Ο ΚΡΙΤΗΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!

«Ἑτοίμαζε σεαυτήν, ὦ ψυχή μου, πρός τήν σήν ἔξοδον˙ ἡ παρουσία ἐγγίζει τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ» (Μ. Απόδειπνο: ωδή β΄ Τριωδίου Μ. Δευτέρας, αγίου Ανδρέου Κρήτης).
(Ψυχή μου, ετοιμάζου για την έξοδό σου από τον κόσμο αυτόν. Διότι η παρουσία του δίκαιου Κριτή εγγίζει).

Ο ποιητής του κατανυκτικότατου Μεγάλου Κανόνος Άγιος Ανδρέας Κρήτης κινείται απολύτως αγιογραφικά: Ο Ιησούς Χριστός που Θεός ων έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τις αμαρτίες μας και να μας δώσει και πάλι τον κλεισμένο Παράδεισο, την όραση δηλαδή του Θεού ως μετοχή στη ζωή Του, θα ξανάλθει και πάλι για δεύτερη και οριστική φορά. Κι η Δεύτερη αυτή Παρουσία Του θα σημάνει και το τέλος του σχήματος του παρόντος κόσμου, που σημαίνει όχι την καταστροφή αλλά την αλλαγή του. «Καινούς ουρανούς και καινήν γην προσδοκώμεν». Τη φοβερή αυτή ώρα που θα τη συνοδέψουν συγκλονιστικά γεγονότα, οι μεν τότε ζώντες θα αλλάξουν μ’ έναν τρόπο που δεν γνωρίζουμε, οι δε κεκοιμημένοι θα αναστηθούν από τους τάφους, ώστε όλοι, ψυχή τε και σώματι, να σταθούν προς κρίση ενώπιον του απολύτως Δικαίου Κριτού.

Πρόκειται για την προσδοκία που συνείχε κυριολεκτικά την πρώτη Εκκλησία και που διαχρονικά καλλιεργεί αδιάκοπα η συνέχειά της, το ζωντανό σώμα του Κυρίου, αφού δεν μπορεί να κατανοηθεί ο ερχομός του Χριστού την πρώτη φορά χωρίς την επάνοδό Του το δεύτερον.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ(Παραβολή άφρονος πλουσίου)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 12ο, στίχοι 16 ἕως 21, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 20-11-2005.

 Ὁ Χριστός μέ τήν παραβολή αὐτή, τήν τόσο λιτή καί καταπληκτικά διεισδυτική προσεγγίζει, κατά τά μέτρα τῆς δικῆς μας διανοητικῆς δυνατότητας νά καταλάβουμε, ὅσο μπορεῖ νά γίνει, τό μυστήριο τῆς ἀνομίας, πού κρύβεται μές τή καρδιά ἑνός ἀνθρώπου, ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, πού διαστρέφει τόν κόσμο, μέσα ἀπό τή δική του διαστροφική παρουσία πάνω στόν κόσμο καί αὐτό τό μυστήριο προσεγγίζεται σέ δύο ἐπίπεδα.

 Τό πρῶτο ἐπίπεδο θά εἶναι μιά ἀναίρεση τῶν βασικῶν προτάσεων πού κάνει ὁ Χριστός, ὅταν εἶπε ὅτι ἡ δική μας ζωή εἶναι νά στρεφόμαστε, νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Ἐδῶ στό κείμενο αὐτό ὑπάρχει μιά πλήρης ἀναίρεση. Δέν ὑπάρχει οὔτε στροφή στόν Θεό, οὔτε στροφή πρός τόν ἄνθρωπο, τουναντίον ὑπάρχει στροφή στόν ἴδιο τόν ἑαυτό. 

Βλέπετε, ἀρχίζει στό πρῶτο ἐπίπεδο, αὐτό τό ἁπλό, ὡς ἀναίρεση ἄλλης διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ μας, νά προσεγγίζεται τό ἐπίπεδο τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας: μή στροφή στόν Θεό, μή στροφή στόν ἄλλο ἄνθρωπο καί ναί, στροφή στόν ἑαυτό μας. Καί γιά νά γίνει τό κείμενο πιό βατό καί πιό κατανοητό, ὁ Χριστός προσδιορίζει καί τίς αἰτίες καί ταυτόχρονα τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς πορείας μας πρός τό μυστήριο τῆς ἀνομίας. Καί τά βήματα εἶναι πραγματικά ἁδρά, λιτά καί οὐσιαστικά, γιά νά ἀντιμετωπίσουμε αὐτό τό θέμα πού ζεῖ μέσα μας καί φωλιάζει: τό μυστήριο τῆς ἀνομίας.

-Τό πρῶτο ἐπίπεδο εἶναι ἕνα ἐξωτερικό ἐπίπεδο, λέει: «Ἀνθρώπου τινός πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα», ἦταν ἡ χώρα του σέ εὐφορία. Ἐφόσον ἡ χώρα εἶναι σέ εὐφορία καί τά πράγματα τά ἐξωτερικά εἶναι καλά, αὐτό εἶναι μιά πρόταση καί μιά πρόκληση ἀπό τόν Θεό, θεραπευτική, γιά νά στραφοῦμε σ᾽ Αὐτόν δοξολογικά. Ὁτιδήποτε ὄμορφο γίνεται, ὁποιοδήποτε καλό γίνεται, δέν εἶναι ἁπλῶς γιά νά τό γευθοῦμε μέ ἕναν τρόπο μονότονο καί κλειστό στόν ἑαυτό μας, εἶναι μιά πρόταση δοξολογίας στόν Θεό. Τό ξέρετε ὅλοι αὐτό. Ἐμεῖς βέβαια στήν ὀρθόδοξη παράδοση μαθαίνουμε νά δοξολογοῦμε τόν Θεό ἀκόμη κι ὅταν τά πράγματα δέν πηγαίνουν καλά. Ἀλλά ἐδῶ τά πράγματα εἶναι πιό εὔκολα, ἐδῶ τά πράγματα πηγαίνουν καλά: εὐφόρησεν ἡ χώρα. Εἶναι μιά πρόκληση κι ἐδῶ δέν στρέφεται στόν Θεό, εἶναι ἡ πρώτη πρόσβαση τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας, ἡ μή δοξολογική κι εὐχαριστιακή στάση στόν Θεό, τήν ὥρα πού ὅλα πηγαίνουν παρά πολύ καλά.

-Ἡ δεύτερη πρόταση, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ καί δίνει βάθος σέ αὐτό τόν προσδιορισμό τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας, εἶναι τό «διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ».

«Άνω σχώμεν τας καρδίας».

  Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, λοιπόν, είναι το πνεύμα μας, το οποίο είναι στραμμένο προς τα πάνω, προς τους ουρανούς, και είναι ελεύθερο από τα γήινα ενδιαφέροντα και επιθυμίες.

  Η ζωή του πνευματικού ανθρώπου διαφέρει ριζικά από τη ζωή του ψυχικού ανθρώπου στο ότι ο ψυχικός, όσο πιο πολύ ζει, τόσο περισσότερο μαραίνεται και γερνά.

  Στο σώμα του, αρχίζοντας από την ηλικία των σαράντα ετών ή και νωρίτερα, αρχίζει μία εκφυλιστική διεργασία: αδυνατούν οι μυς, παρουσιάζονται δυσκολίες στο βάδισμα, η όραση και η ακοή εξασθενούν, η μνήμη χάνεται και τα δόντια πέφτουν.
Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, αντίθετα, μέρα με τη μέρα, ανακαινίζεται κατά τη διάρκεια όλης της ενσυνείδητης μας ζωής, αν το πνεύμα του δεν σέρνεται μέσα στις λάσπες της γήινης ζωής και πάντα θυμάται το λόγο του αποστόλου Παύλου: «Άνω σχώμεν τας καρδίας».

Πόσο αξίζει η ψυχή σας;

Γερόντισσα Αγαθαγγέλη

-Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας; Ρωτήστε το δαίμονα που αγωνίζεται κάθε μέρα να σας την κλέψει.
-Ρωτήστε τον Χριστό που κατήλθε από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.
Εμείς πόσο την εκτιμάμε όταν:
Ο υπερήφανος την πουλάει για μια μάταια σκέψη.
'Ο φιλάργυρος για λίγο χρήμα.
'Ο ασελγής για μια στιγμή ηδονής.
Ο μέθυσος για ένα ποτήρι κρασί.
'Ο βλάσφημος για ένα ξέσπασμα θυμού.
Ο θυμώδης για ένα ξέσπασμα εκδίκησης.

Να πλουτίσουμε την ψυχή μας με προσευχή,μελέτη Αγίας Γραφής και τακτική Θεία κοινωνία...
'Είναι ανεκτίμητη η αξία της ψυχής.
Ας το αναγνωρίσουμε και ας εργαστούμε να αποκτήσουμε μία άγια χριστιανική ψυχή.

πηγή

Συγγνωστά και θανάσιμα αμαρτήματα

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

 Κάθε θανάσιμο αμάρτημα που διαπράττει ο ορθόδοξος χριστιανός, αν δεν θεραπευθεί με την πρέπουσα μετάνοια, γίνεται αιτία αιώνιου κολασμού του. Θανάσιμα αμαρτήματα για τον χριστιανό είναι η αίρεση, το σχίσμα, η βλασφημία, η εξωμοσία, η απόγνωση, η αυτοκτονία, η μοιχεία, κάθε παρά φύση σαρκική αμαρτία, η αιμομιξία, η μέθη, η ιεροσυλία, ο φόνος, η ληστεία και κάθε μεγάλη, σκληρή και απάνθρωπη αδικία. Απ’ αυτές μόνο μία, η αυτοκτονία, δεν μπορεί να θεραπευθεί με τη μετάνοια.

 Όλες, πάντως, θανατώνουν την ψυχή, καθιστώντας την ανίκανη να κληρονομήσει την αιώνια μακαριότητα, ως την κάθαρσή της με ειλικρινή μετάνοια. Και μια φορά μόνο να πέσει ο άνθρωπος σε κάποια θανάσιμη αμαρτία, πεθαίνει ψυχικά. 

«Γιατί όποιος τηρήσει όλες τις διατάξεις του θείου νόμου και παραβεί μία, θεωρείται παραβάτης όλου του νόμου. Εκείνος, βλέπετε, που είπε “Μη μοιχεύσεις”, είπε και “Μη φονεύσεις”. Αν, λοιπόν, δεν μοιχεύσεις, αλλά φονεύσεις, είσαι παραβάτης του νόμου» (Ιακ. 2:10-11).

 Όποιος αμάρτησε θανάσιμα, ας μην απελπίζεται. Ας καταφύγει στη θεραπευτική μετάνοια. Σ’ αυτήν τον καλεί ως την τελευταία στιγμή της ζωής του ο Σωτήρας, που διακηρύσσει μέσ’ από το ιερό Ευαγγέλιο: «Εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, και αν πεθάνει θα ζήσει» (Ιω. 11:26).
 Μεγάλη συμφορά είναι η παραμονή του ανθρώπου σε θανάσιμη αμαρτία, μεγάλη συμφορά είναι η μετατροπή της θανάσιμης αμαρτίας σε συνήθεια! Δεν υπάρχουν καλές πράξεις, που θα μπορούσαν να λυτρώσουν από τον άδη μια ψυχή, αν αυτή, πριν χωριστεί από το σώμα, δεν καθαριστεί από κάθε θανάσιμο αμάρτημά της.

Η ψυχή και το πνεύμα πώς μπορούν να διατηρηθούν σε νεότητα;

«Γηράσαντα, Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ πάθει Σου καί τῇ ἐγέρσει Σου, ἀνελήλυθας ὀχούμενος νεφέλῃ, πρός τά ἐπουράνια˙ δόξα τῇ δόξῃ Σου» (ωδή α΄εορτής Αναλήψεως).

(Αφού ανακαίνισες με το Πάθος Σου και την Ανάστασή Σου, Κύριε, τον κόσμο που είχε γεράσει από τις πολλές αμαρτίες, ανήλθες προς τα επουράνια εποχούμενος πάνω σε νεφέλη. Δόξα στη δόξα Σου).

  Ο άγιος Ιωσήφ ο Θεσσαλονίκης, ο υμνογράφος του δεύτερου κανόνα της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου, νιώθει την ανάγκη να δοξολογήσει τη δόξα του Κυρίου – και πώς αλλιώς; Κάθε τι που είναι του Θεού, ιδίως το δοξαστικό απολυτρωτικό έργο Του, είναι αντικείμενο έρωτα και αγάπης προς Εκείνον: το να δοξολογείς τη δόξα του Θεού σημαίνει να είσαι σε εκστατική πορεία θείου έρωτα, δίνοντας την καρδιά σου σ’ Εκείνον που σε αγάπησε «μέχρι τέλους».

 Και η πρόκληση έρχεται από τον αναλαμβανόμενο Κύριο επί «νεφέλης», ο Οποίος πηγαίνει «ὅπου ἦν τό πρότερον», εκεί από όπου ποτέ δεν έφυγε ως Θεός, στα δεξιά του Πατέρα δηλαδή, μαζί όμως πια με την ανθρώπινη φύση Του. Αυτό είναι το μέγιστο μυστήριο για το οποίο μένουν έκπληκτοι και όλοι οι άγγελοι και οι λοιπές επουράνιες δυνάμεις: ο ερχομός του Κυρίου στον κόσμο δεν ήταν μία απλή παρένθεση στη ζωή Του, όπως τα ευρήματα φαντασίας των αρχαίων ποιητών που έβαζαν τους «θεούς» να εισέρχονται στην ανθρώπινη ζωή και να επανέρχονται μετέπειτα στην «κανονικότητά» τους. Η «κανονικότητα» του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι μετά την ενσάρκωσή Του να κρατάει διαπαντός και την ανθρώπινη φύση Του, ενωμένη με τη θεότητά Του στη μία Του θεϊκή προσωπικότητα και υπόσταση.

Τι αμαρτίες έκανε ο παραλυτικός επιτέλους;

[...]Κατέχετε τὸ λοιπὸν τί ἁμαρτίες εἶχε καμωμένες ὁ παράλυτος τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε;-Τί;

-Ἐμ,κοντά στὸν νοῦ καὶ ἡ γνώση.Κατάκοιτος ἦταν μαθὲς ὁλόκληρα τριάντα ὀχτὼ χρόνια.Σάματις ἐδύνατο νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ κλέψει ἢ νὰ σκοτώσει; Καθόλου.Ό τι ἁμαρτίες ἔκανε στὸν κράβατό του τὶς ἔκαμε. Μονάχος του μᾶλλον τὴν κατὰ μόνας ἀμοναχὴ ἁμαρτία θὰ δούλευε-νογᾶτε τί νογῶ- ἢ κάποια ἄλλη σαρκικὴ ἁμαρτία ποὺ κάμουνε καὶ κάποιοι ἄλλοι κραβατωμένοι ἄμανε μποροῦν καὶ δύνανται.
Μὰ τί ἄρχοντας στὴν πονοψυχιὰ ὁ Χριστός μας. Κι’ενώ τόσα χρόνια ἀδιόρθωτος ἐγάργιωνε (λερωνόνταν) μέσα στὴν ἁμαρτία, δὲν τὸν περιφρόνησε, οὔτε τονε σιχάθηκε, μὰ τὸν ἀγάπησε καὶ πῆγε νὰ τονε συντρέξει καὶ νὰ τὸν γιατρέψει ἀπ’τον νταμουλὰ ντού(ασθένεια).
Κι’ ἐτσὰ ἀπὸ παρά-λυτος ἔγινε ἀπό-λυτος ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀπολύθηκε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια του κι’ενώ τονε βαστοῦσε σαράντα χρόνια σχεδὸν τὸ κλινάρι του ,τώρα τὸ σηκώνει αὐτὸς καὶ διακηρύττει τοῦ Κυρίου μας τὰ θαυμάσια.

Μὰ κι’όμως ὁ Χριστός του παραγγέλει ἀπόκειες (μετὰ) νὰ προσέχει νὰ μὴν ξανααμαρτάνει διότι θὰ πάθει τίποτες χειρότερο. ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μὴκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σὸί τί γένηται»
-Πόσο χειρότερο ἀκόμη Γέροντα;
-Κατέχωτο μήπως ; Μὰ τί εἶναι πιὸ χειρότερο ἀπ’το νὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου;

Και μόνο αυτές οι είκοσι λέξεις έχουν την Δύναμη εάν μπουν στις καρδιές μας, να αλλάξουν την Ζωή του καθενός μας.

Το πιο συγκλονιστικό και επίκαιρο μήνυμα για όλη την Ανθρωπότητα, ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο.
Και μόνο αυτές οι είκοσι λέξεις έχουν την Δύναμη εάν μπουν στις καρδιές μας, να αλλάξουν την Ζωή του καθενός μας.

«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Κατά Μάρκον, η' 36-37)

πηγή

Η Ζυγαριά της Ψυχής

Ο γέροντας στεκόταν σκυφτός μπροστά στη φωτιά, ενώ η φλόγα έπαιζε με τις σκιές του προσώπου του.Τα μάτια του, βαθιά σαν την αιωνιότητα, έμοιαζαν να κοιτάζουν πέρα από τον κόσμο τούτο, σε τόπους που κανείς θνητός δεν είχε αγγίξει.
Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό ζύγι από ορείχαλκο, σκουριασμένο από τον χρόνο, μα βαρύ από μυστήριο.

«Η ψυχή, παιδί μου,» ψιθύρισε, «είναι σαν τούτη εδώ τη ζυγαριά.
Κάθε πράξη, κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμός της ζωής μας γέρνει τη μία ή την άλλη πλάστιγγα.
Και σαν έρθει η ύστατη ώρα, σαν το φώς της ζωής αρχίσει να σβήνει και ο ουρανός ανοίξει διάπλατα τις πύλες του, η ψυχή στέκει μπροστά στη ζυγαριά του Θεού.»

Ο νεαρός μαθητής τον κοίταζε εκστατικός, τα χέρια του έτρεμαν: «Μα γέροντα, αν η ζυγαριά γείρει προς το βάρος των αμαρτιών;Αν κάποιος έχει διαβεί το μονοπάτι της ζωής με βήματα βαριά, γεμάτα λάθη και σφάλματα;»

Ο γέροντας χαμογέλασε λυπημένα, μα τα μάτια του έλαμπαν.
«Η πρώτη κρίση είναι δίκαιη.Δίνει στον άνθρωπο ό,τι του αναλογεί.
Η δεύτερη είναι φιλάνθρωπη, αναζητά μέσα στο σκοτάδι το μικρότερο φώς, ένα ψίχουλο καλοσύνης, μια στάλα μετανοίας.
Η τρίτη είναι υπεράγαθη, είναι η αγάπη που καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

Ό,τι ήταν δυνατό το έκανε η άκρα αγαθότητα και ευσπλαχνία Του για να σώσει τις ψυχές μας...

 Αλλά, ψυχή, είσαι το τελειότερο και ωραιότερο πλάσμα, διότι είσαι εικόνα τού Θεού, είσαι το πολυτιμότερο κτήμα, διότι είσαι αθάνατη. 

Ο εσταυρωμένος Ιησούς, ο Υιός του Θεού του ζώντος, έχυσε το ατίμητο αίμα Του για να σε εξαγοράσει, έδωσε την κολυμβήθρα του αγίου βαπτίσματος για να σε πλύνει, διέταξε άλλο, «δεύτερο βάπτισμα», τη μετάνοια, για να σε καθαρίσει, ετοίμασε την τράπεζα των αχράντων μυστηρίων Του για να σε θρέψει, έκτισε εδώ στον κόσμο Εκκλησία για να σε αγιάσει, εκεί δε Παράδεισο για να ζήσεις με μακαριότητα στους αιώνες των αιώνων.

 Ό,τι ήταν δυνατό το έκανε η άκρα αγαθότητα και ευσπλαχνία Του για να σώσει τις ψυχές μας, και εμείς κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύει η άκρα κακία μας για να τη χάσουμε. Είναι όμως προτιμότερο να χάσουμε καθετί που προσφέρει ο κόσμος και να κερδίσουμε την ψυχή μας· διότι, «τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. 16:26).

Δημήτριος Παναγόπουλος

Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης...

Η ψυχή δεν μπαίνει κάτω από το χώμα.Η ψυχή δεν γερνάει όπως το σώμα.
Ζεί στο σώμα μέχρι και την εκπνοή της θνητής ζωής και έκτοτε αναχωρεί από αυτό
και συνεχίζει να ζει έως και την ημέρα της κρίσεως.
Η ψυχή έχει μέσα της γραμμένα όλα όσα έζησε,ένιωσε,έπραξε καλά καί κακά σε τούτο τον θνητό κόσμο.

Η ψυχή είναι αυτή που κινεί το σώμα και του δίνει πνοή και ζωή, την οποία μόνον ο Θεός θα εξετάσει.
Την θνητή ζωή μας μπορούν να μας την αφαιρέσουν αλλά την ψυχή μας κανείς.
Η ψυχή χαίρεται, πονάει, ζηλεύει, μισεί, αγαπάει αλλά καί ταπεινώνεται, μετανοεί , συγχωρεί...
Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Αναχωρεί στον ουρανό καί πρέπει να προσευχόμαστε γι’αυτήν.
Ο Θεός δεν μας έπλασε για να πεθαίνουμε αλλά για να ζήσουμε αιώνια.

Τί υπάρχει λοιπόν μετά τον θάνατο;Υπάρχει η ψυχή του κάθε ανθρώπου.
Καλή Ανάσταση!!! Σε όλες τίς ψυχες!!!

πηγή

Μπορεί νά ζήσει ό άνθρωπος χωρίς ήλιο; Άλλο τόσο καί ή ψυχή χωρίς Χριστό.

 Περπατούσε μιά ηλιόλουστη μέρα στόν κήπο τού μοναστηριού ό Άγιος Γερβάσιος (Παρασκευόπουλος), όταν κάποιος τόν ρωτάει:

– Γέροντα, μιλάς γιά τό Χριστό τόσο συχνά. Μπορείς νά μού πείς τί σού έκανε ό Χριστός στή ζωή σου;

Ό Γέροντας σταματάει καί δείχνοντας ένα ωραίο εύοσμο άνθος τού λέει:

– Ό, τι ό ήλιος στό άνθος αυτό! Μπορεί νά ζήσει ό άνθρωπος χωρίς ήλιο; Άλλο τόσο καί ή ψυχή χωρίς Χριστό. Αυτό ήταν καί είναι ό Χριστός γιά μένα.

Η ψυχή σαν ένα μουσικό όργανο που πρέπει να το κουρδίζεις και να το μελετάς συνέχεια.

 Stamatis Spanoudakis Σταμάτης Σπανουδάκης (OFFICIAL)

  Ωραία είναι όλα αυτά που λέμε, ωραία και η μουσική, αλλά όλα είναι μηδέν μπροστά στον Θεό. Μπορεί να είμαι καλός ή κακός μουσικός, καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά ουδόλως με αφορά τελικά... Ούτε η μουσική μου, ούτε η ζωή μου η ίδια, αν δεν είμαι κοντά στον Θεό. Αυτό είναι το πρώτο. Όλα τα άλλα έπονται.

 Απ’ τον Θεό έρχεται η μουσική. Το ξέρω όσο μπορεί να ξέρει κανείς κάτι. Ξέρω τις δυνατότητες μου ως άνθρωπος. Αν μου αφαιρέσεις το χάρισμα, είμαι άχρηστος. Και το χάρισμα δεν είναι κάτι μόνιμο. Όπως έρχεται, έτσι και φεύγει. Είναι Πνεύμα και θέλει να το πάρεις, να το καλλιεργήσεις, να το προστατέψεις με πολλή αγάπη. Αν το ξεφτιλίσεις, θα σου φύγει. Κι εμένα μου έχει φύγει πολλές φορές. Αυτός είναι και ο μεγάλος μου φόβος –μαζί με τον φόβο του θανάτου. Αν θα ’μαι στη σωστή μεριά πεθαίνοντας! Γιατί όλα παίζονται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένας ληστής και μια πόρνη είναι εκεί που πρέπει. Τίποτε άλλο δεν ξέρουμε. Αυτό φοβάμαι λοιπόν και το να μην μπορώ να γράψω. Αυτό το μαρτύριο. Κάθε φορά που ξεκινάω, στην αρχή βγαίνουνε τα πράγματα που εγώ κάνω, με τα χέρια μου, με τις γνώσεις μου, με το ηλίθιο μυαλό μου, τα οποία είναι φρίκη. Και σιγά-σιγά, δουλεύοντας και επιμένοντας, μερικές φορές έρχεται αυτό που πρέπει να έρθει.

Χριστουγεννιάτικο «θαύμα»: Ο Δημήτρης Αλικάκος μελετά τον Άγιο Παΐσιο!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Το έχουμε εμπεδώσει πολύ καλά τόσα χρόνια. Ο Δημήτρης Αλικάκος είναι ο κατεξοχήν μαϊντανός των χριστιανικών εορτών. Στον Χριστιανισμό οφείλει την επαγγελματική ύπαρξή του άλλωστε. Με την ίδια λογική που ένας ιός οφείλει την επιβίωσή του σε έναν ξενιστή.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ξενιστής είναι το σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δόξα τω Θεώ έχει ένα πανίσχυρο ανοσοποιητικό 2 χιλιετιών, έχοντας αντιμετωπίσει ασυγκρίτως ισχυρότερα «παθογόνα» από τη φθηνή προπαγάνδα του Αλικάκου. Επομένως ούτε καν για… γριπούλα δεν συζητάμε.

Στοχευμένα και συστηματικά, σε κάθε παραμονές Χριστουγέννων ή Πάσχα, θα έχουμε συναπάντημα του Αλικάκου με κάποιο αντιχριστιανικό ντελίριο. Θα γράψει (ή θα πει) κάτι, προσπαθώντας να κάνει «γκελ» στον πάτο του βαρελιού.

Φέτος όμως, έγινε ένα πολύ εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο «θαύμα». Ο Άγιος Παΐσιος «ανάγκασε» τον Αλικάκο να διαβάσει τις διδαχές του Αγίου. Αυτό και αν είναι έκπληξη. Με κίνητρο το μίσος του Αλικάκου για τον αγιασμένο γέροντα που θαυμάζει όλη η υφήλιος, ο δημοσιογράφος φυλλομέτρησε τα 4 βιβλία με λόγους του Αγίου Παϊσίου που έχει εκδώσει η γυναικεία Μονή της Σουρωτής Θεσσαλονίκης: «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος».

Ο πολυεύσπλαγχνος Θεός ακόμα και στους πολέμιους του, παρουσιάζει πολλές ευκαιρίες για να φωτιστεί η διάνοιά τους. Ο Αλικάκος δείχνει να απέχει έτη φωτός από κάθε φώτιση, αλλά ακόμα και για τον πονηρό του σκοπό, διάβασε κάμποσους λόγους του Παϊσίου και πρόσθεσε… 0,1% πιθανότητες να ξυπνήσει από το χριστιανοφοβικό του λήθαργο. Το υπόλοιπο 99,99% μπορεί να το προσθέσει σε μια στιγμή η προαίρεση. Είθε να γίνει και αυτό.

Αλλά έστω κι έτσι ο Αλικάκος έγινε επιτέλους λίγο πιο συνεπής στις συκοφαντίες του. Το πρώτο βήμα για να πολεμάς τις ιδέες ενός εχθρού, είναι να γνωρίζεις τι υποστηρίζει. Ο Αλικάκος τόσο καιρό δεν έκανε ούτε αυτό. Ήταν τελείως άσχετος με την ορθόδοξη διδασκαλία. Τα επιχειρήματα του ήταν παντελώς άστοχα, αλλά και παιδικά μπροστά στη γραμματεία των απολογητών Πατέρων. Απλώς αναμασούσε οπαδικά συνθήματα, χωρίς καμία διαλεκτική βάση.

Όχι ότι άλλαξε τίποτα ιδιαίτερο και τώρα. Εξακολουθεί να έχει μαύρα μεσάνυχτα ο χριστιανομάχος Αλικάκος, αλλά τουλάχιστον άρχισε να μαθαίνει το «Λόλα, να ένα μήλο» των θρησκευτικών. Τι ανακάλυψε λοιπόν εμβρόντητος ο εξερευνητής μας;
Τι έκανε τον Αλικάκο να βγει από τα ρούχα του

Έγραψε σε ανάρτησή του ότι είδε γραμμένο έναν λόγο που αποδιδόταν στον Άγιο Παΐσιο και τον έκανε να… φρίξει. Στον λόγο αυτό ο Άγιος φέρεται να έλεγε ότι πολλά νεαρά παιδιά τα παίρνει πρόωρα ο Θεός, αφού βλέπει ότι δεν θα μετανοήσουν, προκειμένου να μην πάνε στο «μπουντρούμι», αλλά στο «σαλόνι» της κόλασης.

Η συμπερίληψη ενός πομπώδους και πολυκρότου βιογραφικού... σε δυό αληθινές λέξεις :"Απέθανε... καί ετάφη"

"Απέθανε δε καί ο πλούσιος καί ετάφη" κατά Λουκάν ιστ'19-31

"Απέθανε... καί ετάφη"
Η συμπερίληψη ενός ολοκλήρου, πομπώδους και πολυκρότου βιογραφικού... σε δυό αληθινές λέξεις :"Απέθανε... καί ετάφη"
~Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε εναντίον τού πλούτου.Αντιθέτως, αυτόν επιδιώκουμε.Και συγκεκριμένα : Τον πλούτο πού μένει !
Δεν είμαστε λοιπόν εναντίον τού πλούτου,αλλά εναντίον τού "πλούτου" εκείνου που σε κάνει φτωχό,τι φτωχό, ερημωμένο πες καλύτερα, σε όλα.

Βλέπετε, πολλοί είναι απάνω στ'αγαθά που έχει δημιουργήσει ο Θεός, με την "ευχή" όμως τού διαβόλου.
Καί είναι αληθινά φτωχοί, πνευματικά ρακένδυτοι κι ερημωμένοι,όσοι χαίρονται τον ήλιο και τον άνεμο,την θάλασσα και τ'αγαθά τής γής, το φρεσκοψημένο ψωμί και το ψημένο κρέας,το δροσερό λαχανικό και το ζουμερό φρούτο,χωρίς ευχαριστώ στο Θεό που τα δημιούργησε, και τούς ίδιους αυτούς έφερε στο φώς τής ύπαρξης.
Χωρίς έμπρακτο ευχαριστώ στο Θεό, ελεώντας -όπως μπορείς- την εικόνα Του• τον άλλο.

Ακολουθεί, γιά όποιον θα ήθελε, ένα συγκλονιστικό κείμενο, τού Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Οι πλούσιοι πεθαίνουν όπως κι οι φτωχοί.
Κανένας δε γεννήθηκε στον κόσμο αυτόν για να ζήσει αιώνια.
Ο κόσμος αυτός είναι φθαρτός και περιμένει το τέλος του.
Οι πλούσιοι πεθαίνουν αφήνοντας έναν αναστεναγμό γι’ αυτόν τον κόσμο.
Οι φτωχοί αφήνουν έναν αναστεναγμό για το μέλλοντα κόσμο.
Αφήνοντας τον κόσμο αυτόν ο πλούσιος εγκατέλειψε τη λαμπρότητα, την πολυτέλεια και τις ηδονές του.
Ο Λάζαρος άφησε τον κόσμο αυτό και μαζί του άφησε την πείνα, τις πληγές και τα σκυλιά.

Ας δούμε τώρα το θερισμό του Θεού.
Όταν πέθανε ο Λάζαρος, άγγελοι παρέλαβαν την ψυχή του και την οδήγησαν στον παράδεισο.
Όταν πέθανε ο πλούσιος, οι άγγελοι έφυγαν με άδεια χέρια από το νεκροκράβατό του.
Από μια ρίζα που φαινόταν σάπια -τον Λάζαρο- οι άγγελοι βρήκαν και έδρεψαν ένα υπέροχο και ώριμο φρούτο.
Από το άλλο δέντρο, που ήταν καταπράσινο και ευσκιόφυλλο,
δε βρήκαν κανένα καρπό.
«Παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Λουκ. θ’ 9).
Τα προφητικά αυτά λόγια εκπληρώθηκαν απόλυτα στον άσπλαχνο πλούσιο.
Ξεριζώθηκε τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Η...αντιβίωση για τις αρρώστιες της ψυχής

 

Κράτα όλα τα πράγματα στην κατάλληλη απόσταση, μόνο την ψυχή σου πλησίασε όσο περισσότερο στον Θεό.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

  Κράτα όλα τα πράγματα στην κατάλληλη απόσταση, μόνο την ψυχή σου πλησίασε όσο περισσότερο στον Θεό. 

Εάν χύσεις νερό στην φωτιά, δεν θα έχεις ούτε νερό ούτε φωτιά. 

Εάν επιθυμήσεις το ξένο, θα μισήσεις το δικό σου και θα χάσεις και τα δυο. 

Εάν πλησιάσεις την υπηρέτρια όσο και την γυναίκα σου, δεν θα έχεις ούτε υπηρέτρια ούτε γυναίκα. 

Εάν πίνεις συχνά στην υγεία του άλλου, θα χάσεις τη δική σου. 

Εάν ασταμάτητα μετράς χρήματα του άλλου, όλο και λιγότερο θα έχεις δικά σου. 

Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίας του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται!

πηγή

Η ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ Η ΔΙΨΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

πηγή

Ο Χριστός στόν ἅδη συντρίβει τά πάντα μέ τή θεϊκή Του δύναμη

  Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς ἀναστάσεως παρουσιάζει τόν Χριστό νά εἶναι στόν ἅδη καί νά συντρίβει μέ ὅλη τή θεϊκή του δύναμη τά πάντα. Ὑπάρχουν στήν ὅλη παράσταση τῆς ἀναστάσεως καί κάτι πόρτες πεσμένες, κάτι πόμολα, κάτι καρφιά. Γκρεμίστηκαν ὅλα, ἄνοιξαν ὅλα, καί οἱ ψυχές εἶναι ἐλεύθερες νά φύγουν. 

 Ἔτσι καί μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἄν δέν μπεῖ ὁ Χριστός, δέν θά ἀλλάξει τίποτε. Δέν ἀρκοῦν ἁπλῶς κάποιες ἀλήθειες πού τίς δεχόμαστε, ἄν θέλετε, καί τίς σπρώχνουμε πρός τά βάθη κάπως τῆς ψυχῆς μας, φιλτραρισμένες ὅμως μέ τό δικό μας φίλτρο, ἔτσι ὥστε νά μή διατρέχει κίνδυνο ὁ παλαιός ἄνθρωπος. 

 Ὁ Θεός πού ἔγινε ἄνθρωπος, ἀκριβῶς γιά νά συντρίψει τό εἴδωλο τῆς ἁμαρτίας, ὅπως συνέτριψε τόν ἅδη, ὁ Θεός πού θέλει νά καθαρίσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας καί ὄντως νά τόν θεραπεύσει, μπορεῖ νά μπεῖ καί στή δική μας καρδιά καί νά μᾶς ἁγιάσει.

Αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος

πηγή

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣΠΟΥ Ν’ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

 Ήταν σε θέση να συνοψίζει την αιώνια ζωή μέσα σε λίγες λέξεις και να το κάνει με ακρίβεια στη μετάδοση της αποκαλύψεως της ορθοδόξου θεολογίας.
Αυτά τα έλεγε ο π.Κουστένης, όχι διαβάζοντας από μέσα, αλλά από στήθους ενώπιον ακροατηρίου, μιλώντας αργά, πηχτά με μεγάλες κουταλιές από μέλι του πεύκου, όπως πάντα με τα μάτια κλειστά ή μισάνοιχτά και με πνοές από ξύλα του τζακιού του χειμώνα και αναπνοές από τον ήλιο του μεσημεριού του καλοκαιριού:
«Όταν θα έλθει, κατά τη Δευτέρα Παρουσία, ο Κύριος και δυνάμει της δικής Του Αναστάσεως, τι θα κάνει με τη φωνή του Αρχαγγέλου και τη σάλπιγγα; 

Θα μας αναστήσει όλους εν μία ροπή, εν ριπή οφθαλμού, ώσπου ν' ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Θα μάς αναστήσει όλους δυνάμει της δικής Του Αναστάσεως.

»Οι ψυχές θα επιστρέψουν στα σώματα απ' όπου έφυγαν, τότε που έφυγαν, και τα σώματα θα αναστηθούν. Όταν λέει το Πιστεύω, “προσδοκώ ανάσταση νεκρών”, εννοεί σωμάτων, η ψυχή δεν πεθαίνει, είναι αθάνατη. Η ψυχή έχει αρχή και δεν έχει τέλος. Η ψυχή είναι αιώνια. Γι’ αυτό μιλάμε για αιώνια ζωή γιατί έχουμε αιώνια ψυχή.

 »Η ψυχή όταν φεύγει, πάει εκεί από όπου προήλθε. Είναι το φύσημα του Θεού, κατά τον Κολοκοτρώνη. Πάει στον Θεόν της. Πάει στον Ουρανό. Διότι, ο άνθρωπος έχει δύο συστατικά, ένα επίγειο, το σώμα του, κι ένα ουράνιο, την ψυχή του. Όταν γίνεται αυτός ο διχασμός που λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο, το χώρισμα, το ένα πάει στη γη εξ ης προήλθε και το άλλο πάει στον Ουρανό, από όπου προέκυψε».

Από το βιβλίο, Το Μεγάλο Μυαλό, π. Ανανίας Κουστένης, Εκδόσεις Άθως, Α’ Έκδοση Μάιος 2023, Β’ Έκδοση Νοέμβριος 2023

ΠΗΓΗ