Βιώματα και εμπειρίες με τον Γέροντα Νεκταρίο Βιτάλη

 

Η τελευταία μάχη με τον διάβολο του Γέροντος Νείλου του Αγιοφαραγγίτου

Του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.

Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.

H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.
H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;
 - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...

- Τί σου κάνει Γέροντα;
- Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί... Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του...

- Πώς είναι Γέροντα;
- Σαν χοίρος με χονδρές - αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια... Αλλάζει όψεις...

Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη

Το 2026 είναι η χρόνια συμπλήρωσης των 50 χρόνων από την ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Παναγή (παπα- Μπασιά) 1976 και τα 40 χρόνια από την αγιοκατάταξή του, το 1986.
Θα αναρτήσω παλιά και νέα θέματα που αφορούν τόσο τον παπα- Μπασιά όσο και άλλες επετειακές ημερομηνίες για πρόσωπα και γεγονότα
Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη
Γεράσιμος Γαλανός
(Κείμενο από το βιβλίο μου για τον παπα- Μπασιά)

  Ο ιερεύς και μετέπειτα ανακηρυχθείς σε άγιος, Παναγής Μπασιάς, έχοντας την υπερφυσική όσο και απόλυτα βεβαιωμένη ιδιότητα να επικοινωνεί με τον ψυχικό κόσμο των άλλων ανθρώπων αλλά και προικισμένος με το θείο χάρισμα της διορατικότητας και της πρόρρησης, διέκρινε ότι ένα κορίτσι γνωστής σ’ αυτόν οικογένειας, που μόλις είχε γεννηθεί και για το οποίον η οικογένεια είχε ζητήσει την ευλογία του, ήταν αδελφή ψυχή, με τον ίδιο, όπως εκείνος, σπάνιο χάρισμα. Αν και υπέργηρος και με κλονισμένη την υγεία, εζήτησε να το βαπτίσει ο ίδιος, όπως έκανε για πολλά νεογέννητα ευσεβών και ενάρετων οικογενειών, χωρίς να έχουν αυτήν την ιδιότητα. Το κοριτσάκι εκείνο ήταν η πρώτη κόρη του διακεκριμένου τότε Ληξουριώτη, Αθανασίου Σπετσιέρη, πού απόκτησε και άλλα παιδιά : τον Νικόλα, τον Σπύρο και την Ελπίδα, (μετέπειτα σύζ. Νικόλα Κομηνάτου, εμπόρου). Έγινε λοιπόν η βάπτιση της μικρής κι ο γέροντας ιερωμένος της έδωσε το όνομα Αλεξάνδρα.

 Όμως, τόσο η έμφυτη ψυχοσύνθεση του κοριτσιού όσο και ο νονος της, επέδρασαν καταλυτικά στη ''μοίρα'' και τη ζωή της Αλεξάνδρας. Σ’ όλη της τη ζωή έμεινε κλεισμένη στο πατρικό της σπίτι, απέναντι ακριβώς και προς τα δυτικά της τότε εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, αμέτοχη του κόσμου και αφοσιωμένη ολοκληρωτικά στα θεία και στη μνήμη του νονού της, σαν πραγματική και γνήσια μοναχή. (Ετυμολογικά, το όνομα που της έδωσε ο παπα-Μπασιάς ίσως γι’ αυτόν να μην ήταν άσχετο με τη διαίσθησή του ότι αυτή θα απαρνιόταν τον κόσμο και θα γινόταν νύμφη μόνο του Χριστού)!

 Η Αλεξάνδρα Σπετσιέρη διατήρησε και αυτή, σε ένα βαθμό, το χάρισμα να διεισδύει στη σκέψη των ανθρώπων γύρω της, να διαισθάνεται κατά έναν τρόπο πολλά από τα γεγονότα, που είχαν σχέση με την οικογένεια και τους συγγενείς της και τα οποία έμελλε να συμβούν στο προσεχές ή το απώτερο αλλά ανύποπτο κάθε φορά μέλλον.

"Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα" και την πατρίδα θα συμπληρωνα...

Αν θέλετε να μάθετε ποιοι στην κυριολεξία φυλάνε Θερμοπύλες και ποιοι είναι άξιοι να φυλάνε Θερμοπύλες, παρακαλώ δείτε στη φωτογραφία τους δύο μακαριστούς Ιεροσολυμίτες πατέρες που αποδήμησαν πρόσφατα στην αιώνια ζωή: τον πατέρα Ιουστίνο από το Φρέαρ της Σαμαρείτιδος και τον πατέρα Χρυσόστομο από τον Άγιο Γεράσειμο τον Ιορδανίτη.

Είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά τον πατέρα Ιουστίνο γιατί ήταν φίλος με τον Σιναΐτη μακαριστό πατέρα Ααρών που και αυτός φύλαγε Θερμοπύλες και ήταν άξιος γι' αυτή την αποστολή. 

Ποιοι τους γνωρίζουν αυτούς τους τρεις πατέρες και ποιοι τιμούν το παράδειγμά τους; Ολόκληρη τη ζωή τους την αφιέρωσαν στην Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Αν τους δείτε στη φωτογραφία, έτσι απλούς και ταπεινούς, δεν σου "γεμίζουν" το μάτι. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι ήταν ικανοί να τα βάλουν με ολόκληρους στρατούς και να τους νικήσουν. Μόνοι τους μπορούσαν να καταφέρουν ό,τι δεν κατόρθωσαν να καταφέρουν ολόκληρα στρατιωτικά επιτελεία.

 Ο πατήρ Ιουστίνος είχε γλιτώσει από 17 απόπειρες δολοφονίας.

''Σκάσε εσύ..''.Η ευλογία της παιδικότητας

Στον πατέρα Πατάπιο ισχύει απολύτως το Ευαγγελικό χωρίο που λεει ῞᾽Εάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Ουρανῶν».

Τον πρωτογνωρισα πριν 35 περίπου χρόνια ὂταν "οδηγώντας από Θεσσαλονίκη προς Αλεξανδρούπολη σταματησαμε μαζί με την οἰκογενεια μου για Ἐκκλησιασμό στον Περιστερώνα . Παρουσίαζε τον διαδοχο του στην ενορία και έλεγε στον κόσμο διάφορα κολακευτικά γιαυτόν .Κάποια στιγμή , ο νέος ἱερέας προβαλε το προσωπο του ἀπό την Ωραία Πύλη και εἶπε Ὕπερβολές πάτερ!!
῞Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Παταπίου ἦταν κεραυνοβόλα «Σκασμός εσύ!»

Ὀλοι μας , περιλαμβανομένου φυσικά και του νεοφερμένου ἱερέα ,ξεσπάσαμε σε ἓνα αξέχαστο ἱλαρότατο γέλιο αγάπης και χαρᾶς. Το «σκασμός εσύ», που ήταν η απάντηση του π..Παταπίου ,στην αμφισβήτηση των επαίνων από τον νεοφερμένον τους ενθουσίασε όλους και ένα μειδίαμα χαράς επλανατο στην Εκκλησία μέχρι το μοίρασμα του αντίδωρου

Πέρασαν χρόνια και ξανασυναντήθηκα μαζί του ῞ὃλως τυχαίως ῞ στην ἀκολουθια τοῦ Ευχελαίου , στο σπίτι ενός φίλου. Με θυμηθηκε και εκεἶνος και από τοτε ἒχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι ..

Έφυγε ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων

Πριν μερικές ώρες μάθαμε για την αναχώρηση για την Άνω Ιερουσαλήμ του πατρός Ιουστίνου .
Θλίψη και γιά τον αείμνηστο Γέροντά μας που έδωσε τη ψυχή του ολόκληρη στην υπηρεσία του Θεού .
Αναμνήσεις πολλές από την αβραμιαία φιλοξενία του και την αγάπη που έδινε στους προσκυνητές και στους πονεμένους Άραβες που κάθε μέρα του ζητούσαν κάτι να φάνε .

Ερχόταν στην Αθήνα και χτυπούσε πόρτες για να μαζέψει πετραδάκι - πετραδάκι , δραχμή - δραχμή από τους πιστούς ανθρώπους για να φτιάξει το σπίτι της Αγίας Φωτεινής όταν δεν υπήρχε ούτε τούβλο .
Γεμάτο το σώμα του από τις μαχαιριές ,αλλά του έδιναν δύναμη οι Άγιοι που τους έβλεπε τις νύχτες να του έλεγαν,είμαστε δίπλα σου και σε προστατεύουμε,μή φοβάσαι !

Κουβαλούσε τσουβάλια με αλεύρι τόνους απο τη Κύπρο και τάιζε τους Μουσουλμάνους της περιοχής με τον πόλεμο, το έμαθε ο Αραφάτ και του έδωσε την άδεια για να χτίσει τον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής .
Ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων που θα αποτελούν ένα θεμελιώδες κομμάτι της Ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης, που εκτείνεται από την εποχή των πρώτων αναχωρητών της ερήμου της Ιουδαίας μέχρι και τους σύγχρονους πνευματικούς ακρίτες της.

"Πατέρας Γρηγόριος.Ο τελευταίος ερημίτης της μονής Στροφάδων"

Από το 1976 ως το 2014 έζησε μαζί με το Θεό στις Στροφάδες νήσους καταμεσής του Ιονίου πελάγους υπηρετώντας τη Μονή που χτίστηκε τον 13ο αι. Εβλεπε μόνο τον ορίζοντα....

Η ζωή του όλη, ένα μυθιστόρημα ο πατέρας Γρηγόρης, ο τελευταίος ΄Ελληνας ιερέας μοναχός - ασκητής που έζησε 38 ολόκληρα χρόνια της ζωής του στην ιερά μονή των Στροφάδων ουσιαστικά ολομόναχος. Ο λόγος για το ιστορικό καστρομονάστηρο που ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τον Θόδωρο Α' Λάσκαρη στο μεγαλύτερο από τα δυο μικρά νησιά των Στροφάδων που βρίσκονται καταμεσής του Ιονίου πελάγους σε απόσταση 27 νμ νότια από το ακρωτήρι Γερακας της Ζακύνθου. Μοναδικός τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα νησιά είναι με ιδιωτικό σκάφος.

Γεννήθηκε στον Αγαλά, ένα ορεινό χωριό της Ζακύνθου. Χειροτονήθηκε ιερέας
και για πρώτη φορά επισκέφθηκε τις Στροφάδες νήσους και την ιερά μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου παραμένοντας εκεί έξι μήνες. Το 1976 αποφάσισε να μείνει εκεί και να υπηρετήσει στο μοναστήρι - οχυρό όπου μόνασε κι ετάφη ο Αγιος Διονύσιος, πολιούχος της Ζακύνθου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου, είναι δηλαδή ένα οχυρό μοναστήρι. Το καθολικό της μονής, δηλαδή ο κεντρικός ναός, βρίσκεται μέσα στον πύργο της μονής, πράγμα μοναδικό τουλάχιστον σε ορθόδοξο μοναστήρι.

''Κρατάς στά χέρια σου τήν Αρχόντισσα τών Κυθήρων καί όλης τής Ελλάδας ,τήν Κυρία Θεοτόκο''.

Τό είχε καλά τυλιγμένο τό δώρο της,ή μητέρα μου Ειρήνη.
Μού τό έφερνε ώς δώρο στό Μεγάλο Μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου γιά τήν χειροτονία μου.
Ήταν μία εικόνα. Μία θαυματουργή εικόνα. Τής Παναγιάς μας τών Κυθήρων,
τής Παναγίας τής Μυρτιδιώτισσας.

Στό δρόμο είδε τόν Ασκητή τής Πάτμου, τόν Γέροντα Νικόδημο, τόν οποίον ή μητέρα μου ευλαβούνταν πολύ, πού ασκήτευε στό Λιβάδι τών Καλογήρων.

Ό Ασκητής τής Πάτμου μας, Νικόδημος ασκήτευε πολλά χρόνια. Ήξερε τό Ψαλτήρι απ’έξω, τό Ευαγγέλιο καί πολλούς από τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης, έχτιζε τοίχους, έφτιαχνε πηγάδια. Ήταν πολύ δυνατός καί σκληραγωγημένος. Στό λιβάδι τών Καλογήρων δέν είχε ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε σόμπα.Πολλά χρόνια οί γιατροί τού διέγνωσαν καρκίνο καί τού έδιναν ζωή μόνο 5 χρόνια, καί ό άνθρωπος τού Θεού έζησε 20.
Τότε ό Γέρων Νικόδημος τής λέει :

4 μαρτυρίες για τον αρχιμ.Χρυσόστομο(ηγούμενο του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς)

Γνώρισα πολλούς ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ισως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση .

Έφτασε πριν πολλά χρόνια στο ερειπωμένο μοναστήρι στην έρημο όταν ακόμη αντί για πόρτες είχε κουρελούδες, όταν δεν είχε νερό, όταν δεν ήθελε κανείς να πάει εκεί , όταν οι στρατιώτες περνούσαν για τον πόλεμο της Ιορδανίας έξω από το μοναστήρι του αφού οι μάχες μαίνονταν , όταν τον χτυπούσαν οι ντόπιοι στρατιώτες γιατί νόμιζαν ότι έκρυβε εξτρεμιστές , όταν κουφάθηκε από το ξύλο όταν έβγαινε ξυπόλυτος στους αμμόλοφους και ζητιάνευε στους τουρίστες για να αναστηλώσει το μοναστήρι …. όταν …όταν ….

Κι έκανε το μοναστήρι μια όαση μέσα στην έρημο , με την αγάπη του , την επιμονή του και την αυτοθυσία του . Τον θαύμαζα, όπως έχω θαυμάσει και μερικούς ακόμη εκεί στην Αγία Γη, γιατί δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί, να παλαίψει για τα δικαιώματα των προσκυνημάτων , για τη γη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων . Τάισε κόσμο και κοσμάκη , έζησε τα ορφανά της περιοχής γιατί τους έδωσε δουλειά , γηροκόμησε όλους τους ηλικιωμένους και διωγμένους μοναχούς , τους φρόντισε μέχρι και που βγήκε η ψυχή τους, τους έθαψε εκεί στο μοναστήρι για να τους ανάβει το καντήλι τους .

Τα έλεγε έξω από τα δόντια και στον κόσμο και στον ίδιο τον Θεό στην προσευχή του.
Απαιτούσε και ο Θεός του τα έδινε γιατί ήταν στρατιώτης του δικαίου .
Σήμερα έφυγε από τη γη και ταξιδεύει για εκεί που ανήκει κι εύχομαι η ευχή του να σκεπάζει το μοναστήρι του που το άφησε πίσω με μια βαριά ιστορία .
Στις φωτογραφίες είμαστε κατά την διάρκεια ντοκιμαντέρ στην έρημο της Ιεριχούς.
Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα!
Καλό ταξίδι ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι πατέρα των φτωχών , καλό ταξίδι γέροντα στην αιώνια ζωή. Ξέρω πόσο ήθελες να βρεθείς στους κήπους της Άνω Ιερουσαλήμ !
Στο πρώτο σχόλιο ένα παλιό ντοκιμαντέρ που τα λέει όλα.
Και προσθέτω : σε αυτό το ντοκιμαντέρ είχα παρακαλέσει τον καλό μου φίλο, Κώστα Χαρδαβελλα να διαβάσει το σπηκάζ και το έκανε με μεγάλη χαρά γιατί συνδεόταν με τον Γέροντα, από την εποχή των ρεπόρτερ στην οποία εκπομπή είχε γίνει γνωστό το μοναστήρι του. Ο Γέροντας είχε χαρεί πολύ αλλά εκείνη την περίοδο ο Κώστας διαγνώστηκε με καρκίνο. Τότε ο Γέροντας έφερε από την Ιερουσαλήμ το Τίμιο Ξύλο στο γραφείο του στην Αθήνα και τον σταύρωσε και μάλιστα απαίτησε από το Θεό να του δώσει μερικά χρόνια ζωής ακόμη. Θυμάμαι είχαν κλειστεί σε ένα γραφείο και άκουγα τον Γέροντα φωναχτά να προσεύχεται με το τίμιο ξύλο πάνω στον Κώστα!
Ο Κώστας τα κατάφερε για αρκετά χρόνια ακόμη ώσπου έφυγε πριν από περίπου ένα χρόνο ;;;και ο Γέροντας έφυγε σήμερα .
Ελπίζω να ανταμώσουν εκεί πάνω !!!!
Είχαν μια συγκλονιστική σχέση από τα ωραία εκείνα χρόνια που οι εποχές όντως γεννούσαν ήρωες.
Maria Giachnaki

Στην καρδιά της ερήμου, δίπλα στον Ιορδανη ποταμό όπου ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάφτισε τον Ιησού, υψώνονται τα επιβλητικά τείχη του ιστορικού μοναστηριού του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτη.

Θαυμαστά γεγονότα από τον βίο της Λαμπρινής Βέτσιου,της ασκήτριας της Άρτας

Τις παλιές εποχές οι άνθρωποι στα χωριά ήταν απλοί, αγράμματοι αλλά με άδολες καθαρές ψυχές. Σιγά - σιγά όμως η διαφθορά και η πνευματική σήψη έφτασαν παντού.
Οι ψυχές απομακρύνθηκαν, ο φθόνος, η κακεντρέχεια, η αδιαλλαξία γέμισαν τις καρδιές και η κυρίαρχη στάση ζωής προσδιορίστηκε από τον ατομικισμό και την σύγχυση.
Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα αγνές ψυχές, κοντά στον Θεό και οι προσευχές τους κρατούν τον κόσμο…

Όταν η μικρή Λαμπρινή ήταν 5,5 ετών, δεν είχε κλείσει τα 6 της χρόνια, εκκλησιαζόταν αδιαλείπτως στον Ιερό Ναό του χωριού Αγία Παρασκευή Άρτας και ο Ιερέας είχε προσέξει τα ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα του μικρού κοριτσιού. Επειδή η ευλαβεστάτη μητέρα της Λαμπρινής, Θεοδώρα Δρίβα κατασκεύαζε κεριά από καθαρό κερί στο σπίτι, από τα μελίσσια τους, συνήθιζε να πηγαίνει δέσμες από αυτά στο Ναό, οπότε δεν αγόραζε κερί, χρησιμοποιούσε τα δικά της. Το γεγονός αυτό γινόταν αιτία ανησυχίας για την μικρή Λαμπρινή.

–Μητερούλα, της έλεγε, όταν πάς κάπου, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο χώρο, δεν πληρώνεις εισιτήριο; Εδώ στην Οικία του Θεού, στο παλάτι Του, πώς μπαίνεις με αυτό τον τρόπο; Πρέπει να αφήνουμε χρήματα και να παίρνουμε κερί, όπως επιτάσσει η Εκκλησία, αυτό το τυπικό έχει οριστεί για το Ναό…

 Σιωπηλή μα ευγνώμων η κυρία Θεοδώρα, αντιλαμβανόταν με τις επίσης πνευματικές της δυνάμεις πως το παιδί της ηύξανε εν Πνεύματι Αγίω… 

Μία από αυτές τις Κυριακές, ο Ιερέας περίμενε την Λαμπρινή να κοινωνήσει, μα εκείνη αργούσε. Την πήρε κατά μόνας και προσπάθησε να την «ανακρίνει»…
Τι έχεις Λαμπρούλα μου; Τι σου συμβαίνει; ρωτούσε επανειλημμένα. Κάτω από την πίεση το παιδί του απάντησε: 

Σε είδα Παππούλη, σε είδα μέσα στο Φως. Σε σκέπασε ολόκληρο. Ολόκληρος Ήλιος ήταν. Είδα μικρά πανέμορφα παιδάκια να πετούν κυκλικά γύρω σου. Ήταν πολύ ωραία… Εσύ όμως, δεν τα έκανες όλα καλά! Δεν τα έκανες καλά! Πήρες το φωτεινό μωράκι και το μάτωσες! Το έκοψες και το πίεζες με τα χέρια σου και έτρεχε αίμα! Δεν τα έκανες καλά, Παππούλη! Γιατί το έκανες αυτό;;

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μιὰ ἁγιασμένη μάνα, τή Μαρία.

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μιὰ ἁγιασμένη μάνα, τή Μαρία. Εκείνη ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴν πίστη. Ἀπὸ τὸ στόμα της ἄκουγε τὰ βράδια -ἀντὶ γιὰ παραμύθια- βίους ἁγίων. Μαζί της πήγαινε στὸν Ἅγιο Δημήτρη, τὴ μεγαλόπρεπη έκκλησία τοῦ χωριοῦ του Ρεϊζ-Δερέ, ποὺ ἦταν κοντὰ στὰ Ἀλάτσατα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, γιὰ νὰ ἀνάψουν τὰ καντήλια καὶ νὰ προσευχηθοῦν.

Ἔτσι κι ἐκείνη τή φορά. Κίνησαν 4-5 ὧρες δρόμο γιὰ νὰ πάνε, ὁ μικρός Γιάννης, ὅπως ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα, ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεῖες του σ’ ἕνα μοναστήρι. Στὸν δρόμο τοῦ γυρισμοῦ ὁ ἑπτάχρονος Γιάννης ἔτρεχε μὲ ένθουσιασμό. Σὰν ἔφτασαν στὸ χωριό τὸν εἶδε μιὰ γειτόνισσα καὶ τοῦ φώναξε: 

«Δεν κουράστηκες ἀπὸ τὸ τρέξιμο;».

 «Όχι, καθόλου» τη διαβεβαίωσε ἐκεῖνος.

Τὴν ἄλλη μέρα, ὅμως, ὁ Γιάννης δὲν μποροῦσε νὰ περπατήσει ἀπὸ τοὺς πόνους. Τὰ πέλματά του εἶχαν γεμίσει μπλαβά σημάδια καὶ ἦταν πρησμένα. Ὁ δάσκαλος, ποὺ ἀντιλήφθηκε πώς τὸ παιδὶ εἶχε πρόβλημα, ἀνέθεσε σε δύο μεγαλύτερα παιδιὰ νὰ τὸν πάρουν ἀγκαλιὰ καὶ νὰ τὸν πᾶνε στο σπίτι του. Ένας ξάδελφός του ἔφυγε μὲ βιάση στο διπλανό χωριό γιὰ νὰ φέρει ἕναν γιατρό.
«Δὲν εἶναι τίποτα, θὰ γειάνει (1) !» διαβεβαίωσε τη μάνα ὁ γιατρός. «Μόνο γιὰ νὰ τὸν κάμω καλά, θέλω τόσα μέτρα ύφασμα ποὺ ὑφαίνεις καὶ τόσα κιλά φασόλες ἀπὸ τὸν μπαχτσέ σας».
«Νά ‘σαι καλά, γιατρέ μου!» ἀποκρίθηκε ή μάνα. «Ἄμε (2), γιατὶ ἂν δὲν τὸν γειάνεις, ἐγὼ θὰ σὲ βλέπω καὶ θὰ ἀγανακτῶ». Καὶ τὸν ἔδιωξε!
Τί νὰ κάνει καὶ ὁ γιατρός, μπρὸς στὴν ἀφοπλιστική εἰλικρίνεια τῆς μάνας, δὲν εἶπε κουβέντα. Τὰ μάζεψε κι ἔφυγε.
«Γυναίκα, ἐλωλάθηκες (3);» εἶπε μὲ ἀπορία ὁ Νικολής, ὁ ἄντρας της. «Εγώ πῶς θὰ φύγω μὲ τὴν ἔγνοια τοῦ παιδιοῦ;». 

Τὴν ἄλλη μέρα εἶχε κανονίσει νὰ φύγει μαζί μὲ ἄλλους συγχωριανούς του μὲ τὸ σφουγγαράδικο, γιὰ νὰ μαζέψει τοὺς θησαυρούς τῆς θάλασσας.
«Μὴν ἔχεις ἔγνοια. Κι ἅμα γυρίσεις, τὸ παιδί μας θά ‘ναι καλά» τοῦ εἶπε μὲ περισσή σιγουριά ή μάνα.

Κάλεσε εὐθὺς ὅλη τὴν οἰκογένεια. «Ο Γιαννακός μας εἶναι ἄρρωστος» τοὺς εἶπε. «Θὰ νηστέψουμε σαράντα μέρες. Τὸ παιδὶ θὰ πάει νὰ μείνει στὸν Ἁϊ-Δημήτρη». Κανείς τους δὲν τῆς ἔφερε ἀντίρρηση.

O Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος της Σπιναλόγκας

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

Μέρος της " κουβέντας"που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικο ασθενή(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κρητικές εικόνες" το 1984).

  "Ήμουνα λεπρός.Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια.Η κατάστασή μας ήταν φρικτή.Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.
Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.
Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.
Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!
Και δεν έφταναν αυτά.Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους.Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

  Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.
Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.
Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.Συντροφιά με τη μοίρα μας!
Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.
Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

  Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω.
Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά.Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα.
Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά.
Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα.
Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε.
Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε.
Ερχόταν και άλλες φορές.
Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του.
Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του.
Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:

  Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη.
Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει.
Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας.Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα.Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε.Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει.Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία.
Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.
Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία!

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΑ

Ανάγνωση από την ομότιτλη πρώτη έκδοση της Ι.Μ. Χοζεβά που βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας. Οπτικοποιημένο ηχητικό υλικό με το πρώτο επεισόδιο από τις "Μορφές του Χοζεβά". Μικρά συναξάρια των σύγχρονων πατέρων που έζησαν εκεί ασκητικά, θυσιαστικά, μαρτυρικά... Τα κείμενα είναι του Ηγουμένου της Ι.Μονής Αρχιμ. Κωνσταντίνου. Στην ανάγνωση ο Λυκούργος Μαρκούδης. Η μουσική που συνοδεύει την ανάγνωση είναι του Στέφανου Δορμπαράκη.

Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΕΡΊΝΑ. Θαυμαστή διήγηση από την Ι. Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας

Πρίν μερικές δεκαετίες, καί πρό τοῦ 1940, σ’ ἕνα χωριουδάκι τῆς Ἠλείας, ζοῦσε μιά χαριτωμένη ἀπ’ τόν Θεό ψυχή, ἡ κυρία Κατερίνα.Δέν ἤξερε καθόλου γράμματα.
Ὅμως ἦταν ἕνας πολύ φωτισμένος ἄνθρωπος, μέ ἀκλόνητη καί ζωντανή πίστι, σάν κι ἐκείνη πού εἶχαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί πού ἔπεφταν καί στή φωτιά γιά τόν Χριστό, προκειμένου νά μήν Τόν ἀρνηθοῦν.
Καί ἔτσι ἐκπληρώθηκαν τά λόγια τοῦ Κυρίου στη ζωή τῆς εὐλογημένης αὐτῆς ψυχῆς:
«Πάντα ὅσα ἐάν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Διότι ὄντως ἦταν ἄνθρωπος τῆς πολλῆς προσευχῆς.

Ὅταν μερικές φορές τόν Ἰούλιο μῆνα χάλαγε ο καιρός και σκοτείνιαζε ὁ οὐρανός ἀπό τά σύννεφα καί προμηνυόταν βροχή, ἐπειδή οἱ θημωνιές μέ τά στάχυα παρέμεναν στ’ ἀλώνια κι ἄν ἔβρεχε ὁπωσδήποτε θά καταστρεφόταν η σοδειά,
οἱ χωρικοί ἔτρεχαν στήν κυρία Κατερίνα καί τῆς ζητοῦσαν νά προσευχηθῆ νά μή βρέξη!
Κι ἐκείνη, πήγαινε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, προσευχόταν, καί τά σύννεφα ἔφευγαν!(Αὐτό μᾶς θυμίζει τόν προφήτη Ηλία.)

Ὅταν ἀρρώσταινε κανείς, πάλι κατέφευγαν στήν Κατερίνα νά προσευχηθῆ,
κι ἄν ὑπῆρχε κάποιο τραῦμα, κάποιος δυνατός πόνος σέ κάποιο σημεῖο τοῦ σώματος, βουτοῦσε τά δάχτυλά της στήν κανδήλα καί τό ἄλειφε σταυροειδῶς μέ λάδι.
Καί, ἀνάλογα μέ τήν πίστι πού εἶχαν καί οἱ ἀσθενεῖς, ἀνταποκρινόταν καί ὁ Θεός μέ θαῦμα!

Μαρτυρίες ἀπό Ζακυνθινοὺς για τον Οσιο Διονύσιο τον Γιατρά(+1780 )

Ὁ πλάνητας ἀσκητὴς μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα
Ὡς θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διηγηθῶ ὀλίγο ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ζωὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρα, τοῦ «ἐν Ζακύνθῳ», καταγομένου ἀπὸ τὸ χωρίον Ἅγιος Κήρυκος. Οὗτος ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ὑπέβαλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες ἀσκήσεως καὶ ἀπέκτησε ταπείνωση. Ζοῦσε καὶ ἀγωνιζόταν πρὸς δόξαν τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ μας. Ἔκρινε καλῶς νὰ πτωχεύσει ἀπὸ τὴν πατρική του περιουσία καὶ νὰ θεραπεύει τὸ Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πτωχούς. Γύριζε τὰ γύρω χωριὰ καὶ ζητιάνευε καὶ αὐτὰ ποὺ μάζευε τὰ μοίραζε στοὺς πτωχούς. Δὲν εἶχε οὔτε δωμάτιο οὔτε καλύβη νὰ μένει καὶ μόνον στοὺς σταύλους τῶν ζώων, στοὺς ἀχυρῶνες εὕρισκε ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἀνταμείψει τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρᾶ τοῦ χάρισε προορατικὸ χάρισμα. 

 Κάποτε πήγαινε στὴν πόλη ὁ παπποῦς τοῦ μακαρίτη τοῦ πατέρα μου, Διονύσιος ὀνομαζόμενος καὶ αὐτός, καὶ βρῆκε στὴν πορεία του κλειδιά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τῶν παλαιῶν καπνισέων. Ὅταν γύρισε ὁ πάππος ὁ μακαρίτης ἀπὸ τὴ χώρα τὸν συνάντησε ὁ Ἅγιος καὶ τοῦ λέγει: 

-Διονύσιε, τὰ κλειδιὰ ποὺ βρῆκες εἶναι τῶν καπνισέων καὶ νὰ τὰ δώσεις, διότι γίνεται μεγάλη φασαρία στὸ σπίτι.

 Ἄλλοτε, ἀφοῦ νήστευε, πῆγε στὸ μπακάλικο καὶ ἀγόρασε σαρδέλλες νὰ δώσει σὲ πτωχὲς οἰκογένειες. Τὸν κατέκριναν ὅμως κάποιοι ὅτι ἀγόρασε τρόφιμα ὄχι νηστίσιμα καὶ ἔκανε πὼς νήστευε. Μόλις ἔφυγε αὐτοὶ πέθαναν ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο. Ἄλλη φορά, ἀφοῦ γύριζε τὰ χωριά, δὲν θυμᾶμαι καλά, μιὰ γυναίκα κακομεταχειρίστηκε τὸ ψωμὶ ποὺ τῆς εἶχε δώσει καὶ τῆς εἶπε:
-Θὰ τὸ στερηθῆς! Καὶ τὸ στερήθηκε.

Κάποια ἄλλη φορὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ ἔβρεχε καὶ τὸν ἔβλεπαν οἱ χωριανοὶ καὶ ἔλεγαν:
-Ὁ καημένος ὁ Διονύσιος βρέχεται!
Ὅταν αὐτὸς ζύγωσε κοντά τους οὔτε σταγόνα δὲν εἶχε βλάψει τὰ κουρελιασμένα ροῦχα του.

Ἕνα ἀνδρόγυνο πάλι εἶπε ὅτι ὀνειρεύτηκε ὅτι ἔμελλε νὰ ἐκταφεῖ τὸ σῶμα του. Ἐπιχείρησαν οἱ κληρικοὶ νὰ τὸν ἐκθάψουν καὶ ὁ κόσμος τόσος πολὺς μαζεύτηκε, ποὺ μέχρι καὶ στὰ ἐλαιόδενδρα ἀνέβησαν.

Μητροδώρα Θεοδωρίτση, Μοναχή τῆς Τήνου.
Γιατί δὲν μοῦ ἄναψες το καντήλι;
Νὰ ἀνάβετε τὸ καντηλάκι στὸ καλογεράκι Ἅγιο Διονύσιο ποὺ εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Βαρβάρα ἐνταφιασμένος. Ὅταν ἔγιναν οἱ σεισμοὶ δὲν πήγαινα νὰ τοῦ ἀνάψω τὸ καντηλάκι διότι φοβόμουν μήπως πέσει τὸ Ἱερὸ τοῦ Ναοῦ ἐπάνω μου. Τὸ γλυκοχάραμα βλέπω ἕνα καλογεράκι ἐπάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι μου καὶ μοῦ λέει:
– Γιατί δὲν ἦλθες νὰ μοῦ ἀνάψης τὸ καντήλι μου; Φοβήθηκα καὶ πῆγα ἀμέσως νὰ διορθώσω τὴν ἀπὸ φόβο ἀμέλειά μου.

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».

Στίς 22-6-1999, έφυγε γιά τούς ουρανούς ο μακαριστός και ηγιασμένος Γέροντας Παύλος Νικηταράς .
Το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός στην Αθήνα ,στον έκτο όροφο
που είχε γίνει τόπος γενικού προσκυνήματος,υπήρξε πύλη μετάβασης Του στα ουράνια σκηνώματα, κοντά στον άγιο Αμφιλόχιο που δεν άφησε στιγμή .
Στο πλευρό του ,το διάστημα εκείνο, ήταν τα πνευματικά του παιδιά αλλά και ο γέροντας Αντύπας Νικηταράς κατά σάρκα ανιψιός του .
Αφορμή λοιπόν το ετήσιο μνημόσυνο του αγιασμένου Γέροντα Παύλου Νικηταρά .
Ας θυμηθούμε ένα κείμενο που έγραψε ο γέροντας Αντίπας Antipas Nikitaras για την μεγάλη αυτή μορφή της ορθοδοξίας μας.

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».
Τὸν Γέροντα Παῦλο,μας λέει ὁ Γέροντας Ἀντίπας, μποροῦμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε πρωτογιὸ ἢ καὶ πρωτόκλητο τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.
Ὁ Γέροντας Παῦλος καταγόταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ 1821 Νικηταρᾶ (Νικήτα Σταματελόπουλου). Καὶ ὁ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας, ἀδελφὸς τοῦ Νικηταρᾶ, ἦταν πρόγονος τοῦ Γέροντος.
Αὐτὴ τὴν παράδοση, τὴν ποτισμένη ἀπὸ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα, τὴν κράτησε καὶ ὁ Γέροντας . Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.
Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία γνώρισε καὶ ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου. Ὑποτάχθηκε σ’ αὐτὸν καὶ ἔμεινε στὴν καθοδήγησή του μέχρι ποὺ ὁ Ἅγος Ἀμφιλόχιος ἐκοιμήθη.

Μακαριστός π. Βασίλειος Πραβήτας.

Ο μακαριστός π. Βασίλειος Πραβήτας από την Αρναία, με τον Άγιο Παΐσιο, στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου - Μεταμόρφωσης[πηγή]

Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος γεννήθηκε στίς 14 Ἰανουαρίου 1933 στήν Ἀρναία Χαλκιδικῆς ἀπό τόν Ἀναστάσιο Πραβήτα καί τήν Ἐλευθερία. Δυστυχῶς, ὅταν ἦταν δύο ἐτῶν ἔχασε τήν μαννούλα του καί ἔμεινε ὀρφανός.

Σέ κεῖνα τά δύσκολα χρόνια τοῦ ’40, ἡ μητρυιά του ἦταν φυσικό νά δείχνη ἐνδιαφέρον γιά τά δικά της παιδιά κι αὐτόν νά τόν περιφρονῆ. Ὁ ἴδιος σέ ὅλη του τήν ζωή ποτέ δέν ἄφησε νά φανῆ ἡ παραμικρή πικρία, τήν ἀποκαλοῦσε «μητέρα» καί τήν φρόντιζε πάντα μέ περισσή φροντίδα καί σεβασμό σάν πραγματική του μητέρα, τόσο πού τά παιδιά του δέν κατάλαβαν ὅτι ἦταν μητρυιά του. Τόν ἴδιο σεβασμό καί ἀγάπη ἔδειχνε καί στούς γονεῖς τῆς πρεσβυτέρας, ἀλλά καί σέ κάθε συνάνθρωπό του πού τόν πλησίαζε.

Ἀπό μικρός ἀγαποῦσε τήν Ἐκκλησία καί συμμετεῖχε στά κατηχητικά. Τοῦ ἄρεσε ἡ προσευχή καί ὁ πόθος του ἦταν νά γίνη ἱερέας, ὅταν μεγαλώση. Διακονοῦσε στό Ἱερό καί βοηθοῦσε τούς ἱερεῖς, πρός τούς ὁποίους ἔτρεφε μεγάλο σεβασμό. Λόγῳ τῆς κλήσεώς του γιά τήν ἱερωσύνη, σπούδασε στό Ἀνώτερο Φροντιστήριο τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπ’ ὅπου ἀπεφοίτησε τό ἔτος 1960. Στά χρόνια τῶν σπουδῶν του ἦταν ἐπιμελής, ὀλιγόλογος καί προσεκτικός καί πολύ ἀγαπητός ἀπό ὅλους. Προηγουμένως ἔκανε τήν στρατιωτική του θητεία καί τό ἔτος 1960 νημφεύθηκε τήν εὐλαβῆ Ἀναστασία Κοτσάνη. Ἦταν ἤδη ἕτοιμος καί τυπικά γιά νά δεχθῆ τήν χάρη τῆς Ἱερωσύνης.

Χειροτονήθηκε στίς 21 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1960 καί μετά ἀπό λίγους μῆνες, στίς 12 Μαρτίου 1961 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ κ. Παῦλο, τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ πρώτη χειροτονία. Ἀμέσως τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στήν ἐνορία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Πρόδρομος, γιά μιά ὁλόκληρη δεκαετία.

Δέν ἀδιαφοροῦσε γιά τίς οἰκογενειακές του ὑποχρεώσεις, ἀλλά προτεραιότητα ἔδινε πάντα στήν λειτουργική ζωή καί στήν διακονία τοῦ ποιμνίου του. Ὁ π. Βασίλειος, ὅταν ἦταν νέος ἱερέας (οὔτε 30 χρόνων), καί πατέρας ἑνός τέκνου, συνέβη τό ἑξῆς: Τό βρέφος ἀρρώστησε σοβαρά κατά τά ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν ἐπείγουσα ἀνάγκη νά μεταφερθῆ στήν Θεσσαλονίκη. Ἡ πρεσβυτέρα μέ ἀγωνία τόν προέτρεπε νά ἐπισπεύση νά βρῆ αὐτοκίνητο (δέν ὑπῆρχαν τότε ταξί στό χωριό). Αὐτός βλέποντας ἀπό τήν μιά τό βρέφος νά χαροπαλεύη, ἀπό τήν ἄλλη τήν ὥρα πού πλησίαζε νά ξημερώση καί ἔπρεπε νά λειτουργήση, λέει στήν πρεσβυτέρα: «Ἄν ὁ Θεός θέλη νά πάρη τό παιδί, ἄς τό πάρη, ἐγώ δέν ἀφήνω τους ἐνορῖτες χωρίς θ. Λειτουργία τέτοια ἡμέρα. Ὅταν τελειώση ἡ θ. Λειτουργία πηγαίνουμε στόν γιατρό». Καί φυσικά, σ’ αὐτήν του τήν σταθερή ἀπόφαση, ὁ Θεός ἔδειξε τό ἔλεός του καί ὁ κίνδυνος ἄρχισε νά ὑποχωρῆ καί ἡ βελτίωση ἦταν σημαντική μέχρι τό τέλος τῆς θ. Λειτουργίας.

Οἱ ἐνορῖτες του τόν ἀγάπησαν, τόν εὐλαβοῦντο καί τόν ὑπάκουαν, ἀλλά τόν Μάϊο τοῦ 1971 μετετέθη στήν Ἀρναία, πρῶτα στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Στεφάνου καί ὕστερα πάλι μετά ἀπό μιά δεκαετία περίπου τήν 1η Μαΐου 1982 στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, ὅπου παρέμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του. Στό χρονικό αὐτό διάστημα ὁ π. Βασίλειος πῆρε τό πτυχίο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καί τοῦ ἀποδόθηκε τό ὀφίκιο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου καί χειροτονήθηκε Πνευματικός ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ τόν κ. Νικόδημο.

ΓΕΡΩΝ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ(Μερτύρης)ΠΑΝΤΟΧΑΡΙΤΗΣ

(21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1929 / 14 ΜΑΙΟΥ 2016)

Ο μακαριστός Γέροντας γεννήθηκε στην Ερμιόνη από τον Δημήτριο και την Σταματίνα Μερτύρη. Οι γονείς του ήταν απλοί, θεοσεβείς, με αγάπη στο Χριστό. Μαζί με την ευλαβή γιαγιά Θεοφανία έβαλαν από πολύ νωρίς τα στερεά θεμέλια θεοσέβειας στην ψυχή του μικρού Ελευθερίου. Οι οικονομικές δυσκολίες της εποχής δεν στάθηκαν εμπόδιο στην αγάπη του για ακαδημαϊκές γνώσεις και μόρφωση κατά Θεόν.Ο μακαριστός Γέροντας γεννήθηκε στην Ερμιόνη από τον Δημήτριο και την Σταματίνα Μερτύρη. Οι γονείς του ήταν απλοί, θεοσεβείς, με αγάπη στο Χριστό. Μαζί με την ευλαβή γιαγιά Θεοφανία έβαλαν από πολύ νωρίς τα στερεά θεμέλια θεοσέβειας στην ψυχή του μικρού Ελευθερίου. Οι οικονομικές δυσκολίες της εποχής δεν στάθηκαν εμπόδιο στην αγάπη του για ακαδημαϊκές γνώσεις και μόρφωση κατά Θεόν.

Από πολύ μικρός αγάπησε τον Χριστό και την Εκκλησιά. Οι γονυπετείς προσευχές με τη μητέρα και τη γιαγιά δημιουργήσαν την ιερή ατμόσφαιρα αναζήτησης υψηλής πνευματικής ζωής. Σε ηλικία 8 ετών γνωρίσθηκε με τον διάκονο π. Παντελεήμονα Μπαρδάκο, τον μετέπειτα μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας. Ήταν ο πρώτος του χειραγωγός εις Χριστόν. Όπως ο ίδιος διηγείτο, δεν θυμόταν ποτέ να έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ακόμα και βαδίζων είχε μάθει να λέει την μονολογιστη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με» γεγονός που του προξενούσε μεγάλη χαρά.

Σε ηλικία περίπου 13 ετών άρχισε να διαβάζει συνειδητά διάφορα θρησκευτικά βιβλία. Διαβάζοντας τον βίο του Αγίου Αντωνίου, στάθηκε στο λόγο Ευαγγελίου: «Όστις θέλει οπίσω μου έλθειν απαρνησάτω εαυτόν, άρατω τον Σταυρόν αυτού και ακολουθείτω Μοι». Ήταν η πρώτη σπίθα, η κλήση στην μοναχική ζωή που από τότε έκαιγε και φούντωνε συνεχώς. Από μικρός είχε μάθει να φροντίζει μόνος του τον εαυτό του. Κάθε εβδομάδα ξεκινούσε από την Ερμιόνη με ένα σάκο τρόφιμα, (όσα το φτωχικό πατρικό του μπορούσε να εξασφαλίσει) και με τα πόδια πήγαινε στο Κρανίδι, όπου θα έμενε όλη την εβδομάδα μόνος του, παρακολουθώντας τα μαθήματα του οκτατάξιου Γυμνασίου Κρανιδίου. Μαγείρευε, έπλενε, καθάριζε, διάβαζε και προσευχόταν.

Ένας άλλος «παράλυτος», ο μοναχός Ιώβ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Κάθε χρόνο, την Κυριακή του Παραλύτου, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη θεραπεία ενός ανθρώπου που περίμενε τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δίπλα στην Προβατική Κολυμβήθρα. Σήμερα, στην καρδιά του Αγίου Όρους, στη μεγαλοπρεπή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ένας άλλος «παράλυτος», ο μοναχός Ιώβ, μας διδάσκει ότι η πραγματική ίαση δεν είναι πάντα η σωματική, αλλά η πνευματική ελευθερία.

Όποιος έχει επισκεφθεί το Σεράι, γνωρίζει μια εικόνα που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη: Πριν καν ακουστεί το πρώτο σήμαντρο για τον Όρθρο, ο π. Ιώβ βρίσκεται ήδη στη θέση του μπροστά - μπροστά μέσα στο Καθολικό. Παρά τους περιορισμούς του αναπηρικού αμαξιδίου, η συνέπειά του στις ακολουθίες είναι παροιμιώδης.

Δεν είναι απλώς ένας μοναχός που υπομένει την κατάστασή του· είναι ένας αγωνιστής που αρνείται να επιτρέψει στο σώμα να καθορίσει τους ρυθμούς της ψυχής του. Η παρουσία του εκεί, στην πρώτη γραμμή της προσευχής, αποτελεί έναν αμίλητο έλεγχο για όλους εμάς τους «υγιείς» που συχνά μετρούμε την κούραση και αναζητούμε δικαιολογίες για την πνευματική μας νωθρότητα.
Αν κάτι χαρακτηρίζει τον π. Ιώβ, δεν είναι η αναπηρία του, αλλά το πλατύ, ειλικρινές χαμόγελό του. Σε μια εποχή όπου η μελαγχολία και η απελπισία τείνουν να γίνουν κοινωνικά φαινόμενα, το πρόσωπο αυτού του μοναχού εκπέμπει μια παράδοξη χαρά.

Ὅσιος π. Σεραφείμ Δημόπουλος (+17 Ἀπριλίου 2008)

Η ΖΩΗ ΤΟΥ

Ὁ π. Σεραφείμ Δημόπουλος γεννήθηκε τό 1937 στό Ἡράκλειο Κρήτης, ὅπου καί ἔζησε μέχρι τήν ὁλοκλήρωση τῶν γυμνασιακῶν του σπουδῶν. Οἱ γονείς του, Κωνσταντῖνος καί Εἰρήνη, εὐλαβεῖς χριστιανοί, εἶχαν ἑφτά παιδιά, καί ὁ Χρῆστος – αὐτό ἦταν τό βαπτιστικό του ὄνομα – ἦταν ὁ δευτερότοκος γιός τους.
Ἀπό τόν πατέρα του καταγόταν ἀπό τή Σμύρνη καί ἡ οἰκογένειά του εἶχε σχέση μέ τόν ἐθνομάρτυρα ἐπίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο Καλαφάτη. Ἀπό μικρός εἶχε κλίση στήν ἱεροσύνη καί γιά τό λόγο αὐτό σπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, παρά τήν παρότρυνση στενοῦ συγγενικοῦ του προσώπου νά σπουδάσει στό Πολυτεχνεῖο. Ἡ μητέρα του Εἰρήνη φρόντιζε νά ἀναθρέψει τά παιδιά της «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἔτσι ὁ μικρός Χρῆστος μέ τή φροντίδα της ἐκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή στόν ἱερό ναό Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος καί παρακολουθοῦσε τά μαθήματα τοῦ κατηχητικοῦ σχολείου στήν ἁγία Αἰκατερίνη. Ἐνῷ τά ἀδέλφια του καί οἱ συνομήλικοί του μετά τό σχολεῖο καί τόν ἐκκλησιασμό τό ἔριχναν στό παιχνίδι, ὅπως συνήθως συμβαίνει μέ τά παιδιά, ὁ μικρός Χρῆστος ἀσχολοῦνταν περισσότερο μέ τό διάβασμα καί τήν πνευματική του συγκρότηση. Ὡς φοιτητής ἦταν ἐπιμελής. Τά καλοκαίρια δέν κατέβαινε στό Ἡράκλειο ἀλλά ἐπισκεπτόταν διάφορα μοναστήρια γιά πνευματική κατάρτιση, μελέτη καί περισυλλογή. Ἀναπαυόταν ἰδιαίτερα στό μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Λιβαδειᾶς καί στό μοναστῆρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας τῆς Πάρου, πού διακρινόταν γιά τήν ἀσκητική βιοτή τῶν μοναχῶν του. Ἐκεῖ συνδέθηκε μέ τόν π. Φιλόθεο Ζερβάκο καί μαθήτευσε κοντά του.
Ἀργότερα συνέχισε τή μαθητεία του στό Ἅγιον Ὄρος κοντά στόν π. Γεώργιο, ἕνα Σέρβο ἀσκητή, μιά ἁγιασμένη ψυχή, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε, ὅπου διδάχτηκε καί καλλιέργησε τή νοερά προσευχή.

ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Διακαής εὐσεβής πόθος ἐκ νεότητός του ἦταν νά διακονήσει τόν Κύριο ἀπό τό ἅγιο θυσιαστήριο. Ἔτσι μετά τήν ἐκπλήρωση τῶν στρατιωτικῶν του ὑποχρεώσεων πρός τήν πατρίδα ἐπέστρεψε στήν Κρήτη καί ἐντάχθηκε στίς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, γιά νά ὑπηρετήσει τό Χριστό ὡς στρατιώτης τῆς οὐρανίου βασιλείας.
Τό 1965 χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1966 πρεσβύτερος ἀπό τόν τότε Μητροπολίτη Κισσάμου καί Σελίνου κ. Εἰρηναῖο καί κατά τή χειροτονία του ὀνομάστηκε Σεραφείμ, ἐπειδή εὐλαβεῖτο τόν ἅγιο Σεραφείμ τόν Δομβοΐτη (6 Μαΐου) ἀλλά καί τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ (2 Ἰανουαρίου), στίς μνῆμες τῶν ὁποίων τελοῦσε Θ. Λειτουργία.
Στή Λάρισα ἦρθε τό 1969, ὅπου καί παρέμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωής του. Ἀπ’ ὅπου πέρασε ἄφησε τό ἄρωμα τῆς ἁγιότητός του ἀπό τά νεανικά του ἀκόμα χρόνια. Τό ἔργο του ὑπῆρξε πλούσιο καί πολύπλευρο.
Ἀσχολήθηκε μέ τήν ποιμαντική τῶν φυλακισμένων, τήν ἐνίσχυση τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, τό κήρυγμα, τήν ἱερά ἐξομολόγηση, τή συγγραφή.
Ἵδρυσε τόν ὀρθόδοξο χριστιανικό σύλλογο «Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος» μέ ἕδρα τή Λάρισα (Δαόχου 36) μέσω τοῦ ὁποίου ἀσκοῦσε τό πλούσιο κοινωνικό, φιλανθρωπικό καί ἱεραποστολικό του έργο.

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ
Ἀπό τά πρῶτα μελήματά του ὅταν ἦρθε στή Λάρισα ἦταν ἡ ἵδρυση καί λειτουργία οἰκοτροφείου γιά μαθητές Γυμνασίου, γιά φτωχά παιδιά πού ἔρχονταν στήν πόλη νά μάθουν γράμματα. Ἀρκετοί ἀπό αὐτούς εἶναι σήμερα ἐπιστήμονες. Ὅσοι γεύτηκαν τήν εὐεργεσία πού τούς προσέφερε τότε στά καθοριστικά γιά τήν μετέπειτα πορεία τους χρόνια τόν θυμοῦνται μέ πολλή εὐγνωμοσύνη. Τό φιλανθρωπικό του ἔργο δέν περιορίστηκε μόνο σέ μαθητές. Ἐπεκτάθηκε σταδιακά σέ ὅλες τίς ἐνδεεῖς κοινωνικές ὁμάδες καί μετά τό 1992 στούς ἀλλοδαπούς. Τόν ἐνδιέφερε πρωτίστως ὁ ἔσω ἄνθρωπος, φρόντιζε ὅμως καί γιά τίς βασικές ἀνάγκες τοῦ σώματος. Ἔδινε ὅ,τι εἶχε σ’ ὅσους τόν ἐπισκέπτονταν, ἔστελνε βοήθεια στά σπίτια, ὀργάνωσε σταθμούς ἐφοδίων στήν πόλη καί σέ γύρω χωριά, ἀπ’ ὅπου μποροῦσαν ἐκεῖνοι πού εἶχαν ἀνάγκη νά προμηθεύονται τά χρειώδη καί τά ἀπαραίτητα πρός τό ζῆν. Γιά τόν ἑαυτό του δέν κρατοῦσε τίποτε.