«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»(Κυριακή Τυρινής)

  Μνημονεύουμε και πάλι αυτήν την Κυριακή, στα πρόθυρα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την έξωση του Πρωτοπλάστου Αδάμ και της Προμήτορος Εύας από τον Παράδεισο της τρυφής και της απολαύσεως, καθώς μας παραδίδουν τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας μας.

 «Θυμόμαστε τον χαμένο Παράδεισο του Θεού, την τιμή που μας έκανε ο Πλαστουργός να μας δημιουργήσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, δίνοντάς μας μία βαθειά καρδιά που μπορεί να φέρει μέσα της τη ζωντανή και παράδοξη αίσθηση του αληθινού Θεού. Η κοινωνία μαζί Του είναι η ευδαιμονία μας και ο Παράδεισός μας»1.

Έτσι, από σήμερα αρχίζουμε το ταξίδι της επιστροφής. Πραγματοποιούμε την αναζήτηση αυτού του χαμένου θησαυρού και εκπληρώνουμε τον αιώνιο προορισμό μας, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση αυτής της αιώνιας πατρίδος. Γι’ αυτό και μαζί με τον ιερό υμνογράφο επαναλαμβάνουμε : «Παράδεισε πανάρετε, πανάγιε, πανόλβιε, ο δι’ Αδάμ πεφυτευμένος και δια την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευσον Θεόν δια τον παραπεσόντα. Ελεήμον, ελέησόν με τον παραπεσόντα»2. Ομολογούμε με τον τρόπο αυτό ότι η αμαρτία που προηγήθηκε μας στέρησε τη χαρά του Παραδείσου του Θεού κι έτσι βρισκόμαστε εξόριστοι και αναζητητές του κάλλους του Θεού.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, σήμερα να μεταφέρω στη σκέψη σας, μα πολύ περισσότερο στην καρδιά σας, τον αποκαλυπτικό λόγο του Αποστόλου Παύλου από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα : «Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»3.

Και πρώτον, τι εννοεί εδώ ο φτερωτός Απόστολος με τις λέξεις «νύχτα» και «ημέρα»;

Ότι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές...

«Ότι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καί φυλακή ἐν νυκτί». (Χίλια έτη της ζωής μας, δια σε τον προαιώνιον Θεόν είναι μία ημέρα, ωσάν η χθεσινή, η οποία επέρασε. Μάλλον δε σαν ένα τετράωρον νυκτερινής φρουράς. Χίλια χρόνια στα μάτια σου είναι σαν τη μέρα τη χθεσινή, που πέρασε, και σαν τη βάρδια την νυχτερινή) (Ψαλμός 89, 4).

Ο Ψαλμός 89 επιγράφεται ως «ὁ ἄνθρωπος φεύγει, ὁ Θεός μένει αἰώνια». Πρόκειται για προσευχή του Μωυσή, του ανθρώπου του Θεού. Μέσα από την Πίστη μας στον Κύριο Ιησού Χριστό, αποκτάμε μία ζωντανή και προσωπική σχέση με τον Θεό και ξέρουμε, όχι σαν υπόθεση, αλλά σαν ένα πραγματικό γεγονός εμπειρίας, ότι αυτή η σχέση έχει μέσα της την προσδοκία της αιωνιότητας. 

Σύμφωνα με το «Πιστεύω» της Ορθοδοξίας μας, «Πιστεύω… εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Ὁμολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν».

 Βεβαιώνουμε χωρίς αμφιβολία ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε δόξα και με τον ερχομό Του θ’ αναστηθούμε και θα κριθούμε «καί βασιλεύσει ἐπί τόν οἶκον Ἰακώβ εἰς τούς αἰῶνας, καί τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1, 33).

Η Αγία Γραφή και η Ιερή Παράδοση μας μιλούν αρκετές φορές για τη Δευτέρα Παρουσία. Η σύντομη βασιλεία του Αντιχρίστου θα τερματιστεί απότομα με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, ετούτη τη φορά όχι με τρόπο κρυφό, όπως έγινε με τη γέννησή Του στη Βηθλεέμ, αλλά καθήμενου εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενου επί των νεφελών του ουρανού, «λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· σύ εἶπας· πλήν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως καί ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ» (Ματθ. 26, 64).

 Ο ακριβής χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας είναι κρυφός, διότι ο Ιησούς είπε στους μαθητές: «εἶπε δέ πρός αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἤ καιρούς οὕς ὁ πατήρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ» (Πραξ. 1, 7). «Δεν είναι ιδικόν σας έργον και δικαίωμα να γνωρίσετε τα χρόνια ή τους ωρισμένους καιρούς, τους οποίους ο Πατήρ εκράτησε εις την ιδικήν του εξουσίαν και παγγνωσίαν».

Η σκηνή της "Ημέρας της Κρίσης" στη Μονή Ρίλα, Βουλγαρία

Στη Μονή Ρίλα, οι τοιχογραφίες, οι νωπογραφίες και οι αγιογραφίες διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην τέχνη και την εικονογραφία της. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η σκηνή της Ημέρας της Κρίσης, η οποία αποτελεί σημαντικό μέρος της θρησκευτικής και καλλιτεχνικής παράδοσης του μοναστηριού.

Η σκηνή της Ημέρας της Κρίσης βρίσκεται στην κεντρική εκκλησία του μοναστηριού, τον Καθεδρικό Ναό της Αναλήψεως του Χριστού. Συνήθως, οι τοιχογραφίες με θέμα την Ημέρα της Κρίσης βρίσκονται στον θόλο ή στον τοίχο της εκκλησίας.

Ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι κυνηγοῦμε τόν διάβολο καί αὐτός μπορεῖ νά εἶναι μέσα στήν ψυχή μας

  Ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, καθώς ὁ Κύριος ἄφησε νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ξανάρθει νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς, οἱ πρῶτοι χριστιανοί ζοῦσαν μέ τίς λεγόμενες ἐνθουσιαστικές τάσεις. «Ὁ Κύριος ἐγγύς», «ἰδού ἔρχομαι ταχύ». Καί, φαίνεται, ὄχι μόνο στούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους, στίς πρῶτες δεκαετίες ζοῦσαν οἱ χριστιανοί μέ αὐτή τήν προσδοκία, ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ἔρθει ὁ Κύριος καί ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσει ὁ κόσμος. Καί ἑπομένως, ὅσα κι ἄν περνοῦμε ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, νά κάνουμε ὑπομονή, διότι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσουν· θά ξανάρθει ὁ Κύριος καί θά τιμωρήσει ὅλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐναντίον του καί ἐναντίον τῶν δικῶν του ἀνθρώπων, καί θά ἀποκαταστήσει πλήρως στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σ᾿ αὐτόν.

   Κανονικά δηλαδή, ὁ κάθε χριστιανός, ὅσο καιρό κι ἄν ζήσει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, πρέπει νά ζεῖ μέ αὐτή τήν προσμονή. Ὅποιος δέν εἶναι δεμένος μέ τήν αἰωνιότητα, μέ τήν αἰώνια ζωή, μέ τήν οὐράνια βασιλεία, μέ τό μέρος στό ὁποῖο τελικά θά βρεθοῦμε, ὅποιος δέν ἔχει τέτοια ἐπικοινωνία, τέτοια κοινωνία, τέτοιο ἄνοιγμα μέ τόν οὐρανό, καί ἁπλῶς πασχίζει ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο νά ζήσει ὡς χριστιανός, δέν θά μπορέσει νά ζήσει ποτέ ὡς ἀληθινός χριστιανός. Ὅλοι ὅσοι εἶναι κολλημένοι στή γῆ, ὅσο καλοί ἄνθρωποι κι ἄν εἶναι, ὅσο κι ἄν πιστεύουν, ὅσο κι ἄν κάνουν ἀγώνα, πνίγονται, φυτοζωοῦν· ἔχει μιά νοθεία ἡ πνευματικότητά τους καί φθίνει· δέν μπορεῖ νά ζήσει αὐτή ἡ πνευματική ζωή.

   Ἀποφεύγει κανείς τήν ἀλήθεια, ἀποφεύγει τήν πραγματικότητα, ἀποφεύγει ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἀκριβῶς φανερώνει ὁ Θεός, ἀποκαλύπτει ὁ Θεός, δίνει ὁ Θεός, ἐκεῖνο τό ὁποῖο σέ κάνει ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Καί ἤ χαλαρώνει κανείς καί δέν δίνει καμιά σημασία, ἤ δείχνει ὅτι ξυπνάει, ὅτι ἔχει μιά φροντίδα, μιά ἀνησυχία κτλ., ἀλλά ὄχι γιά νά κάνει ἐκεῖνο τό ὁποῖο πρέπει νά κάνει, τό σωστό δηλαδή: νά μετανοήσει, νά ταπεινωθεῖ, νά ἐμπιστευθεῖ στόν Κύριο, νά τά ἀφήσει ὅλα στόν Κύριο, ὅταν τά ἐπιτρέψει ὁ Κύριος, ὅταν τά δώσει ὁ Κύριος, ὅταν θά ἔρθει ἡ ὥρα τους. Τίποτε. Ἀρχίζει καί ψάχνει πότε θά γίνει, πῶς θά γίνει, τί νά κάνω νά μή μοῦ συμβεῖ αὐτό, νά μή μοῦ συμβεῖ ἐκεῖνο· πού ἔχουν ἐντελῶς μή χριστιανικό χαρακτήρα αὐτά.

 Μή σᾶς φαίνεται παράδοξο.Ὅλη αὐτή ἡ ἀνησυχία πού κάνει τούς ἀνθρώπους νά προβαίνουν σέ ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις πού δέν στέκονται, δέν θά ὑπῆρχε, ἐάν οἱ ἄνθρωποι, οἱ χριστιανοί, εἶχαν μέσα τους τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Τό γνήσιο, τό ἀληθινό, τό ὄντως χριστιανικό, τήν ὄντως πραγματικότητα, τήν ὄντως πνευματική ζωή πού δίνει ὁ Χριστός, δέν τήν ἀντέχουν οἱ ἄνθρωποι.

Η Ζυγαριά της Ψυχής

Ο γέροντας στεκόταν σκυφτός μπροστά στη φωτιά, ενώ η φλόγα έπαιζε με τις σκιές του προσώπου του.Τα μάτια του, βαθιά σαν την αιωνιότητα, έμοιαζαν να κοιτάζουν πέρα από τον κόσμο τούτο, σε τόπους που κανείς θνητός δεν είχε αγγίξει.
Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό ζύγι από ορείχαλκο, σκουριασμένο από τον χρόνο, μα βαρύ από μυστήριο.

«Η ψυχή, παιδί μου,» ψιθύρισε, «είναι σαν τούτη εδώ τη ζυγαριά.
Κάθε πράξη, κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμός της ζωής μας γέρνει τη μία ή την άλλη πλάστιγγα.
Και σαν έρθει η ύστατη ώρα, σαν το φώς της ζωής αρχίσει να σβήνει και ο ουρανός ανοίξει διάπλατα τις πύλες του, η ψυχή στέκει μπροστά στη ζυγαριά του Θεού.»

Ο νεαρός μαθητής τον κοίταζε εκστατικός, τα χέρια του έτρεμαν: «Μα γέροντα, αν η ζυγαριά γείρει προς το βάρος των αμαρτιών;Αν κάποιος έχει διαβεί το μονοπάτι της ζωής με βήματα βαριά, γεμάτα λάθη και σφάλματα;»

Ο γέροντας χαμογέλασε λυπημένα, μα τα μάτια του έλαμπαν.
«Η πρώτη κρίση είναι δίκαιη.Δίνει στον άνθρωπο ό,τι του αναλογεί.
Η δεύτερη είναι φιλάνθρωπη, αναζητά μέσα στο σκοτάδι το μικρότερο φώς, ένα ψίχουλο καλοσύνης, μια στάλα μετανοίας.
Η τρίτη είναι υπεράγαθη, είναι η αγάπη που καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

Η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας: ερμηνεία συμβόλων

Η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας ή αλλιώς της Μελλοντικής Κρίσεως, είναι μία τοιχογραφία που απαντάται σε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. 

Αυτή τη φορά, οι εικόνες που σας μεταφέρω είναι από την Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα. [...]

Μετά το τέλος του παρόντος κόσμου και την ανάσταση των νεκρών, ακολουθεί η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και η Μέλλουσα Κρίση. Για τα γεγονότα αυτά, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, μίλησε ο ίδιος ο Χριστός στη διδασκαλία Του. Εν συνεχεία, για τα έσχατα έχουμε αναφορές από τους μαθητές και τους Αποστόλους, με αποκορύφωμα την Αποκάλυψη του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη. Επίσης, πολλοί προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης μίλησαν για τους έσχατους καιρούς.
Όλες αυτές οι περιγραφές που μας μεταφέρονται και ειδικότερα από τα παλαιοδιαθηκικά κείμενα, επηρέασαν σημαντικά την παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας. Οι εικόνες που απαρτίζουν το σύνολο αυτής της παράστασης, στέλνουν συγκεκριμένα μηνύματα στους πιστούς μέσα από τα σύμβολά τους.

Από την κορυφή προς το κάτω μέρος της τοιχογραφίας, διακρίνουμε τα θέματα ως εξής: Δέηση, ετοιμασία του Θρόνου, ζυγός της Δικαιοσύνης, Πύρινος Ποταμός, Κόλαση, Παράδεισος, τάγματα Δικαίων και Βύθιος Δράκοντας. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, την επί μέρους ανάλυση.

Η παράσταση ξεκινά με την απεικόνιση της Δεήσεως. Ο Χριστός βρίσκεται στο κέντρο, καθισμένος πάνω σε εξαπτέρυγα Σεραφείμ και Χερουβείμ. Περιβάλλεται από ένα στεφάνι με φωτεινές ακτίνες, το οποίο συμβολίζει τη Δόξα Του. Οι έγχρωμοι δακτύλιοι σε αποχρώσεις του θαλασσί παραπέμπουν στο άκτιστο Φως και τον θείο γνόφο, εντός του οποίου κατοικεί ο Θεός.. Το πιο προσιτό και μεθεκτό σε εμάς είναι το πιο ανοιχτόχρωμο, το οποίο μπορεί να θεαθεί από τους κεκαθραμένους.

Εμφανείς είναι και οι πληγές στα χέρια και τα πόδια του Χριστού από τη Σταύρωση. Αυτό αποτελεί μια υπενθύμιση της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Ενανθρώπιση, το Πάθος, η Σταύρωση και η Ανάσταση, έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να νικήσει τον θάνατο στα όρια της προσωπικής του ζωής. Το λυτρωτικό έργο της πορείας του ανθρώπου ολοκληρώνεται με τη Δευτέρα Παρουσία και την Μέλλουσα Κρίση, η οποία οδηγεί στην αιωνιότητα.

Δίπλα στον Χριστό εικονίζεται η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ενώ δεξιά κι αριστερά από τα τρία αυτά κεντρικά πρόσωπα βρίσκονται οι Απόστολοι σε έδρανα-θρόνους. Κατέχουν αυτήν την ξεχωριστή θέση και τιμή γιατί εγκατέλειψαν τα πάντα προκειμένου να κηρύξουν το λόγο του Κυρίου σε όλα τα έθνη. Οι άγγελοι που βρίσκονται πίσω τους, είναι έτοιμοι να διακονήσουν τον Χριστό.

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής

 

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,
Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους
ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον
ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους."

 Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.
 Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.

 Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.
Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.
Θα παραμείνουμε στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε κατά το πέρασμά μας εκεί.Την κάθαρσή μας θα την επιμεληθούμε εδώ.
Αλλά πρέπει να βιαστούμε, για τι ποιος γνωρίζει πόσο ακόμη θα ζήσει;
Πώς θα εμφανισθούμε ακάθαρτοι;
Με τι μάτια θα κοιτάξουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που θα συναντήσουμε εκεί; Πόσο θα ντραπούμε!Ας βιαστούμε να διορθωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε τουλάχιστον σε ανεκτή κατάσταση στην άλλη ζωή.

(Πηγή: «Ψωμί για το Ταξίδι. Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Εκδόσεις “Αρμός”)

«Αφού όλα αυτά τα κάνατε στους ελάχιστους και ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σα να τα κάνατε σ’ εμένα τον ίδιο».

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[...]Ο Κριτής κάλεσε τους δίκαιους στη βασιλεία Του κι αμέσως μετά εξήγησε γιατί τους τη χάριζε: «Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και σεις με φιλοξενήσατε στο σπίτι σας, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και σεις ήρθατε να με δείτε».

Ακούγοντας αυτή τη θαυμάσια εξήγηση, οι δίκαιοι ζήτησαν δισταχτικά και ταπεινά από το βασιλιά να τους πει πότε τον είδαν πεινασμένο και διψασμένο, γυμνό και άρρωστο και πότε τα έκαναν όλα αυτά σ’ Εκείνον. Και στην ερώτηση αυτή ο βασιλιάς έδωσε πάλι τη θαυμάσια αυτή απάντηση: «Αφού όλα αυτά τα κάνατε στους ελάχιστους και ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σα να τα κάνατε σ’ εμένα τον ίδιο».

Όλη αυτή η ερμηνεία έχει δύο όψεις, μια εξωτερική και μια εσωτερική.

 Η εξωτερική ερμηνεία είναι σαφής στον καθένα. Εκείνος που τρέφει τον πεινασμένο, ξεδιψάει το διψασμένο, ντύνει το γυμνό και στεγάζει τον άστεγο, είναι σα να τα κάνει όλα αυτά στον ίδιο τον Κύριο. Εκείνος που επισκέπτεται τους αρρώστους ή τους φυλακισμένους, είναι σα να τα κάνει αυτά στον Κύριο. Αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη σχετικά πως, «εκείνος που ελεεί τον φτωχό, είναι σαν να δανείζει το Θεό, που ανάλογα με το τί έδωσε, θα του το ανταποδώσει».
Ο Κύριος, μέσα από κείνους που ζητούν τη βοήθειά μας, δοκιμάζει τις καρδιές μας. Ο Θεός δεν χρησιμοποιεί τίποτα δικό μας για λογαριασμό Του. Δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Εκείνος που δημιούργησε το ψωμί, δεν μπορεί να πεινάσει. Εκείνος που δημιούργησε το νερό, δε γίνεται να διψάσει. Αυτός που ντύνει την κτίση ολόκληρη δεν μπορεί να είναι γυμνός, ούτε και ν’ αρρωστήσει αυτός που είναι η πηγή της υγείας. Ούτε και γίνεται να αιχμαλωτιστεί ο Κύριος των κυρίων.
Ο Θεός ζητά από μας να γίνουμε ελεήμονες, να έχουμε πάνω απ’ όλα έλεος. Γνωρίζει πως το έλεος είναι ο τρόπος για ν’ αποκαταστήσει ο άνθρωπος την πίστη στο Θεό, την ελπίδα στο Θεό και την αγάπη για το Θεό.
Αυτή είναι η εξωτερική ερμηνεία.

Η δεύτερη έχει να κάνει με το Χριστό μέσα μας. Σε κάθε καθαρή σκέψη που έχουμε στο νου μας, σε κάθε ευγενικό συναίσθημα της καρδιάς μας και σε κάθε υψηλή φιλοδοξία κι επιθυμία της ψυχής μας για την επίτευξη του αγαθού, ο Χριστός αποκαλύπτεται μέσα μας με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ-Κυριακή της Απόκρεω

 Όταν ηχήσει το ουράνιο κέλευσμα, η φωνή του αρχαγγέλου και η εσχάτη σάλπιγγα του Θεού, κατά την ημέρα Κυρίου την μεγάλη και επιφανή (Ιωήλ 2, 11), συγκλονιστικά γεγονότα θα λάβουν χώρα «εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού». Θα συναχθούν ενώπιον του Χριστού όλα τα έθνη. «Πάντες παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού» (Ρωμ. 14, 10). Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν και θα ζήσουν επί της γης. Από τον Αδάμ μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο της εσχάτης γενεάς. Και θα κριθούν οι πάντες από τον κριτή του κόσμου, τον Χριστό (Κυριακή της Απόκρεω).

Αυτό σημαίνει ότι σε μια και μόνη στιγμή θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και η τελική κρίση. «Σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι». Οι νεκροί θα ξαναπάρουν τα σώματά τους άφθαρτα και αθάνατα. Όμοια με το αναστημένο σώμα του Χριστού. «Καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου». Δεν είναι δυνατόν φθαρτό σώμα, από σάρκα και αίμα, να κληρονομήσει τη Βασιλεία του Θεού, ούτε η φθορά να κληρονομήσει την αφθαρσία. «Δει γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν».

Όσοι όμως θα ζουν κατά τη στιγμή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, δεν θα πεθάνουν, αλλά θα αλλάξουν αμέσως, παίρνοντας σώμα άφθαρτο, αντί του φθαρτού που είχαν ενόσω ζούσαν. Θα εκπληρωθεί τότε ο λόγος που αναφέρεται στην Αγία Γραφή για την κατάργηση, την πλήρη εξαφάνιση του θανάτου: «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄ Κορ. 15, 48-55). Στο εξής δεν θα υπάρχει θάνατος, αλλά ζωή αιώνια.

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''.

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''. 

Από ημέρα σε ημέρα θα μας καλέσει ο Θεός να πάμε μπροστά Του. Αυτό να κοιτάζουμε! Όχι το πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία και όλα τα άλλα…

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

(✞ 8 Ιανουαρίου εορτή Ανακομιδής Ιερών λειψάνων)

πηγή

Τότε θα είναι που ο Χριστός θα αφαιρέσει από την μνήμη των σεσωσμένων την μνήμη των κολασμένων...

 Την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, θα ξεχωρίσουν οριστικά οι δίκαιοι από τους άδικους, οι αμαρτωλοί από τους μετανοημένους αμαρτωλούς και τα ερίφια από τα αρνιά. 

 Τότε όλοι οι άνθρωποι θα βλέπονται μεταξύ τους και άλλοι θα είναι εκ δεξιών και άλλοι θα είναι εκ αριστερών. Και θα βλέπουν πολλοί άνθρωποι τους συγγενείς τους να είναι εκ αριστερών... 

 Τότε όπως λένε οι Προφήτες, θα καθίσει μετά Δόξης στον θρόνο του ο Χριστός και ποταμός πύρινος θα ρέει από τον θρόνο του Κυρίου.

  Και οι πονηροί άγγελοι-δαίμονες θα σπρώχνουν τους εξ αριστερών ανθρώπους στον πύρινο αυτόν ποταμό, ο οποίος θα τους παίρνει και θα τους βυθίζει κάτω στον βυθό της κολάσεως. 

 Οι δίκαιοι, οι εκ δεξιών άνθρωποι, βλέποντας όλα αυτά, θα τρομάξουν και θα αναφωνήσουν παρακλητικά προς το Χριστό να μην γίνει η καταδίκη αυτή. Α

 λλά ο Χριστός θα τους πει, ότι δεν συμφέρει να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά θα είναι και άδικο.

  Τότε θα είναι που ο Χριστός θα αφαιρέσει από την μνήμη των σεσωσμένων τη μνήμη των κολασμένων.

"Έρχεται ώρα καί νῦν έστί"

  Συμβαίνουν γεγονότα στήν όλη μας ζωή , πότε περισσότερο, πότε λιγότερο δύσκολα, πότε βαρύτερα, πότε έλαφρότερα, τά όποία είναι πρόγνωση τῶν έσχάτων.
Άπό τό ένα μέρος, όπως καί νά έχει τό πράγμα, ό Κύριος θά έρθει. Δέν μᾶς λέει πότε Εκείνος ξέρει καί δέν θέλει νά τό ξέρουμε έμείς. Καί όταν δέν ψάχνουμε νά βρούμε πότε θά έρθει, τότε ώφελούμαστε, τότε πορευόμαστε σωστά, άλλιώς κάτι δέν πάει καλά.

Άπό τό άλλο μέρος, ό Κύριος είπε: "Έρχεται ώρα καί νῦν έστί". Αύτό είναι τό μυστικό τῆς χριστιανικῆς έποχής: Έρχεται ή ώρα, κάποτε όλα θά άποκαλυφθοῦν, θά φανερωθοῦν, έρχεται ή βασιλεία τοῦ Θεοῦ άλλά όμως καί ήρθε καί είναι έντός ήμῶν, άλλά καί συνεχῶς έρχεται. Καί είναι μέσα μας καί τή γευόμαστε, άλλά καί συνεχῶς έρχεται. Αύτά συνυφαίνονται. Νά τό πιάσουμε αύτό τό πνεῦμα, νά πάρει σωστή στάση ή ψυχή μας καί νά ζούμε άνάλογα, γιά νά έχουμε έλπίδα σωτηρίας.

'' Πνευματικά μηνύματα'' τοῦ π. Συμεών Κραγιόπουλου

Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας.

Το σημείο της Αναλήψεως του Κυρίου.Στο τελευταίο σημείο στο οποίο πάτησαν τα Άγια πόδια Του, έμειναν δύο ίχνη πάνω στην πέτρα (πράγμα το οποίο φυσικά ήταν θαύμα).

Λέει ο άλλος:
- Την ημέρα της Αναλήψεως, αρχίζουνε τα μπάνια...
Αυτό βλέπει ο άνθρωπος... Πέρα από τη σάρκα του, πέρα από τις ηδονές του κ.λπ. ΔΕΝ βλέπει. 

Τί είναι η Ανάληψη; Τί εορτάζεται; Τί υπενθυμίζεται; Αυτά ο κόσμος δεν τα ξέρει. Και το ότι δεν τα ξέρει, βαθμολογείται λίγο, αλλά το ότι δεν θέλει να τα μάθει, αυτό τον μηδενίζει.

  Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας. Διότι ένα ακόμη γεγονός υπολείπεται για όλη αυτήν την υπόθεση, το ότι ήρθε ο Θεός στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ποιό γεγονός; 

Το «και πάλιν ερχόμενος μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Και εκεί κλείνει όλη η υπόθεση της ενσάρκου Οικονομίας. 

Η Ανάληψη του Κυρίου έγινε 40 ημέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού. Την 40η λοιπόν ημέρα έβγαλε του Μαθητές Του στη Βηθανία και εκεί καθώς τους ευλογούσε, μία νεφέλη άρχισε να τον σηκώνει προς τον Ουρανό και έφυγε από μπροστά τους και πήγε και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα, όπως μας αποκάλυψε ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολούνταν.

Και θα ξαναέρθει ο Χριστός μίαν ημέρα και αλίμονο σε εκείνους, οι οποίοι δεν θα είναι εντάξει και δεν θα αντέχουνε στην Δικαιοσύνη Του. Βέβαια ορισμένοι δεν θα προλάβουν τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι θα έχουν πάει γρηγορότερα να συναντήσουν τον Χριστό. 

Το μέρος που πάτησε ο Χριστός μας και Αναλήφθηκε το έχουνε μουσουλμάνοι, οι οποίοι μας απαγορεύουν να μπούμε μέσα. Είναι ένα χώρος 20 τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα υπάρχει το πέλμα του αριστερού ποδός του Χριστού μας. Θα κρεμάσεις το κεφάλι σου στο βάθος να ασπαστείς και θα έχει το άρωμα του Παναγίου Τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Με αὐτό που ὁ ἄνθρωπος κουβαλᾶ στήν ψυχή του κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου, μέ τοῦτο ἀπέρχεται στήν κρίση τοῦ Θεοῦ

  Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

  Θὰ ἤθελες νὰ μάθης ἂν ἡ ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀπαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιὸ συχνὰ στὴν ἐξομολόγηση μὰ σταμάτησες ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε γι’ αὐτό. Δὲν ἔπρεπε νὰ διακόψεις. Ποιὸν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότερος ὅλων: ''οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε'' (Λουκ. 6, 25). 

Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τέχνη σου ἔχεις καὶ ἕνα ἀμπέλι, πού σοῦ δίνει καλὴ παραγωγή, ἐπειδὴ τὸ καλλιεργεῖς πολύ. Ἂν κάποιος ἐγκατέλειπε τὸ ἀμπέλι του καὶ εἰρωνευόταν ἐσένα ποὺ φροντίζεις μὲ ἐπιμέλεια τὸ δικό σου, μήπως θὰ σήκωνες τὰ χέρια σου ἀπὸ τ’ ἀμπέλι καὶ θὰ σταματοῦσες νὰ τὸ καλλιεργεῖς; Σίγουρα, δὲν θὰ τὸ ἔκανες αὐτό.

 Πῶς μπορεῖς λοιπὸν νὰ ταλαντεύεσαι ἀναφορικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τ’ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδὴ ὅταν πεθάνεις, τὴν ψυχή σου θὰ τὴν πάρεις ἐνῶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ ἀφήσεις. Ἀπ’ ὅλες τὶς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στὴ γῆ, ὁ κόπος γιὰ τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ πιὸ συνετός. Γιὰ τοῦτο, γύρνα στὴν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπὸ τὴν ψυχή σου καὶ ξεκίνα πάλι νὰ ἐξομολογῆσαι….

 Οἱ ἁμαρτίες θεριεύουν καὶ πολλαπλασιάζονται μέσα στὴ μυστικότητα. Μόλις ὅμως βγοῦν στὸ φῶς, ξηραίνονται καὶ πεθαίνουν.

Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον...

Ας μη μας ξεγελούν διάφοροι χαζοχαρούμενοι κήρυκες του Χρι­στιανισμού, που μας παρουσιάζουν τον Θεό όλο καλοσύνη και όλο ζά­χαρη...
Για όσους διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ καταναλίσκον...

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης

πηγή

Μπροστά σε αυτό το Φως της αγάπης πώς θα σταθούμε;(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

  Κυριακή της Απόκρεω: Μια αγκαλιά από Φως αγάπης που πηγάζει από ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Χριστού. 

Μπροστά σε αυτό το Φως της αγάπης πώς θα σταθούμε; Σαν κάρβουνο ή σαν χρυσός; Μια κρίση αγάπης.

  Μια κρίση όχι με τη νομική έννοια, αλλά μια εφαρμογή της αγάπης στον πλησίον, ο οποίος στην ουσία είναι το Δικό Του πρόσωπο. Πού είδαμε δηλαδή τα σημάδια Του στον πλησίον μας και τι κάναμε. Ξεχνάμε δυστυχώς ότι μια μεγάλη αμαρτία είναι η αδιαφορία για την αγάπη, η μεταβίβαση ή η αποποίηση των ευθυνών μας και οι δικαιολογίες για τις πράξεις μας. 

 Η κρίση θα γίνει. Είναι μεγάλη η λαχτάρα για αυτή τη συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό, πρόσωπο προς πρόσωπο.
Αυτά συνήθως δεν πάνε στις εξομολογήσεις και δεν μας προβληματίζουν. Δυστυχώς μας ενδιαφέρει να συζητήσουμε με τον πνευματικό μόνο αν βάλαμε λίγο λάδι στο φαγητό, ή «ρυθμίσεις» της κρεβατοκάμαρας. 

Βαδίζοντας προς τη Μεγάλη Σαρακοστή, θα αφήσουμε το κρέας αυτή την εβδομάδα, ας αφήσουμε λάθη και πάθη όσο μπορούμε και ακούγοντας το Ευαγγέλιο της Κρίσεως ας αναρωτηθούμε: Τι είναι ο Χριστός για μένα; Tι είναι ο άλλος για μένα; Τι είναι ένα λουλούδι για μένα; Τι θέλουμε πραγματικά από αυτή τη ζωή; Ας προχωρήσουμε κάνοντας σκαλοπάτια τις απαντήσεις και θα βγούμε εκεί που μας πήγε η πορεία που χτίσαμε. Ο θάνατος είναι απλά ένας σταθμός και ένα επεισόδιο στη ζωή μας. Πολύ φοβάμαι όμως ότι επιβιώνουμε χωρίς να ζούμε, μιλάμε διαρκώς για τη ζωή μετά τον θάνατο, χάνοντας όμως τη ζωή πριν τον θάνατο.

Η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ(Κυριακή Απόκρεω)

Το βίωμα της Εκκλησίας είναι εσχατολογικό. Από τη στιγμή που ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς, η Εκκλησία δεν παύει να περιμένει την επάνοδό του στον κόσμο. Αυτή η εσχατολογική προσδοκία εμφανίζεται με διάφορους τρόπους στους πιστούς κάθε εποχής.

Η προσδοκία του Χριστού
  Άλλοι περιμένουν τον Χριστό ως εκείνον που θα τους ανταμείψει για τους κόπους που κατέβαλαν στον κόσμο αυτό, που θα τους δικαιώσει για την μαρτυρία που κατέθεσαν ενώπιον των ανθρώπων για την πίστη, που θα τους αξιώσει να ζήσουν αιώνια με χαρά και ευτυχία. 

Άλλοι περιμένουν τον Χριστό ως τον τιμωρό των αμαρτιών των ανθρώπων, ως Εκείνον που θα αποκαταστήσει την θεία δικαιοσύνη στον κόσμο και που θα κάνει να διαγραφεί από τον ορίζοντα κάθε έννοια αδικίας και κακίας. 

Άλλοι, τέλος, περιμένουν το Χριστό ως τον αγαπημένο, αυτόν που θα σβήσει από τον κόσμο την κατάσταση του χωρισμού των ανθρώπων από εκείνον και θα καταστήσει την οικουμένη μία διαρκή κοινωνία Θεού και ανθρώπων, χωρίς τον φραγμό της αμαρτίας να στέκεται ανάμεσα στον δημιουργό και την δημιουργία.

  Υπάρχουν όμως κι εκείνοι οι οποίοι δεν τον περιμένουν, είτε γιατί δεν πιστεύουν σ’ αυτόν, είτε γιατί δεν θέλουν να ξαναέρθει, επειδή διαβλέπουν ότι η ζωή τους δεν έχει καμία σχέση με τις εντολές του. Υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι τον πολέμησαν και τον πολεμούν και που ο ερχομός του θα αποτελέσει την συντριβή τους. Όλες αυτές οι κατηγορίες των ανθρώπων επιλέγουν ή την αδιαφορία ή τον φόβο ή την απιστία έναντί του. Θα προτιμούσαν να μην υπάρχει ή να μην ξανάρθει.

Η απάντηση στον θάνατο

 Αυτή η εσχατολογική προσδοκία, η οποία αποτυπώνεται στο Σύμβολο της Πίστεως με την φράση «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», αποτελεί

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

  Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ θὰ εἶναι τὸ συγκλονιστικὸ ἐπιστέγασμα τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου, ἡ τελικὴ ἀποκατάσταση τῆς ὅλης δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη θὰ συστενάζει καὶ θὰ συνωδίνει μὲ τὸν ἐκπεσόντα στὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο. Τὰ πρωτόγνωρα γεγονότα θὰ συγκλονίσουν τὴ σύμπασα κτίση, φυσικὴ καὶ πνευματική, ἀνθρώπους καὶ ἀγγέλους. Ἀκόμα «καὶ αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν (οἱ ἀγγελικὲς τάξεις) σαλευθήσονται». Τὰ γεγονότα αὐτὰ θὰ εἶναι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ ἀνακαίνιση τοῦ σύμπαντος, ἡ θριαμβευτικὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ τελικὴ κρίση τῶν ἀνθρώπων (Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω).

 Θὰ προηγηθοῦν πολλὰ τρομακτικὰ σημεῖα πρὶν ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θὰ προκαλέσουν μεγάλο φόβο στοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ καὶ μεγάλη σύγχυση. Θὰ φανερωθοῦν πολλοὶ ψευδόχριστοι. Ὁ καθένας θὰ διατείνεται ὅτι εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας. Θὰ ἐμφανιστοῦν καὶ πολλοὶ ψευδοπροφῆτες, ποὺ θὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ξέρουν ποῦ κρύβεται ὁ Χριστός. Θὰ κάνουν καὶ θαύματα, «σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς».

 Ὁ Χριστὸς ὅμως προειδοποιεῖ: «Τότε, ἂν σᾶς πεῖ κάποιος: Νά, ἐδῶ εἶναι ὁ Χριστὸς ἢ

Διάλογος του Μεγάλου Αντωνίου μετά του Αγγέλου

Οὗτος ὁ Μακάριος καὶ Πανθαύμαστος Ἀββᾶς καὶ Πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ὁ μέγας, εἰς καιρὸν ὁποῦ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀσκήτευεν, ἐφάνη πρὸς αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου εἰς σχῆμα Καλογήρου, καὶ ὡς τὸν εἶδεν ὁ Ὅσιος, ἔκαμε πρὸς αὐτὸν μετάνοιαν.

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς αὐτόν: Εὐλόγησον Πάτερ Ἅγιε.
Ὁ δὲ Ἅγιος νομίζοντας ὅτι εἶνε καλόγηρος ἀπὸ τοὺς ἐκεῖσε ἐρημίτας, λέγει πρὸς αὐτόν• ὁ Θεὸς συγχωρήσοι σε τέκνον μου καὶ πλησιάσας πρὸς τὸν Ἄγγελον εἶπεν εἰς αὐτόν• ἂς περιπατήσωμεν μαζὺ ὁλίγον δρόμον καὶ περιπατῶντες εἶπεν ὁ Ὅσιος• θαυμάζω, ἀδελφὲ εἰς τὴν θεωρίαν σου καὶ εἰς τὴν νεότητα καὶ εἰς τὴν εὐμορφίαν ὁποῦ ἔχεις καὶ ἐκπλήττομαι, διότι τοσοῦτον κάλλος δὲν εἶδον εἰς ἄλλον ἄνθρωπον καὶ διὰ τοῦτο στοχάζομαι πῶς δὲν εἶσαι ἄνθρωπος.
Λοιπὸν ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς νὰ μοῦ εἰπῇς τὴν ἀλήθειαν• ὁ δὲ Ἄγγελος ποιήσας μετάνοιαν, λέγει πρὸς τὸν Ἅγιον.

Πάτερ Ἅγιε, μὲ βλέπεις, ἐγὼ ἄνθρωπος δὲν εἶμαι, ἀλλά, Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἤλθα νὰ σὲ διδάξω μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνα ὁποῦ δὲν ἠξεύρεις, καὶ τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖς νὰ μάθῃς• λοιπὸν ἐρῶτα με ὅτι θέλεις νὰ σοῦ εἰπῶ. 

Τότε ἔπεσεν ὁ Ἅγιος καὶ ἔκανε μετάνοιαν τοῦ Ἀγγέλου λέγοντας• «Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ Θεός μου, ὅτι μοῦ ἔπεμψας ὁδηγὸν διὰ νὰ μοῦ φανέρωση κεκρυμμένα μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθω.» 

Ὁ δὲ Ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἅγιον, ἐρῶτα με λοιπόν.

Ὁ δὲ Ἅγιος ἀποκριθείς, εἶπεν• εἰς τὸν αἰώνιον ἐκεῖνον κόσμον, γνωρίζονται οἱ ἀποθαμμένοι ἄνθρωποι ἕνας τὸν ἄλλον;
Ὁ δὲ Ἄγγελος ἀποκριθείς, εἶπε, πρὸς τὸν Ὅσιον• βλέπεις εἰς τοῦτον τὸν κόσμον ὁποῦ ἀφ΄ ἑσπέρας κοιμοῦνται οἱ ἄνθρωποι, καὶ τὸ πρωὶ ὅταν ξημερώσῃ ἀπαντῶνται ἕνας τὸν ἄλλον καὶ χαιρετοῦνται καὶ συνομιλοῦν ὡς φίλοι, ἀναφέροντες τὰ ὅσα εἶχον προμελετήσει, τοιουτοτρόπως γίνεται καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν Κόσμον, καὶ ἕνας τὸν ἄλλον γνωρίζεται καὶ συνομιλεῖ, καὶ καθὼς ἕνας ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει ἄλλον ἐδῶ καὶ ἐρωτῶντας μανθάνει ποῖος εἶναι, οὕτω γίνεται καὶ ἐκεῖ• πλὴν οἱ δίκαιοι μόνον γνωρίζονται, οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅμως διόλου.

Λέγει του ὁ Ἅγιος - εἶπέ μοι καὶ τοῦτο παρακαλῶ σε, ὅταν εὐγαίνει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ κορμὶ τοῦ ἀνθρώπου, τὶ γίνεται; Καὶ τὰ μνημόσυνα διατὶ τὰ κάμνουσι; καὶ τὶ ὄφελος δίδουσιν εἰς τοὺς ἀποθαμένους;
Λέγει του ὁ Ἄγγελος "Ἄκουσον, πάτερ Ἅγιε" ἡ ψυχὴ ἀφοῦ εὔγει ἀπὸ τὸ κορμί, τὴν λαμβάνουν οἱ ἄγγελοι καὶ τὴν ὑπάγουν εἰς τὸν οὐρανὸν -διὰ νὰ προσκύνησῃ• τὸν

Οι φάκελλοι των κεκοιμημένων, πιστών και απίστων, μένουν ανοιχτοί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας

Οι φάκελοι των κεκοιμημένων, πιστών και απίστων, μένουν ανοιχτοί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και δέχονται αλλοιώσεις.
Κατ' αναλογία των ανθρώπων και των προσπαθειών της στρατευομένης Εκκλησίας, οι φάκελοι επηρεάζονται, με τα μνημόσυνα, τα σαρανταλείτουργα, τις ελεημοσύνες και τις προσευχές που γίνονται στο όνομά τους.
Υπάρχουν επίσης άνθρωποι, που πέθαναν με 100% κόλαση και έως ότου γίνει η Δευτέρα Παρουσία, θα βρεθούν με 1000% κόλαση.

Θα ρωτήσει κάποιος:
- Αυτός πέθανε, πως αμαρτάνει;
Επηρεάζεται ο φάκελός του, κατά αναλογία της απιστίας του.
Ο Καζαντζάκης για παράδειγμα έγραψε βλάσφημα βιβλία για την πίστη μας και πολλοί διαβάζοντάς τα, βλάπτονται.
Να πως ο Καζαντζάκης αμαρτάνει, παρότι νεκρός.

Αντίθετα ο Ιερός Χρυσόστομος με το πλούσιο συγγραφικό έργο που μας άφησε παρακαταθήκη, βοηθιούνται πνευματικά όσοι διαβάζουν τα βιβλία του και έτσι οι ''μετοχές'' του στον ουρανό αυξάνονται!

Δηλαδή, πολλών οι αμαρτίες ή οι αγαθοεργίες που έχουν κάνει στον κόσμο τούτο, τους ακολουθούν πέραν του τάφου. Γι' αυτό κανένας δεν ξέρει, πως θα βρεθεί στην τελική κρίση...

 Δημήτριος Παναγόπουλος -Ιεροκήρυκας