγή/αντιγραφή

Ο Άγιος Ελευθέριος εμπνέει και διδάσκει

"Ο Ελευθέριος ως αδουλωτος φύση, σπάθας θεωρών ουκ εδωλούτο πλάνην"
Ο Άγιος Ελευθέριος εμπνέει και διδάσκει .
Διδάσκει την πραγματική Ελευθερία της αξιοπρέπειας ,της τιμής και της ωραιότητας. Απέναντι σε μια εποχή που "πλασαρεται" με καθς μέσο και σε καθε ευκαιρια, μια άλλη ελευθερία, μια ψεύτικη ελευθερία του να μπορώ να τα κάνω όλα, μια ελευθερία της σκλαβιάς, της αναξιοπρεπειας και του θανάτου

πηγή

Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος ενάντια στο κακό.

Άγιος Αλέξανδρος Σμορέλ +13/7/1943

 "...Παντού και σε όλους τους καιρούς της μεγαλύτερης κρίσης, έχουν εμφανισθεί άνθρωποι, προφήτες και άγιοι, που αγαπάνε την ελευθερία τους, κήρυξαν τον Μοναδικό Θεό, και με τη βοήθειά Του οδήγησαν το λαό στην αντιστροφή της πτωτικής του πορείας.

Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος ενάντια στο κακό. Είναι σαν καράβι χωρίς πηδάλιο, στο έλεος της θύελλας, σαν μικρό παιδί χωρίς τη μητέρα του, σαν σύννεφο που διαλύεται στον αέρα. Και σε ρωτάω, σαν Χριστιανό που αγωνίζεσαι για τη διαφύλαξη του πιο πολύτιμου θησαυρού σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στη δολιότητα, τον υπολογισμό και την αναβλητικότητα, με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σηκώσει το χέρι για να σε υπερασπίσει; Δεν σου έδωσε ο Θεός τη δύναμη και τη θέληση να αγωνιστείς; Πρέπει να χτυπήσουμε το κακό εκεί που είναι πιο δυνατό, και είναι πιο δυνατό στην εξουσία του Χίτλερ».

(Απόσπασμα από προκήρυξη της αντιναζιστικής ομάδας επί χιτλερικής παντοκρατορίας Λευκό Ρόδο, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος ο νεαρός φοιτητής ιατρικής)

πηγή

Η θέληση είναι το σπουδαιότερο στοιχείο της ελευθερίας του ανθρώπου.

  

Το παν στον άνθρωπο είναι η θέληση. Η θέληση είναι το σπουδαιότερο στοιχείο της ελευθερίας του ανθρώπου. Δεν μπορεί φυσικά μόνη της να επιτύχει. Εκλέγει όμως και αποφασίζει. Αυτή προκαλεί τη θεία επέμβαση, την οποία ο Θεός δεν πραγματοποιεί εάν δεν προηγηθεί η ελεύθερη εκλογή της προσωπικότητας. Διατήρησε ο δημιουργός την κυριότητα και ελευθερία του ανθρώπου και μετά την αποκοπή και την πτώση του απ αυτόν.

 Οσοι θέλουν να επιστρέψουν στους κόλπους της θείας παναγάπης, την οποία μας χάρισε με την παρουσία του ο Χριστός, πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα ποιά είναι η θέλησή τους. Με την υπακοή και υποταγή στο θείο θέλημα, επεμβαίνει η θεία Χάρη, την οποία επικαλούμαστε, και τότε «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».

  Οποιοσδήποτε άνθρωπος θέλει πραγματικά να σωθεί, δεν τον εμποδίζει ούτε ο καιρός, ούτε ο τόπος, ούτε το επάγγελμα. Φτάνει να αφήσει το δικό του θέλημα στην υπακοή τον θείου θελήματος. Πρέπει όμως να γνωρίζουν, όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την πορεία της μετάνοιας, ότι στην αρχή θα κοπιάσουν αρκετά. Όχι τόσο εναντίον των πονηρών πνευμάτων, που είναι πάντοτε αντίθετα και εχθρικά. Ούτε και κατά της αιχμαλωσίας των παθών που επικράτησαν, αλλά ιδιαίτερα θα αγωνιστούν εναντίον της πονηρής και κακής συνήθειας, που γίνεται τυραννική, ιδίως στους αυταρχικούς τύπους και υποτελείς της εγωιστικής έπαρσης, που στους καιρούς μας περισσεύει.

Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού

Όπου ὑπάρχει Αγάπη...

   «Βρές μια τρύπα στον τοίχο τῆς φυλακῆς σου καὶ δραπέτευσε! Για σένα, ὅλος ὁ κόσμος θὰ εἶναι Ελευθερία καὶ τότε θ' ανακαλύψεις ότι μόνο η Αγάπη μετρᾶ. Κι ὅπου ὑπάρχει Αγάπη, ακόμα καὶ τὸ νὰ κόβεις δάχτυλα ποδιῶν καὶ χεριῶν Λεπρῶν, φαγωμένα ἀπὸ τὴν γάγγραινα καὶ τὰ ποντίκια, γίνεται στιγμή Ευλογίας κι ο Ήλιος ανατέλλει στην καρδιά σου κι ἀπὸ μέσα σου ξεπηδά τὸ ''Ευλόγει η ψυχή μου τὸν Κύριον'' τοῦ Προφήτη Δαβίδ...»

Αγία Γαβριηλία

Η ἐλευθερία προϋποθέτει τήν εὐθύνη.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε ἕνα παιδὶ τὶς πρῶτες στιγμὲς ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτό.
Ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη κάποια ἐνήλικα πρόσωπα(μία μάνα κι ἕναν πατέρα συνήθως)
τὰ ὁποῖα θὰ ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη τῆς ἐπιβίωσής του.
Στὴ φάση αὐτὴ τῆς ζωῆς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιλέγει ἐλεύθερα.
Ἂς ἐπικεντρωθοῦμε στὸ περπάτημα.
Ἕνα νήπιο δὲν περπατᾶ.Ἔχει ἐμπιστευτεῖ τὸν ἑαυτό του σὲ μιὰ ἀγκαλιὰ καὶ δὲν νοιάζεται γιὰ τὸ ποῦ θὰ τὸ ὁδηγήσουν.
Ὅταν ὅμως κατακτήσει τὴν ἱκανότητα νὰ βαδίζει, κι ἐγκαταλείψει, ἔστω πρόσκαιρα,
τὴν ἀσφάλεια τῆς ἀγκαλιᾶς, τότε εἶναι ἐλεύθερο νὰ κινηθεῖ πρὸς ὅποια κατεύθυνση θελήσει.Τὴ στιγμὴ δηλαδὴ ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὰ πόδια τὴν εὐθύνη νὰ στηρίξουν τὸ βάρος τοῦ σώματος καὶ νὰ τὸ κινήσουν πρὸς τὴν ἐπιθυμητὴ πορεία τότε ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἐλεύθερος(σὲ κάποιο μικρὸ μὰ σπουδαῖο βαθμὸ).

Ἔτσι συμβαίνει καὶ στὸν ὅλο ἄνθρωπο.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τοῦ ἑαυτοῦ του ἐλευθερώνεται.
Κι ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη ἄλλων προσώπων τότε κοινωνεῖ.
Καὶ ὑπάρχουν κι ἐκεῖνες οἱ ἐξαιρετικὲς συγκυρίες κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἄνθρωπος ἀποδέχεται τὴ θυσία ὡς δική του εὐθύνη καὶ τότε ὁμοιάζει μὲ τὸν Θεό.
Τελικὰ σὲ κάθε περίπτωση ἡ ἐλευθερία προϋποθέτει τὴν εὐθύνη.
Καὶ τοῦτο μοιάζουμε νὰ τὸ ἔχουμε λησμονήσει.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

Ἡ εὐθύνη  ''Πειραϊκή Εκκλησία''Τεῦχος 361, Σεπτέμβριος 2023

Τί κρύβεται πίσω ἀπό τίς ἐντολές Του..;

 Και κάποια στιγμή, ἔνιωσα μέσα μου μία ἀπίθανη ἐλευθερία.Ἔνιωσα ὅτι δὲν ἔχω ἐχθρούς, ὅτι καὶ αὐτοὶ ποὺ μὲ πολεμοῦσαν ἦταν ἁπλὰ ἄρρωστοι ἄνθρωποι, ὅπως κι ἐγώ.
Ἔνιωσα ὅτι μπορῶ νὰ σ' ἀγαπῶ κι ὅταν δὲν μ' ἀγαπᾶς, μπορῶ νὰ σὲ σέβομαι κι ὅταν δὲν μὲ σέβεσαι, μπορῶ νὰ σ' ἐκτιμῶ κι ὅταν δὲν μ' ἐκτιμᾶς.
Καὶ τότε εἶμαι ἐλεύθερος, τότε χορεύω στὸν δικό μου τὸν ρυθμὸ καὶ ὄχι στὸν δικό σου, γι' αὐτὸ καὶ εἶμαι ἐλεύθερος.
Καὶ τὸ ἔνιωσα αὐτό, πρῶτον σὰν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δεύτερον σὰν ἀποκάλυψη τοῦ τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς ἐντολές Του.
Κρύβεται ἡ ἐλευθερία, κρύβεται ἡ εὐλογία, κρύβεται ἡ χαρά.

ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-Η αναγκαστική σωτηρία..!

  Ὁ Χριστὸς συναντᾶ στὴν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδὰ ἕναν παράλυτο, ποὺ ἦταν ἐκεῖ κατάκοιτος τριάντα ὀχτὼ χρόνια. Στὶς πέντε στοὲς γύρω ἀπ’ τὴ μεγάλη αὐτὴ δεξαμενή, βρίσκονταν πάρα πολλοὶ ἀσθενεῖς ἀπὸ διάφορα νοσήματα. Ἄγγελος Κυρίου κατέβαινε «κατὰ καιρὸν καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ». 

 Καὶ ὅποιος μετὰ τὴν ταραχὴ τοῦ νεροῦ ἔπεφτε πρῶτος σ’ αὐτό, θεραπευόταν. Ὁ Χριστὸς ρώτησε τὸν παράλυτο ἂν θέλει νὰ γίνει ὑγιής. Ἐκεῖνος ἀπάντησε ὅτι δὲν ἔχει ἄνθρωπο νὰ τὸν ρίξει στὸ νερό, ὅταν κατεβαίνει ὁ ἄγγελος. Καὶ ὁ Χριστὸς τὸν θεράπευσε ἀμέσως, ἂν καὶ ἦταν ἡμέρα Σάββατο καὶ κατηγορήθηκε γι’ αὐτὸ ἀπὸ τοὺς τυπολάτρες Ἰουδαίους (Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου).

 Προκαλεῖ ἐντύπωση ἡ ἐρώτηση τοῦ Χριστοῦ: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;» Γιατί ὁ Χριστὸς ρωτάει γιὰ τὸ αὐτονόητο; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἤθελε ὁ ἄρρωστος τὴν ὑγειά του; Ποιὸς στραβὸς δὲν θέλει τὸ φῶς του; Ὅμως ὁ Χριστὸς στέκεται μὲ βαθὺ σεβασμὸ μπροστὰ στὴν ἐλευθερία, στὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου.

 Γράφει ὁ μεγάλος Σέρβος θεολόγος π. Ἀθανάσιος Γιέφτιτς: «Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὴν ἀνθρώπινη πραγματικότητα χωρὶς νὰ καταργήσει τὸν ἄνθρωπο. Χωρὶς νὰ καταστήσει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, ὡς Θεός, σύστημα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Θεὸς ἦρθε γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι γιὰ κάποιο σύστημα. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὄχι σύστημα. Εἶναι ἀπαίσιος καὶ ἀπαράδεκτος ἕνας Θεὸς ποὺ γίνεται σύστημα». Κάτι ὑποχρεωτικὸ δηλαδὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

 Ἀναφέρει στὴ συνέχεια τὸν ἄνθρωπο (ἀπὸ τὸ «Ὑπόγειο» τοῦ Ντοστογιέσφκι), ποὺ διαμαρτύρεται «ἐναντίον τοῦ συστήματος ποὺ θέλει νὰ λύσει ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ θέλει νὰ τὸν σώσει, νὰ τὸν θεραπεύσει, νὰ τὸν κάνει πράγματι τέλειο, χωρὶς ὅμως νὰ τὸν ρωτάει, χωρὶς νὰ τὸν ὑπολογίζει.

Τό νά εἶσαι δοῦλος Κυρίου εἶναι ἡ μόνη ἐλευθερία που ἀξίζει γιά τόν ἄνθρωπο καί ἡ μόνη ἀληθινή

  Ἡ μεγάλη εἴδηση ποὺ καθημερινὰ εὐαγγελίζεται στὸν κόσμο ὁ χριστιανισμός, εἶναι ὅτι ἕνα πράγμα ἀξιολογεῖται πλήρως ὡς πρὸς τὴν ἀξία του, ἂν κρίνεται ὄχι κατὰ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ κατὰ τὴν οὐσία του.

  Νὰ ἀξιολογεῖτε τὰ πράγματα, ὄχι ἀνάλογα μὲ τὸ χρῶμα καὶ τὸ σχῆμα τους, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὸ νόημά τους. Νὰ ἀξιολογεῖτε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὄχι κατὰ τὴν ἰδιότητα καὶ τὴν περιουσία του, κατ’ ὄψιν δηλαδή, ἀλλὰ κατὰ τὴν καρδιὰ του – ἐκεῖ, ὅπου τὰ αἰσθήματα, ὁ νοῦς καὶ ἡ βούλησή του ἑνώνονται.

  Μὲ αὐτὸ τὸ μέτρο (ποὺ ἀποτελεῖ πάντοτε ἕνα νέο δίδαγμα γιὰ τὸν κόσμο), ἐκεῖνος ποὺ ἐξωτερικὰ εἶναι ὑποδουλωμένος δὲν εἶναι δοῦλος, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἐξωτερικὴ -σωματικὴ- ἐλευθερία, δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Ἀνάλογα μὲ τὴν κοσμικὴ κατανόηση, δοῦλος εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα τὸν κόσμο καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει πολὺ τὸν κόσμο.

  Ὅμως, κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη, δοῦλος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα ἀπὸ τὸν ζῶντα Χριστό, ἐνῶ ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο τὸν ζῶντα Χριστό.

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

 π. Βαρνάβας Γιάγκου

Όσο συμβιβαζόμαστε με ένα σύστημα ζωής που δεν έχει νόημα και αξίες, αλλά υπηρετεί τη σκοπιμότητα και το ατομικό κέρδος, τόσο παγώνει η καρδιά μας και χάνουμε την ικανότητα να σχετιζόμαστε...

Ζούμε ανεπίγνωστα και δεν ρωτάμε τον εαυτό μας για τον τρόπο με τον οποίο ενεργούμε.

Ο χρόνος που μας δόθηκε είναι πολύτιμος και ό,τι έρχεται στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο, αλλά πρόκληση για να εξελιχθούμε...

Στο καθετί καθρεφτίζεται ο εαυτός μας, η πνευματική κατάστασή μας, το μέτρο μας... Θα εκπέμπουμε ή φως και ζωντάνια, ή κακομοιριά και μούχλα... Όλα εξαρτώνται από τον λόγο ύπαρξής μας, ποια κατεύθυνση και ποιον άξονα ζωής έχουμε.

Ο πολιτισμός μας θέτει ως κέντρο τον άνθρωπο και οι αξίες του και το ήθος του ορίζονται, ανάλογα με τη συνείδηση της πλειονότητας. Έτσι, κάτι που παλαιότερα μπορεί να εθεωρείτο ανήθικο, τώρα μπορεί να είναι νόμιμο και να εντάσσεται στο πλαίσιο των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Στην πνευματική ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά: η αλήθεια είναι αιώνια, είναι Πρόσωπο, είναι Ζωή. Όποιος μετέχει αυτού του Προσώπου ζει, αληθεύει και ξέρει να αγαπά και να σχετίζεται....

Όλες οι πράξεις του, ορίζονται από την αγάπη του προς τον Θεό και τον άνθρωπο...

Ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει, να ερμηνεύσει τον πολιτισμό του κοσμικού συστήματος και να τον υπερβεί, γιατί είναι άνοιγμα, ξεπέρασμα του ατομικού και διακονία του κοινού καλού, με προσωπικό κόστος και θυσιαστικό φρόνημα.

«Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη»

(Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου)

Κυριακή Γ'Ματθαίου-Κέντρο της ελευθερίας είναι η καρδιά μας!

Η σημερινή Κυριακή(Γ΄Μτθ, στ: 22-33), θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η Κυριακή της ελευθερίας και της Δικαιοσύνης.

Κέντρο της ελευθερίας, μας λέει το Ευαγγέλιο, είναι η καρδιά μας! Γι’ αυτό προσέξτε πού θα τοποθετήσετε την καρδιά σας. Στον απλόχωρο ουρανό της ελευθερίας, ή στον αδιέξοδο φαύλο κύκλο της μέριμνας και της απληστίας!

Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να ελευθερώσει την καρδιά σας. Κι αν της προσφέρετε ακόμη ολόκληρο τον κόσμο, και πάλι θα απαιτεί να της προσφέρετε περισσότερα . Μόνο, αν στρέψετε την καρδιά σας προς το Θεό, θα βρείτε την ελευθερία. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου είναι από τη φύση της άπειρη και μόνο, όταν συνταιριάζεται με τον άπειρο Θεό, μπορεί να ελευθερωθεί.

Κάποιοι εντούτοις διατείνονται ότι μπορούν να τα πάνε καλά και με το Θεό και με την πλεονεξία. Αλλά, στην περίπτωση αυτή, το Ευαγγέλιο, είναι ξεκάθαρο: Δεν μπορείτε, μας λέει, ταυτόχρονα να αγαπάτε το Θεό και το Μαμωνά. Αν αγαπάτε τον ένα θα αποστρέφεστε τον άλλο. Όπως ακριβώς κάποιος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα υπηρέτης σε δύο αφεντικά.

Αλά εμείς και πάλι προβάλλουμε τις αντιρρήσεις μας: Αν δεν έχουμε υλικά αγαθά-λέμε- τότε πώς θα συντηρηθούμε; Πώς θα φάμε, θα πιούμε και θα ντυθούμε;

Χαίρε στερρόν της πίστεως έρεισμα,Χαίρε λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα

   Αν κάτι λείπει από τους καιρούς μας είναι η πίστη ως εμπιστοσύνη, όπως φανερώνει το νόημα της λέξης. 

Οι άνθρωποι έχουμε φτάσει να μην εμπιστευόμαστε τον ίδιο τον εαυτό μας. Άλλα θέλουμε, άλλα κάνουμε. Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε. Άλλες είναι οι αποφάσεις μας, αλλού πορευόμαστε. Δεν είναι μόνο οι επιδράσεις που υφιστάμεθα από το περιβάλλον μας. Είναι το αδύναμο του χαρακτήρα μας, το οποίο δεν έχει στερεότητα, αποφασιστικότητα, ετοιμότητα για κόπο, ώστε να κρατήσουμε την σκέψη, την επιθυμία, την απόφαση. Η στάση μας μάς κάνει να κλονιζόμαστε. Να αισθανόμαστε αβεβαιότητα αν η βούλησή μας θα υλοποιηθεί από εμάς τους ίδιους.

  Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Δεν νιώθουμε ότι υπάρχουν αληθινά στηρίγματα στην ζωή μας. Ακόμη και το οικογενειακό μας περιβάλλον αρέσκεται στο να μην μας λέει την αλήθεια γι’ αυτό που είμαστε. Υπάρχει μία χαλαρή, δήθεν αγαπητική στάση, στην πραγματικότητα όμως όλα κινούνται στην λογική της μη σύγκρουσης. 

Εξάλλου, όλες οι έρευνες δείχνουν και την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Η πολυφωνία και κακοφωνία της πληροφόρησης και του Διαδικτύου έχουν δημιουργήσει τεράστια σύγχυση. Είναι αρκετή μία φράση από κάποιον, για να κλονίσει όλη την εμπιστοσύνη, ακόμη και σ’ αυτούς που γνωρίζουν. Και έτσι, ενώ δεν είμαστε σε θέση να εμπιστευθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό, εντούτοις έχουμε μία ανάγκη η σκέψη μας να είναι το παν. Έτσι, την γνώμη μας την κάνουμε αλήθεια, σε ένα μετανεωτερικό κρεσέντο απουσίας κοινότητας και συλλογικότητας. Οι άλλοι υπάρχουν όχι για να τους λαμβάνουμε υπόψιν, αλλά για να μας δίνουν ψήγματα γνωμών, που αν συμφωνήσουν κατά τι με την δική μας προδιάθεση, είναι αρκετό.

  Στην πραγματικότητα των αντιφάσεων η Εκκλησία μας επιμένει να προβάλλει το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου «ως στερρόν της πίστεως έρεισμα», ως το

Η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει... Αλλά από ποιόν; Από τον ίδιο σου τον εαυτό!

Όταν ακολουθείς την Αλήθεια, είσαι στο Φως, είσαι με τον Χριστό. Εκείνος είπε: η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει... Αλλά από ποιόν; Από τον ίδιο σου τον εαυτό! Από το πάθος. Και τότε, καμμιά εξουσία δεν θα μπορεί να σε υποδουλώσει γιατί ο Ίδιος ο Θεός θα σε βοηθά με την Δύναμή Του.

Γερόντισσα Γαβριηλία (☩ 28 Μαρτίου 1992)

Η ελευθερία του γκρεμού και η... Ελευθερία τ’ Ουρανού…

Έως πότε θα φιμώνουνε την ψυχούλα μας;....Έχει κι αυτή φωνή....Έχει κι αυτή δικαιώματα....Όχι μόνο το κορμί...
Πόσο άλλο χώρο θα καταλάβουν τα πάθη μας απ' την ζωή μας;
Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά πότε η ύπαρξη μας νοιώθει πραγματικά ελεύθερη.
Δεν γνώρισα σε τούτον τον κόσμο πιο Ελεύθερη ύπαρξη απ' του Χριστού μας
και των Αγίων του Θεού.....
Ναι θα μου πεις άλλο αυτοί και άλλο εμείς.....Λάθος φίλε μου.....Ειδικά οι Άγιοι μας
περπάτησαν και βγήκαν στο Φως από τα ίδια σκοτεινά μονοπάτια.
Όπως και εσύ(και κάποια ήταν και πιο φρικτά κι απ΄ τα δικά σου).
Δεν ήταν εξωγήινοι, μήτε υπεράνθρωποι.
Μα δεν έπαψαν να παλεύουν να μην καταπιεί το σκοτάδι την ψυχή τους και το κατάφερναν με την Χάρη Του.
Αφήνοντας(να η ελευθερία) να μπει στην ζωή τους το Φως Του.....
Και να και το πιο υπέροχο της υπόθεσης...Δεν γέμισε μονάχα η ύπαρξη τους Φως
αλλά έγιναν και ίδιοι λυχνάρια σκορπώντας γύρω τους αυτή τη Χαρά.
Γιατί το Φως είναι και Χαρά...Απίστευτη Χαρά....
Δες το και μόνο σου...Κάτσε σ' ένα δωμάτιο και σβήσε το φως δεν σε πιάνει κάτι;
Το σκοτάδι σφίγγει την ύπαρξη μας η οποία έχει ‘’άλλες προδιαγραφές’’….
Φωτεινές… Ελεύθερες...Να ακούς λοιπόν κείνα που σου ψιθυρίζει η ψυχούλα σου…Κάτι ξέρει…
Και στους θελκτικούς (και πολλά υποσχόμενους) ψιθύρους των παθών να απαντάς:
Υπάρχει η ελευθερία του γκρεμού και η Ελευθερία του Ουρανού......

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ελεύθερους νόμιζε όχι όσους έτυχε να είναι ελεύθεροι, αλλά εκείνοι που έχουν την ζωή και τους τρόπους ελεύθερους

 Ελεύθερους νόμιζε όχι όσους έτυχε να είναι ελεύθεροι, αλλά εκείνοι που έχουν την ζωή και τους τρόπους ελεύθερους.
Δεν πρέπει να ονομάζουμε ελεύθερους αυτούς που είναι πονηροί και ακόλαστοι, γιατί είναι δούλοι των παθών και της ύλης.
Ελευθερία και ευτυχία της ψυχής είναι η πραγματική καθαρότητα της ψυχής και η καταφρόνηση των προσκαίρων.
Αν παρακολουθείς τον εαυτό σου και τον δοκιμάζεις, θα δεις ότι οι άρχοντες και τα αφεντικά έχουν εξουσία μόνο του σώματος, όχι και της ψυχής. Και να το θυμάσαι αυτό πάντοτε.
Γι' αυτό αν διατάζουν φόνους ή τίποτε άτοπα ή άδικα και ψυχοβλαβή, δεν πρέπει να υπακούμε σ' αυτούς και αν μας βασανίζουν ακόμη. Γιατί ο Θεός δημιούργησε την ψυχή ελεύθερη και αυτεξούσια σε όλα όσα κάνει, καλά ή κακά.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

πηγή