Ὅταν γεμίζης τό λαδικό, νά πηγαίνης μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας»!

῾Ο παπα-Χρυσόστομος, παλαιὸς Σταυρονικητιανός, διηγεῖτο ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ κοινοβιάση στὴν Σταυρονικήτα, ὁ γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης (1889-1956) τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν ἀγάπη του.

Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος ἀνέλαβε τὸ διακόνημα τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ, κάποιος προϊστάμενος τοῦ ἔδωσε ἕνα πεντοκάρικο (πέντε ὀκάδες) λάδι καὶ τοῦ εἶπε νὰ κανονίση νὰ τοῦ φθάση, διότι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο θὰ τοῦ ξαναδώση λάδι. Φυσικὰ αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο.
Ὁ π. Χρυσόστομος ἦταν σὲ ἀπορία καὶ ρώτησε τὸν γερω-Φιλάρετο. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάση τὸ λάδι.
«Ὅταν γεμίζης τὸ λαδικό, νὰ πηγαίνης μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, νὰ τὸ σταυρώνης καὶ νὰ Τὴν παρακαλᾶς νὰ τὸ εὐλογήση»,… τοῦ εἶπε.
Ἔτσι ἔκανε πάντα ὁ π. Χρυσόστομος ὅταν ἔπαιρνε λάδι, καὶ ὢ τοῦ θαύματος! Τὸ πεντοκάρικο ἔφθασε καὶ περίσσεψε…

Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση.

πηγή

Το κανδήλι – προς ιερείς, επιτρόπους και ευσεβή λαό

Προς Σεβαστούς Πατέρες, Εκκλησιαστικούς επιτρόπους και
ευσεβή λαό της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου

 Η παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για δύο χιλιάδες έτη, ήταν να χρησιμοποιούμε λάδι για να διατηρούμε τα κανδήλια αναμμένα. Παρόλα αυτά η τεχνολογική πρόοδος, έφερε τον ηλεκτρισμό στην ζωή μας, κάνοντας τον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Ποιος μπορεί άραγε να φανταστεί πλέον ένα κόσμο χωρίς την παρουσία του ηλεκτρισμού; Αφού σχεδόν όλες μας οι καθημερινές ενέργειες συνδέονται με αυτόν.

Έτσι επηρεασμένοι από αυτήν την πρόοδο, δεν είναι λίγοι από εμάς, που θεώρησαν ότι κάτι ανάλογο μπορούν να εφαρμόσουν και στα κανδήλια στους Ιερούς Ναούς μας. Θεώρησαν ότι το φως που εκπέμπεται από τα κανδήλια με λάδι μπορεί να αντικατασταθεί με το ηλεκτρικό φως. Πράγματι, από θέμα βολικότητας, χρόνου και κόστους, τα ηλεκτρικά κανδήλια υπερτερούν. Με ένα απλό διακόπτη όποτε θέλουμε τα ενεργοποιούμε και όποτε θέλουμε τα απενεργοποιούμε.

 Από την άλλη τα παραδοσιακά κανδήλια, χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο και κόπο για να διατηρηθούν αναμμένα. Αρκεί μόνον να αναλογιστούμε ότι για να διατηρούνται αναμμένα χρειάζεται συστηματικά να ανανεώνουμε το λάδι και να αλλάζουμε τα φυτιλάκια τους, και όλα αυτά πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή προκειμένου να διατηρείτε ο Ναός καθαρός. Επίσης στα παραδοσιακά κανδήλια, οι κανδηλόκουπες χρειάζονται συχνά να ανανεώνονται αφού με την πάροδο του χρόνου ραγίζουν λόγο της συνεχόμενης ζέστης που εκπέμπεται από το φυτιλάκι.

Έτσι από την ανθρώπινη θεώρηση φαίνεται ότι τα ηλεκτρικά κανδήλια υπερτερούν των παραδοσιακών. Ωστόσο η εκκλησία, δεν είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός που αποβλέπει μόνον την βολικότητα και την οικονομία. Η σύσταση της έγινε από τον ίδιο τον Θεόν. Το λάδι που χρησιμοποιείται στα παραδοσιακά κανδήλια, συμβολίζει το Έλεος του Κυρίου μας, που όλοι τόσο έχουμε ανάγκη στις χαλεπές ημέρες που ζούμε. Έτσι αναλογιζόμενοι το πνευματικό όφελος που λαμβάνομε, αντιλαμβανόμαστε ότι υπερτερεί της προσπάθειας που χρειάζεται να καταβάλουμε για τα διατηρήσουμε αναμμένα.

Οι πιστοί βλέποντας τα κανδήλια αναμμένα, θα παρακινηθούν και θα φέρνουν λάδι στις εκκλησίες μας, όταν τελούμε γιορτές και μνημόσυνα. Ανάβοντας τα κανδήλια θα πρέπει να παίρνουμε όλα τα προστατευτικά μέτρα και ταυτόχρονα να διατηρούμε την εκκλησία καθαρή. Για το άναμμα των κανδηλιών καθώς και όλες οι σχετικές λεπτομερείς βρίσκονται μέσα στο ακόλουθο φυλλάδιο στο τέλος του άρθρου.

Στους παλαιούς Ναούς, το φως προερχόταν κυρίως από τα κανδήλια και τις λαμπάδες που ήταν αναμμένα. Αυτό το λιγοστό φως βοηθάει πολύ τον πιστό όχι μόνο να προσηλωθεί στην προσευχή αλλά και να μην αποσπάται η προσοχή του εύκολα. Έτσι είναι παράκλησις μου, να χρησιμοποιείτε το ελάχιστο φως στην εκκλησία. Περισσότερο φως θα έχουμε μόνον σε ειδικές περιπτώσεις όπου π.χ. οι πιστοί θα χρειάζεται να διαβάζουν από τα βιβλιαράκια τους.

Με πατρικές ευχές
ὁ Πάφου Τυχικός

ΤΟ ΚΑΝΔΗΛΙ
Θεολογικές και πρακτικές προτροπές

Κατεβάστε και εκτυπώστε το σχετικό φυλλάδιο: Πως ανάβουμε ένα κανδήλι

 Στους ιερούς Ναούς μας, στα Παρεκκλήσια και Ξωκκλήσια καθώς και στα σπίτια μας αλλά και στα κοιμητήρια συνηθίζουμε οι ορθόδοξοι να ανάβουμε κανδήλι και να το κρατάμε πάντοτε αναμμένο. Το κανδήλι συμβολίζει την Εκκλησία η οποία μεταδίδει το Θείο Έλεος αλλά και Φωτίζει τον καθένα που εισέρχεται και παραμένει μέσα σε Αυτήν. Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού στους ανθρώπους που μακροθυμεί και ελεεί τον καθένα που με μετάνοια ζητάει συγχώρεση και σωτηρία της ψυχής του. Το φως συμβολίζει το Φως του Χριστού «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου», το φως της Αναστάσεως όπου ο κάθε πιστός πρέπει να πορεύεται, ελπίζοντας έτσι στην αιώνια Ζωή, για εκείνον και τους δικούς του που έφυγαν από αυτή τη ζωή.

Η δύναμη που έχει το λάδι από το καντήλι της Θεοτόκου και των αγίων

Οσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

(…) Μιά νύχτα είχε πάρει λιγάκι ο ύπνος τον δούλο του Θεού. Ξαφνικά φάνηκε ο διάβολος κρατώντας μιάν αξίνα!
Τη σήκωσε ψηλά για να τον χτυπήσει, μα, πριν προλάβει να την κατεβάσει, κυριεύτηκε από φρίκη και τρόμο, τραβήχτηκε πίσω και χάθηκε σαν καπνός, ξεφωνίζοντας και κάνοντας μεγάλο θόρυβο, ενώ ο Νήφων, ξύπνιος πιά, τον άκουσε να τρίζει τα δόντια και να λέει:
– Αχ, Μαρία! Εσύ, όπως πάντα, με καίς! Εσύ, που προστατεύεις αυτό το αγύριστο κεφάλι!

Απο τα θυμωμένα εκείνα λόγια του σατανά, ο δίκαιος κατάλαβε ότι η Παναγία τον υπερασπιζόταν και τον σκέπαζε με τη χάρη της, επειδή κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί συνήθιζε να παίρνει λάδι απ’ το καντήλι της και ν’ αλείφεται με πολλή ευλάβεια στο μέτωπο, στον αυχένα, στην καρδιά και σ’ όλα του τα αισθητήρια.

Η μυστική δύναμη, που είχε το άγιο εκείνο λάδι, έτρεψε το διάβολο σε φυγή.
Από τότε, διαπιστώνοντας τη δύναμη που έχει το λάδι από το καντήλι της Θεοτόκου και των αγίων, συμβούλευε τους γνωστούς του να παίρνουν κάθε βράδυ απ’ αυτό, ν’ αλείφονται με πίστη και μετά να κοιμούνται.

Από το βιβλίο: Ένας Ασκητής Επίσκοπος – Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπος Αττικής 2004, σελ. 81
Μικρά δέησις προς την Θεοτόκον Αγιου Νήφωνος Κωνσταντιανής

Ελέησόν με ,η ευωδία των χριστιανών η Κεχαριτωμένη,η Πανάχραντος και βοήθησόν με διά το μέγα σου έλεος , δεδοξασμένη , πλουσιόφωτε , η ελπίς των μετανοούντων.

πηγή

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ

 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκόπου Αχρίδος

1. Γιατί η πίστη μας είναι φως. Ο Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως της κανδήλας μας θυμίζει το φως, με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.
2. Για να μας θυμίζει, ότι και η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή σαν των αγίων, δηλαδή των ανθρώπων, που ο Απόστολος Παύλος τους ονομάζει «τέκνα φωτός».

3. Για να είναι έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα και στις κακές μας ενθυμήσεις και επιθυμίες. Και έτσι να τα επαναφέρει όλα στο δρόμο του φωτός του αγίου Ευαγγελίου. Για να λάμψει «το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως είδωσιν ημών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς».

4. Είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα της ευγνωμοσύνης και της αγάπης, που οφείλουμε στο Θεό για τη μεγάλη θυσία που έκαμε για μας. Με αυτήν και με την προσευχή μας, τον ευχαριστούμε για τη ζωή, για τη σωτηρία και για όλα όσα μας χαρίζει η θεϊκή και άπειρη αγάπη του.

5. Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους, που μας επιτίθενται με ιδιαίτερη πονηρία πριν και κατά την ώρα της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως: Και του Χριστού κι εκείνων που αγαπούν τον Χριστό.

6. Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης για τον Χριστό και να υποτάσσεται πάντοτε στο θέλημα του Θεού.

7. Για να μάθωμε ότι: Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και το εσωτερικό καντήλι της καρδιάς μας δεν ανάβει χωρίς τα χέρια του Θεού. Οι κόποι των αρετών μας είναι η καύσιμη ύλη (το φυτίλι και το λάδι), που για να ανάψουν και να φωτίσουν χρειάζονται το «πυρ» του Αγίου Πνεύματος.

https://galilea.gr

Ὅση ὥρα εἷναι ἀναμμένα τά καντήλια, αὐτά φωνάζουν ἐλέησον, ἐλέησον, ἐλέησον…

Ὅση ὥρα εἷναι ἀναμμένα τὰ καντήλια, αὐτὰ φωνάζουν ἐλέησον, ἐλέησον, ἐλέησον… γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἄναψε τὸ καντήλι, πρὸς τὸν Θεό.
Αὐτὸ τὸ ξέρει ὁ διάβολος γι΄αὐτὸ καὶ βάζει λογισμούς, λέγοντας, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος πυρκαγιᾶς ἀπὸ τὸ καντήλι.
Στὸ καντήλι βάζουμε πάντοτε τὸ καλύτερο λάδι*.

Γέροντας Ἐφραὶμ Σκήτης Ἁγίου Ἀνδρέα

*ἐγὼ ὅμως ταπεινὰ θὰ ἔλεγα : ἄς βάζει κάποιος ὅ,τι μπορεῖ, ἀρκεῖ νὰ βάζει τὸ καλύτερο λάδι τῆς καρδιᾶς του μαζὶ μὲ τὸ ὅποιο λάδι δύναται τὸν κάθε καιρό, προκειμένου νὰ ἔχει ἔστω ἕνα καντήλι ἀναμμένο, πρέσβη Ἐλέους γιὰ τὸν Οὐρανό.

πηγή

Παναγία μου,τι δύναμη έχει το λάδι από το καντήλι σου.

Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

Μιά νύχτα είχε πάρει λιγάκι ο ύπνος τον δούλο του Θεού. Ξαφνικά φάνηκε ο διάβολος κρατώντας μιάν αξίνα!
Τη σήκωσε ψηλά για να τον χτυπήσει, μα,πριν προλάβει να την κατεβάσει, κυριεύτηκε από φρίκη και τρόμο,τραβήχτηκε πίσω και χάθηκε σαν καπνός, ξεφωνίζοντας και κάνοντας μεγάλο θόρυβο, ενώ ο Νήφων, ξύπνιος πιά,τον άκουσε να τρίζει τα δόντια και να λέει:
– Αχ, Μαρία! Εσύ, όπως πάντα, με καίς! Εσύ, που προστατεύεις αυτό το αγύριστο κεφάλι!
 Απο τα θυμωμένα εκείνα λόγια του σατανά, ο δίκαιος κατάλαβε ότι η Παναγία τον υπερασπιζόταν και τον σκέπαζε με τη χάρη της, επειδή κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί συνήθιζε να παίρνει λάδι απ’ το καντήλι της και ν’ αλείφεται με πολλή ευλάβεια στο μέτωπο, στον αυχένα, στην καρδιά και σ’ όλα του τα αισθητήρια.
Η μυστική δύναμη, που είχε το άγιο εκείνο λάδι, έτρεψε το διάβολο σε φυγή.
Από τότε, διαπιστώνοντας τη δύναμη που έχει το λάδι από το καντήλι της Θεοτόκου και των αγίων, συμβούλευε τους γνωστούς του να παίρνουν κάθε βράδυ απ’ αυτό, ν’ αλείφονται με πίστη και μετά να κοιμούνται.

Όση ώρα είναι αναμμένα τα καντήλια, αυτά φωνάζουν ελέησον, ελέησον, ελέησον.

  Όση ώρα είναι αναμμένα τα καντήλια, αυτά φωνάζουν ελέησον, ελέησον, ελέησον... τον άνθρωπο, που άναψε το καντήλι, προς το Θεό. 

 Αυτό το ξέρει ο διάβολος γι΄αυτό και βάζει λογισμούς λέγοντας, ότι υπάρχει κίνδυνος πυρκαγιάς από το καντήλι. Στο καντήλι βάζουμε πάντοτε το καλύτερο λάδι.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους

Πάντα να φροντίζουμε να έχουμε αναμμένο το καντήλι των κεκοιμημένων

Πάντα να φροντίζουμε να έχουμε αναμμένο το καντήλι των κεκοιμημένων και αγαπημένων αδερφών μας που φύγανε από αυτή την μάταιη ζωή, γιατί είναι μια μέγιστη πράξη αγάπης και ελεημοσύνης για τις ψυχές τους.

Όταν περνάει κανείς βράδυ έξω από ένα νεκροταφείο δεν μπορεί να μην του τραβήξουν την προσοχή τα καντήλια που είναι αναμμένα.
Έχουμε συνηθίσει στους τάφους να ανάβουμε κεριά και να διατηρούμε ένα καντήλι αναμμένο συνέχεια. Πρέπει να γίνεται αυτό;
Το άναμα του καντηλιού στους τάφους των κεκοιμημένων μας, αλλά και γενικά στα σπίτια των χριστιανών δεν έχει να κάνει με μια φολκλοριστική διαιώνιση κάποιας τυπικής παραδόσεως. To καντήλι είναι σύμβολο και το φως που εκπέμπει συμβολίζει το φώς του Χριστού, την ίδια την παρουσία του Κυρίου στη ζωή μας, άλλα και την ελπίδα για την αιώνια ζωή, τη ζωή όπως λέγεται του ανεσπέρου φωτός.
Ως σύμβολο λοιπόν το καντήλι λειτουργεί στη ζωή των πιστών αναγωγικά, όπως και όλα τα άλλα είδη ευλαβείας· άναμμα κεριών, προσφορά θυμιάματος κ.τ.λ. Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός προστάζει το Μωυσή να συμβουλέψει τον αδελφό του ως εξής: «Δώσε εντολή στον Ααρών και τους υιούς του ν’ ανάψουν ακοίμητο λυχνάρι… από το απόγευμα μέχρι το πρωί μπροστά στον Κύριο με προσοχή αυτό πού ορίζεται από το νόμο και είναι αιώνιο σ’ όλες τις γενεές σας».
Η συνήθεια της τοποθετήσεως των κανδηλιών στους τάφους και τα σπίτια αποτελεί πράξη ευλάβειας.
Για το άναμμα των κεριών στους τάφους των κεκοιμημένων αναφερόμενος ο

Στην κάμαρα με τα εικονίσματα

  

Σαν εβράδιαζε και πριν νυχτώσει και πριν γυρίσει ο πατέρας μας απ’ τη δουλειά του την απογευματινή κι από το καφενείο που συναντιόταν με τους φίλους του, έμπαινε η μάνα στο δωμάτιο με τα εικονίσματα. 
Κατέβαζε το καντήλι που κόντευε να σβήσει, αφού καιγόταν από το πρωί, και το ’φερνε στην κουζίνα και το ’βαζε απάνω στη γωνιά. Άναβε τότε απ’ τη φλόγα που τρεμόσβηνε την πασχαλιάτικη λαμπάδα που φυλάγαμε απ’ τη Λαμπρή και μου την έδινε να την κρατάω. Έπιανε ύστερα τη φλόγα με τα δυο της ακροδάχτυλα να σβήσει… και το δικό μου το παιδιάτικο μυαλό έμενε πάντα με την απορία, πως δεν καιγόνταν τ’ ακροδάχτυλα της μάνας μου, πρωί και βράδυ τόσα χρόνια ν’ ακουμπούνε τη φωτιά και να τη σβήνουν.
Εκείνη ωστόσο συμπλήρωνε απ’ το ροϊ το λάδι το αναγκαίο στο καντήλι και τραβώντας λίγο το βαμβακένιο φυτίλι στην καντηλήθρα, το έστριβε απαλά και … «έλα» μου έλεγε κι εγώ το άναβα από το φως της πασχαλιάτικης λαμπάδας που κρατούσα.

 Την έπαιρνα από πίσω έπειτα τη μάνα μου, καθώς εγύριζε στην κάμαρα με τα εικονίσματα, και το καντήλι, αφού το σκέπαζε με το γυαλί του, το απίθωνε σεβαστικά στην τακτική του θέση, σε μια παλιά μικρή εταζέρα δηλαδή, καρφωμένη στον τοίχο, ανάμεσα στα εικονίσματα και στολισμένη με πετσετάκι κάτασπρο απ’ τα δικά της χέρια κεντημένο.

 Ποτέ ως τώρα δε λησμόνησα τη μάνα μου, μέσ’ στην κατάνυξη που γέμιζε την κάμαρα το φως το ιλαρό του καντηλιού, πώς έγερνε στα γόνατα κι άρχιζε να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται. Γονατιστή κι εγώ στο πλάι της, πολεμούσα να διακρίνω τα λόγια που σχημάτιζαν τα χείλη της και δε μπορούσα, μιλούσε μόνη προς «μόνω Θεώ». Όμως το φεγγοβόλημα το αμυδρό του καντηλιού έφτανε για να ξεχωρίσω δάκρυα να κυλούν στης μάνας μου τις παρειές, που με το τελευταίο σταυροκόπημα θυμότανε να τα σφογγίσει, βγάζοντας το μαντηλάκι της από την τσέπη της τριμμένης ρόμπας που φορούσε. Και τότε… «άναψε το φως» ψιθύριζε και παραμένοντας γονατιστή κάτω απ’ τα εικονίσματα, άνοιγε την Καινή Διαθήκη και συλλάβιζε αργά, με τα λιγοστά γράμματα που είχε καταφέρει στα παλιά μονάχη της να μάθει. Κι εγώ, λιγότερο από δεκάχρονο κορίτσι, στης κάμαρας τον τοίχο ακουμπώντας, να περιμένω σιωπηλή… και βυθισμένη στο δέος και στην έκπληξη να βλέπω τώρα καθαρά καινούργια δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.

 Μα ήρθε η ώρα, κι ήτανε νωρίς, που η μάνα μου ταξίδεψε στη χώρα του Θεού, εκεί που δεν υπάρχει βράδυ και νύχτα και οι λυτρωμένοι προσεύχονται χωρίς δάκρυα, Κι εγώ άργησα, μα το κατάλαβα, πώς μπόρεσε η μάνα μου, τα δύσκολα χρόνια της επίγειας ζωής της με τις λιγοστές χαρές και τις αμέτρητες πίκρες, αγόγγυστα να τα περάσει και καρτερικά. 
Κι όταν ανάβω το καντήλι και το φέρνω στα εικονίσματα, στα γόνατα την ξαναβλέπω να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται κι αργά να συλλαβίζει το Ευαγγέλιο και δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.

Ευτυχία Γερ. Μάστορα

πηγή

" Δεν ξέρω πληρέστερη γεύση παραδείσιας τρυφερότητας από τη νυχτερινή ανταύγεια του καντηλιού...." .

Δεν ξέρω πληρέστερη γεύση παραδείσιας τρυφερότητας από τη νυχτερινή ανταύγεια του καντηλιού...." 

''Τα Καθ' Εαυτόν'' Χρ. Γιανναράς, εκδ. Ίκαρος, 2000

Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια έτσι και εμείς δεν θα είχαμε το φως αν ο Χριστός και Θεός μας δεν είχε έρθει στη γη.

Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

Είναι ωραίο πράγμα να ανάβουμε καντήλια μπροστά στις εικόνες. Αλλά πιο ωραίο πράγμα είναι να προσφέρουμε στον Θεό σαν θυσία τη φλόγα της αγάπης. Τότε είμαστε αληθινοί προσκυνηταί του.

Αν ανάβεις καντήλια στις εικόνες και δεν έχεις αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον σου αν είσαι φιλάργυρος και φιλόνικος η θρησκεία σου είναι ματαία.

Γιατί ανάβω το καντήλι;

Μου θυμίζει ότι όπως ο Θεός είναι φως, έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας φωτεινή.

Είναι ο έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα.

Είναι μία δική μας θυσία ένδειξη ευγνωμοσύνης και αγάπης για το Χριστό πού θυσιάστηκε για μας.

Είναι το φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που προσπαθούν να απομακρύνουν το νου του ανθρώπου και τις προσευχές του, από το φως πού είναι ο Θεός.

Όπως το καντήλι καίγεται μέσα στο λάδι έτσι και εμείς πρέπει να ζητάμε το έλεος του Θεού για τις αμαρτίες μας καίγοντας το δικό μας θέλημα και κάνοντας το θέλημα του Θεού.

Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια έτσι και εμείς δεν θα είχαμε το φως αν ο Χριστός και Θεός μας δεν είχε έρθει στη γη. 

 πηγή

Το άναμμα του καντηλιού και ο συμβολισμός του

  Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους του.

Συμβολίζει επίσης, το φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, καθώς επίσης συμβολίζει και το γνωστό παράγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε, οι χριστιανοί, τα φώτα του κόσμου.

  Το έλαιον,το λάδι δηλαδή που καίει στα καντήλια μας,“τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον” γράφει ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού, έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας, ή όταν ο Ιησούς, καθώς επροσηύχετο εκτενώς, επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε την μαρτυρική εκείνη νύχτα, στο Όρος των Ελαιών.

  Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως απείρως ανώτερος του υλικού φωτισμού είναι ο εσωτερικός, αγιοπνευματικός φωτισμός. Έγραφε λοιπόν ο Θεοφόρος Πατήρ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός : “Φωτίσωμεν …γλώσσαν” και συμπληρώνει ο σχολιαστής του: Επετεύχθη τούτο

 Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα κανδήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Συμβολίζουν βέβαια τους ίδιους τους αγίους που το Φώς τους έλαμψε, κατά το λόγο του Κυρίου, «έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα τον εν τοίς ουρανοίς».

  Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει οι Ορθόδοξοι να ανάβουμε το καντήλι όπως για παράδειγμα:
- για να μάς θυμίζει την ανάγκη για προσευχή,

- για να φωτίζει το χώρο και να διώκει το σκότος όπου επικρατούν οι δυνάμεις του κακού,

- για να μάς θυμίζει ότι ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φώς και η πίστη σε Αυτόν είναι Φώς,

- για να μάς θυμίζει ότι η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή,

- για να μάς θυμίζει ότι όπως το καντήλι απαιτεί το δικό μας χέρι για να ανάψει έτσι και η ψυχή απαιτεί το χέρι του Θεού, τη Χάρη Του δηλαδή,

- για να μάς θυμίζει ότι πρέπει το θέλημά μας να καεί και να θυσιαστεί

- για την αγάπη προς το Θεό.

πηγή

Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας

  Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας
Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ἡμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ἡμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

  Προσευχή όταν θυμιατίζουμε στο σπίτι

Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου· ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή, εἰσάκουσόν με, Κύριε.

Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς· ὃ προσδεξάμενος εἰς τὸὑπερουράνιόν σου Θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος.

   Προσευχή όταν πίνουμε αγιασμό

Κύριε, ποίησον αὐτὸ καὶ δι᾿ ἐμὲ «Ἀφθαρσίας πηγήν, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον, ἀγγελικῆς ἰσχύος πεπληρωμένον».

Τι σημασια εχει το καντήλι μπροστά στην εικόνα ( Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης )

«Είναι ωραίο πράγμα να ανάβουμε καντήλια μπροστά στις εικόνες. Άλλα πιο ωραίο πράγμα είναι να προσφέρουμε στον Θεό σαν θυσία τη φλόγα της αγάπης. Τότε είμαστε αληθινοί προσκυνηταί του.
Αν ανάβεις καντήλια στις εικόνες και δεν έχεις αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον σου, αν είσαι φιλάργυρος και φιλόνικος, η θρησκεία σου είναι ματαία».

Γιατί ανάβω το καντήλι; 

" Μου θυμίζει ότι όπως ο Θεός είναι φως, έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας φωτεινή.
" Είναι ο έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα.
" Είναι μία δική μας θυσία ένδειξη ευγνωμοσύνης και αγάπης για το Χριστό πού θυσιάστηκε για μας.
" Είναι το φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους πού προσπαθούν να απομακρύνουν το νου του άνθρωπου και τις προσευχές του, από το φως πού είναι ο Θεός.
" Όπως το καντήλι καίγεται μέσα στο λάδι, έτσι και εμείς πρέπει να ζητάμε το έλεος του Θεού για τις αμαρτίες μας καίγοντας το δικό μας θέλημα και κάνοντας το θέλημα του Θεού.
" Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και εμείς δεν θα είχαμε το φως αν ο Χριστός και Θεός μας δεν είχε έρθει στη γη.

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

agapienxristou.