«Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση...

Γράφει ο ντε Κωσάντ (Jean-Pierre de Caussade,1675-1751, Γάλλος Ιησουίτης, από το κλασικό έργο του «Abandonment to Divine Providence», σ. 25):

 «Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση, αλλά από το θέλημα του Θεού και τη δική μας αποδοχή του. Αν διψάμε, χρειαζόμαστε να πιούμε νερό, όχι να μελετήσουμε βιβλία που εξηγούν τι είναι η δίψα».

 Χρειάζεται άραγε να γνωρίζουμε τη χημεία του νερού για να ξεδιψάσουμε; Όμως δεν μπορούμε να ξεδιψάσουμε αν δεν πιούμε, και δεν μπορούμε να πιούμε αν δεν εμπιστευτούμε. 

 Η πίστη, σε κάθε τομέα της ζωής, προηγείται της κατανόησης.
Το νόημα είναι απλό. Κανείς δεν περιμένει να σπουδάσει χημεία για να πιει νερό όταν διψάει. Η ανάγκη τον οδηγεί κατευθείαν στην πράξη. 

Το ίδιο ισχύει και στην πνευματική ζωή. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν χρειάζεται πρώτα πλήρη κατανόηση των τρόπων Του. Έρχεται πρώτα η πίστη, και μέσα από αυτήν ανοίγεται σταδιακά και η κατανόηση. Όποιος περιμένει να καταλάβει πρώτα και μετά να εμπιστευτεί, κινδυνεύει να μείνει για πάντα διψασμένος, με το ποτήρι μπροστά του.

πηγή

Είναι μυστήριο η πίστη και δώρο. Δεν είναι αρκετό να την κατέχουμε από παράδοση...(ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'Ματθαίου)

«Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8,10)

῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα».

Συχνά στο Ευαγγέλιο βρίσκουμε παραδείγματα πίστης από ανθρώπους που δεν φαίνονται υποδείγματα ηθικής, ούτε δείχνουν ότι η καρδιά τους νοσταλγεί τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Χριστός, απευθυνόμενος προς τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, αλλά και όσους Ισραηλίτες θεωρούσαν τον εαυτό τους υπόδειγμα πίστης και ηθικής, αναφέρει: « οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 21, 31). Αυτή τη διαπίστωση κάνει ο Κύριος, όταν Τον συναντά ένας εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης αξιωματικός, ο οποίος εκ της θέσεώς του ούτε ανθρωπιά απέναντι στους κατακτημένους επιτρεπόταν να δείξει, ενώ η πίστη του ήταν στα είδωλα, στους ψεύτικους θεούς της παράδοσής του. Κι όμως, η αγάπη του προς τους ανθρώπους που ήταν στην υπηρεσία του, τον κάνει να αναζητήσει στο πρόσωπο του Χριστού τον ιατρό, για έναν από αυτούς που είχε παραλύσει από κάποια φοβερή ασθένεια. Και στη συζήτηση με τον Χριστό, ο Κύριος διαπιστώνει ότι δεν βρήκε τόση πίστη όση είχε ο ειδωλολάτρης εκατόνταρχος ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Η επαινούμενη από τον Κύριο πίστη

«Οὐδέ ἐν τῷ ᾽Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8, 10)

 Στό γνωστό περιστατικό τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου μᾶς παραπέμπει τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Δ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου, κατά τό ὁποῖο ὁ Κύριος ῾ἐντυπωσιασμένος᾽ ἀπό τήν πίστη ἑνός ἑκατοντάρχου, ἑνός δηλαδή εἰδωλολάτρη στήν οὐσία, τόν ἐπαινεῖ γι᾽ αὐτήν καί ἀνταποκρίνεται στό αἴτημά του: «ὡς ἐπίστευσας, γενηθήτω σοι». Ἡ προσέγγιση τῆς πίστης αὐτῆς τοῦ ρωμαίου ἀξιωματούχου λειτουργεῖ καί ἐδῶ - γιά νά χρησιμοποιήσουμε ἕνα σύγχρονο ψυχολογικό ὅρο - ἀρχετυπικά.

1. ῎Εχει ἐπισημανθεῖ ὅτι δύο φορές ὁ Κύριος ἐπαίνεσε τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων σ᾽ ᾽Εκεῖνον ὡς τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ: στήν περίπτωση τῆς Χαναναίας γυναίκας, πού παρακαλοῦσε τόν Κύριο γιά τή δαιμονισμένη κόρη της, καί στήν περίπτωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, δηλαδή στίς περιπτώσεις δύο θεωρουμένων εἰδωλολατρῶν. ᾽Ενῶ κανονικά θά ἔπρεπε στούς «υἱούς τῆς βασιλείας», τούς ᾽Ισραηλίτες, νά ὑπάρχει ἡ πίστη αὐτή, διότι ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι τό χαρακτηριστικό τοῦ λαοῦ πού ἐπιλέχθηκε ἀπό Αὐτόν πρός σωτηρία τοῦ κόσμου, τοῦτο δέν συμβαίνει. Τό ἀντίθετο μάλιστα. Τό σύνηθες δυστυχῶς στόν λαό αὐτό τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ ἀπιστία καί ἡ σκληροκαρδία, καταστάσεις, πού ἔλεγχαν διαρκῶς οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπό τόν Θεό προφῆτες, ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα λουλούδι, πού φυτρώνει ὄχι ἐκεῖ, πού νομικά, θά ἔλεγε κανείς, ὑπάρχει τό ἔδαφός της, στό πλαίσιο δηλαδή ἑνός συγκεκριμένου λαοῦ, ἀλλά ἐκεῖ πού ὑπάρχει ῾καρδιά᾽, δηλαδή καλή διάθεση καί ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ἄρα ὁπουδήποτε στόν κόσμο καί σ᾽ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο.

2. Ἡ ἐπαινουμένη ἀπό τόν Κύριο μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου, ὅπως καί ἡ ἀνάλογη βεβαίως τῆς Χαναναίας, δέν ἐξαντλεῖται σέ μία ἀποδοχή ἁπλῶς τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἑνός δασκάλου καί καθοδηγητῆ. ᾽Ακόμη καί ἡ ἀποδοχή Του ὡς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σέ ἕνα νοησιαρχικό καί ἰδεολογικό ἐπίπεδο ἀπορρίπτεται ἀπό Αὐτόν.

Η νεκρά και η ζωντανή πίστη

 Υπάρχουν 2 ειδών πίστης:α) η νεκρά και β) η ζωντανή πίστη.

Η νεκρά πίστη χαρακτηρίζει εκείνον που πιστεύει, χωρίς να πράττει π.χ. δεν εξομολογείται, δεν νηστεύει, με αποτέλεσμα να μην έχει καμμία ωφέλεια η πίστη του, διότι η σωστή πίστη πηγάζει από την Ορθοπραξία. Και ο σατανάς πιστεύει, αλλά δεν κάνει έργα. Μάλιστα πιστεύει πιο σωστά από όλους τους ανθρώπους!

Αντίθετα, η ζωντανή πίστη χαρακτηρίζει εκείνον, που πιστεύει, έχει έργα πίστης και κάνει πράξη την διδασκαλία του Χριστού.

Δημήτριος Παναγόπουλος-Ίεροκήρυκας

Η Ανάληψη του Χριστού ως Μυστήριο και όχι ως Θέαμα

Tοιχογραφία.Μονή GELATI,Γεωργία.Περίπου 1520

Η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού φέρνει ενώπιόν μας ένα από τα κορυφαία γεγονότα της θείας οικονομίας: ο Χριστός, ο σαρκωθείς, σταυρωθείς και αναστάς Κύριος, ανυψώνει την προσληφθείσα ανθρώπινη φύση στη δόξα του Πατρός. Και όμως, το γεγονός αυτό δεν παρουσιάζεται ως θέαμα. Δεν έχει τα γνωρίσματα μιας επιβλητικής επιδείξεως που συντρίβει κάθε αμφιβολία με τη δύναμη της εικόνας της. Οι μαθητές βλέπουν τον Κύριο να ανέρχεται, αλλά αυτό που τους δίδεται δεν είναι η πλήρης κατανόηση του γεγονότος, μόνο η μετοχή στο Μυστήριο. Ο Χριστός κρύπτεται μέσα στη νεφέλη, και έτσι η Ανάληψη φανερώνεται ως Μυστήριο: ως αληθινό γεγονός, αλλά γεγονός που δεν μπορεί να ερμηνευθεί σε όλο του το βάθος από την αισθητή εμπειρία.

Αυτό, όμως, δεν αφορά μόνο την Ανάληψη. Το ίδιο πνευματικό φαινόμενο το συναντάμε και στη Γέννηση και την Ανάσταση του Χριστού. Στη Γέννηση υπάρχουν πρόσωπα που συνδέονται με το γεγονός: η Παναγία, ο Ιωσήφ, οι ποιμένες, αργότερα οι μάγοι. Υπάρχει μαρτυρία, υπάρχει προσκύνηση, υπάρχει δοξολογία. Αλλά η ακριβής στιγμή της Γεννήσεως δεν προσφέρεται ως θέαμα στα μάτια των ανθρώπων (σύμφωνα με την παράδοση ούτε ο Ιωσήφ ήταν παρών). 

Στην Ανάσταση υπάρχουν οι στρατιώτες, οι Μυροφόρες, οι μαθητές που θα συναντήσουν τον Αναστάντα· όμως και εδώ κανείς δεν παρουσιάζεται ως μάρτυρας της ακριβούς στιγμής κατά την οποία ο Χριστός εξέρχεται από τον τάφο. 

 Και στην Ανάληψη οι μαθητές είναι παρόντες στην αρχή της αναβάσεως, αλλά η κατάληξή της χάνεται μέσα στη φωτεινή νεφέλη της θείας δόξας. Η απουσία μαρτύρων από την ακριβή στιγμή της Γεννήσεως, της Αναστάσεως και της τελικής καταλήξεως της Αναλήψεως δεν είναι κενό στην αφήγηση ούτε έλλειμμα αποδείξεως. Είναι η μαρτυρία της φύσεως του Μυστηρίου.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι.
Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά:
«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ.
Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα:
«Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία».
Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.
π.Βασίλειος Θερμός

Μυροφόρες υπάρξεις....

Δίχως να έχουν τα έκδηλα χαρίσματα των μαθητών του Χριστού μα φέροντας στα στήθη μια καρδιά που αγαπούσε τον Χριστό, όχι για αυτά που έκανε αλλά για Εκείνο που είναι,άνοιξαν δρόμο και προχώρησαν εκεί όπου η λογική έβλεπε τέλος!

Τα εμπόδια πραγματικά ήταν πολλά,το σκοτάδι του φόβου, η μανία των Εβραίων,
η κουστωδία των στρατιωτών,η βαριά πέτρα που έκλινε την είσοδο του τάφου.
Στο μυαλό τους υπήρχε όντως ο προβληματισμός
«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
(ποιός θα καταφέρει να μετακινήσει τον λίθο....).
Οι Μυροφόρες λειτουργούν με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας,
δεν κινούνται από συναισθηματική παρόρμηση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της ψυχής τους γιατί ενώ δεν καταργούν τον λογισμό τους ωστόσο δεν τον αφήνουν και να τις ακινητοποιήσει.
Δυστυχώς στην ζωή μας συμβαίνει το αντίθετο.
Εμείς συνήθως περιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουμε.
Θέλουμε να είναι όλα έτοιμα, ασφαλή και τακτοποιημένα για να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η αγάπη όμως δεν κινείται εκ του ασφαλούς κινείται εκ της αληθινής πίστης(εμπιστοσύνης).
Ξέρεις παλιά όταν είχε καιρό να βρέξει κι υπέφερε απ’ την ανομβρία σύμπασα η κτίση έκαναν λιτανείες με τις Εικόνες και τα σεπτά Λείψανα των Αγίων κι ο κόσμος έπαιρνε μαζί του τις ομπρέλες απ’ όταν ξεκινούσαν ....

H πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος αλλά ο δικός μας δρόμος.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ''Πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’

Και μένει και εκεί στο τραπέζι,καθώς κόβει τον άρτο,ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

 Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι. 

 Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά: 

«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ. 

 Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα: 

 «Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία». 

Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

Ο Άγιος Αυγουστίνος μας μιλάει για την πίστη

«Αν πιστεύεις μόνο ό,τι σου αρέσει από τον Λόγο του Θεού, και απορρίπτεις ό,τι δεν σου αρέσει, δεν πιστεύεις στον Λόγο του Θεού, πιστεύεις στον εαυτό σου»

«Μην προσπαθείς να κατανοήσεις για να πιστέψεις. Πίστεψε για να κατανοήσεις»

«Πίστη είναι να πιστεύεις αυτό που δεν βλέπεις, η ανταμοιβή είναι να δεις αυτό που πιστεύεις»

Άγιος Αυγουστίνος

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό». Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας!(Κερκύρας Νεκτάριος)

Ολόκληρη η προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου Κερκύρας, Παξών, Διαποντίων Νήσων κ.κ. Νεκταρίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026, στην Μητρόπολη των Αθηνών.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Άξιότιμη κυρία Ὑπουργέ Παιδείας, Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ,
Ἐκπρόσωποι τῶν πολιτικῶν, στρατιωτικῶν καί ἄλλων ἀρχῶν τῆς πατρίδος μας,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί συμπρεσβύτεροι, Χριστοῦ διακονία,
Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε καὶ εὐλογημένε,

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό. Ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο. Πραγματικά πιστεύω τὸν Θεό σημαίνει ὅτι θεωρῶ βέβαιες καὶ ἀληθινές τίς ἐπαγγελίες πού μᾶς ἔδωσε. Πιστεύω στόν Θεό ὅμως σημαίνει ὅτι φρονῶ περί Αὐτοῦ ὀρθῶς. Πρέπει δέ νά τά ἔχουμε καί τά δύο, νά εἴμαστε ἀληθινοί καί στά δύο καί νὰ συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ὥστε καί νά μᾶς πιστεύουν ἐκεῖνοι πού βλέπουν ὀρθῶς καὶ πιστοί νά εἴμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ὁποῖο ἀπευθύνεται ἡ πίστη καὶ ἔτσι ὡς πιστοί νά δικαιωνόμαστε ἀπό Αὐτόν».

Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἐμπερικλείει τό νόημα τῆς σημερινῆς, μεγάλης γιά τήν πίστη μας ἡμέρας, τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Θυμόμαστε τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τό 843 μ.Χ., δίδοντας ὁριστικό τέρμα σέ μία μεγάλη περίοδο συγκρούσεων πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου στὴν κοινωνία τοῦ Βυζαντίου. Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τότε ἡ Ἐκκλησία δέν ἦταν ἐλεύθερη νὰ ἀκολουθήσει τήν ὀρθή πίστη, ἀλλά ἦταν ἀναγκασμένη, καὶ διά τῆς βίας, νὰ ἀκολουθεῖ ἐπισήμως τή γραμμή μιᾶς Πολιτείας ἐπηρεασμένης ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Μὲ ἐπικεφαλῆς ὅμως ἅγιες μορφές, μοναχούς πού γνώριζαν τί πίστευαν, ἀλλά καὶ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἔπαψε νὰ τιμᾶ τίς ἱερές εἰκόνες, ἡ Ἐκκλησία ἄντεξε καἰ παρέμεινε πιστή στίς παραδόσεις καί στίς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἀνάγκασε ἔτσι τήν Πολιτεία νά δεχθεῖ τήν πίστη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κι ἄς μήν τῆς ἦταν ἀρεστή. 

Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δέν δικαιολογεῖται σήμερα στόν κόσμο.

«Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δὲν δικαιολογεῖται σήμερα στὸν κόσμο.Λείπει ἡ καλή διάθεση, τὸ φιλότιμο.Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται μὲ καλή διάθεση γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό, θὰ Τὸν γνωρίσει· θὰ πάρει στροφή.
Καὶ ἂν δὲν βρεθεῖ οὔτε ἕνας θεολόγος, οὔτε ἕνας καλόγερος, καὶ δὲν ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἔχει καλή διάθεση, θὰ πάρει στροφή·ἢ ἀπὸ ἕνα φίδι, ἢ ἀπὸ ἕνα θηρίο, ἢ ἀπὸ μιὰ ἀστραπή, ἀπὸ ἕναν κατακλυσμό, ἢ ἀπὸ κάποιο ἄλλο γεγονός.Θὰ τὸν οἰκονομήσει ὁ Θεός".

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

....ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια....

Ντυθείτε καλά…

Όχι με ρούχα, αλλά με υπομονή.
Όχι με πανοπλία, αλλά με αγάπη.
Γιατί έξω φυσάει παγωμένη αδιαφορία και κρύα κοροϊδία που πληγώνει σιωπηλά.
Υπάρχει ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια.

Εσείς όμως να μένετε ζεστοί.
Να σκεπάζετε την ψυχή σας με πίστη,να τυλίγετε την καρδιά σας με ταπείνωση
και να κρατάτε αναμμένο το φως της καλοσύνης.

Ο κόσμος μπορεί να παγώνει,μα όποιος έχει τον Χριστό μέσα του
δεν φοβάται τον χειμώνα.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ (Κυριακή προ των Φώτων)

  Διανύουμε το μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών, των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων. Στην ουσία η μια εορτή είναι συνέχεια της άλλης. Και αρχικά εορταζόντουσαν σαν μία εορτή. Είναι οι δυο όψεις της μιας, μεγάλης και συγκλονιστικής θεοφάνειας. Φανερώνουν στον κόσμο το ανεπανάληπτο μυστήριο, που προϋπήρχε «κεκρυμμένον» απαρχής, «προ πάντων των αιώνων», στη βουλή του Θεού. Και συνοψίζεται στις λέξεις: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί».

  Στο μεταίχμιο των δύο εορτών βλέπουμε, στη μεν πρώτη νήπιο, στη δε δεύτερη πλήρη άνδρα τον Χριστό, «τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών». 

 Στην πρώτη ο αστήρ, οι άγγελοι, οι ποιμένες, οι μάγοι διασαλπίζουν τη Γέννηση, την είσοδο του Θεού στον κόσμο. 

 Στη δεύτερη ο Πρόδρομος προετοιμάζει τον δρόμο του Χριστού και τον βαπτίζει στον Ιορδάνη, ώστε η Αγία Τριάδα, με «φωνήν εξ ουρανού», να σφραγίσει επίσημα την πρώτη πανηγυρική της φανέρωση στον κόσμο. «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονε» (η΄ ωδή Φώτων). «Η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις». «Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη» (Κυριακή προ των Φώτων).

Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές.

Θέλετε να μάθετε και αυτό το πράγμα, τι σημαίνει δηλαδή η συμβουλή που διαβάστηκε σήμερα στο Ευαγγέλιο του Κυρίου, σ’ εκείνους που τους στέλνει μέσα στους λύκους. «Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστερές»(Μτ 10,16)
«Να γίνετε επιφυλακτικοί σαν τα φίδια και αγνοί σαν περιστέρια».

Το φίδι φυλάγει τον εαυτό του, αλλά και καταστρέφει τους άλλους διαθέτοντας συνάμα ορμή και δύναμη και για άμυνα και για καταστροφή, ενώ το περιστέρι είναι και άκακο και ούτε παίρνει μέτρα προφύλαξη.

Συμβουλεύει λοιπόν του μαθητές του ο Κύριος να μην προξενούν κακό σαν τα φίδια, ούτε όμως να μην φυλάγονται σαν τα περιστέρια, αλλά να συνδυάζουν με σύνεση την επιφυλακτικότητα με την ανεξικακία και να αντιστέκονται για τη διαφύλαξη και της ευσέβειας και της αρετής τους, και σ’ αυτούς που τους προσβάλλουν να φέρονται με τέτοια ανεξικακία, με αποτέλεσμα ακόμη και να προσεύχονται γι’ αυτούς.

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν θα δημιουργηθεί φάρμακο για να ζήσουν, εκείνοι που θανατώθηκαν από το νοητό φίδι.

Όπως ακριβώς, λοιπόν, οι νεαροί μαθητές των γιατρών παίρνουν τη σάρκα του φιδιού, την καθαρίζουν από το δηλητήριο, την ανακατεύουν με ορισμένες τροφές και με αυτήν την ίδια θεραπεύουν, όσους έχουν δαγκώσει τα φίδια, με τον ίδιο τρόπο και όποιος αναμείξει σε εποχή πειρασμών την επιφυλακτικότητα και τη φρονιμάδα του φιδιού με την αθωότητα του περιστεριού, δεν έκανε μόνο απρόσβλητο τον εαυτό του από τη φθορά του φιδιού, δηλαδή από την απάτη του διαβόλου, αλλά και όσους δαγκώνει το φίδι, δηλαδή τους πλανημένους, τους θεραπεύει, καταργώντας την κακία του φιδιού, που είναι η αμαρτία και η ασέβεια.

Απόσπασμα από την Ομιλία ΜΘ’, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, “Εις τον εν Αγίοις Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργόν και Μυροβλήτην Δημήτριον”, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο, “Άγιος Δημήτριος, Εγκωμιαστικοί Λόγοι επιφανών βυζαντινών λογίων”. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Πέτρος Βλαχάκος. Εκδόσεις Ζήτρος.

«Πάτερ, έλεγε κάποιος η Αγία Γραφή μας συνιστά να είμαστε «φρόνιμοι ως οι όφεις». Εξηγήστε μας την σημασία αυτής της φράσης.

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μεταξὺ τῶν χριστιανῶν συχνὰ γίνονται συζητήσεις γιὰ τὴν πίστη καὶ τὰ θαύματα. Ἔχουν καλὴ προαίρεση, χωρὶς ὡστόσο οἱ περισσότεροι νὰ διαθέτουν καὶ τὴν ἀναγκαία πνευματικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία προφυλάσσει ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς καὶ τὶς πλάνες. Γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς δημιουργοῦνται ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ πρόσωπα καὶ πράγματα.

Κυκλοφοροῦν φῆμες γιὰ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ λαϊκούς, ποὺ ἔχουν ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ εὐσέβειας. Χρειάζεται προσοχὴ ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας, γιατί δὲν τοὺς γνωρίζουμε εὔκολα κι ἂς τοὺς συναντοῦμε καθημερινά, καὶ φυσικὰ νὰ μὴ δεχόμαστε ὡς ὀρθὲς τὶς πρῶτες ἐντυπώσεις μας ἀπὸ τὶς δραστηριότητές τους. Χρειάζεται χρόνος, στενὴ ἐπικοινωνία καὶ ἀξιόπιστες μαρτυρίες ἄλλων, γιὰ νὰ τοὺς γνωρίσουμε. Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἡ πνευματικότητα στοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους εἶναι δυσεύρετη, γιατί καὶ στοὺς καλοπροαίρετους ἀκόμα ὑπάρχει τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ ἐμποδίζει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Ἐμπόδιο ἐπίσης εἶναι καὶ ἡ ὑποκρισία ποὺ ἐμφανίζει τὸν ἁμαρτωλὸ ὡς ἐνάρετο!

ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;(Κυριακή Ε΄Λουκᾶ).

   Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί η κατάληξη της θαυμάσιας παραβολής του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, με την οποία ο Χριστός συμπλήρωσε όσα δίδαξε νωρίτερα για την ορθή διαχείριση του πλούτου.Ο πλούσιος από τον Άδη παρακαλεί τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο στον κόσμο ξανά, για να αναγγείλει στους αδελφούς του να αλλάξουν ζωή, να ζήσουν στο εξής θεοφιλώς, για να μην καταντήσουν και αυτοί «εις τον τόπον της βασάνου». Ο Αβραάμ όμως απαντάει, ότι αν δεν ακούνε τον λόγο του Θεού που είναι ήδη καταγεγραμμένος στην Αγία Γραφή, δεν θα ακούσουν ούτε και κάποιον που θα αναστηθεί εκ νεκρών (Κυριακὴ Ε΄Λουκᾶ).

  Η απάντηση του Αβραάμ σοκάρει, αλλά δείχνει μια τραγική πραγματικότητα. Τη δυσκολία μας να δεχθούμε πράγματα, που δεν τα βλέπουμε φανερά και απτά. Και όσα αφορούν το επέκεινα, τη μετά θάνατον ζωή, τον Παράδεισο και την Κόλαση, ανήκουν σ’ αυτά που γίνονται δεκτά μόνο με την πίστη. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα δεχθούμε εύκολα. Χωρίς πίστη όμως δεν έρχεται μέσα μας πληροφορία και βεβαιότητα για πράγματα που δεν είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Μόνο ηπίστη κάνει χειροπιαστά στην ψυχή μας όσα δεν έγιναν ακόμα, αλλά τα περιμένουμε να γίνουν. Η πίστη είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»(Εβρ. 11, 1).

 Αλλά τί δυσκολεύει τόσο τον άνθρωπο να πιστεύει στα μέλλοντα; Η προσκόλλησή του στα παρόντα. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει». Ζώντας με το βλέμμα συνεχώς στραμμένο στο τώρα, ατονεί μέσα του η αναζήτηση των μελλόντων, της Βασιλείας του Θεού. Ψυχραίνει βαθμηδόν η αγάπη του για τον Θεό. Δυσκολεύεται η ψυχή του να σκέφτετα ιπνευματικά. Γίνεται όλο και νωθρότερος στο να ζει κατά τις εντολές του Θεού.

 Εξανεμίζει έτσι εντελώς αντί να δυναμώνει τη λιγοστή πίστη του, που ούτως ή άλλως βάλλεται πανταχόθεν συνεχώς, έσωθεν μεν από τις δικές του αμφιβολίες, έξωθεν δε από τον ασταμάτητο βομβαρδισμό αντιθέων κηρυγμάτων. Σβήνει συνεπώς κάθε του διάθεση για σοβαρή πνευματική εργασία, αγώνα κατά των παθών, προσευχή. Δεν βλέπει καν τον λόγο να κοπιάσει για κάτι τέτοιο, αφού απορρίπτει στην πράξη τελικά καθετί που δεν είναι του παρόντος.

Μας φαίνεται παράξενο; Και όμως…

Πέρασε, λέει, κάποτε ένας εργάτης απ’ το κελλί του αγίου Παϊσίου.

Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τόν Θεό πάντα μπροστά στά μάτια τους δέν θά λιποψυχοῦσαν, οὔτε καί θά σκορπίζονταν

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὸν Θεὸ πάντα μπροστὰ στὰ μάτια τους δὲν θὰ λιποψυχοῦσαν, οὔτε καὶ θὰ σκορπίζονταν.
Μερικοὶ ὅμως τὸν βλέπουν, ἄλλοι τὸν ἀναζητοῦν γιὰ νὰ τὸν δοῦν, ἐνῶ ἄλλοι εἶναι τυφλοὶ ἢ ἐμπαίζουν ἐκείνους ποὺ ψάχνουν γιὰ νὰ Τὸν δοῦν.

 Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι λιποψυχοῦν, διασκορπίζονται, γίνεται ὁ καθένας ὁδηγὸς στὸν ἑαυτό του κι ἀκολουθεῖ τὸ δικό του δρόμο».

πηγή

Γεώργιος Δροσίνης, Πίστη

Δεν έχεις πίστη, όταν τα στάχια σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα
κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα. […]

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ’ απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ’ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Βάζεις τον πρώτο νου της μέρας στον Χριστό;

Εκείνος ο σταυρός που κάνεις το πρωί πρίν ακόμη ο ήλιος ανατείλει, εκείνο το Πάτερ ημών, οι λίγες μισές μετάνοιες πρίν ξεκινήσεις τη μέρα, να ήξερες πόσο σωτήριες είναι! Βάζεις τον πρώτο νου της μέρας στον Χριστό, Του αφήνεις τα παιδιά σου, την κτίση ολόκληρη, Του αφήνεις τον εαυτό σου, το θέλημά σου! Επειδή τα βράδια πολλές φορές είμαστε το θέλημά μας, ξυπνάμε και νιώθουμε ανασφαλείς, μισοί, αδύναμοι! 

Να βάζουμε νέα αρχή κάθε μέρα, νέα διάθεση, νέα σχέδια και το σημαντικότερο... να μην σκεφτόμαστε καθόλου το αύριο! 

Τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε; Μία μόνο ημέρα! 

Έτσι να βγει ολόκληρη η ζωή μας και θα πάει περίπατο το άγχος, οι φοβίες, οι πολλές μέριμνες.

 Για να φθάσουμε στην αιωνιότητα περνάμε από μία ημέρα, ας είναι ολόκληρη η ζωή μας ένας αγώνας να γίνουμε καλύτεροι σήμερα, τώρα... και όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας να κοιτούν μόνο τη μέρα που ξημέρωσε ο Θεός! Όσα για εμάς φαίνονται αδύνατα για Εκείνον είναι δυνατά.

Παρασκευή Τ./Facebook