Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :
«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.

Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη.

Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί.

Κέρδισε το "δικαίωμα στον θάνατο" βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia.

Η κοινωνία και οι ταγοί της αρχίζουν να ξεχωρίζουν τις ζωές σε «χρήσιμες», «άχρηστες», «ατελείς», «χωρίς συνείδηση».

Το βιβλίο με τίτλο "Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens" (Η άδεια για την εξάλειψη της ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί) εκδόθηκε το 1920, από τον νομικό Karl Binding και τον ψυχίατρο Alfred Hoche. 

 Εισάγει έννοια του "Ballastexistenz“, δηλαδή την τρομακτική ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν «βάρος» για την κοινωνία και το κράτος. (Ballast= σαβούρα).Επίσης εισάγει και το οικονομικό κριτήριο, υποστηρίζοντας ότι η φροντίδα ατόμων με νοητική στέρηση ή ψυχικές ασθένειες είναι μια «άχρηστη δαπάνη» που στερεί πόρους από τους «υγιείς», ενώ τους εμποδίζει και στην προσωπική ανάπτυξη!

Οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν αυτές τις θεωρίες αργότερα και τις μετέτρεψαν σε κρατική βιομηχανία θανάτου. Το Πρόγραμμα Τ4(Aktion T4), που πήρε το όνομά του από τη διεύθυνση Tiergartenstraße 4 στο Βερολίνο, ήταν η συστηματική εξόντωση ατόμων με αναπηρίες. Αυτός που, προς τιμή του, ξεσκέπασε όλη αυτήν την βλασφημία για το ανθρώπινο είδος ήταν ο Clemens August Graf von Galen, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος του Münster. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Σήμερα, η συζήτηση για την ευθανασία επανέρχεται με διαφορετικό προσωπείο, αυτό της «ατομικής αυτονομίας» και του «δικαιώματος στον θάνατο».

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη: Το αληθινό πρόσωπο της ευθανασίας (e-book)

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη,ιατρός και μέλος του «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Η ευθανασία ΔΕΝ τερματίζει το πόνο. Τερματίζει τον πονεμένο.

Μπορεί ο θάνατος να θεωρηθεί «ανθρώπινο δικαίωμα»; Μπορεί η ευθανασία να γίνει «επιλογή» ή παροχή υγείας; Είναι λύτρωση η αφαίρεση μιας πονεμένης ζωής; Από τί λυτρώνεται ο άνθρωπος και πώς απολαμβάνει κατόπιν αυτή την «λύτρωση»; Εκφράζει συμπόνια η απόσυρση της φροντίδας και της ανακούφισης; Είναι εντιμότητα, όταν για χάρη κάποιας διευκόλυνσης ή κέρδους, αλλά και εξαιτίας επιστημονικής ανεπάρκειας δικαιώνεται η παραμέληση και η διακοπή της ζωής;

Το ένα μετά το άλλο τα Κράτη αποδέχονται και νομιμοποιούν την διακοπή της ανθρώπινης ζωής με ιατρική βοήθεια, την λεγόμενη «ευθανασία». Προτρέπουν και στην σύνταξη προκαταρκτικής οδηγίας, η οποία επιτρέπει να μην λάβει κάποιος ιατρική φροντίδα και να εγκαταλειφθεί υπό ορισμένες συνθήκες. Αυτές οι απόψεις ακούγονται και προωθούνται εμμέσως πλην σαφώς όλο και πιο συχνά και στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η εμπειρία από εκεί που εφαρμόστηκαν δείχνει ότι όταν ο θάνατος προσφέρεται ως «επιλογή», υγειονομική «παροχή», «δικαίωμα», έκφραση σωματικής αυτονομίας ή «λύτρωση», σημαίνει ότι κάποιοι κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αναγκεμένους και συγχρόνως πέτυχαν να αγνοηθούν συνειδητά οι πολλαπλές ανεπάρκειες όσων έχουν την ευθύνη της φροντίδας.

Γιατί ο Καναδάς κάνει ευθανασία στους φτωχούς;

  Aπό πέρυσι, ο καναδικός νόμος, σε όλο του το μεγαλείο, επέτρεψε τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς να αυτοκτονήσουν εάν είναι πολύ φτωχοί για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια. Στην πραγματικότητα, το πάντα γενναιόδωρο καναδικό κράτος θα πληρώσει ακόμη και για το θάνατό τους. Αυτό που δεν θα κάνει είναι να ξοδέψει χρήματα για να τους επιτρέψει να ζήσουν αντί να αυτοκτονήσουν.

  Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ολισθηρές πλαγιές, όλα ξεκίνησαν με μια έντονα διατυπωμένη άρνηση ότι υπάρχει. Το 2015, το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά αντέστρεψε τα 22 χρόνια της δικής του νομολογίας, καταργώντας την απαγόρευση της χώρας για υποβοηθούμενη αυτοκτονία ως αντισυνταγματική, απορρίπτοντας ευθαρσώς τους φόβους ότι η απόφαση θα «ξεκινήσει μια κατηφόρα σε ολισθηρή πλαγιά σε ανθρωποκτονία» κατά των ευάλωτων. σε «ανέκδοτα παραδείγματα».

  Το επόμενο έτος, το Κοινοβούλιο θέσπισε δεόντως νομοθεσία που επιτρέπει την ευθανασία, αλλά μόνο για όσους πάσχουν από μια ανίατη ασθένεια των οποίων ο φυσικός θάνατος ήταν «εύλογα προβλέψιμος».
Χρειάστηκαν μόνο πέντε χρόνια για να φανεί η παροιμιώδης κλίση, όταν το καναδικό κοινοβούλιο θέσπισε το νομοσχέδιο C-7 , έναν σαρωτικό νόμο για την ευθανασία που κατάργησε την απαίτηση «εύλογα προβλέψιμη» – και την απαίτηση ότι η προϋπόθεση πρέπει να είναι «τελική». Τώρα, εφόσον κάποιος πάσχει από μια ασθένεια ή αναπηρία που «δεν μπορεί να ανακουφιστεί υπό συνθήκες που θεωρείτε αποδεκτές », μπορεί να επωφεληθεί από αυτό που είναι τώρα ευφημιστικά γνωστό ως «ιατρική βοήθεια στον θάνατο» (MAID για συντομία) δωρεάν.
Σύντομα, οι Καναδοί από όλη τη χώρα ανακάλυψαν ότι αν και διαφορετικά θα προτιμούσαν να ζήσουν, ήταν πολύ φτωχοί για να βελτιώσουν τις συνθήκες τους σε βαθμό που ήταν αποδεκτός.

Νομιμοποιείται τώρα και η παιδική θανάτωση με απόφαση των γονέων τους.

Μετά την νομιμοποίηση των αμβλώσεων των αγέννητων παιδιών, των “αμβλώσεων” μετά τη γέννηση…. δηλ. της νεογνικής ευθανασίας σύμφωνα με το γνωστό πρωτόκολλο Groningen (1), μετά την νομιμοποίηση της ευθανασίας στους άνω των 12 ετών, ήλθε στην Ολλανδία η σειρά και για τα παιδιά. Μη έχοντας τί άλλο να δώσουν στα πολύ πονεμένα πλάσματα του Θεού, η οικογένειά τους, η «επιστήμη», η «πολιτισμένη» κοινωνία, το κράτος μέριμνας και οι πολιτικοί του, η αθεΐα, ο δυτικός ευδαιμονισμός, προσφέρουν στα παιδιά που περνούν τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής τους, στο όνομα μιας άθλιας «αγάπης», ό,τι χειρότερο. Τον γρήγορο ΘΑΝΑΤΟ.

Ήδη και από το 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ευθανασία. Το 2007 επετράπη η ευθανασία για βρέφη κάτω του έτους και άτομα άνω των 12 ετών. Έκτοτε πάνω από 91 χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει με τη χρήση της.

Σύμφωνα με πρόσφατη είδηση(2), που ανακοινώθηκε στις 14 Απριλίου από την κυβερνητική ιστοσελίδα, οι γονείς στην Ολλανδία θα έχουν την επιλογή της ευθανασίας για παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών, εάν έχουν εξαντλήσει τις θεραπευτικές επιλογές και στις περιπτώσεις που η ασθένεια είναι ανίατη.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στήνει «Άουσβιτς» για απελπισμένους

Ελευθέριος Ανδρώνης

Η επέλαση του εωσφορικού «μετανθρωπισμού» οδηγεί όλο και περισσότερες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης να νομιμοποιούν την ευθανασία προκειμένου να έρθει πιο σύντομα σε πέρας το σχέδιο μείωσης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού.

Οι μαριονέτες που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών, με κτηνώδεις και απάνθρωπους νόμους επισπεύδουν την «Τελική Λύση» που προωθείται από τα ναζιστικά απολειφάδια του WEF. Νόμοι που καλύπτονται από τον μανδύα μιας δήθεν «ανθρωπιάς», φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως δικαιωματιστικά «Άουσβιτς» για απελπισμένους ανθρώπους. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων μεριμνά για να δημιουργεί στρατιές από τέτοιους.

Και αφού όσο αυξάνεται ο υλισμός και η αθεΐα – τόσο αυξάνονται και οι αυτοκτονίες, γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρούν να στήσουν «φάμπρικα» με αυτές, για να κερδίζουν οι σύγχρονοι «Μένγκελε» με τις λευκές ποδιές. Όπως ακριβώς – εδώ και πολλές δεκαετίες – έχουν στήσει βιομηχανία εκτρώσεων, έτσι κάνουν και με τους υποβοηθούμενους θανάτους. Για το σύγχρονο «τέρας» της συστημικής ιατρικής, δεν είναι αρκετά τα ποτάμια αίματος των αγέννητων παιδιών, θέλουν να προσθέσουν και το αίμα παιδιών, ενηλίκων και ηλικιωμένων για να ασελγήσουν ακόμα περισσότερο στον όρκο του Ιπποκράτη.

Έτσι, αντί να αυτοκτονεί ο άνθρωπος… δωρεάν και ίσως να ταλαιπωρείται κιόλας, του παρέχουν κίνητρα να το κάνουν με την «ασφαλή» – επιστημονική μέθοδο, με το αζημίωτο βέβαια.

Θάνατος κατά παραγγελία

  Χρονιάρες μέρες έρχονται, επετείους ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε, ελπίζοντας να δούμε και να ακούσουμε κάτι πιο αισιόδοξο, αλλά πού τέτοια χαρά! Πέρα από τη σκληρή πραγματικότητα της κορωνοδημίας έχουμε και τα έκτακτα συμβαίνοντα, όπως αυτά που πρόσφατα σχολιάσαμε και άλλα τινα που «αἰσχρόν ἐστι καί λέγειν».

   Παίρνει όμως το μάτι μου και μια είδηση από την Ισπανία, που μας πληροφορεί ότι ψηφίσθηκε εκεί σχετικός νόμος που θεσμοθετεί την ευθανασία και την ιατρικά υποβοηθούμενη αυτοκτονία, κάνοντας έτσι την Ισπανία τέταρτη χώρα της Ευρώπης (και έβδομη στον κόσμο) όπου επιτρέπεται η αφαίρεση της ζωής με αίτημα του αρρώστου. Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο η ιατρική ηθική και δεοντολογία -- που κάποτε είχε περίπου ισχύ Δεκαλόγου -- να αποφασίζεται με ψηφοφορία κάποιων σχετικών ή άσχετων με την ιατρική.

 Ο Ιπποκράτης (για να τον θυμηθούμε ξανά) απαγόρευε στον όρκο, εκτός από τις εκτρώσεις, όχι μόνο το να παρέχει ο γιατρός θανατηφόρο φάρμακο με αίτημα του ασθενούς, αλλά και το να του δίνει σχετική συμβουλή («οὐ δώσω οὐδέ φάρμακον οὐδενί αἰτηθείς θανάσιμον, οὐδέ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε»). 

 Η εμπειρία της σύγχρονης ανακουφιστικής φροντίδας μας διδάσκει ότι το αίτημα για ευθανασία συνήθως είναι κραυγή για ανθρώπινη συμπαράσταση, ανακούφιση συμπτωμάτων και πνευματική στήριξη του ανίατα αρρώστου. Αυτό είναι σήμερα δυνατό σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό μας το εικονίζει πολύ ωραία ο Αισωπικός μύθος για τον γερο-ξυλοκόπο που απόκαμε να κουβαλά τα ξύλα και ζήτησε τον Θάνατο. Εκείνος εμφανίσθηκε και τον ρώτησε: 

«Γιατί με φώναξες;» 

«Ἵνα τό φορτίον ἄρῃς», απάντησε ο γέρος. Αυτό ακριβώς θέλουν οι ασθενείς μας, και αυτό τους αρνούμαστε όταν νομιμοποιούμε εναλλακτικές 'εύκολες' λύσεις.
Τελικά οφείλει τόσα πολλά ο κόσμος στους προγόνους μας...

antonispapagiannis

Η ευθανασία κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη (π. Βασίλειος Καλλιακμάνης)

Με αφορμή την περίπτωση του Αλέξανδρου Βέλιου η δημόσια ΕΡΤ είχε πρόσφατα την δυνατότητα να παρουσιάσει την επίσπευση του προσωπικού θανάτου ως δικαιωματική επιλογή ενός «ελευθέρου ανθρώπου». «Γνήσιο τέκνο του διαφωτισμού» χαρακτήρισε τον Βέλιο ο σκηνοθέτης της ταινίας «Η τελευταία απόφαση». Ο Αλ. Βέλιος ήταν ένας ήπιος χαρακτήρας, ένας μορφωμένος άνθρωπος, γνώστης της δυτικής διανόησης. Όμως η δυτική διανόηση έχει χαράξει έναν οντολογικό δρόμο ξεχωριστό από την ανατολή, ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες.

Η οικειοθελής επίσπευση του θανάτου χαρακτηρίζεται «ευθανασία» και η νομιμοποίηση της ιδέας της προωθείται καλλωπισμένη ως «αξιοπρέπεια στον θάνατο». Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που τα καίρια νοήματα της ζωής παραλλάσσονται, ή αλλοιώνονται (πρόσωπο ή άτομο; ελευθερία από το σώμα ή ελευθερία από το πνεύμα;…). Ο χριστιανικός δρόμος είναι οικειοθελής και όχι καταναγκαστικός. Ο πρώτος που σέβεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι ο Θεός. Η δυτική κουλτούρα όμως στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, σέβεται το δικαίωμα στην ελεύθερη (πλήρη και ισότιμη) ενημέρωση; Ας δούμε τι έλεγε γι’ αυτόν τον θάνατο ο ορθόδοξος διαφωτισμός και συγκεκριμένα ο Ευγένιος Βούλγαρις (1716-1806). Είναι η «ευθανασία» του Βούλγαρι ίδια με την ευθανασία (αυτοκτονία / ευκτονία) που πρόβαλε (και θα προβάλλει) η ΕΡΤ  ή μήπως η τελευταία χαρακτηρίζεται «δυσθανασία» από τον Ευγένιο Βούλγαρη;

πηγή

Ο Ένας και ο Άλλος (Σχόλιο πάνω στην ευθανασία)

Βασιλική Νευροκοπλή

Τα φώτα στο θαλάμο της εντατικής χαμήλωσαν. Η ανακοίνωση από τα μεγάφωνα παρακαλούσε τους επισκέπτες να φύγουν. Οι συγγενείς των ασθενών σηκώθηκαν.
- Πώς πάει ο δικός σας; ρώτησαν οι συγγενείς του Ενός τούς συγγενείς του Άλλου.
-Τα ίδια, απάντησαν οι συγγενείς του Άλλου. Ο δικός σας;
-Ίδια κι απαράλλαχτα. Καιρός να το αποφασίσουμε. Δεν πάει άλλο. Τι τον κρατάμε; Ο άνθρωπος τζάμπα βασανίζεται. Ευθανασία αύριο κιόλας.
-Καληνύχτα, είπαν οι μεν κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι.
-Καληνύχτα, τους απάντησαν οι δε βγαίνοντας στο δρόμο.

Και Ένας και ο Άλλος είχαν μείνει "φυτά". Φυτά σωματικώς. Οι ψυχές τους ολοζώντανες. Ίσως πιο ζωντανές από ποτέ, περίμεναν πώς και πώς να αναχωρήσουν οι συγγενείς τους. Πολλές συζητήσεις, ομιλίες ατέλειωτες, αβάσταχτη θλίψη. Οι δυο ψυχές είχαν πολύ κουραστεί.
-Όσο ήμουν ακόμα υγιής, είπε ο Ένας, είχα πει στους δικούς μου, αν ποτέ καταντήσω έτσι, να μου κάνουν ευθανασία.
-Κι εγώ, είπε ο Άλλος.
-Έλα όμως που εγώ το μετάνιωσα, αλλά δεν έχω τρόπο να τους το πω.
-Εγώ δεν το μετάνιωσα καθόλου, είπε ο Άλλος. Ζωή είναι αυτή;
Και όμως είναι. Κι αυτό είναι ζωή, είπε ο Ένας. Προφανώς, μια διαφορετική ζωή απ' αυτή που ζούσαμε πριν, αλλά αφού συνομιλούμε, μπορείς να ισχυριστείς πως αυτό δεν είναι ζωή;
-Ναι μπορώ. Δεν είναι. Οι δικοί μου κουράστηκαν να με φροντίζουν κι εγώ δεν μπορώ πια τίποτα να τους προσφέρω, μόνο τους ταλαιπωρώ. Τι νόημα έχει; Ελπίζω πως αύριο θα τελειώσει και το δικό τους και το δικό μου μαρτύριο.
-Μαρτύριο, είπε ο Ένας σκεφτικός. Πάμε μια βόλτα στους άλλους θαλάμους; Καιρό τώρα το είχαν συνήθειο.
-Και δεν πάμε;

Μπήκαν στους περισσότερους. Άλλοι ασθενείς ξαγρυπούσαν βαρυγκομώντας απ' τους πόνους, άλλους τους είχαν πιάσει τα φάρμακα και κοιμούνταν βαθιά. Οι συνοδοί τους ξενυχτούσαν πλάι τους καθισμένοι στις καρέκλες. Έπλεκαν, κεντούσαν, διάβαζαν, κουτουλούσαν απ' τη νύστα.
-Τους θυμάσαι αυτούς που κάθονται τόσες μέρες στις καρέκλες πώς ήταν τον πρώτο καιρό; ρώτησε ο Ένας τον Άλλον.
-Θυμάμαι, πώς δε θυμάμαι. Τότε ήταν μια χαρά, ενώ τώρα η κούραση είναι ορατή στα πρόσωπα, στα σώματα.

Ευθανασία: μερικές σκέψεις από Ορθόδοξη προοπτική

Του Αντωνίου Παπαγιάννη

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Χριστός και Κόσμος‘ της Ι. Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου (Κρήτης)

1. Το πρόβλημα

 Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής μας είναι η τεράστια επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, που επηρεάζει κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής. Δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να συνειδητοποιήσουμε σε ποιο βαθμό οι καθημερινές μας δραστηριότητες εξαρτώνται από ηλεκτρονικά, προηγμένες τηλεπικοινωνίες, μηχανοκίνητες μεταφορές και πάμπολλους άλλους αυτοματισμούς.

Ένας από τους τομείς που επηρεάσθηκαν περισσότερο από την πρόοδο αυτή είναι η υγεία. Είναι δύσκολο να φαντασθούμε πώς θα ήταν η ιατρική χωρίς τα σύγχρονα φάρμακα και τον τεχνικό εξοπλισμό. Τηλεοπτικές εικόνες από τις φτωχότερες περιοχές του κόσμου κάθε τόσο μας θυμίζουν τη διαφορά που η πρόοδος επέφερε στο βιοτικό μας επίπεδο. Ο έλεγχος των λοιμώξεων με αντιβιοτικά και εμβόλια είναι ένα πρόχειρο παράδειγμα της μεταβολής αυτής. Εξελίξεις στη χειρουργική, την εντατική θεραπεία και τις μεταμοσχεύσεις οργάνων, που κάποτε ανήκαν στην επιστημονική φαντασία, έχουν γίνει καθημερινή πρακτική. Όλοι έχουμε ωφεληθεί από την πρόοδο αυτή, και θα συνεχίσουμε να ωφελούμαστε.

  Δυστυχώς η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος δεν ακολουθείται πάντα από προσεκτική θεώρηση των ενδεχομένων ηθικών συνεπειών κάθε νέας εξέλιξης. Η ταχύτητα με την οποία νέες ανακαλύψεις μπαίνουν κάθε μέρα σε εφαρμογή (συχνά υπό την πίεση εμπορικών ή άλλων κινήτρων) είναι τέτοια που δεν αφήνει τον απαραίτητο χρόνο για προσεκτική σκέψη. Πολλές φορές οι συνέπειες είναι τελείως απρόβλεπτες, και μόνο κάποια τραγικά γεγονότα κάνουν τους ανθρώπους να προβληματισθούν, συνήθως όμως για σύντομο χρονικό διάστημα. Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μια σειρά ηθικών προβλημάτων στη σύγχρονη ιατρική. Ένα από αυτά είναι και το δίλημμα της ευθανασίας.

  Πώς ανέκυψε το πρόβλημα αυτό; Η πρόοδος της ιατρικής και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου έχουν οδηγήσει σε παράταση του χρόνου ζωής. Το γεγονός αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από χρόνια νοσήματα που χαρακτηρίζονται από προοδευτική φθορά και εξάντληση, όπως ο καρκίνος, παρά από μια οξεία, σύντομη νόσο όπως η πνευμονία.