Όσοι αναζητητές του Θεού ζητούν από τον Κύριο τα όντως χρειαζούμενα αγαθά, αυτά δεν θα τους λείψουν ποτέ.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

 Ντρέπομαι σχεδόν που τα λέω αυτά, διότι είναι τόσο μεγάλα που, αν τα πάρει κανείς στα σοβαρά, θα λάμπει ολόκληρος και δεν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω στα ανθρώπινα έτσι όπως τα κάναμε εμείς. Φανταστείτε τώρα αυτή την κατάσταση, τρέμουμε και φοβόμαστε σαν τα μυρμήγκια και αναρωτιόμαστε τι θα πάθουμε, αν θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να μας «σώσει» κ.λπ. Τίποτα δεν θα καταφέρουνε, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και είναι τόσο μεγάλο το παιχνίδι που παίζεται που θα το δούμε μετά από χρόνια. 

 Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα καταφέρουμε να βρούμε λίγες δραχμές, ούτε αν θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να περπατάμε στον κόσμο και να νιώθουμε ότι είναι όλα δικά μας. Όχι γιατί τα πήραμε από τους άλλους, αλλά γιατί έχουμε τον Θεό.

  Υπάρχει τέτοια δυνατότητα στον άνθρωπο, να είναι δηλαδή ένας θεός κατά χάριν πάνω στον κόσμο; Αυτό λέει πάντως ο Παύλος και αυτό ζούνε οι άγιοι του Θεού, και νομίζω πως αυτό είναι η μεγάλη μας παρηγοριά και ελπίδα. Αλλιώς θα τρέχουμε να αδειάζουμε τα σούπερ μάρκετ ανά πάσα στιγμή, και θα παίρνουμε όπλα στο σπίτι για να φυλαχτούμε από την πείνα του πλησίον κι εκείνος το ανάλογο. Και πού καταλήγει αυτό το πράγμα; Έχουμε δει χιλιάδες φορές να παίζεται αυτό το δράμα στην ανθρωπότητα και πάντοτε τελειώνουμε με μιαν όλο και πιο μεγάλη συμφορά.

Το χαρακτηριστικό όλων των Αγίων, οι οποίοι ήσαν όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, ήταν η τελεία εμπιστοσύνη στον Θεό!

Το χαρακτηριστικό όλων των Αγίων, οι οποίοι ήσαν όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, ήταν η τελεία εμπιστοσύνη στον Θεό! 

Αν αυτή η εμπιστοσύνη δεν χαρακτηρίζει και εμάς, ας είμαστε πραγματικά ανήσυχοι! Βλέπεις σήμερα τον κόσμο από τη μια τον σταυρό και από την άλλη το βλάσφημο "ο Θεός έχει, εγώ δεν έχω"!

  Βλέπεις την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των Χριστιανών! 

Τι ακούμε στη Μεγάλη Είσοδο των Αγίων; Κάθε βιωτική μέριμνα την αφήνουμε στον Σωτήρα Χριστό! 

Επομένως γιατί τόσο άγχος; Γιατί τόσα φάρμακα για να κοιμηθεί κάποιος; 

Άμα αφεθεί στο θέλημα Του Θεού ο άνθρωπος πέφτει και κοιμάται αμέσως! Κάνει την προσευχή του το πρωί και έχει σιγουριά, σταυρώνει τα παιδιά του, το αυτοκίνητό του και ξεκινάει σίγουρος! Οι περισσότεροι από τους παλιότερους ανθρώπους είχαν αυτή την εμπιστοσύνη και έκαναν πολλά παιδιά χωρίς να έχουν τίποτε. 

Σήμερα πρέπει να έχουμε τα πάντα για να κάνουμε ένα μόνο παιδί...κι αν γεννηθεί και μεγαλώσει το παιδί, μας πιάνει τρόμος μη μπλέξει κάπου, μην πάθει κάτι, μη τυχόν και δεν σπουδάσει, μη του λείψει τίποτε. 

Όταν λείπει ο Χριστός δεν καλύπτεται το κενό με όλου του κόσμου τα καλά. 

Παρασκευή T./Facebook

“Ανάλογα μέ τόν πειρασμό δίνει ὁ Θεός καί τή δύναμη νά τόν ἀντιμετωπίσουμε.

 Σημειώνει ὁ Μοναχός Μιχαήλ: «Θά σᾶς ἀναφέρω ἕνα περιστατικό τό ὁποῖο μᾶς διηγήθηκε ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης. "Περί τό '42", μᾶς εἶπε "σ' ἕνα ἀσκητή ἐδῶ πιό κάτω, στα Καρούλια, τελείωσε τό ἀλεύρι του. Ἀλλά ἐκεῖνον τόν καιρό οὔτε κἂν ἐλπίδα ὑπῆρχε νά βρῆ κανείς ἀλεύρι.

 Τότε, πῆγε αὐτός ὁ παππούλης, μάζεψε βελανίδια μέ τά ὁποῖα εἶναι γεμάτο τό Ἅγιο Ὄρος, τά ξέρανε, τα στούμπισε, ἔγιναν ἀλεύρι, καί τά ἔφαγε. Καί συνέχισε ἔτσι 4-5 χρόνια, μέχρι τό '46, ὁπότε ἦρθαν τά πρῶτα ἀλεύρια στό Ἅγιο Ὄρος ἀπ' τήν ἀμερικανική βοήθεια, τήν UNRA.

Πέρασαν πάνω από 10 χρόνια ἀπό τότε, καί κάποιο ἄλλο γεροντάκι θυμήθηκε αὐτό τό περιστατικό, καί εἶπε:
‘Δέν σταματάω τό ἐργόχειρό μου, νά ζῶ ξέγνοιαστα καί νά τρώω καί γώ μόνο βελανίδια, μέ τά ὁποῖα εἶναι γεμάτη ἡ περιοχή μας;

 Μάζεψε λοιπόν βελανίδια, τά στούμπισε, τά ἔφαγε, ἔπαθε αἱμορραγία, καί πέθανε σέ μερικές ώρες".

ΧΑΙΡΕ ΛΥΧΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΜΝΕ ΜΑΝΝΑ ΦΕΡΟΥΣΑ, ΤΟ ΓΛΥΚΑΙΝΟΝ ΤΑ ΤΩΝ ΕΥΣΕΒΩΝ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ

 Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, απευθυνόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο στον κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου, την χαρακτηρίζει ως λυχνία και στάμνα, χρησιμοποιώντας δύο ωραίες εικόνες-προτυπώσεις της Παναγίας από την Παλαιά Διαθήκη. 

 Ο Θεός εκεί έδωσε εντολή στον Μωυσή να κατασκευάσει λυχνία από καθαρό χρυσάφι (Εξ. 25, 30) και να την τοποθετήσει στη Σκηνή του Μαρτυρίου, εκεί όπου λατρευόταν ο Θεός. Η λυχνία αυτή είχε επτά λυχνάρια και προτυπώνει την Παναγία, η οποία ως αληθινή και ζώσα "λυχνία" είχε ως λύχνο πάμφωτο τον Χριστό, το φως του κόσμου (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος). 

 Η δεύτερη εικόνα μάς θυμίζει την έξοδο από την Αίγυπτο. Όταν οι Ιουδαίοι έφυγαν από εκεί και περιπλανιόντουσαν στην έρημο, γόγγυζαν κατά του Θεού εξαιτίας της έλλειψης τροφής. Ο Θεός έστειλε τότε σ' αυτούς ουράνια τροφή, που την ονόμασαν "μάννα" (Εξ. 16, 13). Ο Μωυσής είπε στον Ααρών να γεμίσει με "μάννα" ένα δοχείο, μία στάμνα χρυσή, και να την εναποθέσει στην κιβωτό της Διαθήκης, μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου, ώστε να υπενθυμίζει διαρκώς στους Ισραηλίτες το θαύμα του Θεού. Η στάμνα αυτή ήταν προτύπωση της Θεοτόκου, η οποία έφερε εντός της τον "άρτο της ζωής", τον Κύριο Ιησού, ο Οποίος είναι για τους πιστούς τροφή πραγματική στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, απείρως γλυκύτερη του παλαιού "μάννα" (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).

 Οι προτυπώσεις αυτές έχουν σημασία μεγάλη και για μας τους ανθρώπους, που ζούμε σε καιρούς στους οποίους η σχέση μας με την πίστη δεν είναι τόσο δυνατή.

Γέρων Προκόπιος: «την Βασιλεία του Θεού να ζητάμε πρώτα»

                          

  Ποια είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Είναι αδερφοί μου οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και οι Θρόνοι και οι Κυριότητες και οι Δυνάμεις του Θεού. Είναι κατ' αρχάς ο Τριαδικός μας Θεός τον οποίο υπηρετούν και δοξάζουν και υμνολογούν οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι και όλες οι αόρατες, αυλές, ασώματες Δυνάμεις. Δεν τις βλέπουμε εμείς αυτές τις Δυνάμεις γιατί δεν έχουμε μάτια ψυχής ανοικτά, όπως λέγαμε και άλλοτε είμαστε τυφλοί στην ψυχή. Δεν έχουμε ψυχικούς οφθαλμούς ανοικτούς λόγω της ολιγοπιστίας μας, γι' αυτό και δεν βλέπουμε τις αόρατες, άυλες δυνάμεις. 

  Αυτές λοιπόν οι Δυνάμεις του Θεού και οι εν Χριστώ δεδοξασμένη Εκκλησία στον Ουρανό δηλ. όλοι οι Προφήτες και οι Άγιοι της πίστεώς μας με επικεφαλής την Παναγία Θεοτόκο, την Αγία Αγίων μείζονα την Παναγία μας, την δεδοξασμένη, την αμόλυντον, την πανάχραντον, την Βασίλισσα του Ουρανού και της γης η οποία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Είναι μετά την Αγία Τριάδα δεύτερη Εκείνη. Πρώτη η Αγία Τριάς, δεύτερη η Παναγιά μας. Η Βασιλεία του Θεού είναι Αγία Τριάς και όλοι οι Άγιοι της πίστεως μας με επικεφαλής την Παναγία μας. Αυτήν την Βασιλεία του Θεού, λέει ο Θεός να ζητάμε πρώτα.

  Αδελφοί μου, οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς δεν ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού. Μόλις ξυπνάμε σκεφτόμαστε τι να φάνε τα παιδάκια μας, πως θα ζήσουνε, ποιο προγραμματισμό θα θέσουμε, τι θα κάνουμε σήμερα. Εδώ κάτω στη γη ξεχνάμε τελείως τον Ουρανό. Ξεχνάμε ότι από επάνω μας υπάρχει ο  Θείος παράγον. Γιατί να απελπίζεσαι; Γιατί να αυτοκτονείς; Αφού πάνω από εσένα είναι ο Ουράνιος Πατέρας και αφού τα νήματα της ζωής σου και της ζωής μου τα κινεί ο Ουρανός, ότι και να κάνουμε εμείς ο Θεός αδελφοί μου είναι Εκείνος ο οποίος μας οδηγεί πάντοτε στο δρόμο της χαράς, της ευτυχίας και της προόδου. “Τι έχεις που να μην το έχεις λάβει από Εμένα;” Από το Θεό, λέει στον καθένα.

Ο γερο-Γερόντιος Καψαλιώτης.

Ο γερο-Γερόντιος Καψαλιώτης.Hταν πολύ αγωνιστής και νήστευε πολύ. Μερικές μέρες δεν έτρωγε τίποτε. Περνούσε μόνο με αντίδωρο.
Στην εκκλησία είχε μία φανέλα μάλλινη στο πάτωμα, όπου έκανε τις μετάνοιες του. Δεν τις άφηνε μέχρι τα τελευταία που κατέπεσε και δεν μπορούσε να σταθή στα πόδια του.

Κάποτε κρύφτηκε μια οχιά κάτω από την φανέλα του και όπως αυτός έκανε τις μετάνοιες ενοχλήθηκε [η οχιά] και τον τσίμπησε.
Δεν ταράχθηκε καθόλου, ούτε έτρεξε στους γιατρούς.
Πήγε στον παπα-Αρσένιο αλλά έλειπε και γύρισε κελλί του.
Άφησε τον εαυτό του στην πρόνοια της Παναγίας, έβαλε λαδάκι από το καντήλι Της, και δεν έπαθε τίποτε.
Μόνο στεναχωρήθηκε και έλεγε λυπημένος ότι έκανε αμαρτία που σκότωσε την οχιά.

“Από τη ασκητική και αγιορείτικη παράδοση”, Άγιον Όρος 2011

πηγή

«Ιδού, επί των παλαμών μου σε ζωγράφισα τα τείχη σου είναι πάντοτε ενώπιόν μου»

  ''Και έσται εις σημείον επί της χειρός σου και ασάλευτον προ οφθαλμών σου''
Θέλεις να γνωρίσεις με πολύ απλό τρόπο την Μοναδικότητα σου ενώπιον του Δημιουργού σου;
Κοίταξε τα χέρια σου, πρόσεξε τους σχηματισμούς στα άκρα των δακτύλων σου και σκέψου ότι ανάμεσα σε 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ δεν έχει το ίδιο σχήμα με τα δικά σου αποτυπώματα. Ούτε καν ο δίδυμος αδελφός σου.
Και αυτά σου δόθηκαν πριν ακόμη δεις το φως. 

''Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαι σε'' 

Πριν ακόμη σε πλάσω στην κοιλιά της μάνας σου, σε επιστατώ, σε γνωρίζω καλά, σε παρακολουθώ, γνωρίζω την κάθε σκέψη σου, την έγερση σου και το κάθισμα σου.

Και όσο προχωρά η επιστήμη τόσο πιό πολύ βαθαίνουμε τη γνώση μας σε αυτή την Μοναδικότητα. Το DNA είναι Μοναδικό για τον καθένα μας και δείχνει τα πάντα για το σώμα μας.

Ακόμη λοιπόν νομίζουμε ότι είμαστε μια τυχαία μάζα μέσα στο Σύμπαν που κανείς δεν μας γνωρίζει και δεν ενδιαφέρεται για εμάς;
Κάθε φορά που βλέπουμε αυτά τα μοναδικά σχήματα στις άκρες των δακτύλων μας, ας θυμόμαστε ότι Αυτός που τα έπλασε δεν μας ξεχνά και μας γνωρίζει καλά ''Καλεί τα πάντα ονομαστί '' με το Όνομα μας!

Και μάλιστα δια του Προφήτου Ησαΐα μας αποκαλύπτει κάτι ακόμη πιό θαυμαστό, γεμάτο από Πατρική Αγάπη:«ιδού, επί των παλαμών μου σε ζωγράφισα τα τείχη σου είναι πάντοτε ενώπιόν μου» (Ησαΐας, κεφ. ΜΘ/49, εδ. 16)
Αυτές οι Άγιες Παλάμες οι οποίες τρυπήθηκαν από την Αγάπη Του για εμάς.

Χρήστος Κλητσινάρης

Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη(Αγία Βασιλομάρτυς Τσαρίνα Αλεξάνδρα).

  «Η ζωή εδώ είναι ένα τίποτα – η αιωνιότητα είναι τα πάντα και αυτό που κάνουμε είναι να ετοιμάζουμε τις ψυχές μας για την βασιλεία των Ουρανών. Έτσι τελικά τίποτα δεν είναι φοβερό. Και αν ακόμη πάρουν τα πάντα από μας, δεν μπορούν να πάρουν την ψυχή μας… Όλες τις δοκιμασίες, τις οποίες Αυτός [ο Κύριος] στέλνει, επιτρέπει — όλα είναι προς το καλύτερον· παντού βλέπεις το χέρι Του. 

  Οι άνθρωποι σου κάνουν κάτι κακό. Εσύ να το δέχεσαι χωρίς γογγυσμό, και Αυτός θα στείλη τον φύλακα Άγγελο, τον Παράκλητον Αυτού. Ποτέ δεν είμεθα μόνοι μας· Αυτός — ο πανταχού Παρών, ο Παντογνώστης — είναι η αυτο-Αγάπη. Πως να μην Τον πιστεύσωμε; Ο ήλιος λάμπει. Αν και ο κόσμος αμαρτάνη και εμείς αμαρτάνομε, σκότος και πονηρία βασιλεύουν, αλλά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα λάμψη· μόνο να ανοίξωμε τα μάτια μας, την πόρτα της ψυχής να κρατήσωμε ανοικτή, ώστε να δεχώμεθα τις ακτίνες του Ηλίου αυτού μέσα μας. 

  Μόνον, κάνε υπομονή ακόμη, παιδάκι μου, και η οδύνη αυτή θα περάση· εμείς θα λησμονήσωμε τα βάσανα· θα μείνη μόνον ευγνωμοσύνη για όλα. Μεγάλη σχολή.

''Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου''

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα ''Πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ''
Μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε:

 ''Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου''.
Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα του λέω, εξηγείστε το.
''Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.
Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.
Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου''.

Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς;

πηγή

...αναρωτιέμαι αν έχω αυτή τη βεβαιότητα που δημιουργεί η πίστη στο Θεό ή στηρίζομαι στα πράγματα;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου.

  Όλα έχουν κάποια αποστολή, γιατί όχι και ο άνθρωπος, γιατί όχι καθένας από εμάς, εσύ κι εγώ; Κι αφού όλα έχουν μια αποστολή, γιατί Αυτός που τους δίδει την αποστολή, δεν θα νοιαστεί για να τη φέρουν εις πέρας;
Μόνο που εμείς πρέπει να ανακαλύπτουμε την αποστολή μας κάθε μέρα και ώρα και στιγμή. Τίποτα δεν είναι ορισμένο εκ των προτέρων. Αυτή είναι η πληρωμή για την ελευθερία του ανθρώπου, ότι πρέπει να βρίσκεται διαρκώς στο δρόμο αναζητώντας μια καινούρια βεβαιότητα. Ένας αιώνιος προσκυνητής στον περιπετειώδη δρόμο της αναζήτησης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

  Ο Ιησούς συγκέντρωσε κάποτε τους δώδεκα μαθητές Του και τους έδωσε δύναμη και εξουσία επάνω στα δαιμόνια, να θεραπεύουν νόσους και να κηρύσσουν τη βασιλεία του Θεού. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς γράφει επί λέξει:"Τω καιρώ εκείνω, συγκαλεσάμενος ο Ιησούς τους δώδεκα μαθητάς αυτού, έδωκεν αυτοίς δύναμιν και εξουσίαν επί πάντα τα δαιμόνια, και νόσους θεραπεύειν και απέστειλεν αυτούς κηρύσσειν την βασιλεία του Θεού και ιάσθαι τους ασθενούντας και είπε προς αυτούς: Μηδέν αίρετε εις την οδόν, μήτε ράβδους, μήτε πήραν, μήτε άρτον, μήτε αργύριον, μήτε ανά δύο χιτώνας."
(Ο Ιησούς κάλεσε τους δώδεκα μαθητές και τους έδωσε εξουσία πάνω σ΄ όλα τα δαιμόνια καθώς και δύναμη να θεραπεύουν ασθένειες. Και τους έστειλε να

Στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν...

Σε μια εποχή που οι επιθυμίες έχουν μεταλλαχθεί σε ανάγκες το να ακούς τον Χριστό να σου λέει:‘’μη μεριμνάς!’’, ‘’μη αγωνιάς’’, ‘’μην τρελαίνεσαι’’…..ακούγεται κάπως παράξενα…..
Κι όμως η θεραπεία για τον άγχος είναι τόσο απλή μα και τόσο σοφή…..
Την κατείχαν στην καρδιά τους οι παλαιοί.Ξέρεις κι αυτοί είχαν έγνοιες(σημειωτέον και πιο πολλά παιδιά και κάτω από πραγματικά δύσκολες συνθήκες) και σκοτούρες καθημερινά…..
Αλλά στα χείλη τους είχαν διαρκώς δύο (προς)ευχές με ότι κι αν είχαν να παλέψουν:
Το ‘’έχει ο Θεός’’ και το ‘’πρώτα ο Θεός’’…
Η ελπίδα στο ότι μας έχει έγνοια ο Θεός τους γέμιζε παρηγοριά…...
Η αγάπη που Του είχαν βάζοντας Τον στην ΄΄πολυθρόνα'' της καρδιά τους
(κι όχι σαν και μας που Τον έχουμε να ξεροσταλιάζει όρθιος εάν όχι στην γωνία σε τιμωρία γιατί είναι άδικος και σκληρός)τους γέμιζε θάρρος.....
Η πίστης τους ήταν μια σανίδα σωτηρίας στα μανιασμένα κύματα της ζωής……
Ήταν ζωντανή η σχέση τους με Εκείνον……
Όλες οι φάσεις της ζωής τους είχαν μια αναφορικότητα στον Θεό…..Η ζωή τους περνούσε μέσα από την Εκκλησία……Έτσι καλλιεργείται αυτή η αίσθηση ότι βρισκόμαστε κάτω από την σκέπη της Χάριτος και σε αυτή την ατμόσφαιρα
δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε γκρίνια ούτε άγχος ούτε καταθλίψεις……
Να τις λες και εσύ τούτες τις ευχές κι ας σε δυσκολεύει κι ας διαμαρτύρεται το ταγκαλάκι δίπλα επιστρατεύοντας χίλιους δυο σκοτεινούς λογισμούς……
Όχι εμείς εκεί.....‘’Έχει ο Θεός’’ και ‘’Πρώτα ο Θεός’’……

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Η Πρόνοια του Θεού...Εμφάνιση Αγίας Κυριακής

-Πες μου, αδελφή Μαρίνα, κάτι απ’το λαό. Εσύ ταξιδευες πολύ, πολλές μοίρες ανθρώπων έμαθες και τους δρόμους της πρόνοιας κατάλαβες.
Η αδελφή Μαρίνα σκέφτηκε και μετά με πολύ δισταγμό και προφασιζόμενη πως η ίδια τίποτα δεν ξέρει, ότι είναι ανάξια και τα λοιπά διηγήθηκε τα παρακάτω:
– Στο χωριό Ιζντεγλαβλιε πέρασα τη νύχτα σε μία χήρα. Αυτή η χήρα μου έλεγε, πως κάποτε χτύπησε συμφορά στο σπίτι της, οπότε σε τέσσερις μέρες έβγαλε επτά νεκρούς από το σπίτι. 

 Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο άντρας της, και μερικοί γιοί της και άλλοι οικείοι. Με πολύ δυσκολία μπόρεσε να ετοιμάσει όλα για τις κηδείες έτσι όπως πρέπει κατά την τάξη. Κι ήταν όλοι τους επτά, τους κηδεψε και έμεινε με τρία πολύ μικρά παιδιά.

  Τότε ήρθαν οι γείτονες και οι συγγενείς κι άρχισαν να την συμβουλεύουν, ν’ αφήσει αυτό το σπίτι για να πάει σε κάποια καλύβα επειδή πάνω στο σπίτι έχει πέσει κατάρα. Αλλά δεν είχε καλύβα που να μετακομίσει; Σε μεγάλη σύγχυση, για το τί να κάνει, μία νύχτα όταν τα παιδιά είχαν κοιμηθεί, προσευχόταν για αρκετή ώρα στο Θεό για συμβουλή και ξάπλωσε κι εκείνη να κοιμηθεί. 

 Στο όνειρο της εμφανίστηκε η Αγία Κυριακή, τη χάϊδεψε, της είπε ότι θα την προστατεύει και ότι αμέσως όλα θα πάνε καλά. Έτσι καθοδηγούμενη και ενθαρρυμενη παράμεινε σπίτι της. Και πράγματι εκείνη τη χρονιά της πήγαν όλα προς το καλύτερο και προόδευσε. Πήρε για το στάρι 50 Ναπολεόνια. Μ’ αυτά τα χρήματα αγόρασε έναν αγρό από κάποιο Τούρκο . Τα πρόβατα της πολλαπλασιάστηκαν. Τα φρούτα καρποφόρησαν. Το περιβόλι έφερε μεγάλη σοδειά. Αυτό επαναλήφθηκε και τα επόμενα χρόνια. Τα παιδιά τ’ ανέθρεψε και τα καθοδήγησε στο σωστό δρόμο. Τα δύο αγόρια και την κόρη τα πάντρεψε. Ο ένας της γιός είναι τώρα αξιοσέβαστος χωρικός και δικαστής στο χωριό. 

Έξοχο παράδειγμα της πρόνοιας του Θεού για κείνους που έχουν φόβο Θεού!

Εμμανουήλ, Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς, σελ 48 

πηγή

Σιγά τώρα που θα μας στείλει μαρμελάδα!

«Καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή. Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν, εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.

  Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια. Και ψηλά, πολύ ψηλά. Πάνω-κάτω πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος. Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη. Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία. 

 Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι, νερόβραστο, ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία ένατη -μία φορά την ημέρα φαγητό- και μόνο το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο. Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος, δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα. Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.

 Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης. Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα. Είχαμε μία μαρμελάδα, κάποιος μας την έστειλε και έλειψε. Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε! Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:
"Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα".
Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε; Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!
Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα. Πού να πεις τέτοιο πράγμα. Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;
Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.

Η ΚΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ,ΤΟ ΑΛΓΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

«Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος» (Από τους παρακλητικούς κανόνες).
(Δες με ευμένεια, πανύμνητη Θεοτόκε, τη δύσκολη ασθένεια του σώματός μου και γιάτρεψε τον πόνο της ψυχής μου).

Ποιος άνθρωπος επί της γης θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα πράγματα γι’ αυτόν, σωματικά και ψυχικά, εξελίσσονται με τρόπο που δεν υπάρχουν προβλήματα;

Μπορεί κάποιος στη νεότητά του να νιώθει δυνατός και παντοδύναμος – ένας μικρός «θεός» ίσως ελλείψει πραγματικών προβλημάτων – όμως με την πάροδο του χρόνου η φθορά που συνοδεύει την ηλικία αρχίζει και κάνει αισθητή την παρουσία της, όπως και οι διάφορες στενώσεις από πλευράς ψυχικής από τη διαπίστωση ότι τελικώς ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά και να της δώσει έναν λόγο να αναπνεύσει.

«Κοιλάδα πένθους και δακρύων» άλλωστε χαρακτηρίζει η Γραφή τη ζωή αυτή, εξαγγέλλοντας τα αποτελέσματα, για τον άνθρωπο, της αμαρτίας στην οποία απαρχής περιέπεσε και που συνεχίζει δυστυχώς να περιπίπτει.

Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Κύριος δεν είναι Εκείνος που βεβαιώνει τους μαθητές Του ότι «στον κόσμο αυτόν θα έχετε θλίψεις» και ότι «με πολλές θλίψεις θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών;»

Η κάκωση λοιπόν του σώματος και το άλγος της ψυχής είναι δεδομένες καταστάσεις για κάθε άνθρωπο όπου γης και όποιας εποχής και αυτή είναι η βάση από την οποία εκκινεί ο άγιος υμνογράφος της ακολουθίας των Παρακλητικών κανόνων.

Ποιο είναι όμως το μεγαλείο του πιστού ανθρώπου, το οποίο δυστυχώς δεν υφίσταται στον άπιστο;

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε;

 π. Συμεών Κραγιόπουλου

Το θαυμαστό είναι ότι ο Θεός, εκεί που δεν το περίμενες και δεν το καταλάβαινες, έκανε την οικονομία του, έκανε τη συγκατάβασή του και δεν σε λυπήθηκε, αλλά άφησε να πονέσεις και να πάθεις κάτι που είναι χειρότερο από έναν πόνο, ακριβώς για να σε ελεήσει.
Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε;
Δεν αμφιβάλλω καθόλου γι’ αυτό που θα πω τώρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο Θεός επιτρέπει να σου έρθει κάτι, για το οποίο λες: «Θεέ μου, ας έρχονταν όλα, αλλά αυτό να έλειπε».

Και αυτό μπορεί να είναι ένα ατύχημα, μια συμφορά, μια αδικία, μια καταστροφή.
Ή μπορεί να είναι κάτι εντελώς μέσα στην ψυχή σου, που κανένας δεν το παίρνει είδηση, αλλά για σένα είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να υπάρχει μέσα σου.

 Όπως είπα, φθάνει κανείς μέχρι του σημείου να πει ενώπιον του Θεού: «όλα τα άλλα, Θεέ μου, κι αν έρχονταν, καλώς τα να έρχονταν, αλλά αυτό να μην ερχόταν, Θεέ μου». Όχι απλώς λέει κανείς ότι είναι βαρύ, αλλά δεν θα ήθελε καν να έρθει.

ΧΑΙΡΕ ΠΥΡΙΝΕ ΣΤΥΛΕ ΟΔΗΓΩΝ ΤΟΥΣ ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ, ΧΑΙΡΕ ΣΚΕΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΝΕΦΕΛΗΣ

   Όταν ο λαός του Ισραήλ έφυγε από την Αίγυπτο και επειγόταν να περάσει την Ερυθρά θάλασσα, για να φτάσει στην έρημο του Σινά, η εντολή που είχε από τον Θεό ήταν να περπατά μέρα-νύχτα. Έτσι, την ημέρα είχε ως σηματωρό, για να γνωρίζει τον δρόμο, ένα σύννεφο, μια νεφέλη, που τους σκέπαζε και τους προστάτευε από την ένταση του ηλίου, σκιάζοντάς τους, ενώ η νύχτα τους φωτιζόταν με έναν στύλο πυρός (Έξοδος, 13, 21), ώστε να γνωρίζουν πού πηγαίνουν. 

  Και τα δύο υπερφυή σημεία αποκάλυπταν την παρουσία του Θεού, όπως επίσης και το θέλημά Του οι Ισραηλίτες να βιαστούν, να μη δώσουν χρόνο στον Φαραώ να τους φτάσει, να προλάβουν να φτάσουν στην θάλασσα που θα σηματοδοτούσε το Πάσχα, το πέρασμά τους από την γη της σκλαβιάς στην γη της ελευθερίας και από κει στην γη της επαγγελίας. Και τα δύο σημάδια της Παλαιάς Διαθήκης προτυπώνουν το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Καινή Διαθήκη.

Η Παναγία γίνεται πύρινος στύλος που φωτίζει όλους όσοι βρίσκονται στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας, της αγνωσίας του Θεού, του πνευματικού θανάτου. Είναι πύρινος στύλος η Παναγία διότι αποκαλύπτει το μυστήριο της θείας οικονομίας, το ότι ο Θεός είναι ένας «εν τρισί προσώποις»: ο Πατήρ ηυδόκησε, ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Ο κόσμος της ειδωλολατρίας, των θεών που ήταν φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση των ανθρώπων, παύει να είναι ο κυρίαρχος. Ο απαθής Θεός μαρτυρεί την αγάπη Του, που δημιούργησε και ανακαινίζει τον κόσμο, που δημιούργησε και αναγεννά τον άνθρωπο, όταν αποδέχεται αυτή την αγάπη. Ο δρόμος περνά μέσα από την Υπεραγία Θεοτόκο. Διότι πρώτη αυτή φωτίζεται, καθώς κυοφορεί στα σπλάχνα της τον Χριστό και τον φέρνε στον κόσμο, για να φωτιστεί η σύμπασα ανθρωπότης. Η Παναγία είναι η εκπρόσωπος όλων των ανθρώπων στην οδό της σωτηρίας. Και την ίδια στιγμή, μεταδίδει τον Χριστό ως φως σε όλους τους ανθρώπους.

 Γίνεται έτσι πλατυτέρα της νεφέλης της Παλαιάς Διαθήκης. Σκεπάζει και σκιάζει

«Τό ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου»

 Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς στὸν ὑπέροχο εἰ­κοστὸ δεύτερο (κβ΄) Ψαλμὸ παρου­σιάζει τὸν Κύριο ὡς Καλὸ Ποιμένα, ποὺ ποιμαίνει μὲ ἀγάπη καὶ στοργὴ τὰ λογικὰ πρόβατά Του καὶ φροντίζει τίποτε νὰ μὴ μᾶς λείψει: «Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει» (στίχ. 1).

  Μία ἀπὸ τίς ὡραιότερες ἀπεικονίσεις ποὺ χρησιμοποιεῖ εἶναι αὐτὴ μὲ τὴν ὁποία παρουσιάζει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὡς ἀκούραστο δρομέα ποὺ καταδιώκει τὸν ἄν­θρωπο, γιὰ νὰ τὸν λυτρώσει καὶ νὰ τὸν σώ­­σει: «Τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου» (στίχ. 6). Τὸ ἔλεός Σου, Κύριε, θὰ μὲ καταδιώκει ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, καὶ ἡ Χάρι Σου θὰ ἐπιμένει νὰ βρίσκει διάφορα μέσα, ὥστε καὶ ἂν ἀκόμη ἐγὼ φεύγω ἀπὸ κοντά Σου, νὰ μὲ συλλαμβάνει στὸ δίχτυ τῆς σωτηρίας.

  Πόσο πολὺ μᾶς συγκινεῖ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ! «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλ. ριδ΄ [114] 5). Τὸ ἔλεός Του μᾶς πολιορκεῖ. Σὰν ἄλλος ἀκούραστος δρομέας μᾶς καταδιώκει ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας μέχρι τὴν τελευταία μας ἀναπνοή.

  Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σὲ ἔκταση σκεπάζει ὁλόκληρο τὸ σύμπαν, ἐπεκτείνεται σὲ ὅλη τὴ δημιουργία. Ἀλλὰ καὶ σὲ διάρκεια χρόνου παρέχεται συνεχῶς σὲ ὅλα τὰ δη­μιουργήματα τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ παρέχεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Πόσο θαυ­μαστὴ εἶναι ἡ σωτήρια καταδίωξη τοῦ Θεοῦ! Ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος, ἀπὸ τότε ποὺ εἴμαστε ἔμβρυα στὰ σπλάχνα τῆς μητέρας μας μέχρι τὸν τάφο μᾶς ἐλεεῖ διαρκῶς. «Διηνεκῶς ἐλεεῖ… ἀεὶ ἐλεεῖ, καὶ οὐδέποτε ἵσταται τοὺς ἀνθρώπους εὐεργετῶν», σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 55, 399). Δὲν παύει ποτὲ νὰ μᾶς εὐεργετεῖ. Ἐμεῖς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε ὅλες τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του εἶναι ἀσυγκρίτως περισσότερες!

  Κι ὅταν ἐμεῖς μὲ τὴν ἐλεύθερη θέλησή μας φεύγουμε μακριά Του, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὴ σωτήρια καταδίωξη, χωρὶς νὰ παραβιάζει τὴν ἐλευθερία κανενός. Ἐκείνους ποὺ ἀντιδροῦν, δὲν τοὺς ἀναγκάζει. Ἐνῶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν καλὴ διάθεση, τοὺς ἑλκύει μὲ πολλὴ δύναμη κοντά Του: «Τοὺς προαιρουμένους ἐπισπᾶται μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος» (PG 56, 162).

  Κι ὅταν μετανοοῦμε, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός, καὶ ἀνταποκρινόμαστε θετικὰ στὴ σωτήρια καταδίωξή Του, μὲ πόση ἀγάπη μᾶς περιβάλλει! Δὲν ὑψώνει τὴ φωνή Του, δὲν χρησιμοποιεῖ τὴν παιδαγωγικὴ ράβδο Του, ἀλλὰ διανοίγει τὴν πατρική Του ἀγκαλιὰ καὶ μᾶς δέχεται πάλι κοντά Του! Φορτώνεται στοὺς ὤμους Του τὸ χα­­μένο πρόβατο καὶ τὸ φέρνει πάλι στὸ κοπάδι: «Ἐπὶ τὰ ὄρη τὸ πλανηθὲν ἀναζητήσας καὶ ἐπὶ τοῖς ὤμοις αὐτὸ ἀναλαβών (τουτέστιν ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ), τῷ Πατρὶ προσήγαγε»!

  Νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα τῆς σωτήριας καταδιώξεως τοῦ θείου ἐλέους:

«Δάκτυλος» Θεού εστί.

Η μανούλα μου όταν με γέννησε, μου έλεγε μόνο μία ευχή:
- Έχε την ευχή μου γιέ μου και να σε δω παπά! Να υπηρετείς τον Χριστό μου, τον Θεό μου τον Αληθινό και να με μνημονεύεις όταν θα πεθάνω...
Αυτή ήταν η αρχή που με έδωσε η μανούλα μου, ο πατέρας μου, η οικογένειά μου και η αγάπη προς την πατρίδα. Διότι όποιος δεν αγαπά την πατρίδα του, την επίγειον, δεν αγαπά ούτε την επουράνιον, την αιώνιον πατρίδα.
Μακάριος και τρισευτυχισμένος είναι εκείνος, που έχει τόσον πόθον προς τον Θεόν, όσον πόθον έχει ένας μανιακός εραστής εις την ερωμένη του.
Αυτός (ο εραστής) έχει ημέρα και νυκτός όλον του το νου σ’ αυτήν που ερωτεύεται και λησμονεί όλες τις άλλες ανάγκες του και βρίσκεται βυθισμένος στη αγάπη μιας γυναικός.
Τόση αγάπη πρέπει να έχουμε και εμείς προς τον Θεόν...
Γίνονται σεισμοί, γίνονται πλημμύρες, γίνονται καταστροφές...
Τί είναι όλα αυτά; Είναι «δάκτυλος Θεού». Αυτό λέγει η Αγία Γραφή.
Γιατί σείεται ο τόπος; «Δάκτυλος» Θεού εστί.
Όταν ο Φαραώ κατεδίωκεν τους Εβραίους και ήρθε η πρώτη «πληγή» του Φαραώ, ρωτούσαν ο Φαραώ με τους δικούς του: τι συμβαίνει;
Και οι μάγοι του Φαραώ απαντούσαν:
- «Δάκτυλος» Θεού εστί.
Και εμείς σήμερα όταν βλέπουμε όλα τα δεινά, να λέμε πάντοτε: «Δάκτυλος» Θεού εστί.
Εκείνος είναι που τα κυβερνάει. Εκείνος είναι που τα επιτρέπει για να επιστρέψουμε εμείς εις τον Θεόν...
Εις την Θεία Λειτουργία πάντοτε ακούομεν μία εκφώνηση: «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Αυτό αν το τηρήσουμε είμεθα ήσυχοι. Κοιμούμεθα ήσυχοι, δεν αγρυπνούμε, δεν αγωνιούμε, δεν πάσχουμε... διότι έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και αφήνουμε εις τα χέρια του Θεού τις υποθέσεις μας.
Όπως η μητέρα έχει το παιδάκι της, το οποίο γεννά εις τον κόσμο τούτο, εκείνο δεν το ενδιαφέρει τίποτα. Βρίσκεται στην αγκάλη της μητέρας του και λέγει:
- Εγώ είμαι ασφαλισμένο και η μητέρα θα προνοήσει για να ανατροφή μου, για την ενδυμασία μου και για τα πάντα.
Αυτό το είπε ο Θεός μας πλειστάκις: μην αγωνιάτε τι θα φάτε και τι θα πιείτε. Ο Πατήρ υμών ο ουράνιος θα φροντίσει για εσάς. Ζητείτε πρώτον τη Βασιλεία του Θεού και όλα τα υπόλοιπα επίγεια αγαθά θα σας δοθούν από τον Πατήρ υμών τον ουράνιον (Ματθ. 6, 31 – 33).

† Γέροντας Σάββας Αχιλλέως

Θα κάνω αυτό που λέει ο Θεός και είμαι έτοιμος ακόμα και για θάνατο. Να το δώσω εγώ και ας πεθάνω από την πείνα!(Περί ελεημοσύνης)

Εάν έχετε διαβάσει το βίο του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος -που σας προτρέπω για πολλοστή φορά να το διαβάσετε-θα δείτε ότι όταν ήταν μικρός ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων είδε ένα όραμα από το Θεό, είδε μία κοπέλα (ήταν 17-18 χρονών περίπου τότε όταν είδε το όραμα αυτό) και είδε μία κοπέλα βασιλοπούλα η οποία του είπε ότι: "αν με κατακτήσεις, εγώ θα σε οδηγήσω στο θρόνο του βασιλέως. Διότι είμαι η καλύτερη κόρη του βασιλιά. Και αν τα καταφέρεις και με αποκτήσεις εμένα σύντροφο της ζωής σου, θα σε κάνω βασιλιά και σένα". Και όταν τη ρώτησε: εσύ ποια είσαι; του είπε ότι είναι η συμπόνια, η ελεημοσύνη, η ευσπλαχνία. Και μπήκε σε αυτόν τον αγώνα ο Άγιος, παιδί νεαρό, και έβαλε τον εαυτό του να δοκιμάσει: άραγε, έτσι είναι τα πράγματα; Και θυμάστε ότι είχε κάποια χρήματα, τα έδωσε και λέει: "για να δούμε, ο Θεός θα μου τα επιστρέψει πίσω;" Πέρασε λίγος καιρός, λίγο διάστημα και ο Θεός του τα επέστρεψε. Ύστερα έδωσε το πανωφόρι του. Πάλι δοκιμάστηκε για λίγο και μετά το επέστρεψε.

Οι Άγιοι δηλαδή ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι βεβαιώθηκαν μέσα από την πίστη ότι ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του και στα λόγια Του και δεν λέει ψέματα ο Θεός. Και όταν λέει ότι αυτός που ελεεί τον πτωχό δανείζει στον Θεό, «Ὁ ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ» αυτός ο άνθρωπος πράγματι δίνει δανεικά στο Θεό. Και ο Θεός είναι καλός δανειστής, θα σου τα επιστρέψει πίσω συν τω τόκο. Δεν θα σε αφήσει έτσι ο Θεός. Κι αν προς στιγμή σε αφήσει να πειρασθείς, να ταλαιπωρηθείς και λίγο είναι για να έχεις αυτόν το μισθό βέβαιο από την πλευρά του Θεού και ότι ο Θεός δεν θα σε αφήσει ποτέ χωρίς ανταπόδοση.

Μας έλεγαν στο Άγιο Όρος γεροντάκια που πρόλαβαν τον Άγιο Σωφρονίο του Essex στα Kαρούλια και στον Άγιο Παύλο στη σπηλιά της Αγίας Τριάδος, ότι έλεγε ο Γέρων Σωφρόνιος ότι αν έχω ένα κουτί γάλα και θέλω δύο κουτιά γάλα, δίνω το ένα σε ένα φτωχό και ο Θεός μού στέλνει δύο! Κι αν θέλω τέσσερα, δίνω τα δύο σε ένα φτωχό και ο Θεός μού στέλνει τέσσερα!

Και στη ζωή των Αγίων αυτό είναι αποδεδειγμένο, ιδιαιτέρως σε αυτούς που έχουν την ελπίδα τους στο Θεό.

Αποδεδειγμένα ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του και δεν αφήνει τον άνθρωπο που κάνει ελεημοσύνη.

Σας διηγήθηκα πολλές φορές και από τη δική μας ζωή που ήμασταν στη συνοδεία του γέροντά μας στην έρημο, στη σκήτη, ότι εκεί ζούσαμε αυτό το θαύμα καθημερινά.

Κάθε μέρα ζούσαμε με αυτό το θαύμα, ότι ο Θεός μάς φρόντιζε.

Μία φορά μας έλειψαν οι σταφίδες. Ήμασταν στη σκήτη και είχαμε σταφίδια που κάναμε τα κόλυβα ή τρώγαμε, ιδίως τη Σαρακοστή, το βράδυ που δεν είχαμε τίποτα να φάμε ένα τσάι, λίγο παξιμάδι και μία χούφτα σταφίδες. Αυτό ήταν το δείπνο μας. Ήταν νηστεία βέβαια, αλάδωτη. Κάποια στιγμή έλειψαν οι σταφίδες. Σταφίδες στο Άγιο Όρος δεν υπήρχαν τότε ούτε και υπήρχε δυνατότητα, ούτε σταφύλια είχαμε ούτε σταφίδες να κάνουμε μπορούσαμε.

Ήταν ο πάτερ Εφραίμ, ο γέροντας Εφραίμ, υπεύθυνος στα κόλλυβα και στο μαγειρείο, έρχεται και μου λέει: "Έλειψαν οι σταφίδες".

Λέμε του γέροντα:

-Έλειψαν οι σταφίδες.

Λέει: "Έλειψαν, έλειψαν! Τι να κάνουμε!"

Θέλαμε να του πούμε: μήπως, γέροντα, αγοράσουμε;

Λέει: "Σταφίδες θα αγοράσουμε; Που είμαστε νομίζετε; στο Κολωνάκι; στην Εκάλη; Ξεχάσατε ότι είμαστε στην ερήμο!

Εδώ δεν είναι ότι θέλουμε, είναι ότι έχουμε!". Πηγαίναμε του λέγαμε: γέροντα, τι θα μαγειρέψουμε σήμερα;

-Όχι ότι θέλουμε, ότι έχουμε!

Και τι είχαμε νομίζετε; Η αποθήκη μας είχε πέντε τσουβάλια: φακές, φασόλια, ρεβίθια αρακά και μακαρόνια. Αυτά τα πέντε φαγητά εναλλάσσονταν συνεχως μέρα με την ημέρα. Λέω του πάτερ Εφραίμ: "πάτερ μου, δεν θα πάρουμε σταφίδια".

- Μα πως θα κάνουμε τα κόλυβα χωρίς σταφίδια; Σιτάρι βραστό;

- Ε, δεν θα πάρουμε. Αν θέλει ο Θεός να μας στείλει..

Την άλλη μέρα ήρθε μία ειδοποίηση από το ταχυδρομείο, από την Κόρινθο κάποιος πέρασε, πέντε κιβώτια σταφίδες κορινθιακές από τις πιο ωραίες σταφίδες της Ελλάδος!

Μα συνέχεια είχαμε αυτό το πράγμα! Ποιος μας θυμήθηκε εμάς στην έρημο; Κι όμως ο Θεός δεν μας άφησε ποτέ, ποτέ δεν μας άφησε ο Θεός! Κι αν προς στιγμή δυσκολευτήκαμε -είχε φορές που δυσκολευόμασταν, πράγματι, και δεν είχαμε τα απαραίτητα- και αυτό το έκανε ο Θεός για να βεβαιώσει την πίστη μας. Για να μας κάνει να έχουμε πίστη σε Αυτόν και να έχει και μια άξια η λίγη φιλοξενία που κάναμε γιατί ήμασταν και εμείς φτωχοί άνθρωποι δεν είχαμε δυνατότητες οικονομικές. Αλλά παρόλη τη φτώχεια που δεν είχαμε τίποτα πραγματικά, ποτέ μας ο γέροντάς μας δεν έκλεισε την πόρτα σε κανέναν άνθρωπο. Ό,τι μας ζητούσαν το δίναμε. Χρήματα, πράγματα. Δεν είχαμε πει ποτέ σε κάποιον άνθρωπο "όχι".

Ήρθαν μία φορά κάποιοι καθηγητές από το Πολυτεχνείο και ήρθαν απόγευμα κι

Και με γνώριζε όχι πριν γεννηθώ εγώ,πριν γίνει ο κόσμος όλος!

 Εν ώρα ησυχίας, εάν σκεφτεί ο άνθρωπος ότι ο Θεός τον γνώριζε πριν πλάσει καν
τον κόσμο όλο, δηλαδή ο Θεός γνώριζε ΕΜΕΝΑ πριν δημιουργηθεί ο κόσμος.
«Πρό τοῦ τόν κόσμον γενέσθαι».
Πριν γίνει οτιδήποτε, ο Θεός γνώριζε τη δική μου ύπαρξη, τη δική μου ζωή,
τη δική μου πορεία.
Και το σκεφτεί σωστά, και καταλάβει πόσο τραγικό είναι να ματαιώσει το θέλημά του Θεού για τη σωτηρία μου, μέσα από την αμαρτία μας..
Και πόσο σημαντικό είναι να ανταποκριθώ εις την κλίση του Θεού για τη σωτηρία μου. Και ο Θεός αναμένει αυτήν την απάντηση, αυτήν την ανταπόκρισή μου εις την δική Του πρόσκληση για τη δική μου θέωση.

Τότε ο άνθρωπος παίρνει πολύ θάρρος στη ζωή του! Δεν απογοητεύεται, δεν χάνεται μέσα στον ωκεανό των ανθρωπίνων πραγμάτων...
Κι αν ακόμα μείνει μόνος του, κι αν ακόμα αισθανθεί ότι όλοι τον εγκατέλειψαν, κι αν ακόμα φτάσει σε βαθύ γήρας και δεν έχει έναν άνθρωπο να του δώσει ένα ποτήρι νερό.. Και μόνη η αίσθηση ότι: ο Θεός έχει για μένα την πρόνοιά Του, γνωρίζει ο Θεός την ύπαρξή μου!
Και με γνώριζε όχι πριν γεννηθώ εγώ,πριν γίνει ο κόσμος όλος!
Πριν τη δημιουργία όλη!Πριν δημιουργηθούν τα άστρα!
Πριν δημιουργηθεί οτιδήποτε, δεν υπήρχε τίποτα, ο Θεός γνώριζε περί εμού!
Τότε ο άνθρωπος αποκτά μέσα του μια βαθιά ειρήνη. Δε σαλεύει η καρδιά του, δεν πάει πάνω και κάτω..
Αποκτά μια βαρύτητα και διέρχεται τη ζωή του εν ειρήνη, μέσα σ'αυτήν την επίγνωση ότι ο Θεός γνωρίζει τα περί εμού. Κι αφήνει τη ζωή του στα χέρια του Χριστού. Στα χέρια του Θεού.
Δεν τον πιάνουν εκείνες οι αγωνίες, εκείνα τα άγχη: "Τι θα απογίνω;" και "τι θα γίνω;" και "τι θα κάνω;" και "πως θα εξελιχθω;" και"τι γεράματα θα'χω;" και "πως θα είναι η ζωή μου;". Τίποτα δεν έχει από όλα αυτά, «ὅτι Αὐτῷ μέλει περὶ ὑμῶν»!
Αφήνει τη ζωή του στα χέρια του Θεού.Και γίνεται πραγματικά σαν τα πετεινά του ουρανού.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

https://youtu.be/z--y1lIK8l8

πηγή