ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΞΕΧΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ,ΣΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ!

Και έρχεται η κόρη μου από το σχολείο και την ρωτώ
- Σας είπανε παιδί μου για τον ξεριζωμό του Ποντιακού ελληνισμού που έχει καθιερωθεί η σημερινή μέρα μνήμης τους
- Τίποτα δεν μας είπαν

- Έχετε παιδί μου κάποια εορτή αύριο; Κατάθεση στεφάνων για αύριο που είναι η μάχη της Κρήτης ;

- Όχι μαμά τίποτα δεν μας έιπαν!
Γιατί μωρέ δεν γιορτάζουν στα σχολεία; γιατί μωρέ δεν μιλάτε στα παιδιά ; Απογοητεύση ..Αμέσως μετά την μνημη του αφανισμού του Ποντιακου Ελληνισμού έχουμε την Μάχη της Κρήτης μας..

Εγώ είμαι πλασμένη από κουζουλο λεύτερο χώμα της Κρήτης και γάργαρο κρυγιο νερό ..Είμαι Κρητικιά μέχρι τα μπροκαλια των στιβανιών μου...

Μάχης της Κρήτης σήμερα ξημερώνει ..

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ;

  Είχα πέρυσι, τέτοιες ημέρες, μια συζήτηση μ' έναν αδελφό κληρικό: Εκείνος Διαφωνούσε με την ύπαρξη της ελληνικής σημαίας μέσα στο ναό, θεωρώντας πως έρχεται σε αντίθεση με το οικουμενικό μήνυμα του Χριστιανισμού.

  Η δική μου θέση ήταν ότι κάθε σημείο μέσα στον ναό έχει νόημα. Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο: Ούτε το καντήλι, ούτε η εικόνα, ούτε το ύφασμα που σκεπάζει την Αγία Τράπεζα. Όλα μιλούν, όλα μαρτυρούν! 

 Αν λοιπόν μέσα σ' αυτόν τον ιερό χώρο υπάρχει και η ελληνική σημαία, οφείλουμε να αναρωτηθούμε όχι αν «επιτρέπεται» να βρίσκεται εκεί αλλά τι μαρτυρεί. Γιατί συγκεκριμένα η ελληνική σημαία δεν είναι ένα πολιτικό λάβαρο. Είναι μνήμη. Είναι σταυρός λευκός πάνω σε γαλάζιο φόντο, μια ιστορία που ρίζωσε στο Ευαγγέλιο και ποτίστηκε με αίμα ανθρώπων που πίστεψαν στον Θεό και αγάπησαν την πατρίδα τους. Κι αυτό από μόνο του είναι θεολογικά σημαντικό, γιατί ο Σταυρός είναι το σημείο της νίκης Του Θεού πάνω στον θάνατο. Έτσι, η σημαία μας δεν είναι απλώς ένα κοσμικό έμβλημα αλλά φέρει επάνω της το ιερό σημείο της πίστεώς μας, γι' αυτό κάνει ίνεται υπενθύμιση ότι κάθε ελευθερία, ακόμη και η εθνική, έχει πηγή της Τον Εσταυρωμένο.

 Απ' τα χρόνια του Βυζαντίου, τα λάβαρα της Εκκλησίας έφεραν πάντοτε επάνω τους Τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Ήταν χρυσοκέντητα γιατί ανήκαν στον Βασιλιά των Ουρανών. Αυτά τα λάβαρα σήκωσαν οι μοναχοί και οι στρατιώτες, οι ιερείς και οι απλοί άνθρωποι στις λιτανείες αλλά και στις μάχες. 

 Όταν οι πρόγονοί μας ευλογούσαν τα όπλα της Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, δεν ευλογούσαν ένα κράτος, ευλογούσαν την ελευθερία, δηλαδή την αξιοπρέπεια του ανθρώπου να ζει με πίστη και ελπίδα. Η σημαία εκείνη έγινε τότε εικόνα μιας εσωτερικής ελευθερίας, της ίδιας που ο Χριστός χαρίζει σε όσους Τον ακολουθούν. Κι εδώ βρίσκεται η θεολογική της ρίζα: Η ελευθερία που ευλόγησε η Εκκλησία δεν είναι μόνο ιστορική, είναι ευαγγελική. «Τη ελευθερία ημάς Χριστός ηλευθέρωσε», λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολής του. Γι' αυτό και κάθε εθνική ανάταση, όταν συνδέεται με Τον Χριστό, γίνεται πνευματική ανάσταση.

Η Πατρίδα και η Εκκλησία έχουν σήμερα ανάγκη από άνδρες αφοσιωμένους στις αρχές του Σταυρού....

«Ο Σταυρός ήταν και θα είναι πάντοτε για τον Έλληνα το σύμβολο των ηθικών και θρησκευτικών αρχών του, για τις οποίες αγωνίστηκε και τις υποστήριξε χύνοντας γι` αυτές το αίμα του. Με τον Σταυρό το ελληνικό έθνος υπερνίκησε τον κατακλυσμό, ο οποίος κατέκλυσε τα αρχαία έθνη (...).
Η Πατρίδα και η Εκκλησία έχουν σήμερα ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά από άνδρες αφοσιωμένους στις αρχές του Σταυρού, άνδρες ακούραστους, άνδρες οι οποίοι να ζουν όχι για τον εαυτό τους, αλλά για το Γένος και την Εκκλησία».

“Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως – Η πρώτη αγία Μορφή των καιρών μας”

πηγή

Το ''Όχι''που δυνητικά κατασκευάζει Εθνομάρτυρες,Ήρωες και Αγίους

 

πηγή

ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ DNA

[...]Ο ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος στο βιβλίο του «Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης», προσεγγίζοντας το μαρτυρικό τέλος του δυναμικού ιεράρχη, καταλήγει σε μια ρηξικέλευθη και πρωτοποριακή ερμηνεία, αποδίδοντας τον θάνατό του όχι σε μια τυχαία έξαρση του φανατισμού του εξαγριωμένου τουρκικού όχλου, αλλά στον υπολογισμένο πολιτικό σχεδιασμό του βαθέως τουρκικού κράτους, που αποσκοπούσε να στερήσει από την Ελλάδα μια άξια και ικανή εθνική ηγεσία.

Αξίζει να παρακολουθήσουμε με προσοχή τον ενδιαφέροντα συλλογισμό του:

«Θα ήταν αφελές να αποδώσουμε την δολοφονία [εννοεί του Χρυσοστόμου Σμύρνης] στην εκδικητικότητα του Νουρεντίν ή στη θηριωδία του τουρκικού όχλου. Επρόκειτο για πράξη πολιτική. Η εξόντωση του Χρυσοστόμου ήταν προσχεδιασμένη. Δεν τον τιμώρησαν για όσα έπραξε αλλά για όσα θα έπραττε εναντίον τους, αν φυσικά επιζούσε.

 Σκότωσαν τον μελλοντικό Ηγέτη της Ελλάδος. Τον άνθρωπο –τον μόνο άξιον– προς τον οποίο θα προσέβλεπε σύσσωμο το έθνος μετά την Καταστροφή, τον Ηγέτη που σε καμμιά περίπτωση δεν θα εγκατέλειπε την Αν. Θράκη, που θα ενοποιούσε σε βραχύ χρόνο τον προσφυγικό και ελλαδικό πληθυσμό, που με την πυρέσσουσα δραστηριότητά του θ' ανόρθωνε ηθικά και υλικά το κράτος και σε καμμιά περίπτωση δεν θα επέτρεπε να παγιωθεί ως πολιτική νοοτροπία η αντίληψη περί «χαμένων πατρίδων» (από το βιβλίο του ιστορικού και φιλολόγου Σαράντου Ι. Καργάκου, Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης, Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, 2η Έκδοση 2018,

ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ DNA

Σήμερα, βλέποντας κανείς την πνευματική και ηθική σήψη, που έχει διαβρώσει τα θεμέλια της παραπαίουσας ελληνικής κοινωνίας, αδυνατεί να πιστέψει ότι το αιματοβαμμένο ράσο του Εθνομάρτυρος Μητροπολίτη Σμύρνης αποτελεί μέρος της εθνικής και θρησκευτικής μας κληρονομιάς, καθώς θεωρεί αδιανόητη την σημερινή κατρακύλα του ελληνικού λαού, από τα σπλάχνα του οποίου αναδεικνύονταν κάποτε πνευματικά αναστήματα απαράμιλλου θάρρους και αγωνιστικότητας.

Δυστυχώς, η επικράτηση της κουλτούρας του εθνομηδενισμού και της αποϊεροποίησης των πάντων επέφερε νομοτελειακά την τροποποίηση του εθνικού και πατριωτικού DNA του ελληνικού λαού, με αποτέλεσμα οι σημερινοί πολίτες, είτε να αγνοούν τον σύγχρονο Μεγαλομάρτυρα της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, είτε να στέκονται παγερά αδιάφοροι ενώπιον της αυτοθυσίας και της προσφοράς του, απορρίπτοντας –στην εποχή του τεχνολογικού πολιτισμού– ως ξεπερασμένες τις ηρωικές και αγιασμένες μορφές του Γένους, από τις οποίες όμως γαλουχήθηκαν, καθοδηγήθηκαν και εμπνεύστηκαν ολόκληρες γενιές Ελλήνων.

Οι Νεοταξίτες ινστρούχτορες, προετοιμάζοντας την «Νέα Ελλάδα» της μηδενικής ιστορικής γνώσης, απομακρύνουν από την σχολική εκπαίδευση ηρωικά πρότυπα διαχρονικής αξίας, στα οποία αφιερώνονται (για «ξεκάρφωμα») ελάχιστες μόνο αράδες στα βιβλία της Ιστορίας, αντί να αποτελούν ανεξάντλητη πηγή διαρκούς έμπνευσης και φιλοπατρίας. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει δομηθεί αριστοτεχνικά, ώστε να οδηγεί βαθμιαία στον αφελληνισμό των μαθητών και στην απαξίωση της ορθόδοξης πίστης, ενώ την ίδια στιγμή καλλιεργεί με δόλιο τρόπο την διεθνιστική αντίληψη και νοοτροπία, που γελοιοποιεί και χλευάζει ως αναχρονιστική κάθε αναφορά στο Έθνος και στην Εκκλησία.

Διδάξτε έναν λαό να μισεί τον εαυτό του και την ιστορία του και τότε θα είναι ανυπεράσπιστος...

«Διδάξτε έναν λαό να μισεί τον εαυτό του και την ιστορία του και τότε θα είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στους ιούς του μυαλού. Μπορούν να επαναπρογραμματιστούν με ευκολία.»

Elon Musk

Πίστη, Πατρίδα κι Οικογένεια σαν τα μάτια μας να τα προσέχουμε!

«Χώρα ἐστίν Ἰγκλιτέρρα, πόρρω τῆς Ρωμανίας κατά βορρᾶν, ἐξ ἧς νέφος Ἰγκλίνων σύν τῷ ἄρχοντι αὐτῶν εἰς πλοῖα μεγάλα λεγόμενα νάκκας συνεισελθόντες τόν πλοῦν πρός Ἱεροσόλυμα ἔδρων».
«Υπάρχει μία χώρα πού λέγεται Αγγλία και βρίσκεται πρός βορρά του Βυζαντινού κράτους, από την οποία μεγάλος αριθμος Άγγλων μαζί μέ τό ηγεμόνα τους εισήλθαν σε μεγάλα πλοία πού ονομάζονται νάκκαι καί ξεκίνησαν τό ταξίδι προς τα Ιεροσόλυμα.»

 Δεν ήταν μόνο ασκητής με γενειάδα κατάλευκη και ενδύματα βίου μοναχικού ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, ο Τιμιοσταυρίτης μα κι ένας βροντερός Πατριώτης, ένθερμος, ένας ακόμα Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, που έμπρακτα αποδεικνύουν κι οι δυο κι ακολουθούν τον λόγο του προσφυγοποιημένου Χριστού όταν ο ίδιος θωρώντας τα μελλούμενα της πόλης του Ιερουσαλήμ κηρύττει συγκλονισμένος κλαίγοντας πρώτη φορά ο Θεάνθρωπος για τον αγαπημένο τόπο του θωρώντας την πόλη του να καταστρέφεται:
«Ἰδών δέ τήν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ’ αὐτήν» (Λουκᾶς ιθ΄).
«Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε» (Ματθ.κγ:37).

 Έτσι κι ο φλογερός πατριώτης Άγιος Νεόφυτος νοιάστηκε κι αγάπησε τον τόπο του κι απέδειξε πως ο Χριστιανός πρέπει να ενδιαφέρεται και για την Πατρίδα του και για την ελευθερία της, να μεριμνεί και να διασώζει τα εθνικά και ιστορικά ζητήματα του τόπου κι είναι αυτό απαίτηση κι απάντηση στον κάθε πολιτικό ηγέτη μα και σε κάθε ένα από μας που τρέφει την λανθασμένη θέση πως-με την ίδια λαϊκή έκφραση όπως λέγεται θα το γράψω:
«πως η εκκλησία δεν πρέπει να ανακατεύεται στα του τόπου!»
Λάθος μέγιστο!

...Αν δεν υπάρχει ηρωισμός, δε γίνεται τίποτε

«...Αν δεν υπάρχει ηρωισμός, δε γίνεται τίποτε. Και να ξέρετε, ο πιστός είναι και γενναίος... Θα τιμωρηθούν όσοι επιδιώκουν να εξαφανίσουν την Ελλάδα... Υπάρχει η μαγιά κι αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα. Γι’ αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάνει ό,τι θα κάνει... O θυμός χρειάζεται όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε την πίστη μας. Πρέπει να θυμώνουμε, όταν βλέπουμε ότι πολεμείται η πίστη μας. Για την Ορθοδοξία χρειάζεται θυμός... Θέλουν να εξαφανίσουν την Ελλάδα, αλλά δε θα προλάβουν...».

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

πηγή

Αμ' εκείνος ο «σταυρός», αυτός κι αν δεν τους ''βγάζει'' τα μάτια.

  Ένα απλό ποιηματάκι ήταν, γεμάτο όμως Ελλάδα, με λέξεις απλές και καθάριες. Το άκουγαν, το διάβαζαν και το μάθαιναν από στήθους τα ελληνόπουλα, κάποτε. Εμπεριέχει «απαγορευμένες» σχεδόν λέξεις σήμερα και ας μην κρυβόμαστε.
Κοιτάξτε τι «ανοίκεια και χρυσαυγίτικα» έκρυβε το «δεξιό αφήγημα» της εποχής των παιδικών μας χρόνων:

 Καταρχήν αυτό καθ' εαυτό το ιερό «πανί» το τιμούσαμε και αναριγούσαμε από συγκίνηση κατά την έπαρση και την υποστολή του μέσα στα σχολεία μας!

Υπήρχε όμως από την αρχή του ποιήματος η...κακιά λέξη «Πατρίδα» και με κεφαλαίο μάλιστα, για να ερεθίζει σημερινούς υποκριτές και εθνομηδενιστές απάτριδες. Εκείνο δε το χρώμα «γαλανό», θα μας πουν σήμερα, παραπέμπει σε οννεδίτικους και δεξιούλικους διαδρόμους...

Αμ' εκείνος ο «σταυρός», αυτός κι αν δεν τους ''βγάζει'' τα μάτια. Εκεί να δεις...σπυράκια και φλύκταινες, οι άνθρωποι που μισούν Ορθοδοξία και Πίστη.

 Όταν τέλος φτάσουμε στον «εχθρό» και στο «καμάρι» για να πολεμήσουμε, ε εκεί πια -κατ' αυτούς- ολοκληρώνεται το...φασιστικό και αντιδραστικό παραλήρημα.
Όλοι τα ιερά λάβαρα του Έθνους μας στα μπαλκόνια, αδέρφια!
Λευτεριάς λίπασμα οι νεκροί μας και το κάθε παιδί να νοιώσει και να καταλάβει τι αντιπροσωπεύει η Σημαία της Ελλάδας μας!!
Ο κάθε δάσκαλος και εκπαιδευτικός μπορεί να μεταδώσει στην επερχόμενη γιορτή μας αυτά που κρύβουν και δεν μας λένε πια...

ΠΗΓΗ

Όχι σαν τις δικές μας τηλεπερσόνες που δεν αρθρώνουν ούτε μία λέξη για ΠΑΤΡΙΔΑ...

Armine Harutyunyan.

 Το μοντέλο από την Αρμενία, που άφησε τον οίκο Gucci για να ενταχθεί σε αντάρτικη στρατιωτική μονάδα της Αρμενίας, αναζητώντας εκδίκηση για την γενοκτονία του Αρτσάχ.

Έρχεται να προστεθεί στην ατελείωτη σειρά επώνυμων Αρμενίων της διασποράς, που δεν ξεχνούν τις ρίζες τους και βοηθούν με κάθε τρόπο, παρεμβάσεις, με χρήμα για να κοινοποιηθούν οι θηριωδίες του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Kim Kardashian. Που έδωσε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από την τσέπη της, για να δημοσιεύσει ολοσέλιδες καταχωρήσεις στις μεγαλύτερες αμερικανικές εφημερίδες, αναφορικά με την γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους!
Το μοντέλο από την Αρμενία που παράτησε τις πασαρέλες για να πολεμήσει για την πατρίδα

 Κάτι τέτοια πρότυπα φυσικά προκαλούν θλίψη για τα δικά μας επώνυμα σούργελα, τις περσόνες, τους ινφλουένσερς, που δεν αρθρώνουν ούτε μία λέξη για ΠΑΤΡΙΔΑ. Και όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας, τους αποθεώνει, τους ρίχνει λουλούδια, τους δίνει άφθονο χρήμα και αναγνωρισιμότητα…

Η συνέχεια  ΕΔΩ

Μήπως και ὁ Χριστός είναι... ρατσιστής;

πρωτοπρ. Ἀθανασίου Μηνᾶ

Δὲν εἴμαστε ρατσιστές, οὔτε ἔχουμε ξενοφοβία, ἀλλὰ μὲ διάκριση καὶ ἀκακία, προνοοῦμε τὰ τοῦ οἴκου μας.
Τό “ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ” πού βλέπουμε κάποιες φορές γραμμένο στούς τοίχους, ἄν σημαίνει ἀδιαφορία, ἀκύρωση καί ἰσοπέδωση τῆς πίστεως καί παραδόσεως τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τότε διαφωνοῦμε. 

Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀγωνιζόμαστε νά φυλάσσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοσή μας ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, μεταδίδοντάς την στὰ παιδιά μας, στὰ ἐγγόνια μας καὶ στὶς ἑπόμενες γενεές. Τὸ ὀφείλουμε χάριν εὐγνωμοσύνης στοὺς πατέρες πού μᾶς παρέδωσαν αὐτὰ τὰ Ἅγια σεβάσματα τῆς Θρησκείας μας καὶ τὴν Ὀρθόδοξο ἀνθρωπολογία μας.

 Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἔκλαψε γιά τήν Ἱερουσαλήμ, ὅταν ἐκείνη ἐπηρεάσθηκε, ἀσώτεψε και ἀλλαξοπίστησε εἰσάγοντας ξένους τρόπους λατρείας, ξένα εἰδωλολατρικά ἤθη και ἔθιμα. Δέν θά μποροῦσε να πεῖ, καί ὡς Θεός μάλιστα πού ἦταν “Ἀφῆστε τα ὅλα ἐλεύθερα, σπᾶστε τά δεσμά τῆς πίστεώς σας, καταργῆστε τίς παραδόσεις σας, σεβασθῆτε τούς ξένους; Μήπως καί ὁ Χριστός ἦταν ρατσιστής; Ὦ τοῦ παραλόγου καί νά τό σκεφθεῖ κανείς!

Ἐκεῖνα, λοιπόν, ποὺ λέγονται στὰ media καὶ γράφονται στὰ ἔντυπα περὶ δῆθεν ρατσισμοῦ καὶ ξενοφοβίας εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ σοφιστεῖες, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν καὶ δὲν ἅπτονται τοῦ ἀληθινοῦ προβλήματος ποὺ ἀπασχολεῖ σήμερα ὅλους μας. Τὰ σερβίρουν μὲ δόλο οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πολυπολιτισμικότητα προσπαθοῦν νὰ γκετοποιήσουν κάθε γωνιὰ τῆς πατρίδος μας, ὥστε οἱ πολίτες, μαζὶ μὲ τὴν ἀνεργία, τὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀβάσταχτη φορολογία, νὰ νοιώθουν ἀνασφάλεια καί ἀπελπισία, μὲ τελική προοπτικὴ νὰ ὑποταχθοῦν στὴ Νέα Ἐποχὴ μέ τά ὄργανά της.

“… να πεθάνει η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς”

Γράφει ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος

  Στην πορεία «ορατότητας» όπως ονόμασαν οι διοργανωτές πορεία, προ ολίγων ημερών, στο Ενετικό λιμάνι των Χανίων, πορεία «ενάντια… στις φοβίες, στους αποκλεισμούς, στον συντηρητισμό, στην εμπορευματοποίηση και εκμετάλλευση της ζωής και των δικαιωμάτων μας, στα πάσης φύσης ροζ πλυντήρια κρατών, κομμάτων, …..στην πατριαρχία, στην έμφυλη βία, στον φασισμό, στις διακρίσεις στους αποκλεισμούς, στον συντηρητισμό, στην εμπορευματοποίηση και εκμετάλλευση της ζωής και των δικαιωμάτων μας, στα πάσης φύσης ροζ πλυντήρια κρατών, κομμάτων, ….», όπως δήλωναν οι οργανωτές της• σε αυτή λοιπόν την πορεία «ορατότητας», ανάμεσα στα άλλα συνθήματα που κυριάρχησαν ήταν και το εξής: 

 «Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς. Η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς». Το σύνθημα, που υπήρχε και σε πανό, μεταφέρεται αυτολεξεί, (στο διαδίκτυο εξ΄ άλλου έχει αναρτηθεί) καθώς νομίζω είναι κομβικής και μείζονος σημασίας να κατανοήσουμε-συνειδητοποιήσουμε όχι μόνο τα μηνύματα του, αλλά, κυρίως, τις συνέπειες του στην αυριανή κοινωνία.

  Σε αυτή την πορεία υπήρχε, επίσης, και υψηλόβαθμο θεσμικό πρόσωπο, το οποίο σε δηλώσεις του υπερασπίστηκε «το αναφαίρετο δικαίωμα ο καθένας να αυτοπροσδιορίζεται», καταδικάζοντας «κάθε έκφραση – θέση απέναντι στην πορεία αυτή». 

  Αυτονόητη η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του άλλου, ανεξάρτητα από την συμφωνία ή διαφωνία. 

 Όμως, το πρώτο ερώτημα- απορία, που γεννάται είναι γιατί αυτή η «καταδίκη» δεν συμπεριέλαβε και τα υβριστικά συνθήματα που ακουγόταν στην εν λόγω πορεία ενάντια: στην Οικογένεια, στην Πατρίδα, στην Ελλάδα;

Ένα έθνος δεν εξαφανίζεται μονάχα με το χάσιμο της ζωής του,αλλά με το χάσιμο της ψυχής του...

Στρατής Μυριβήλης

"Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο αιώνας που περνάμε είναι ένας αιώνας ακατανοησίας. 

Αν ήμουνα ιστορικός, θα τον ονόμαζα «Αιώνα του Βαβέλ». 

Oι άνθρωποι έχουν μπερδέψει το νόημα των λέξεων, που επί πολλούς αιώνες εξέφραζαν μιαν ορισμένη έννοια και δεν γίνεται πια να συνεννοηθούν.
Όλοι κουβαλάμε πέτρες για τον νέο πύργο της Βαβέλ, που είναι ο μηχανικός πολιτισμός μας. Μεγαλοφυής και θρασύς πολιτισμός, που χτίζει τον πύργο του ενάντια στο Θεό. Τον πύργο τον πελώριο και τρομερό, που είναι έτοιμος να σωριαστεί πάνω στα υπεροπτικά κεφάλια των κτητόρων του, και όλοι ακούμε από τώρα να τρίζουν τα ατσαλένια θεμέλια του.

  Ζούμε σε μιαν εποχή φουρτουνιασμένη από γεγονότα, ιδέες και πράξεις αντιφατικές, που συνταράζουν την ανθρώπινη ψυχή και την γιομίζουν πότε με φρίκη και πότε με αυτοθαυμασμό. Η ζωή και η ευτυχία των ανθρώπων είναι πια έρμαιο και παιχνίδι στα χέρια των φοβερών δυνάμεων, που ο ανθρώπινος νους αποσπά μια προς μια από το απέραντο μυστήριο της Δημιουργίας του Θεού, και στο τέλος τις εξαπολύει ενάντια στην ίδια του την ύπαρξη.

  Μέσα σ' αυτή τη θύελλα του πνεύματος, του ατσαλιού και του αίματος, κάθε άτομο, όπως και κάθε έθνος, αγωνίζεται με όλα τα μέσα που διαθέτει να κρατηθεί όρθιο, να μην σαρωθεί από τον ανεμοστρόβιλο, να μην πέσει. Γιατί αλίμονο αν πέσει. Ξέρει τώρα πως από πάνω του θα περάσει ολόκληρη η αγέλη των έξαλλων ανθρώπων και των απάνθρωπων μηχανών, και θα τον λιώσει. Θα τον εξευτελίσει πρώτα ως το τελευταίο όριο της αντοχής του, και στο τέλος θα τον εξαφανίσει.

  Όμως ένας άνθρωπος, ένας λαός, ένα έθνος, δεν εξαφανίζεται μονάχα με τη φωτιά και με το σίδερο. Δεν εξαφανίζεται μονάχα με το χάσιμο της ζωής του. Εξαφανίζεται πιο σίγουρα, πιο τελειωτικά, με το χάσιμο της ψυχής του, της ψυχής του της ατομικής, της ψυχής του της ομαδικής.

Χάνω την ψυχή μου θα πει: χάνω την ουσιαστική μου ύπαρξη. 

 Χάνω την αίσθηση της ατομικής μου τέλειας ψυχοπνευματικής σύνθεσης, που

Όταν δεν κυριαρχεί μέσα μας το αίσθημα της φιλοπατρίας,δεν είναι δυνατό να κυριαρχεί κανένα άλλο ευγενές αίσθημα…

  «Δεν συμφωνώ αγαπητέ μου πατέρα στο ότι ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να κοιτάξει για τον εαυτό του και ύστερα για την πατρίδα του. 

Τότε αυτός, καταντά άκρως εγωιστής, τομαριστής και μπορώ να πω αναίσθητος. Διότι όταν δεν κυριαρχεί μέσα του το αίσθημα της φιλοπατρίας, το ευγενέστερο των αισθημάτων, δεν είναι δυνατό να κυριαρχεί κανένα άλλο ευγενές αίσθημα…

 Εξ άλλου, αγαπητέ μου πατέρα, η ορμή του ανθρώπου προς την ύλη, δηλαδή τον πλούτο και την καλοπέραση και η ικανοποίηση τούτη, δεν προσφέρει την πραγματική ευτυχία του ανθρώπου. Την απόλυτη ευτυχία προσφέρει στους ανθρώπους και ιδίως όταν είναι Έλληνες, η ορμή προς τα ανώτερα ιδανικά,την αγάπη προς την Πατρίδα και τον πόθο ακόμη και να θυσιαστεί για την ελευθερία της που είναι και δική του ατομική ελευθερία και αξιοπρέπεια»

   Πετράκης Γιάλλουρος,ο Σημαιοφόρος του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, ψηλός, λεπτός, με σγουρά μαλλιά και γαλανά μάτια ήταν πάντα πρώτος στα μαθήματά του, αυτός που κρατούσε την ελληνική σημαία στις εκδηλώσεις του σχολείου του.

  Το νήμα της ζωής του κόπηκε ξαφνικά το πρωινό της 7ης Φεβρουαρίου 1956 σε μια μαθητική διαδήλωση στην Αμμόχωστο. Ήταν εγγλέζικη η σφαίρα που τον βρήκε και του πήρε τη ζωή. Ήταν ο πρώτος μαθητής που έδινε τη ζωή τους στον Κυπριακό Απελευθερωτικό Αγώνα.

Ο ιερός τη πατρίδος έρως...

Ο ιερός τη πατρίδος έρως
εμφωλεύει εις την καρδίαν,
και η καρδία δεν γηράσκει ποτέ.

Ρήγας Φεραίος...«Ηθικός Τρίπους»

πηγή

7 Ἀπριλίου 2022, ἡ βαρβαρότητα συσκότισε τὸν βωμό τῆς Δημοκρατίας!

Ἕλληνες ποὺ παραδόθηκαν. Ἕλληνες δίχως Μνήμη. Τραγικὰ γεγονότα μᾶς βυθίζουν σὲ τρομεροὺς ἐφιάλτες, μᾶς ὁδηγοῦν σὲ σκοτεινές ἀτραπούς.
Μέγα σφάλμα ἡ τυφλὴ ἐμπιστοσύνη.
Ὁ ὁλοκληρωτισμὸς δὲν ἐκδημοκρατίζεται. Δὲν φιλελευθεροποιεῖται. Πότε γίνεται ἐλαστικός, πότε ἀνελαστικός, πάντα ὅμως παραμένει ὁλοκληρωτισμός. Ὅταν πρόκειται νὰ χτυπήσει, κυριεύεται ἀπὸ ἕναν βαθύτατο, ἄκρατο λυρισμὸ περὶ Ἐλευθερίας καὶ Δημοκρατίας. Τοὺς πολιτικοὺς του καρπούς, τοὺς γευόμαστε ἤδη.
Σήμερα 7 Ἀπριλίου 2022, ἡ βαρβαρότητα συσκότισε τὸν βωμό τῆς Δημοκρατίας.
Ποιοί εἶναι αὐτοί ποὺ ἔρχονται καί κατασυντρίβουν μὲ αὐθάδεια τὴν Ἀλήθεια; Ποιοί εἶναι αὐτοί πού σφετερίζονται τὶς θυσίες τῶν προπατόρων μας διακηρύσσοντας τήν κατάσχεση τῆς κληρονομιᾶς μας;
Ποιά εἶναι ἡ σχέση ὅλων αὐτῶν μὲ τὸν Βασιλιά Λεωνίδα καὶ τὶς Θερμοπύλες; Ποιά ἡ σχέση τους μὲ τὴν Φιλική Ἑταιρεία; Ποιὰ ἡ σχέση τους μὲ τὴν Ἰδέα;
Ἀπολύτως καμμία. Εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες παραβιάζουν κάθε ἠθικό καὶ φυσικό νόμο καταπατῶντας τὴν Ἀνθρωπότητα.
Ὅμοιοι καὶ ἀλληλέγγυοι, γεννήματα τῆς ἀμαθείας καὶ τῆς βαρβαρότητας, παραμένουν ἀνίκανοι νὰ ἀντιληφθοῦν τί ἐστί θρησκευτικό αἴσθημα καὶ τί μῖσος κατά τῆς τυραννίας.

Φίλτατε Ἀναγνώστη.
Ὁ ἠθικός καὶ ὑλικός δεσποτισμός προϋποθέτει πίστη τοῦ δεσποζόμενου πρὸς τὸν δεσπότη. Πίστη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποῖα ἡ ἐξουσία εἶναι ἀναμάρτητος. Καὶ μία τέτοια πίστη προϋποθέτει ἀπουσία Ἐλευθερίας.
Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς Δημοκρατίας καὶ ἡ διαστροφή τῆς Ἀληθείας. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ἑνὸς ἀντιδημοκρατικοῦ συστήματος.
Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα, ὁ ὁλοκληρωτισμὸς εἶναι τὸ σύστημα τῆς ἀπόλυτης ὑποδούλωσης τῶν συνειδήσεων. Ὅμως. Ἀπὸ μόνος του, ὁ ὁλοκληρωτισμὸς δὲν ἀποτελεῖ κίνδυνο. Ἐπικίνδυνος γίνεται ὅταν βρίσκει συμμάχους. Μέσα ἀπὸ νόμιμες κοινοβουλευτικὲς διαδικασίες καὶ διεθνεῖς συναναστροφὲς, ὁ ὁλοκληρωτισμὸς καλλιεργεῖ τὸ ἔδαφος, καί, τὴν κατάλληλη στιγμή, σηκώνει κεφάλι.
Τὸ πρόβλημα ἐπιδεινώνεται ὅταν συμμαχεῖ μὲ ἐκείνους ποῦ διακηρύσσουν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴ Δημοκρατία. Τὸ μεγαλύτερο κακὸ χτυπᾶ ὅταν οἱ πολιτικοὶ ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἰδέα ὅτι ὁ λαὸς εἶναι φιλοδέσποτος καὶ ἀνάξιος τοῦ πολιτεύεσθαι.
Τὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἔκφραση τῆς βαρβαρότητας. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἐνδελεχοῦς πολιτικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ προγραμματισμοῦ. Ἀποφασίζονται καὶ ἐκτελοῦνται μὲ ἐπαγγελματικὴ ψυχρότητα καὶ ἀποστασιοποίηση. Μὲ "κοσμιότητα", ὅπως ἔλεγε ὁ Χίμλερ.
Στρεβλώσεις καὶ ἀλλοιώσεις ὑφαίνουν μία κανονικότητα διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ γνωρίζαμε. Καὶ ἐνῶ ἡ ζημία εἶναι γιὰ ὅλους, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας νὰ ἀναλάβει τὸ βάρος τῆς Εὐθύνης.
Λέει ὁ Γενάρχης τῆς Αἰολικῆς Σχολῆς, Στράτης Μυριβήλης.
"(..) Ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας λαός, ἕνα ἔθνος, δὲν ἐξαφανίζεται μονάχα μὲ τὴ φωτιὰ καὶ μὲ τὸ σίδερο. Δὲν ἐξαφανίζεται μονάχα μὲ τὸ χάσιμο τῆς ζωῆς του. Ἐξαφανίζεται πιὸ σίγουρα, πιὸ τελειωτικὰ μὲ τὸ χάσιμο τῆς ψυχῆς του τῆς ἀτομικῆς, τῆς ψυχῆς του τῆς ὁμαδικῆς. Χάνω τὴν ψυχή μου θὰ πεῖ: χάνω τὴν οὐσιαστική μου ὕπαρξη."
Πράγματι. Γιὰ τοὺς βαρβάρους ἡ Ψυχή δὲν ἔχει καμμία ἀξία.
Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὅμως;

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ιωάννα Γ.Καραγκιούλογλου
7 Ἀπριλίου 2022

Εἰκ : Χειρόγραφο τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας
Ἀρχεῖο ΙΓΚ

Πόσο άραγε βαθιά στην ιστορία χρειάζεται κάνεις να ψάξει για να βρει πολιτικούς που τιμάνε πραγματικά τούτη την Πατρίδα...

 Πόσο άραγε βαθιά στην ιστορία χρειάζεται κάνεις να ψάξει για να βρει πολιτικούς
που τιμάνε πραγματικά τούτη την Πατρίδα....
Αλλά για να τιμήσεις τούτον τον πονεμένο και ευλογημένο τόπο χρειάζεται πρώτα
να τον αγαπήσεις....
Αισθάνομαι ότι ψάχνουμε ''ψύλλους στ' άχυρα''.....
Και λυπάμαι που δεν έχουμε ακόμα καταλάβει ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί
γιατί όταν βγάζουμε χαρούμενοι σέλφι με εκείνους,τους σφίγγουμε θερμά το χέρι
σαν να τους συγχαίρουμε κιόλας,αυτό δείχνει....
Δυστυχώς σφυρίζουμε αδιάφορα αγνοώντας τις κραυγές τόσων ψυχών δίπλα μας
που υποφέρουν (εκτός από τους ίδιους φυσικά).....
Δυστυχώς κοιτάμε απ' την άλλη αγνοώντας τις μελανές σελίδες της καθημερινότητας γύρω μας.....
Μα και η δική μας ζωή είναι εκεί μέσα σ' αυτό το χιλιοτσαλακωμένο βιβλίο.....
Είναι κρίμα τούτον τον γαλανό ουρανό να αφήνουμε να τον σκοτεινιάζει-μολύνει
η τοξική τους ''αγάπη''.....
Και ξέρεις.....είμαστε και εμείς τόσο υποκριτές….
Κρεμάμε στα μπαλκόνια τεράαααστιες σημαίες μα έχουμε θάψει πολύ βαθιά
τα Ιερά και Όσια των Προγόνων μας….
Είναι λένε 2022..... προχωράμε μπροστά.....Ε…. και;
Και τι μας εμποδίζει η Ιστορία μας;Από πότε μας έγινε βαρίδι;
Ξέρεις τι πολύτιμος θησαυρός είναι τιμώντας με την ζωή σου να κουβαλάς μέσα σου τις ευχές όλων εκείνων των ευλογημένων ψυχών που έδωσαν την ζωή τους
για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία;
Μεγάλη ευλογία….
Πως θα βρούμε λοιπόν την πολυπόθητη ‘’Ιθάκη’’ μας(το Ελληνορθόξο γένος μας
που΄ ναι χαμένοστης λησμονιάς την δίνη)εάν ακούμε τις Σειρήνιες φωνές τους…
Εκτός εάν δεν θέλουμε….Εάν υπάρχει όμως έστω κι ένα δράμι επιθυμίας
να ξεκολλήσουμε απ’ τούτον τον βούρκο(όχι δεν είναι ιαματικά λουτρά…)
Πρέπει κάτι να αλλάξει......Όχι αύριο.....Σήμερα......Ξεκινώντας όχι απ΄ τους άλλους αλλά από εμάς τους ίδιους....
Αφετηρία είναι μία..... η έρμη η ψυχή μας....

ΠΗΓΗ

Σήμερα το να φτιάξεις οικογένεια,το να αγαπάς την πατρίδα, και να προσβλέπεις στον Θεό και στον συν-άνθρωπο είναι επαναστατικό!

 Κάποτε η ανθρώπινη ύπαρξη λειτουργούσε στο πεδίο των σχέσεων (οικογένεια, κοινότητα, πόλις, πατρίδα), σήμερα επιβιώνει, πρωταρχικά, με θωράκιση του ΕΓΩ (χαλαρή έως ανύπαρκτη οικογενειακή συνοχή, χρηστική εκδοχή του σχολείου και της μάθησης, απρόσωπη συνύπαρξη σε πολυκατοικίες και μεγαλουπόλεις, κράτος που εξυπηρετεί πρωτίστως συμφέροντα εξουσιαστικής ολιγαρχίας)
  Θα έλεγε κανείς ότι ζούμε, διασωληνωμένοι όλοι, στην «κάψουλα» της εγωτικής, άνευ συλλογικής αυτοάμυνας, έρμαια του ακοινώνητου φόβου, χωρίς Θεό κι ελπίδα, θύματα κάθε παρανοϊκής διαστροφής των «δικαιωμάτων του ατόμου». Και αγωνιώδες το ερώτημα: Υπάρχει δυνατότητα να αντισταθούμε, περιθώριο άμυνας στην καθολικευμένη πια αυτοκαταστροφική υστερία;
Η κατάσταση ΔΕΝ αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Σήμερα το να φτιάξεις οικογένεια, να έχεις κοινωνικό κύκλο, τίμια εργασία, να σκέφτεσαι συλλογικά, να αγαπάς την πατρίδα, να προσβλέπεις στον Θεό και στον συν-άνθρωπο είναι επαναστατικό! Θέλει ομάδες ή, έστω και, μεμονωμένα άτομα που να εμπνέουν. Δύσκολο, ναι, ακατόρθωτο, όχι! Το απέδειξε ο λαός μας στο πέρασμα των αιώνων και μπορεί να το αποδείξει και πάλι.
Αντίσταση και Ανάκαμψη, λοιπόν!
Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ότι κινδυνεύει.
(φωτό από τα γυρίσματα της ταινίας "ΠΕΝΤΕ"-συμβολισμός που καταδεικνύει την θυσία των προγόνων μας υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές αξίες του Γένους!)

ΠΗΓΗ

Τι θαυμάσιο σύμβολο της αιώνιας Ελλάδος! Πόσοι ηρωισμοί πραγματοποιήθηκαν υπό την σκέπην αυτού του μικρού ιερού πανιού!

Ο ηρωικός επίλαρχος Γεώργιος Αγόρος(μία μεγάλη μορφή που οι Νεοέλληνες αγνοούν)

"[...]Τελείωσε η δοξολογία. Δίδω το παράγγελμα "παρουσιάστε αρμ" και ο Στρατηγός Ζέρβας παίρνει τη Σημαία* διπλωμένη πάνω στο κοντάρι της που την κρατάει ακόμα ο υπασπιστής και με αποφασιστικά αλλά τρέμοντα χέρια αρχίζει να την ξεδιπλώνη, μία σιωπηλή ευδαιμονία μας κατέχει, μία απέραντη ανέκφραστη χαρά παρακολουθούντες το αγνό ξετύλιγμα της Σημαίας. Στιγμές χαρούμενης αγωνίας, τα μάτια μας καρφωμένα στο άγιο αυτό πανί που τελικά το βλέπουμε σ’όλη του την έκτασι. Είναι πολύ παλαιό, κατατρυπημένο, μόλις συγκρατείται με τις τελευταίες του κλωστές. Τι θαυμάσιο σύμβολο της αιώνιας Ελλάδος! Πόσοι ηρωισμοί πραγματοποιήθηκαν υπό την σκέπην αυτού του μικρού ιερού πανιού! Πόσα παληκάρια παρέδωσαν την τελευταίαν τους πνοήν σώζωντας την Σημαίαν των, πόση δόξα και πόσες τιτανομαχίες είδε αυτό το άγιο ράκος!!!

  Η Σημαία μας ξεδιπλωμένη αρχίζει ν’ανεμίζει στο πρώτο αεράκι της Ελεύθερης Ορεινής Πατρίδος. Όλοι μας την προσκυνούμε. Είναι πλέον η πολεμική μας Σημαία. Αμίλητοι την ατενίζομε, τα λαίμαργα μάτια μας την περιεργάζονται. Είναι πολύ παλαιά κατατρυπιμένη και λυωμένη από τα χρόνια και τις εχθρικές σφαίρες. Έχει στο κέντρον της ζωγραφισμένο τον Αη Γιώργη. Τα δύο τμήματα του λευκού Σταυρού της διελύθηκαν και μείναν μόνον κλωστές ενισχυμένες με πρόσθετες μεταξωτές κλωστές για να συγκρατείται στο σχήμα της, τα κρόσια της σώζωνται σε πολλά σημεία και το κορδόνι της είναι σε καλή κατάσταση.

  Ο Στρατηγός με βουρκωμένα μάτια προσατενίζει τη Σημαία. Κάποτε ήταν σημαιοφόρος και είχε κρατήση με τα ίδια του τα χέρια αυτή τη Σημαία. Η καρδιά του κτυπάει δυνατά να ξεφύγη από τη θέσι της. Η συγκίνησίς του έφθασε στο κατακόρυφο. Προσπαθεί να μιλήση, τα λόγια του βγαίνουν με δυσκολία, είναι έτοιμος να κλάψη, να κλάψη όχι από πόνο αλλά από χαρά και συγκίνησι. Τα λόγια του βαρειά, εμπνευσμένα και σοφά, ηλεκτρίζουν τους ακροατάς που είναι και αυτοί σαν εκείνον. Πιστεύουν όλοι ότι και ο Στρατηγός και οι παλαιότεροι είναι στρατιώτες ορκισμένοι και δοξασμένοι με αυτήν την ίδια Σημαία. [...]"

Απόσπασμα από το αδημοσίευτο Ημερολόγιο του Επίλαρχου Γεωργίου Αγόρου. Ημερομηνία αποσπάσματος 10.10.1943. Αναφέρεται στην παράδοση της Σημαίας του 3/40 Συντάγματος που από το 1912 χρησιμοποιούνταν σε όλες σχεδόν τις μάχες που μεγάλωσαν την Ελλάδα. Η τελετή παράδοσης έγινε στη πλατεία του Βουργαρελίου, παρουσία του Ζέρβα.

ΠΗΓΗ

*Την σημαία του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων την είχε παραδώσει στην ομώνυμη μονάδα των ΕΟΕΑ, ο έφεδρος υπολοχαγός (ΠΖ) Γεώργιος Σιμόπουλος, ο οποίος την είχε διασώσει κατά την κατάρρευση του Μετώπου, τον Απρίλιο του 1941. Και ταυτόχρονα με την παράδοση της σημαίας, ο Σιμόπουλος κατετάγη στον ΕΔΕΣ. Βλ. Σούτζος, Δημήτριος Σκαρλάτου, "Το ημερολόγιο ενός αντάρτη", εκδ. Νέα Θέσις, Αθήνα, 1989

«Περιμένετε να λυπηθώ τα κτήματα και τα ρούβλια, όταν έχω δώσει πέντε παιδιά για την πατρίδα;»

Δώσανε τα πάντα κάποιοι για να έχουν να ξεπουλανε ανενόχλητοι αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για κανέναν!

  Η Αρχόντισσα Ελισάβετ Υψηλάντη της ξακουστής οικογένειας Φαναριωτών από την Κωνσταντινούπολη , με καταγωγή από την Τραπεζούντα, σύζυγος του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη, έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό και δε δίστασε να θυσιάσει τα παιδιά της για την πατρίδα. Ήταν από τις ελάχιστες γυναίκες που μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία. Την αποκαλούσαν «Πρωτομάνα των Φιλικών» και από το σπίτι της ξεκίνησε η Επανάσταση στην Μολδοβλαχία.

Το 1821, στο αρχοντικό των Υψηλαντών στο Κίσνοβο της Ρωσίας, είναι μαζεμένοι οι τέσσερις αδελφοί (Αλέξανδρος, Νικόλαος, Δημήτριος και Γεώργιος) και οι δύο γραμματείς, Γ. Λασσάνης και Γ. Τυπάλδος και γράφουν την προκήρυξη της Επανάστασης.

 - Ναί, ἀδέρφια, λέει ο Αλέξανδρος , ὅλα τὰ προσφέρομε θυσία πατριωτική, καὶ τὰ δυὸ ἑκατομμύρια, ποὺ ἡ Ὀθωμανικὴ Κυβέρνηση, κατὰ τὴ συνθήκη, θὰ μᾶς πληρώση τὸν ἐρχόμενο Μάη. Δὲν μποροῦμε νὰ περιμένωμε! Ἡ ἑταιρία ἀνακαλύφτηκε! Ἂς προσφέρωμε καὶ τὰ κτήματά μας στὴ Βλαχία· ἀξίζουν ἕξι ἑκατομμύρια. Καὶ τοὺς μισθοὺς ποὺ παίρνομε ἀπὸ τὴ Ρωσία. Ἂς δώσωμε καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας στὸ βωμὸ τῆς Πατρίδας. Ἔτσι θὰ ἐκτελέσωμε τὴν παραγγελία τοῦ πατέρα μας καὶ θὰ πάρωμε ἐκδίκηση γιὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέφερε ὁ πάππος μας καὶ πέθανε ἀπ’ αὐτά. Ὅλα ἂς τὰ δώσωμε στὴν πατρίδα. Ἂς κινήσωμε τὸν ἱερὸ ἀγώνα. ∆ιάβασε, Λασσάνη, τὴν προκήρυξη.

∆ιαβάστηκε ἡ προκήρυξη καὶ γίνηκε δεχτὴ μὲ μιὰ καρδιά. Προτού τεθεί η υπογραφή, ο μονοχειρας Αλέξανδρος λέει «είναι και κάτι άλλο».
Σηκώθηκε, βγῆκε ἀπὸ τὸ θάλαμο, πέρασε ἀπ’ ἄλλον καὶ μπῆκε ἴσια στῆς μητέρας του. Τὴ βρῆκε μὲ τὸ πιὸ μικρὸ ἀδέρφι, τὸ Γρηγόρη, δεκατεσσάρων χρονῶν ἀγόρι, καθισμένο στὸ πλάϊ της.
Ἀφοῦ προσκύνησε τὰ πολυσέβαστα γεράματα τῆς μάνας, τῆς τρανῆς Ἀρχόντισσας, τῆς ἔδωσε τὸ χέρι καὶ τὴν ἔσυρε σιγὰ στὸ θἀλαμο, ποὺ βρίσκονταν τ’ ἀδέρφια του.

 «Μητέρα,είπε προς την αρχόντισσα Ελισάβετ, η σωτηρία της πατρίδος πιθανόν να απαιτήσει και την θυσίαν του κτήματός μας της Κοζνίτσας, το οποίο επί σαράντα ακόμα χρόνια θα αποδίδει πενήντα τέσσαρες χιλιάδες ρούβλια τον χρόνον στο σπίτι σου. Προσφέρεις αυτό το κτήμα μητέρα εις την πατρίδα;». 

Η αρχόντισσα δάκρυσε και είπε: 

«Εγώ προσφέρω εσάς παιδιά μου και θα λυπηθώ τα δύο εκατομμύρια ρούβλια;». Μετά τα λόγια αυτά της μητέρας του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης υπέγραψε την προκήρυξη και κήρυξε την επανάσταση. Η ηθική και υλική συμβολή στον αγώνα της Ελισάβετ ήταν τόση, που ο Αλέξανδρος συγκινημένος είπε στους άλλους φιλικούς : Γράψτε στο τέλος της διακήρυξης «φιλώ το χέρι της μητρός μου».
Όταν έδωσε και τα τελευταία της χρήματα για τον Αγώνα, η Ελισάβετ Υψηλάντη ρωτήθηκε «πώς θα ζούσε αυτή, μια πριγκίπισσα, ως φτωχή», για να δώσει την εξής απάντηση: «Περιμένετε να λυπηθώ τα κτήματα και τα ρούβλια, όταν έχω δώσει πέντε παιδιά για την πατρίδα;». Με τα τελευταία λόγια της επικυρώθηκε η προκήρυξη. Μετά υπέγραψε και ο Αλέξανδρος Υψηλαντης. Η Ελισάβετ Υψηλάντη έδωσε τελικά, δηλαδή έθαψε, έξι από τα επτά παιδιά της για την πατρίδα και κλήθηκε να συνεχίσει να ζει με έξι ανοιχτές πληγές μες στα στήθια.
Κείμενο: Αναγνωστικό της Στ Δημοτικού του 1952 και ''Μωραΐτες εν Χορώ''.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ