Το εικονάκι της Παναγίας μας..!(1940)

Αυτό το εικονάκι της Παναγίας μας, το έστειλε η μητέρα του θείου μου, Πέτρου Ζάννε, σε εκείνον, όταν το 1940 τέτοιες μέρες πολεμούσε στο μέτωπο της Αλβανίας.
Η εικονίτσα είναι ταλαιπωρημένη από το πέρασμα τόσων χρόνων όμως περικλείει συναισθήματα, εικόνες, μνήμες και μέρες του παρελθόντος.
Ο θείος μου, το κράτησε για τόσα χρόνια και μετά το θάνατό του,τον Αύγουστο του 2010 (σε ηλικία 92 ετών), ήρθε σε μένα.

Κάθε χρόνο που τον επισκεπτόμουν την 28η Οκτωβρίου, μου το έδειχνε,
θυμόταν ιστορίες και έκλαιγε...
και η Σοφιά Βέμπο να παίζει στις πλάκες των 45 στροφών στο γραμμοφωνάκι του θείου...
''Βάζει ο Ντούτσε την στολή του...'',
''Παιδιά της Ελλάδος παιδιά...''.
Πολέμησαν, μάτωσαν και σκοτώθηκαν για την Ελλάδα.
Και είχαν για προστάτιδα μια μαυροφορεμένη γυναίκα που δε μπορούσε κανείς να την διακρίνει κάθε φορά που εμφανιζόταν.
Ήταν η Παναγιά μας...

πηγή

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΤΟΥ 40ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΥΖΩΝΩΝ ΑΡΤΑΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΗΡΩΪΚΑ ΤΟ 1940

Γράφει ό π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Μέσα στίς μέριμνες καί στίς ποικίλες φροντίδες τής καθημερινότητας οί εθνικές εορτές, όπως αυτή τής 28ης Οκτωβρίου, αποτελούν σταθμούς περισυλλογής καί παραδειγματισμού...

Τό έπος τού 40, διεγείρει τήν ιστορική μας μνήμη, αλλά καί τήν πατριωτική μας συνείδηση, αλλά καί μάς υπενθυμίζει τό ρόλο καί τή θυσία τών λειτουργών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας στούς εθνικούς αγώνες.
Σ' έναν χορταρισμένο τάφο, στό προαύλιο τής Παναγίας τής Εκκλησίας στό Δελβινάκι, υπάρχει μία λιτή επιγραφή:
"ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΤΣΟΚΩΝΑΣ - ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ - 25/11/1940".
Από τή Λευκάδα ή καταγωγή τού αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Τσοκώνα, πού, όταν ήρθε ή ώρα, βρέθηκε μέ ήρεμο θάρρος μπροστά στή "δοκιμασία" τού δικού τού εθνικού παρόντος.
Πάνω από τα όνειρά του έβαλε την αξιοπρέπεια της Πατρίδας, και απερίσπαστος, χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, έφτασε στο τέρμα, που ήταν ή θυσία, ωστόσο τήν ίδια στιγμή ασπάστηκε τήν αθανασία.
Πέρα από τή νίκη τού Έθνους, επιθυμεί διακαώς και την επιστροφή των ανθρώπων στο Χριστό.
Ώς στρατιωτικός ιερέας τού 40ου Συντάγματος Ευζώνων Άρτας, στυλώνεται ήρωας καί πρόμαχος.

«Στο χωριό μας ξέμειναν δυο Ιταλοί στρατιώτες, ο… Πίτουρο κι ο Μαριάνης!»

Τις εθνικές γιορτές τις τιμούμε έχοντας διαβάσει τα γεγονότα που σχετίζονται με αυτές. Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι που υπήρξαν όχι απλώς αυτόπτες μάρτυρες, αλλά και συμπρωταγωνιστές της Ιστορίας. Όταν ήταν παιδιά, υπήρχε μόνο μία εθνική επέτειος, αυτή της 25ης Μαρτίου. Οι σελίδες της άλλης γράφονταν τότε…

Προνομιακός συνομιλητής
Ο κ. Απόστολος Πανάγος είναι ένας σεβάσμιος άνθρωπος, πάντα πρόθυμος να καταθέσει τις μνήμες του σχετικά με τη δύσκολη ζωή «τα παλιά τα χρόνια». Γέννημα-θρέμμα Ηπειρώτης. Γεννήθηκε το 1930 σε συνοικισμό της Άνω Καλεντίνης Άρτας (έδρα του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη), όπου και ζει μέχρι σήμερα. Ακμαιότατος, με αξιοθαύμαστη πνευματική διαύγεια, μονίμως πρόσχαρος… Πραγματικά προνομιακός συνομιλητής!

Στις αμέτρητες ώρες συζητήσεων μαζί του, είχα ξεχωρίσει παλαιότερα μια βιοϊστορία που σχετιζόταν με τους Ιταλούς αιχμαλώτους οι οποίοι έμειναν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της συμμαχίας των Ιταλών από τους Γερμανούς.

Η αφήγηση, φυσικά, ξεκινάει από την ώρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος το 1940…

Η συνέχεια  https://maxitisartas.gr/single_page.php?catid=&id=21838

Ἔπεσε τό ηθικό σου. Γιατρέ, μή φοβᾶσαι.Θά τούς φᾶμε τούς Γερμανούς!

Απόσπασμα από το βιβλίο

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ ''Στά βήματα τῆς ἁγιότητας''

«Εἶμαι γενικός ἐφημερεύων ἰατρός στό “Κρατικό Νοσοκομεῖο Νοσημάτων Θώρακος”, τήν ἡμέρα πού οἱ σιδερόφρακτες φάλλαγγες τῶν Γερμανοιταλῶν μπαίνουνε στήν Ἁθήνα.
Ἁπερίγραπτος ὁ πανικός· ὁ κόσμος τά ’χει χαμένα. Λίγοι διατηροῦσαν μιά σχετική ψυχραιμία.
Ἡ φυγή πού εἶναι ἡ πρώτη καί χειρότερη ἐκδήλωση τοῦ πανικοῦ ἀρχίζει νά μέ κυριεύει. Δύο φορές πέταξα τήν μπλούζα μου, δύο φορές τήν ξαναφόρεσα… Θά μείνω πιστός στό χρέος μου.
Ἔτσι μοῦ λέει ἡ συνείδησή μου… Χαλασμός κόσμου ἀπό ἀεροπλάνα, τάνκς, αὐτοκίνητα, μοτοσυκλέτες.
Κατέβαιναν ἀπό τά βόρεια προάστια πρός τήν Ἁθήνα.
Μαυρίλα στόν οὐρανό, στίς ψυχές μας.Τό μίσος ἀντικατέστησε τόν τρόμο.
Ἐκδίκηση διαδέχτηκε τό μίσος, καί ὅλα μαζί φέραν ἕνα κλάμα, ἕνα παράπονο.
Καί ἔφτανε τό παράπονο στόν οὐρανό, γέμιζε τήν γῆ, τά κτίρια τοῦ Νοσοκομείου, τούς ἀνθρώπους, ἀρρώστους καί προσωπικό, ἔμπαινε βαθιά μέσα τους, στήν καρδιά τους πού ἔτρεχε αἷμα, στά μάτια τους, πού δέν ἔβλεπαν ἀπ’ τά δάκρυα…

Μέ καλεῖ ἐπειγόντως ὁ Γενικός Διευθυντής στό γραφεῖο.
– Μή ξεχνᾶτε, μοῦ λέει, πώς σήμερα εἶστε ὁ γενικός ἐφημερεύων ἰατρός τοῦ Ἱδρύματος. Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ θά μείνουμε καί οἱ δύο στίς ἐπάλξεις μέχρις ἐσχάτων! Ψυχραιμία! Καί μόνη κυρίαρχη σκέψη μας τό ΚΑΘΗΚΟΝ!
Σηκώνεται καί πιάνοντάς μου τούς ὤμους μέ τά δύο του χέρια μοῦ λέει σέ τόνο ἀποφασιστικό πού δέν ἐπέτρεπε καμιά ἀντίρρηση:
– Ἄκου τήν πρώτη ἐμπιστευτική διαταγή μου: Στόν οἶκο ἀδελφῶν τοῦ Νοσοκομείου μας (νεόκτιστο κτίριο ἀχρησιμοποίητο ἀκόμα) νά μεταφερθοῦν τώρα ἀμέσως τούτη τή στιγμή βαρέως πάσχοντες ἐκ τοῦ στρατιωτικοῦ περιπτέρου, τάχιστα ὅμως, ἐπανέλαβε.
Κλείνει τήν πόρτα καί μοῦ ἐξηγεῖ·
– Αὐτοί, οἱ Γερμανοί, μόλις ἔρθουν, θά ἐπιτάξουν τά κτίρια Νοσοκομείων. Μή βροῦν ἄδειο τόν οἶκο ἀδελφῶν. Θά μᾶς τόν πάρουν! Τήν φυματίωση τήν φοβοῦνται. Ὅλοι νά εἶναι βαριά ἄρρωστοι! Μπῆκα στό νόημα. Θαύμασα τήν εὐψυχία, τόν πατριωτισμό, τήν ἀποφασιστικότητα τοῦ Γενικοῦ, τοῦ Μάνθου Μ.
Ὡς τό μεσημέρι, εἴκοσι δύο βαριά ἄρρωστοι εἶχαν τοποθετηθεῖ σέ θαλάμους δεξιά καί ἀριστερά τῆς κυρίας εἰσόδου τοῦ οἴκου ἀδελφῶν.

Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ δέν πρόφθασα νά παραδώσω ἐφημερία, ὅταν κυριολεκτικά εἰσέβαλαν στό Νοσοκομεῖο μέ δαιμονιώδη θόρυβο τέσσερις γερμανικές μοτοσυκλέτες μέ ὀκτώ ἐνόπλους Γερμανούς.

Ο καθένας έδωσε κάτι σε αυτόν τον πόλεμο,άλλος τα μάτια του,άλλος τα πόδια του, άλλος τα χέρια του.Εγώ τι έδωσα;Τη φωνη μου...

    H Σοφια Βεμπο,η τραγουδιστρια της Νικης,στην διαρκεια της κατοχης -αφου πρωτα φυλακιστηκε για την δραση της- διεφυγε μεταμφιεσμενη στην Μεση Ανατολη ακολουθωντας τα ελληνικα στρατευματα. Δεκαοκτω χιλιαδες χρυσες λιρες προσεφερε για τις αναγκες των στριατιωτων, ολα τα χρηματα που εβγαλε τραγουδωντας εκει. 

  Οπως ειχε πει: ''Ο καθένας έδωσε κάτι σε αυτόν τον πόλεμο, άλλος τα μάτια του, άλλος τα πόδια του, άλλος τα χέρια του. Εγώ τι έδωσα;Την φωνη μου,που καλή ή κακή,την εχω ακομα ακεραιη και ζωντανη. Δεν μου χρωσταει λοιπον τιποτα,ουτε η Ελλαδα αλλα ουτε και το ελαφρο τραγουδι. Εγω τους χρωσταω τα παντα γιατι αυτα με κανανε Βεμπο''. πηγή 

[...]Και η Ελληνίδα ηρωίδα θα συνεχίζει -ακόμη και σήμερα- να εμψυχώνει πατριωτικά τους Έλληνες, θυμίζοντας, πως, αν και οι Γερμανοί, κατοχικοί ιμπεριαλιστές -διά νόμου- της απαγόρευαν να τραγουδάει γιατι ξεσήκωνε τα πλήθη, εκείνη συνέχιζε. Η απαγορευτική αυτή διαταγή είχε αριθμό εμπιστευτικού πρωτοκόλλου 13/2, ημερομηνία εκδόσεως την 9ην Αυγούστου 1941 και ήταν υπογεγραμμένη από τον Κάρλο Μέολι, αντισυνταγματάρχη των Καραμπινιέρων.

Όμως, στις 17 Αυγούστου 1941, ημέρα Κυριακή, στο θέατρο «Αθήναιον» στην συμβολή των οδών Πατησίων και Μάρνη, απέναντι ακριβώς από το Εθνικό Μουσείο, συνέβη κάτι το εντελώς απροσδόκητο, που επέδρασε αποφασιστικά στη ζωή της Βέμπο. Εκείνη επισκέφθηκε εθιμοτυπικά το θέατρο, στη βραδινή του παράσταση, για να χαιρετίσει τους συναδέλφους της, που έπαιζαν ένα συνηθισμένο κατοχικό έργο. Το θέατρο ήταν κατάμεστο από θεατές και όταν αντελήφθησαν την παρουσία της Βέμπο, άρχισαν ρυθμικά, δυνατά και επίμονα να ζητούν να τους τραγουδήσει το αγαπημένο τους τραγούδι «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά...». Αυτό -βεβαίως- ήταν απαγορευμένο από τις Αρχές Κατοχής και συνεπώς επικίνδυνο και για τη Βέμπο, αλλά και για το θέατρο. Εκείνη, λοιπόν, αρνήθηκε ευγενικά για τους λόγους αυτούς, αλλά το κοινό, πάντοτε ζωηρό, απαιτητικό και αμετάπειστο συνέχισε να της ζητά να τραγουδήσει.

Η Βέμπο έμεινε διστακτική στην αρχή.

Μικρή λέξη! Μεγάλο Ανάστημα! Μεγάλη Ιστορία!

Μικρή λέξη !

Μεγάλο Ανάστημα !

Μεγάλη Ιστορία !

ΕΡΜΙΟΝΗ ΠΡΙΓΚΟΥ.Η ΜΑΝΑ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ. Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΡΑΣ

Έκανα μόνο ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν οι μάνες του Ανδρέα, του Δημήτρη, του Νίκου, του Παναγιώτη, του Ματθαίου και του Μωραΐτη, του οποίου το μικρό όνομα δεν μάθαμε ποτέ.
Αυτά τα παιδιά ήρθαν για να μας ελευθερώσουν και σκοτώθηκαν ηρωικά δίπλα από το σπίτι μας.
Ήταν οι υπερασπιστές του τελευταίου ελληνικού οχυρού του νοτιοδυτικού μετώπου στη Χειμάρρα, που έπεσαν δίνοντας χρόνο στους άλλους για να οπισθοχωρήσουν με ασφάλεια».
Οι τελευταίες λέξεις του πατέρα της, Γιάννη, πριν φύγει από τη ζωή ήταν: «Να προσέχεις τα έξι παιδιά και να δώσεις στους δικούς τους ανθρώπους τα πράγματά τους .

ΕΡΜΙΟΝΗ ΠΡΙΓΚΟΥ.Η ΜΑΝΑ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ.Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΡΑΣ
Επί 85 χρόνια έχει το δικό της καθήκον, το οποίο υπηρετεί με συνέπεια και αφοσίωση. Φροντίζει τα μνήματα Ελλήνων που «έπεσαν» στο έπος του 1940. Είναι η Ερμιόνη Πρίγκου, η «Μάνα των Πεσόντων», όπως την αποκαλούν.

Η γυναίκα από τη Χειμάρρα, είχε βοηθήσει στην πρώτη γραμμή του μετώπου και τα τελευταία 85 χρόνια φροντίζει τα μνήματα έξι Ελλήνων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους και είναι ενταφιασμένοι στην αυλή του σπιτιού της.

πηγή

Ένα “ΟΧΙ” που έγινε αιωνιότητα

Ένας πατέρας. Μια αγκαλιά.
Ένα “ΟΧΙ” που έγινε αιωνιότητα.
28 Οκτωβρίου 1940 — δεν ξεχνάμε.
Ξημέρωνε 28 Οκτωβρίου 1940, όταν η Ελλάδα είπε το “ΟΧΙ”.
Ένα μικρό έθνος, με πίστη και ψυχή μεγαλύτερη από τον φόβο, στάθηκε όρθιο απέναντι στην Ιταλική επίθεση.
Ο λαός δεν άκουσε απλώς μια διαταγή· ένιωσε το κάλεσμα της ιστορίας.
Οι άντρες έφυγαν για το μέτωπο με ένα χαμόγελο, οι γυναίκες έπλεκαν κάλτσες και προσεύχονταν, τα παιδιά χαιρετούσαν τους πατεράδες τους μέσα από δάκρυα και υπερηφάνεια.
Στα βουνά της Πίνδου γράφτηκαν σελίδες ηρωισμού που ακόμη μας συγκινούν.
Το “ΌΧΙ” δεν ήταν μόνο άρνηση σε έναν εχθρό· ήταν κατάφαση στη λευτεριά, στην αξιοπρέπεια, στην ίδια τη ζωή.
Τιμούμε εκείνους που δεν υπολόγισαν τίποτα για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη.

πηγή

1940.Η Υπογραφή του Θεού.

Αριστείδης Δασκαλάκης

Παράξενα συναισθήματα κατακλύζουν το είναι μας αυτές τις ημέρες. Για εμάς που αγαπάμε την Πατρίδα. Περήφανοι για την εποποιία του ‘40, τον αγώνα του ’21, μα και αμήχανοι για τους επιγόνους εκείνων των τεράστιων αναστημάτων της εθνικής αντίστασης. Του αγώνα της λεφτεριάς.

Ράσο και λαός, ένα σώμα. Μια φωνή, μια ψυχή. Τι σθένος, τι ρώμη, τι πίστη και ελπίδα στο Θεό, όπλισαν τα χέρια και τις καρδιές των Ελλήνων. Και έδωσαν παράδειγμα φωτεινό σε ολόκληρη την οικουμένη. Τότε ήταν που ειπώθηκε το «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Και όχι από χείλη Έλληνα. Και ο Έλληνας πλέον, δεν έχει την ανάγκη να γίνει ήρωας, μα ο ήρωας να μοιάσει του Έλληνα.

Η μικρή Ελλαδίτσα, κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν πολύ μεγαλύτερες πληθυσμιακά χώρες και με ισχυρότερο στρατό. Γιατί εκεί που λείπουν τα όπλα και τα άρματα, έρχεται η ψυχή να συμπληρώσει και να αναλάβει. Άνοιξαν οι Έλληνες το μπαούλο της μνήμης και ανέσυραν τα όπλα του παρελθόντος. Τα γυάλισαν, τα λάδωσαν, τα φρόντισαν. Είναι το θάρρος, η αυτοθυσία, η αντοχή, η αδελφοσύνη και η πίστη στο Θεό. Τα φύλαγαν χρόνια τώρα, γι’ αυτή τη στιγμή.

Πως ερμηνεύονταν τα χαμόγελα των επιστράτων και η χαρά, όταν έφευγαν για το μέτωπο;

Εμμανουέλε Γκράτσι-Η αρχή του τέλους

Αυτό είναι το βιβλίο που ο Εμμανουέλε Γκράτσι έγραψε και τύπωσε στην Φλωρεντία (εδώ έχουμε την ελληνική μετάφραση από έκδοση του 1980 της Εστίας) 4-5 χρόνια αργότερα, όταν εξαθλιωμένος σκέφτηκε να γράψει τα απομνημονεύματα του για την παρουσία του ως Πρέσβης στην Ελλάδα από το 1939 και μέχρι την 29η Οκτωβρίου που υποχρεωτικά αυτός και κάθε Ιταλός πολίτης διώχτηκε από την Ελλάδα.

Το βιβλίο βρίσκεται στο www.ioannismetaxas.gr
Μπορείτε ολόκληρο να το διαβάσετε ή να τυπώσετε .

Άγιον 12ήμερο 1940. Γράμμα από το μέτωπο..!

 Δεκέμβριος του 1940, διανύουμε τις τελευταίες ημέρες. Ο χειμώνας ιδιαίτερα βαρύς. Επικρατεί αφόρητο κρύο και το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα Ο πόλεμος μαίνεται εις τις παγωμένες βουνοκορυφές. Τα ελληνόπουλα απωθούν τους επιτεθεμένους εχθρούς της Ελευθερίας μας και σημειώνουν σημαντικές νίκες.

Παραμονές της πρωτοχρονιάς ο γερο-Ηλίας έχει δίπλα του τα δυο εγγονάκια του την Φωτεινούλα και τον Ηλία και τους διηγείται τα κατορθώματά του από τον μακεδονικά αγώνα δίπλα εις τον ήρωα Παύλο Μελά και τα μάτια του βουρκώνουν από συγκίνηση και υπερηφάνεια , γιατί συνέβαλε και αυτός εις την ελευθερία της Μακεδονίας μας από τους Τούρκους και άλλους δυνάστες.

Η συμβία του κυρά Φωτεινή με τη νύφη τους Κατερίνα τη σύζυγο του υιού τους Δημητρίου ασχολούνται με τα του σπιτιού, μέρες που είναι. Συγχρόνως επιμελούνται και συντονίζουν και τις άλλες γυναίκες του χωριού οι οποίες ασχολούνται με την περιποίηση των τραυματιών ή με το πλέξιμο της φανέλας του στρατιώτη.

Έξω κρύο τσουχτερό που παγώνει τα πάντα. Η φωτιά εις το τζάκι και το εορταστικό κλίμα ζεσταίνουν τις καρδιές των ανθρώπων. Εις το σπιτικό του κυρ Ηλία η ατμόσφαιρα εορταστική και αγωνιώδης έχουν πολλές ημέρες να λάβουν γράμμα από το μέτωπο. Από τον Δημήτρη και τα εγγόνια ρωτούν και επιζητούν την παρουσία του πατέρα. Ξαφνικά ακούγονται κτυπήματα εις την πόρτα. Ποιος να ήλθε μέσα εις το κρύο και κυρίως τι μαντάτα φέρνει. Ήταν ο ταχυδρόμος του χωριού και έφερε το πολυπόθητο μήνυμα. Ένα γράμμα από τον μαχητή-πολεμιστή Δημήτριο.

Με τρεμάμενα χέρια από χαρά και συγκίνηση, αφού κάθισαν γύρω από το τζάκι, αρχίζει να διαβάζει η Κατερίνα με παλλόμενη φωνή

 «Ανήμερα Χριστουγέννων 1940.

Από τις παγωμένες βουνοκορυφές της Πίνδου, βρίσκω λίγο χρόνο και απευθύνομαι εις την πριγκίπισσα Φωτεινή, τον διάδοχο Ηλία, την πεπιφιλημένη Κατερίνα και σε εσάς σεβαστοί μου γονείς. Οι συνθήκες άσχημες, το κρύο πολικό. Μας ζεσταίνει η αγάπη όλων σας και η Σκέπη της Παναγίας. Η φανέλα του στρατιώτη απαλύνει τον πόνο και μας προφυλάσσει από τα κρυοπαγήματα. Καθημερινά σημειώνουμε νίκες και απωθούμε τον εισβολέα με το αέρα και την ευλογία της Υπερμάχου Στρατηγού, η γενναία ελληνική ψυχή με το ¨αέρα¨ τρέπει σε φυγή τους εχθρούς.

Τις τελευταίες δυο τρεις ημέρες δεν δεχτήκαμε εχθρική επίθεση, έτσι μπόρεσαν οι ιερείς του τάγματος π. Μιχαήλ και π. Παύλος

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΓΚΡΑΤΣΙ

Γράφει στο βιβλίο του,ο Ιταλός Πρέσβης Εμμ.Γκράτσι,απαντώντας με αυτόν τον τρόπο και στους ανιστόρητους νεοέλληνες :
"Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον.
Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω δε της προσπάθειάς μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3. Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Ο Μεταξάς φορούσε μια μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό.
Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να του εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940.
Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:
–Μεταξάς: Λοιπόν έχουμε πόλεμο (Alors, c’ est la guerre*).

Ο «Λόχος Θανάτου» των Κερκυραίων και η άγνωστη σελίδα δόξας στον πόλεμο 1940

 Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας στο ηρωικό έπος 1940, στις μάχες που δόθηκαν ανά την Ελλάδα κατά της επέλασης των Ιταλών, για τους Κερκυραίους η αντίσταση και οι αγώνες που έδωσαν, δεν ήταν μόνο ένας κοινός εθνικός στόχος, αλλά όπως τη χαρακτηρίζει  ο Κερκυραίος, Καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Δρ. Δημήτριος Μεταλληνός. 

«Ήταν μία μοναδική ευκαιρία, ο κερκυραϊκός λαός, να εκφράσει την καταπιεσμένη μακραίωνη εθνική αγανάκτηση στο δυτικό κατέναντι, έχοντας ήδη στις σελίδες της ιστορίας του, τέσσερις και πλέον αιώνες, την πικρή εμπειρία της ενετικής κυριαρχίας, αλλά και τη νωπή ακόμη εθνική ταπείνωση από τον βομβαρδισμό και την ολιγοήμερη κατάληψη της Κέρκυρας το 1923 από τις φασιστικές δυνάμεις του ίδιου δικτάτορα Μουσολίνι». 

 Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι Κερκυραίοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και μεταφέρθηκαν στην πρώτη γραμμή. Μεταξύ των εκατοντάδων Κερκυραίων, γνωστών ή αγνώστων μαχητών, ήταν και ο παππούς του καθηγητή Δημήτρη Μεταλληνού, ο έφεδρος αξιωματικός Δημήτριος Μεταλληνός. Οι αριθμητικά ελάχιστες εναπομείνασες στο νησί κερκυραϊκές στρατιωτικές δυνάμεις, συγκροτούσαν το 10ο Πεζικό Σύνταγμα, που είχε ως αποστολή του την αμυντική θωράκιση της Κέρκυρας. 

Οι λαμπρές σελίδες της ιστορίας της Κέρκυρας κατά των Ιταλών γράφτηκαν από μία σκληρή μάχη που δόθηκε από μια «χούφτα» Κερκυραίους μαχητές, μόλις δύο εβδομάδες μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, από το «Λόχο Λατζίδη», ή ευρέως γνωστό ως «Λόχο Θανάτου»…

 «Στις 12 Νοεμβρίου 1940 οι ελληνικές δυνάμεις Ηπείρου ανασυντάχθηκαν με σκοπό την ανακατάληψη της Θεσπρωτίας. Η Στρατιωτική Διοίκηση Κερκύρας ανέλαβε να συγκροτήσει τις πρώτες ημέρες του πολέμου, ένα αποβατικό απόσπασμα αιφνιδιασμού, αποτελούμενο από επίλεκτους και γενναίους Κερκυραίους οπλίτες και υπαξιωματικούς, με διοικητή τον λοχαγό Δημήτριο Λαντζίδη. Η Στρατιωτική Διοίκηση Κερκύρας το χαρακτήρισε «Αποβατικό Απόσπασμα», όσοι αξιωματικοί γνώριζαν την αποστολή του το ονόμασαν «Λόχο Θανάτου», στην Κέρκυρα έγινε ευρύτερα γνωστό ως «Λόχος Λαντζίδη», ενώ ο ιστορικός ερευνητής Δρ. Νικόλαος Φακιολάς, ο οποίος είναι ο δεύτερος μετά τον ιστορικό ερευνητή Κώστα Δαφνή, που ασχολήθηκε συστηματικά με το ζήτημα, τον χαρακτηρίζει «Λόχο Ιερολοχιτών», αναφέρει ο κ Μεταλληνός. 

 Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, η απόρρητη στρατιωτική επιχείρηση είχε στόχο την κατάληψη του υψώματος «Βαγκαλάτι». Ύψιστη προτεραιότητα αποτελούσε ο αιφνιδιασμός του εχθρού. Οι Ιταλοί έπρεπε να θεωρήσουν, ότι είναι περικυκλωμένοι από ισχυρές ελληνικές δυνάμεις κι όχι από έναν απλό Λόχο Πεζικού.

Κωστής Τάλως ~ Οι Καρυάτιδες της Πίνδου.

Μη σε ξεγελάει το μειδίαμα της Καρυάτιδας, η αλύγιστη κορμοστασιά της που στέκει άσπαστη και καρφώνει τον ουρανό.
Η Καρυάτιδα βαστάζει οικοδομήματα, το κορμί της ρηγματώνεται αλλά στο κορμί της κυλούν φλέβες από ατσάλι.
Δεν πορεύεται σε ασύννεφα τοπία η Καρυάτιδα, καταπίνει τους κεραυνούς και κάνει τη βροχή γαργάρα και αν τη βρει χιόνι, το κάνει νυφικό φόρεμα.

Οι Καρυάτιδες της Πίνδου βαστάζαν ένα βουνό πιο μεγάλο και από την ίδια την Πίνδο, το βάρος ενός αγώνα.
Η σπονδυλική τους στήλη έγινε μια αυτόνομη θεά έτοιμη να αντέξει κάθε βάρος, τα πόδια τους κάναν τα πόδια των Τιτάνων να φαντάζουν ανάλαφρα.
Όργωσαν πλαγιές και ρουμάνια και αν γέμιζες το κορμί τους σφαίρες δεν θα ένοιωθαν την πληγή, ούτε τον πόνο, απλά θα μειδιάζαν.
Ανεμοδείκτες γίναν να τις ζυμώνει λυσσαλέα ο άνεμος.

Θα στέκαν διαβρωμένες Καρυατιδες να μετράνε την πέτρα που τους σκίζει τα πόδια και τους φωνάζει "προχώρα ακόμα και αν τα γόνατα βρουν το έδαφος".
Έτσι πορεύτηκαν σαν ιδρωμένες χοηφόροι, να στηρίζουν ένα βάρος που σήμερα κανείς δεν τολμάει να σηκώνει και λένε ότι κάθε χάραμα στην Πίνδο από τότε, τις βλέπεις να φτιάχνουν γραμμές από φως σαν Δροσουλίτες.

πηγή

...δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητος σε όσα κάνει η Παναγία μας για τον στρατό μας....

Η Αικατερίνα στέλνει επιστολή στον άθεο (άθρησκο) σύζυγό της, που πολεμά στα ελληνοαλβανικά βουνά. Τον ρωτά τι έχει ανάγκη, για να του στείλει: φανέλες, κάλτσες κασκόλ, γάντια;
Μετά από λίγο λαμβάνει γράμμα του, όπου της γράφει:
" Καίτη μου, το μόνο που θέλω είναι να μου φτιάξεις και να μου στείλεις μια σημαία της ξηράς με τον σταυρό στη μέση. Στο κέντρο να κεντήσεις έναν χρυσό κύκλο και να παρακαλέσεις έναν αγιογράφο να ζωγραφίσει μέσα εκεί την Παναγία την Οδηγήτρια.
Την θέλω, για να την κάνω δώρο στον λόχο μας. Θα παραξενεύεσαι, βέβαια, γιατί δεν με ήξερες για θρήσκο. Όμως, από όλα αυτά που βλέπουνε τα μάτια μου κι ακούν τα αυτιά μου, δεν μπορώ να μείνω μόνος εγώ ασυγκίνητος σε όσα κάνει η Παναγία μας για τον στρατό μας.
Αισθανόμαστε συνεχώς μια θεϊκή δύναμη να μας συντροφεύει!"

Από την εφημερίδα "Ασύρματος" 19 Νοεμβρίου 1940

πηγή

Η επικοινωνιακή θεολογία των Hγετών του 1940 μέσα από τα ιστορικά διαγγέλματά τους

Κωνσταντίνος Χασόγιας, Θεολόγος του Ε.Κ.Π.Α. Romfea.gr

Έθνος-28-10-1940

Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου για το Έπος του 1940, μας κάνει να στρέφουμε την προσοχή μας στην εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και να θυμηθούμε τις μεγάλες στιγμές που έζησε το έθνος μας, αγωνιζόμενο στα βορειοηπειρωτικά βουνά υπέρ βωμών και εστιών.

Φυσικά το Έπος εκείνο δεν έγινε κατά τύχη ή από συγκυρίες. Οι πρωταγωνιστές του «ΟΧΙ» είχαν δει να μαζεύονται από καιρό πυκνά τα σύννεφα του πολέμου στην Ευρώπη.

Προς τούτο η κυβέρνηση του Ιω. Μεταξά με τη σύμφωνη γνώμη του Ανώτατου Άρχοντα της Χώρας, Βασιλέα Γεώργιου Β’, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένα οχυρωματικά έργα στην ελληνο-βουλγαρική μεθόριο, είχε φροντίσει για την προμήθεια του απαραίτητου στρατιωτικού εξοπλισμού ενώ παράλληλα είχαν πραγματοποιηθεί μεγάλες ασκήσεις του Ελληνικού Στρατού, υπό τις οδηγίες του Αντιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου, ώστε αυτός να είναι ετοιμοπόλεμος.
Όλοι ήταν προετοιμασμένοι και όταν την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, επέδωσε το τελεσίγραφο στον Μεταξά, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος του απάντησε στα γαλλικά «alors c'est la guerre» - «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο».

Ο Μεταξάς με την αρνητική του απάντηση στις ιταμές ιταλικές αξιώσεις, εξέφρασε τη θέληση του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα να την αγκαλιάσει και ο Τύπος της εποχής γράφοντας στα πρωτοσέλιδα τη λέξη «ΟΧΙ», όπως πολύ σωστά απέδωσε η εφημερίδα «Ελληνικό Μέλλον» την αποφασιστική άρνηση του Εθνικού Κυβερνήτη.
Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πίστη στον Θεό που είχαν οι πρόγονοι μας με προεξάρχουσα την πολιτειακή, την πολιτική και τη στρατιωτική Ηγεσία της εποχής.

Άπαντες πίστευαν ότι ο Μεγαλοδύναμος θα βοηθούσε το ελληνικό έθνος να ξεπεράσει και αυτήν την πολεμική περιπέτεια.
Η εμπιστοσύνη όλων στη Θεία Πρόνοια φαίνεται ξεκάθαρα στα διαγγέλματα προς τον ελληνικό λαό για την έναρξη του πολέμου με την Ιταλία, όπου οι Ηγέτες της Ελλάδος επικαλούνταν τη βοήθεια του Θεού για να επέλθει η πολυπόθητη νίκη στο πεδίο της μάχης.

Ἡ Ἐθνική καί Ἀντιστασιακή δράση τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Κληρικῶν κατά τήν Γερμανική κατοχή 1940-1944 (ἀπόσπασμα)

  Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσει ὅτι οἱ ἁπλοὶ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξαν μεταξὺ τῶν πρωτεργατῶν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδος καὶ πρὸς τοῦτο βρέθηκαν
στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ ἀγῶνος,στὸ πολεμικὸ μέτωπο, στὶς μυστικὲς ἀντιστασιακὲς ὁμάδες, στὰ νοσοκομεῖα,στὰ σανατόρια, στὰ σχολεῖα, στὶς φυλακές, στὰ ὑπόγεια τῆς Γκεστάπο, στὰ στρατόπεδα,στοὺς τόπους ἐκτελέσεωντῶν ἀντιστασιακῶν ἀγωνιστῶν
καὶ στοὺς τόπους ἀναγνωρίσεων τῶν νεκρῶν καὶ ἐνταφιασμοῦ τους, στὰ ὁλοκαυτώματα, στὰ συσσίτια, στὶς διαμαρτυρίες.

  Γιγάντια ὅμως ὑπῆρξε καὶ ἡ προσφορὰ τῶν Στρατιωτικῶν Ἱερέων στὴν ἐνίσχυση τοῦ ἀντιστασιακοῦ καὶ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τοῦ λαοῦ μας καὶ κυρίως τῶν στρατευμένων ἀνδρῶν τοῦ ἔθνους στὰ μέτωπα τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων.
Οἱ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς ὡς μόνιμοι ἢ ὡς ἔφεδροι ἀλλὰ καὶ ὡς ἐθελοντὲς βρέθηκαν πλησίον τοῦ μαχόμενου Ἕλληνα φαντάρου, ἔγιναν μία καρδιὰ καὶ μία ψυχὴ «μὲ τὰ παιδιά, τῆς Ἑλλάδος τὰ παιδιά»,τὰ ὁποῖα ἐμψύχωναν καὶ ἐνθάρρυναν,ἐξομολογοῦσαν καὶ κοινωνοῦσαν,ἐπευλογοῦσαν καὶ κήδευαν.

  Οἱ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐστάλησαν ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
στὰ αἱματοβαμμένα μέτωπα, ἦταν Διάκονοι, ἔγγαμοι ἐφημέριοι, Ἀρχιμανδρίτες καὶ Ἱεροκήρυκες,ἐκ τῶν ὁποίων πολλοὶ θυσιάστηκαν στὰ μέτωπα τῶν μαχῶν γενόμενοι
«τύπος καὶ ὑπογραμμὸς»γιὰ τὰ «παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος»ποὺ πολεμοῦσαν τοὺς φασίστες καὶ ναζιστὲς κατακτητές.

Ἰωάννη Ἐλ. Σιδηρᾶ

Ἡ Ἐθνικὴ καὶ Ἀντιστασιακὴ δράση τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Κληρικῶν κατὰ τὴν Γερμανικὴ κατοχὴ 1940-1944 (ἀπόσπασμα)

''ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ''τεῦχος 372, Ὀκτώβριος 2024

Γράμμα από το μέτωπο της Αλβανίας

 

πηγή

He captured the mountain top

 

Κωνσταντίνος Δαβάκης (1897-1943) εκ του χωρίου Κεχριάνικα Αν. Μάνης

Ὁ συνταγματάρχης Κων/νος Δαβάκης ὑπῆρξε μία ἀπό τίς ἡρωϊκότερες μορφές τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου κατά τήν ἐποποιΐα τοῦ 1940, ἰδιαίτερα στά βουνά τῆς Πίνδου.
Εἰδικότερα, παρακάτω παραθέτουμε ἕνα μικρό κείμενο ἀπό βιογράφο συνάδελφό του Ἰωάννη Βερνάρδο πού κάμνει λόγο γιά τήν πίστη τοῦ ἥρωα Δαβάκη.

«Ὁ Δαβάκης δέν ἀνῆκεν εἰς τούς ἐξημμένους τύπους τῶν ὀρθολογιστῶν, πού σκώπτουν τούς θρησκευομένους.
Ὅπως πάντες οἱ πραγματικῶς καί ὄχι ἐπιφανειακῶς μόνον μορφωμένοι, ἐπίστευε καί αὐτός εἰς τόν Θεόν, προσηύχετο μετ' εὐλαβείας, ἐμελέτα διαρκῶς τήν Ἁγίαν Γραφήν καί ἦτο θερμός προσκυνητής τῆς Παναγίας, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε τυφλήν ἐμπιστοσύνην, ἐσέβετο δέ τούς ἁγίους τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί οὐδέποτε ἠκούσθη ἐκφραζόμενος ἀνευλαβῶς ἤ μέ τήν ἀηδῆ εἰρωνείαν μερικῶν «πολύξερων» ξοάνων διά τήν θρησκείαν μας.
Καί ἡ θρησκευτικότης του αὐτή συνέτεινεν εἰς τό νά διατηρηθῇ ἐνάρετος καί ἀγαθός, ν' ἀντιμετωπίζῃ δέ πάντοτε μέ καταπλήσσουσαν εὐθύτητα καί εἰλικρίνειαν, ἀλλά καί μέ ἀσυλλόγιστον θάρρος, τούς ἰδεολογικούς ἀντιπάλους του. Ἦτο σεμνός καί ἁγνός Χριστιανός».

Ὡς ἕνα δέ ἀπό τά πολλά δείγματα τῆς θρησκευτικότητός του ἀναφέρει ὁ βιογράφος του ἦταν ὅτι μετά τόν τραυματισμό του στόν Προφήτη Ἠλία Φούρκα ἀπέστειλε γιά τό ἐκεῖ πλησίον Μοναστήρι τῆς Θεοτόκου 7 ὀκάδες ἐλαίου.
«Ἦτο τό εὐλαβές ἀφιέρωμα τοῦ νικητοῦ τῆς Πίνδου πρός τήν Μεγαλόχαρην Παναγίαν»!
Ἄς εἶναι αἰωνία του ἡ μνήμη.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

https://www.romfea.gr/