Αν είσαι τοξικός, δεν είσαι αρρενωπός, και οι αρρενωποί άνθρωποι δεν είναι τοξικοί.

Βγήκε χθες ένας καλλιτέχνης και υποστήριξε — με αφορμή τις γυναικοκτονίες — ότι πρέπει να μάθουμε στους γιους μας να μην είναι καθάρματα (άλλη λέξη χρησιμοποίησε) απέναντι στις γυναίκες. 

Επειδή αυτές οι «φωτισμένες» νουθεσίες έχουν γίνει πλέον μέινστριμ συμβουλευτική, ξυπνήστε πριν να είναι αργά, γιατί πρόκειται για κάτι εξαιρετικά άδικο και αντιπαιδαγωγικό. Είναι δυνατόν να φορτώνεις σε ένα παιδί ή έναν έφηβο με αδιαμόρφωτο ψυχισμό τις αμαρτίες όλου του κόσμου; Να ταυτίζεις το φύλο του με την τοξικότητα και το έγκλημα; Είστε τελείως ανεύθυνοι;

Μετά από αυτό, τι περισσότερο περιμένετε από το να διαμορφώσετε ένα άβουλο, ενοχικό πλάσμα, που θα πέσει θύμα της πρώτης δεσποτικής γυναίκας, η οποία θα τον χειραγωγεί, ενώ εκείνος θα αισθάνεται ικανοποιημένος με αυτή τη μεταχείριση; Αυτό ζητάτε για τους γιους σας; Πόσο ανταγωνιστικοί και ανταγωνιστικές γίνεστε με τα παιδιά σας! Όλοι κουβαλάτε απωθημένα.

Καλύτερα οι μεγαλύτεροι να δίνουν το παράδειγμα με τη συμπεριφορά τους μέσα στο σπίτι, κάθε μέρα. Πιο λογικό μου φαίνεται να διαμορφώσεις την κόρη σου σε μια ανεξάρτητη, δυναμική γυναίκα, που θα ξέρει ποιους να αποφεύγει, παρά να καταδικάσεις τον γιο σου στην ενοχή της ύπαρξής του, διά βίου.

Πώς απαντά η Εκκλησία στα «δύσκολα» χωρία της Αγίας Γραφής

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.

1) Η δουλεία
Πράγματι, στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν διατάξεις που αφορούν τη δουλεία (π.χ. Έξοδος, Λευιτικό, Δευτερονόμιο). Η ύπαρξη τέτοιων ρυθμίσεων δεν σημαίνει ότι ο Θεός «θεσπίζει» τη δουλεία ως αγαθή τάξη πραγμάτων. Αντίθετα, μέσα σε κοινωνίες όπου η δουλεία λειτουργούσε ως δεδομένος θεσμός, η Μωσαϊκή νομοθεσία περιορίζει τη σκληρότητα, θέτει όρια και εισάγει στοιχεία προστασίας των ευάλωτων (π.χ. συγκεκριμένοι χρόνοι, ευθύνη του κυρίου, απαγόρευση ακραίας κακομεταχείρισης, υπομνήσεις της μνήμης της αιγυπτιακής δουλείας).
Κυρίως, η βιβλική εμπειρία της Εξόδου παραμένει θεμελιώδης: ο Θεός αποκαλύπτεται ως Ελευθερωτής και καλεί τον άνθρωπο σε ζωή που δεν ταυτίζεται με καταπίεση και εξευτελισμό. Στην Καινή Διαθήκη, οι Απόστολοι κινούνται μέσα σε μια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου η δουλεία ήταν κοινωνικό σύστημα. Δεν προτείνουν άμεση πολιτική επανάσταση, αλλά σπέρνουν κάτι βαθύτερο: την εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου ο άλλος δεν είναι πράγμα, αλλά αδελφός. Η επιστολή προς Φιλήμονα είναι χαρακτηριστική: ο Ονήσιμος καλείται να γίνει δεκτός «οὐκέτι ὡς δοῦλον ἀλλ’ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν» (Φιλμ. 16). Αυτό το ευαγγελικό ήθος, όπου κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού, είναι ασύμβατο με την εκμετάλλευση.

ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ, ΔΕΝ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΦΥΛΟ ΤΟΥΣ!

                     

 «Ο Θεός έπλασε άνθρωπο, όχι άνδρα και γυναίκα. Μετά την πτώση μας, το κάθε φύλο έχει τα δικά του φάρμακα από την Εκκλησία για να ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος.

  Οι γυναίκες στην Εκκλησία έχουν άλλη θέση, όχι κηρυκτική. Όπως η καρδιά είναι κρυμμένη και δεν εκτίθεται, έτσι και οι γυναίκες δεν γίνονται κεφάλι, αλλά σιωπούν μέσα στην Εκκλησία.

  Προετοιμάζουν τους Λειτουργούς, μεγαλώνοντας σωστά παιδιά, προετοιμάζουν το Πρόσφορο για κάθε Θ. Λειτουργία, και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εκτός του Αγ. Βήματος και εκτός της Ιερωσύνης. 

 Στο Άγιο Βήμα δεν εισέρχονται κατ' ακρίβειαν ούτε καν άνδρες λαϊκοί, εκτός από τους νεωκόρους που υπηρετούν, πόσῳ μάλλον δεν επιτρέπεται η είσοδος σε γυναίκες, παρεκτός πολύ ειδικών περιπτώσεων (π.χ. άβατο σε γυναικείο μοναστήρι, όπου οι μοναχές μπορεί να εισέρχονται στο Αγ. Βήμα για τον καλλωπισμό του, εφόσον δεν μπορούν να εισέλθουν άνδρες) αλλά ποτέ στην Ιερωσύνη»......

Μυροφόρες από φωτιά

Η πρώτη θέαση του κενού τάφου, το πρώτο "Χριστός Ανέστη" που ειπώθηκε είναι αποκλειστικά ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ υπόθεση.
Το μέγιστο γεγονός της πίστης μας, η βάση της Εκκλησίας πρωτοψηλαφήθηκε και έγινε εμπειρία στις Μυροφόρες.
Σε μια εποχή που η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως κοινωνικό αναλώσιμο.
Κατώτερη, υποβαθμισμένη, πράγμα.
Από την κοινωνία, την εξουσία, τη θρησκεία.

Αυτές όμως δεν μπορούν να ησυχάσουν, δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Αψηφούν τις αυστηρές απαγορεύσεις της εξουσίας, αψηφούν το σκοτάδι της νύχτας, αψηφούν τους κινδύνους της πορείας.
Πορεία προς τον Ένα, πορεία προς τον Αγαπημένο.
Πώς είναι δυνατόν να είναι μόνος στον Τάφο;
Πώς είναι δυνατόν αυτό το Σώμα να μην έχει δεχτεί μύρωμα;

ΠΡΟΤΥΠΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Κυριακή Μυροφόρων

 Ο Χριστός εξέπνευσε πάνω στον Σταυρό. Το άψυχο σώμα του, κρεμασμένο και εγκαταλελειμμένο, κινδύνευε να πεταχτεί με τα σώματα των ληστών, να γίνει βορά ορνέων, να βεβηλωθεί, να χωθεί πρόχειρα σε κάποιο λάκκο. Η Παρασκευή έσβηνε, η μεγάλη μέρα του εβραϊκού Πάσχα, το Σάββατο, άρχιζε. Ό,τι ήταν να γίνει, έπρεπε να γίνει άμεσα. 

 Ήρθαν τότε ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, άρχοντες των Ιουδαίων, και με την άδεια του Πιλάτου ενταφίασαν, βιαστικά μεν, αλλά με όλους τους τύπους και τα τελετουργικά των Εβραίων, το σώμα του Ιησού. Οι Μυροφόρες, πανταχού παρούσες, παρακολούθησαν και βοήθησαν στην ταφή. Κατόπιν αγόρασαν και αυτές αρώματα και ήλθαν με το χάραμα της Κυριακής να αλείψουν τον Ιησού. Ο άγγελος όμως τους ανήγγειλε ότι ο Κύριος «ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε» (Κυριακή των Μυροφόρων).

Οι αδύναμες Μυροφόρες αποδείχτηκαν οι πιο αξιοθαύμαστες γυναίκες. Απέδειξαν την ακατάβλητη ισχύ του φύλου τους. Οι άντρες μαθητές, έχοντας για πυξίδα τη

Η Παναγία μας δεν είναι απλή προσωποποίηση της μητρότητας αλλά η Μάνα, η πραγματική μάνα όλων μας.

Έχοντας ολόφρεσκια την παγκόσμια ημέρα της μητέρας. Ακούστηκαν και ειπώθηκαν πολλά για το τι είναι μάνα. Πολλοί αναφέρθηκαν και στο πρόσωπο της Παναγίας, άλλοι σεβόμενοι και άλλοι μη όσο θα έπρεπε το πρόσωπο Της, υποβαθμίζοντας το ως απλή προσωποποίηση της μητρότητας.
Ήρθε όμως η ώρα να ρίξουμε τα σάπια τοίχοι των συναισθηματισμών για να χτίσουμε μία ορθή και σωστή τοποθέτηση της εν γένει γονεϊκότητας , της δε μητρότητας ιδιαίτερα.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία ο γονέας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο, ένας θησαυροφύλακας. Ο γονέας είναι κατά χάριν συνδημιουργός του Θεού. Τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα (ο άνδρας γεννά και η γυναίκα τίκτει) , που ενωμένοι στα δεσμά του γάμου είναι ένας καθεαυτού άνθρωπος(έσονται οι δύο εις σάρκα μία), συμβάλλουν ώστε ο Θεός να δώσει γονιμοποίηση και να δημιουργηθεί ένα νέο ολοκληρωμένο πρόσωπο με ψυχή και σώμα.

Αυτό το πρόσωπο, το παιδί, δεν ανήκει στους γονείς αλλά σε αυτόν που τους το έδωσε και είναι ο Θεός. Καθήκον των γονέων δεν είναι απλά η ανατροφή του παιδιού τους , δηλαδή κάτι δικό τους αλλά η διαφύλαξη του δώρου του Θεού. Κι αυτή η διαφύλαξη έχει και χρονικά όρια. Αυτό το όριο είναι η συζυγία , ο γάμος του παιδιού. Εκεί παύουν οι δεσμοί με τους γονείς και το παιδί εισέρχεται μέσα στην αλληλοσυμπλήρωση με το άλλο πρόσωπο που είναι ερωτευμένος και αγαπά (δια αυτής εγκαταλείψει άνδρας την μητέρα αυτού και τον πατέρα αυτού).

Ουδεμία χαρά μας πάνω σε αυτή τη γη,δεν πρέπει να είναι πάνω από το Χριστός Ανέστη

  Πριν την Ανάσταση του Χριστού, μπορούσαν όλοι να δουν το Χριστό, πιστοί και άπιστοι, ακόμα και οι δαίμονες.

 Όμως μετά την Ανάσταση κάνεις δεν μπορεί να δει το Χριστό, εκτός και αν έχει μεγάλη χάρη Αγίου Πνεύματος,όπως οι Άγγελοι.

  Την Ανάσταση του Χριστού, την έμαθαν πρώτα οι Μυροφόρες και μετά οι μαθητές του Χριστού.Αυτό δεν είναι τυχαίο...

  Γιατί ο Χριστός επιτρέπει οι γυναίκες, να μάθουν πρώτες την Ανάσταση, και όχι οι άνδρες; Διότι οι γυναίκες μπορούν να αγαπήσουν περισσότερο το Θεό, από τους άνδρες και αυτή η αγάπη τους για το Θεό, θα είναι ικανή να βοηθήσουν και τους άνδρες.

 Απόδειξη είναι η ίδια η Παναγία,που αγάπησε το Χριστό περισσότερο από όλους τους ανθρώπους. Η διαφορά μεταξύ της αγάπης της Παναγίας και του Τιμίου Προδρόμου,προς το Χριστό είναι ασύγκριτη.Η γυναίκα όταν δοθεί στο Χριστό, αγγελοποιείται και Θεώνεται γρηγορότερα και σαν μαγιά, έχει καλύτερη αναπλαστική ικανότητα από τους άνδρες.Αυτή είναι η εμπειρία της εκκλησίας μας.   

 Πάνω στον Γολγοθά,οι μαθητές του Χριστού,από φόβο εγκαταλείπουν το Χριστό, όμως οι μαθήτριες του Χριστού είναι εκεί και δεν τον εγκαταλείπουν. Αν όμως η γυναίκα δοθεί στον διάβολο,έχει την δύναμη να ρίξει όλους τους άνδρες! Αν όμως δωθεί στον Θεό, μπορεί να βοηθήσει όλους τους άνδρες και όλο τον κόσμο, όπως έκανε και κάνει η Παναγία μας. Αυτή πρέπει να είναι η μεγαλύτερη χαρά,επί της γης,ότι ο Χριστός Ανέστη! Ουδεμία χαρά μας πάνω σε αυτή τη γη,δεν πρέπει να είναι πάνω από το Χριστός Ανέστη. Ουδεμία!

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

"Σταματήστε να δακρύζετε"...

Δεύτερη βδομάδα μετά την Ανάσταση και η Εκκλησία τιμάει τη γυναικεία φύση.

  Η πρώτη ήταν αφιερωμένη στον άντρα, τον ορθολογιστή, αυτόν που δεν πιστεύει, αν πρώτα δεν χρησιμοποιήσει το μυαλό του, αν πρώτα δεν ερευνήσει, τον άντρα που βασανίζεται από τις σκέψεις του, που δεν ησυχάζει, αν δε βεβαιωθεί με την εμπειρία και το πείραμα. Ήταν ο Θωμάς που σήκωσε το ανάστημά του και δε δέχτηκε την εμπειρία των άλλων μαθητών του Χριστού. Μίλησε με μια υπερβολή, που τον έφερε σε δύσκολη θέση: "Αν δε βάλω το χέρι μου στην πληγή της πλευράς του Χριστού δεν πιστεύω!".

  Αυτή η βδομάδα είναι αφιερωμένη στη γυναικεία ψυχολογία. Αυτή που αγαπά πέρα από κάθε λογική. Αυτή που βλέπει το βάθος της Αγάπης του Χριστού και παίρνει δύναμη να κάνει το ακατόρθωτο, αυτό που δε δέχεται η λογική: να πάει σε έναν καλά φρουρούμενο τάφο χωρίς να ξέρει πώς θα μπει μέσα. Να θέλει να τιμήσει έναν νεκρό Θεό χωρίς να σκέφτεται ότι ένας Θεός είναι αδύνατο να παραμένει στον τάφο.

  Η αγάπη δε σκέφτεται. Πράττει. Είναι αυθόρμητη και μπαίνει σε κίνδυνο. Κλαίει και πενθεί για τη χαμένη αγάπη, αλλά δε φοβάται. Ο πόνος νικάει το φόβο. Αυτό έκανε και η Αντιγόνη στην Αρχαία Ελλάδα, που τόλμησε να πάει να θάψει τον αδερφό της, όταν αυτό ισοδυναμούσε με θάνατο...
Αυτή τη δύναμη που πάει κόντρα στη λογική τιμάει αυτή τη βδομάδα η Εκκλησία.

Για την εκκλησία ο άνδρας και η γυναίκα είναι εικόνες Θεού, χωρίς αστερίσκους

"Ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ" (Γαλ. 3, 27-28)

"Κι αυτό, γιατί όσοι βαφτιστήκατε στο όνομα του Χριστού, έχετε ντυθεί το Χριστό. Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό".

  Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μία έντονη συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών, όσο και των ομάδων με διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα από αυτή των περισσοτέρων. Το ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά, όπως επίσης και το ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει τον τρόπο με τον οποίο θα ζήσει, κατά πώς κρίνει ότι του ταιριάζει η ευτυχία στον τομέα των σχέσεων και αυτό πρέπει να είναι αυτονόητα σεβαστό. Η ηθική και θρησκευτική κρίση για τις επιλογές και τις πράξεις του καθενός δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην μοναδικής αξίας αρχή της πνευματικής μας παράδοσης: "δεν συμφωνώ με την αμαρτία, αγαπώ και αποδέχομαι τον αμαρτάνοντα". Ποιος άλλωστε μπορεί να καυχηθεί ότι δεν είναι αμαρτάνων;

  Όταν όμως αναφερόμαστε στις σχέσεις άνδρα και γυναίκας, δεν λαμβάνουμε υπόψιν ότι για την θεολογία και την ζωή της Εκκλησίας, η οποία σταδιακά έγινε αποδεκτή και από ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας, ο άνδρας και η γυναίκα είναι εικόνες Θεού, χωρίς αστερίσκους. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος "εκ γυναικός". Ανατράφηκε "εκ γυναικός". Αυτήν την γυναίκα είχε στο πλάι Του μέχρι θανάτου. Σ' αυτήν την γυναίκα πρωτοεμφανίστηκε αναστάς. Αυτήν την γυναίκα άφησε σύμβουλο και πνευματικό προστάτη των μαθητών Του και των πρώτων χριστιανών. Αυτή η γυναίκα μετέστη και σωματικά προς την ζωήν την αιώνιον, δηλαδή προς την κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η γυναίκα γίνεται το πρότυπο όλων μας, ανδρών και γυναικών, όντας "νύμφη ανύμφευτος", "μητέρα και παρθένος". Αυτή η γυναίκα δεν έμεινε εκτός της