Τι γράφουμε άραγε στα χαρτιά της μνημόνευσης;

Καταρχήν τα χαρτιά της μνημόνευσης έχουν πλέον μια απίστευτη ποικιλία…
Όμως από τα στολισμένα με εκκλησιαστικά διάκοσμα και εικόνες μέχρι το απλό χαρτί τετραδίου,κι από εκείνα με τα γράμματα καλλιγραφίαςμέχρι τα άλλα που' ναι τόσο δυσανάγνωστα(σαν συνταγή γιατρού)όλα μα όλα έχουν κάτι κοινό,
τον πόνο που κουβαλάνε αλλά και την τόση αγωνία μαζί με την ελπίδα….

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχει σημασία η διάθεση που κινεί το χέρι μας για να γράψει…
Βλέπεις άλλοτε το κινεί η ανάγκη μα άλλοτε η συνήθεια….Κι άλλοτε βέβαια τίποτα….Να το πούμε κι αυτό….
Ειδικά στα μνημόσυνα, υπάρχουν φορές, που η οικογένεια θα φέρει μεν τα της λειτουργίας αλλά αφού είναι γνωστό το όνομα του κεκοιμημένου δεν θα δώσει κανένα χαρτί μνημόνευσης!
Και όχι δεν είναι θέμα ελλιπούς κατήχησης (έχει γίνει κι αυτό καραμέλα
δικαιολόγησης της αμέλειας).
Είναι λίγοι αυτοί που δεν τα γνωρίζουν αυτά.
Ενώ τους λέμε αυτό που έλεγε ο Αγ. Παΐσιος

Κάποτε, θέλουμε-δε θέλουμε,θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

Ρώτησαν κάποτε έναν συνάδελφο ιερέα:

–Μα, είναι ανάγκη να μνημονεύετε τόσα ονόματα στην Προσκομιδή;

Κι εκείνος απάντησε:
–Κάποτε, αργά ή γρήγορα, εγώ κι εσύ, θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και, μετά, θέλουμε-δε θέλουμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

 Είναι όμως απερίγραπτο αλλά και αβάσταχτο το πόσο θα θέλαμε, από «εκεί» που θα βρισκόμαστε, να βρεθεί ένας ιερέας του Υψίστου, ένας λειτουργός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για να μας θυμηθεί και να μας μνημονεύσει, τουλάχιστον για μια φορά στην επίγεια και ιερατική ζωή του.
Και του απάντησαν, έντονα προβληματισμένοι με τη θέση που μόλις εξέφρασε:
–Έτσι όπως τα λέτε, έχετε δίκιο Πάτερ!...

π.Δαμιανός

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα....

Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο·ο ιερέας,λειτουργός της θείας οικονομίας,κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής,
και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης,και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη,
ζώντες και κεκοιμημένοι,άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα·οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος,ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη,ενδυνάμωση για τον αγώνα,
ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται,δροσιά για την δίψα της ζωής.
Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω,αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας·

η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.

 Σαν δρόσος επάνω στους τάφους,η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.
Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση,ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.
Και έπειτα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας,η Εκκλησία η θριαμβεύουσα
και η Εκκλησία η στρατευομένη συμμετέχουν αόρατα στο ένα ποτήρι.
«Ἵνα ὦσιν ἕν».Όλοι γίνονται ένα.Όλα ενώνονται, όλοι συγχωρούνται,σε μια κοινωνία μυστική,σε ένα Σώμα,εκείνου του Χριστού.
Όταν ο ιερέας λέει:

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».

Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου της Άρτας

Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης:
«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω».
Μια φορά είχα πάει στην Αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: 

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».
Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (η Αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».
Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

Είναι κάποια χαρτάκια δυσβάστακτα απ’ τον πόνο που κουβαλούνε ....

Είναι κάποια χαρτάκια δυσβάστακτα απ’ τον πόνο που κουβαλούνε ....
Είναι εκείνα που δίνεις στον ιερέα για μνημόνευση στην Θεία Λειτουργία....
Δίπλα στα ονόματα ανοίγονται εκείνες οι παρενθέσεις που φανερώνουν τα βάθη των πληγών κείνων που υποφέρουν....
Μακάρι να γνωρίζαμε την βοήθεια που προσφέρει η μνημόνευση για όλους,για εκείνους που έχουμε δίπλα μας μα και για εκείνους που βρίσκονται προς το παρών στο ‘’διπλανό δωμάτιο’’....
Μη αμελείς να τους γράφεις.....
Κι αν θυμηθείς βάλε και το ονοματάκι κείνου που είναι το ‘’χωνευτήρι των καημών σου’’(πνευματικός),και κείνου που μεσολάβησε και βρίσκεσαι σήμερα στην αγκάλη της Εκκλησιάς(ανάδοχος).....

Κι αν το λέει η καρδούλα σου βάλε και εκείνη τη ψυχή που σε δυσκολεύει....
Δεν μας κουράζεις(τους ιερείς) κι ας γράφεις ‘’από Αδάμ....άχρι Ιωσήφ του Μνήστορος....’’

Της γλυκιάς παρηγοριάς Του Θεού μας μερτικό έχουν όλοι όσων η καρδιά τους είναι ανοιχτή.....
Άλλωστε και να το θυμάσαι στο χαρτάκι τούτο το ευλογημένο δεν είναι απλές τυπογραφικές γραμμές εκείνες που βάζεις τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είναι θέσεις στο ‘’βαγόνι της μνημόνευσης’’....
Δεν είναι κρίμα να πάνε(τα βαγόνια) άδεια....

30.000 ονοματα μνημονευε καθε μερα...

Το μεγαλειο του Αγίου Ιακωβου....30.000 ονοματα μνημονευε καθε μερα...
"Εμείς εδώ ση­κω­νό­μα­στε τη νύ­χτα για να μνη­μο­νε­ύ­σου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Έχου­με χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα. 

Εί­ναι ευ­ερ­γέ­ται του Μο­να­στη­ριού πρίν 38 χρό­νια που ήρ­θα στο Μο­να­στή­ρι.

Άλ­λος με έ­δω­σε αυ­τό το πο­τη­ρά­κι, άλ­λος αυ­τό το φλυ­τζα­νά­κι, αυ­τό το νάυλον, άλ­λος τη λάμ­πα, άλ­λος μία ει­κο­νί­τσα, άλ­λος έ­να κα­δρά­κι, άλ­λος ε­κεί­νον τον μπου­φέ, άλ­λος έ­να ρο­λό­ϊ, και έ­χω τα ο­νό­μα­τά τους α­πό το 1952 που χει­ρο­το­νή­θη­κα ι­ε­ρέ­ας του Υ­ψί­στου και τα μνη­μο­νε­ύ­ω. Αυ­τοί φύ­γαν απ᾿ τη ζωή, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι.

πηγή

Κάντε τή ζωή σας μία Πρόθεση ζωντανή...

-MA TO ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΑΣ εἶναι γεμᾶτο πάτερ μου, ὅταν εἶστε μόνος σας;
-Πολὺς κόσμος μαζεύεται. Εἶναι ὅλοι ὅσοι μνημονεύουμε παιδί μου, καὶ ἄλλοι, καὶ ἄλλοι... Ὅλοι οἱ ζωντανοὶ κι ὅλοι οἱ ἀποθαμένοι ποὺ "κοιμοῦνται" τὰ σώματά τους καὶ θὰ τοὺς ξυπνήσει ὅταν πρέπει κι αὐτοὺς ὁ Θεός.

-Καὶ αὐτὴ ἡ χαρά σας ποὺ μᾶς λέτε, ἀπὸ ποῦ ἔρχεται;
-Ὅλοι μαζὶ εἴμαστε. Καὶ κεῖνοι ποὺ θὰ ἔρθουν στὴν ὕπαρξη μέχρι νὰ κλείσει ὁ Χριστὸς τὴν Ἱστορία, ὡς ἡ Ἀγάπη αὐτοπροσώπως, εἶναι ἐδῶ μαζί μας. Ὁ Ἐρχόμενος Χριστὸς φωτίζει τὰ πάντα. Τὰ πάντα. Ἀπὸ τὸ μέλλον καὶ τὸ "ὅλοι μαζὶ" ἔρχεται ἡ χαρά. Ἀπὸ τὴ θεία Λειτουργία ποὺ εἶναι ἡ μέλλουσα βασιλεία, ἤδη παρούσα.

-Στὴν Ἱερὰ Πρόθεση πάντως μνημονεύουμε...
-Παντοῦ νὰ μνημονεύετε διάκο μου. Κάντε τὴ ζωή σας μία Πρόθεση ζωντανή. Νὰ μνημονεύετε πολὺ καὶ πολλούς, γιὰ νὰ ἔχετε ἀδάπανους βοηθοὺς τὰ ψιχουλάκια τους ποὺ βγάζετε, εἰδικὰ στὶς δυσκολίες σας. Εἶναι, καὶ γίνονται συνεχῶς, παιδιά σας ὅλοι αὐτοί... Γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοί σας. Ἀντιλαμβάνονται τὴ μνημόνευση καὶ ἔρχονται καὶ μᾶς κάνουν παρέα...

(παλιὸς διάλογός μου -ἤμουν διάκονος- μὲ κάποιον ἔγγαμο ἱερέα μακαριστό, ποὺ λειτουργοῦσε καθημερινῶς μέχρι τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του, κάπου στὴ βόρεια Πελοπόννησο)

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Αγ.Αθανάσιος Χαμακιώτης.Η πρόσφατη αγιοκατάταξή του μας θυμίζει την γεμάτη Χριστό παρουσία του...

Τήν ἡμέρα πού θά λειτουργοῦσε, πήγαινε πρωί-πρωίστήν ἐκκλησία, πρίν τό νεωκόρο. Ἡ πρώτη του κίνηση ἦταν νά προσκυνήσει ὅλες τίς εἰκόνες. Ἄρχιζε ἀπό τόν πρόναο, «χαιρέτιζε» μέ εὐλάβεια μία μία τίς εἰκόνες τοῦ Κυρίου, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων. Ἤθελε κατά κάποιο τρόπο νά πάρει εὐχή κι εὐλογία, ἤ νά ζητήσει συγχώρηση καί νά συμφιλιωθεῖ μαζί τους. 

Ἔπειτα ἄρχιζε τήν προσκομιδή, ὅπου διάβαζε πάρα πολλά ὀνόματα. Πολλές φορές διέκοπτε τόν ἤρεμο τόνο καί μνημόνευε κάποια συγκεκριμένα ὀνόματα μέ πολλά δάκρυα. Δέν ἦταν μιά τυπική διαδικασία, ἀλλά ἔδινε καί τήν καρδιά του, μνημόνευε μέ πόνο τά ὀνόματα αὐτά, συμμετέχοντας στόν πόνο τῶν ἄλλων. 

Καί ὅταν ἐρχόταν ὁ ψάλτης, ἤ τέλειωνε ὁ νεωκόρος, τούς ἔβαζε νά διαβάζουν τό μεσονυκτικό, ἤ τό ψαλτήρι, γιά νά ἔχει περισσότερο χρόνο, νά μνημονεύει πιό πολλά ὀνόματα.

Ἡ θεία Λειτουργία ἦταν σχετικά σύντομη, χωρίς νά παραλείπει τίποτε. Εἶχε ἐμπνεύσει μέ τό δικό του διακριτικό τρόπο στούς ἱεροψάλτες νά ψάλλουν «μετά
πολλῆς προσευχῆς καί κατανύξεως… «βοαῖς ἀτάκτοις καί ἀναρμόστοις μή χρώμενοι» ἀποφεύγοντας τά ἀργά μέλη.

 Ὁ ἴδιος ἦταν λιτός στίς τελετουργικές του κινήσεις, μετρημένος, ἁπαλός, «βελούδινος», «σάν πούπουλο», ὅπως χαρακτηριστικά ἐκφράζονται τά πνευματικά του παιδιά. Τό βάδισμά του ἥσυχο, ταπεινό, τό βλέμα κάτω, τά ἄμφιά του ἁπλά καί καθαρά. Εἶχε μιά ἀσυνήθιστη εὐλάβεια καί φόβο Θεοῦ.

akritasbooks.gr

Άμα ξεχνώ να μνημονεύσω κανένα όνομα,μου το θυμίζει ο φύλακας άγγελός μου....

 πηγή

Όσα μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις!

«Εγώ μόνο το Γυμνάσιο έβγαλα, δεν πήγα παραπάνω. Και έγραψα όλους τους συμμαθητάς μου, όλους τους καθηγητάς μου, τους δασκάλους από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Και όταν τα μνημονεύω, πόση χαρά λαμβάνω!
Ξέρεις πόση χαρά λαμβάνω;
Διότι μνημονεύω εκείνους, οι οποίοι με έκαναν άνθρωπο καλό. Τώρα, επειδή έχω ένα χρόνο που δεν πάω στη Θεία Λειτουργία, γιατί δεν ακούω, και θέλω να μνημονεύσω πάλι εκείνα τα ονόματα, και λίγο-λίγο πάλι τα θυμάμαι, αυτοί οι άνθρωποι ωφελούνται!!
Γι' αυτό, παιδάκι μου, θέλεις να σωθή η ψυχή σου δωρεάν;
Όσα μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις!»

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912-1998)

«Τώρα ήλθε και αυτός στο τραπέζι»!

Ο ιερεύς Ιωάννης Λαφτσίδης από το χωριό Βαθύλακκο τελούσε σαρανταλείτουργο μαζί με τον όσιο Γεώργιο.

 Μία ημέρα του είπε ο όσιος: «Έχετε ένα συγγενή που δεν τον έχετε γράψει στα ονόματα και από μακριά βλέπει το τραπέζι. Ψάξτε να τον βρείτε και να τον φέρετε και αυτόν στο τραπέζι».

Ο πατήρ Ιωάννης το είπε στην πρεσβυτέρα του. Εκείνη σκέφθηκε και θυμήθηκε το όνομα και το προσκόμισαν στον όσιο. Την επομένη τον μνημόνευσε στην αγία πρόθεση και είπε ικανοποιημένος στον π. Ιωάννη:

 «Τώρα ήλθε και αυτός στο τραπέζι»!

Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Το χρέος του ιερέα και η ζυγαριά του Μεγάλου Βασιλείου

 Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του. Αυτό,τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο, ο οποίος, εισακούοντας τον αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα οποία ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του. Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει τον όνομά του και τον όνομα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.

   Ο έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι’ αυτόν και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ’ αυτόν θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα που του είχε δώσει.Ο ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του. Σύντομα μετά απ’ αυτόν αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε.

 Ο έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του, αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα που δεν τον περίμενε. Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι’ αυτόν του έδωσε τα 500 νομίσματα.

Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω;

  Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε και αναρωτήθηκε:

- Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω; Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη; Βοηθούνται άραγε οι νεκροί;

  Και την ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στο στασίδι του, έκλεισε λίγο τα μάτια του, και ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, σε μιά εγρήγορση του νου του αλλά και κόπωση της σάρκας, σηκώνει τα μάτια επάνω και βλέπει, βλέπει… Πω, πω,! Τι γίνεται εκεί; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα και μαζί με αυτά και οι άγιοι, μαζί και άγγελοι. Και μπροστά, μπροστά στον θρόνο του Χριστού η Υπεραγία Θεοτόκος με το ωραιότατο ένδυμά της, με το πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τα πνεύματα, κοιτούσε τον Χριστό, και του έλεγε: 

-Υιέ μου και Θεέ μου, για όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω. Δέξου τις φωνές της αγίας Εκκλησίας σου. 

Και τότε όλοι οι νεκροί άρχισαν να ψάλλουν: “Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία… ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών”

 Άς φωνάζομε, ας παρακαλούμε τον Θεό για μάς και τους νεκρούς μας. Και να ξέρετε, οι νεκροί μας, όταν προσευχόμαστε συνεχώς, πλησιάζουν πιο κοντά στον Θεό και φθάνουν εν τέλει στην δόξα, εφόσον δεν τον αρνούνται.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Οι δαίμονες ενοχλούνταν πολύ από τη μνημόνευση του οσίου...

Ευσεβής νέα ανέφερε ότι σε μία Θεία Λειτουργία ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης μνημόνευε, ως συνήθως, στην αγία πρόθεση πολλά ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.

 Την ώρα εκείνη άκουγε λεπτές και άσχημες φωνές να επαναλαμβάνουν ειρωνικά τα ονόματα. 

 Ρώτησε τη μητέρα της, αν άκουγε κι εκείνη τις φωνές αυτές, αλλά δεν τις άκουγε. Όταν η μητέρα ανέφερε το περιστατικό στον όσιο, εκείνος της αποκάλυψε ότι οι δαίμονες δημιουργούν θόρυβο και ταραχή, για να διακοπεί η μνημόνευση των ονομάτων και ν’ αφήσει το σαρανταλείτουργο, που είχε αρχίσει, υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως ψυχών. Οι δαίμονες ενοχλούνταν πολύ από τη μνημόνευση του οσίου.

Όλες οι ψυχές πέφτουν μέσα στο Άγιο Ποτήριο

  Και τα κόλλυβα είναι καλά και τα πρόσφορα είναι καλά, αλλά εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι να δοθούν τα ονόματα στη Θεία Λειτουργία. Όχι απλώς στο Τρισάγιο που θα κάνει ο ιερέας.
Το Τρισάγιο γίνεται και πρέπει να γίνει. Να δοθούν τα ονόματα και στην προσκομιδή να τον μνημονεύσει τον καθένα χωριστά ο ιερέας και να βγει μερίδα για τον καθένα.
Και μετά τον καθαγιασμό κατά τη συστολή οι μερίδες, που θα λέγαμε ότι είναι οι ψυχές των κεκοιμημένων που μνημονεύθηκαν, θα μπουν μέσα στο άγιο Ποτήριο, μέσα στο αίμα του Κυρίου.

 Αναφέραμε κι άλλη φορά αυτό που αναγράφεται στην Αποκάλυψη: Όταν είδε ο ευαγγελιστής Ιωάννης στον ουρανό πλήθος ανθρώπων ντυμένους λευκές στολές, τον ρώτησε ένας από τους πρεσβυτέρους:

 «Ποιοι είναι αυτοί;»

 Ο ευαγγελιστής του απάντησε «σύ γνωρίζεις». 

Και του λέει ο πρεσβύτερος ότι αυτοί είναι εκείνοι οι όποιοι έρχονται «εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του αρνίου».

Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη;

 

 Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε και αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω; Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη; Βοηθούνται άραγε οι νεκροί;
Και την ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στο στασίδι του, έκλεισε λίγο τα μάτια του, και ανάμεσα σε ύπνο και ξύμνιο, σε μιά εγρήγορση του νου του αλλά και κόπωση της σάρκας, σηκώνει τα μάτια επάνω και βλέπει, βλέπει… Πω, πω,! Τι γίνεται εκεί; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα και μαζί με αυτά και οι άγιοι, μαζί και άγγελοι.
Και μπροστά, μπροστά στον θρόνο του Χριστού η Υπεραγία Θεοτόκος με το ωραιότατο ένδυμά της, με το πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τα πνεύματα, κοιτούσε τον Χριστό, και του έλεγε: 

''Υιέ μου και Θεέ μου, για όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω. Δέξου τις φωνές της αγίας Εκκλησίας σου''. Και τότε όλοι οι νεκροί άρχισαν να ψάλλουν: “Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία… ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών”
….Άς φωνάζομε, ας παρακαλούμε τον Θεό για μάς και τους νεκρούς μας. Και να ξέρετε, οι νεκροί μας, όταν προσευχόμαστε συνεχώς, πλησιάζουν πιο κοντά στον Θεό και φθάνουν εν τέλει στην δόξα, εφόσον δεν Τον αρνούνται.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτήριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα...

 

   Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτήριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα, η οποία πρώτα μνημονεύεται στην Ιερά Προσκομιδή και εν συνεχεία στην Αγία Τράπεζα.

Και όταν ο διάκονος τακτοποιεί τα Άγια, ρίχνει το Άγιο Σώμα μέσα στο Άγιο Ποτηριο και μετά τακτοποιεί τις μερίδες που έχουν πέσει μέσα λέγοντας:

 " Αποπλυνον Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθαδε μνημονευθεντων δούλων Σου τω Αίματι Σου τω Αγίω ".

Δηλαδή καθάρισε τελείως τα αμαρτήματα αυτών των ψυχών, που έχουν μνημονευθεί εδώ δια των ιερών μερίδων, που ο ιερέας έβαλε μέσα στο Άγιο Ποτηριο. Αυτή λοιπόν η ψυχή, που πέφτει μέσα στο Άγιο Ποτηριο, μέσα στο Αίμα του Χριστού, πλένεται από τις αμαρτίες της.

Κι όταν η εκκλησία στην Θεία Λειτουργία μνημονεύει και εύχεται ακόμη και για την Παναγία και τους Αγίους και τους βγάζουμε μερίδα, αυτό σημαίνει ότι η Παναγία και οι Άγιοι έχουν ανάγκη από μνημόνευση; Όχι.

Απλώς οι μερίδες που βγαίνουν και μπαίνουν μέσα στο Αίμα του Χριστού, μέσα στο Άγιο Ποτηριο, εις τιμήν και μνήμην της Υπερευλογημενης, ενδόξου, αειπαρθενου Μαρίας, εις τιμήν και δόξαν του Τιμίου Προδρόμου, των Αγίων Ιεραρχών, των Αγίων της ημέρας και όλων των Αγίων, βγαίνουν, για να λάβουν όλοι αυτοί οι Άγιοι ακόμη περισσότερο από τον άπειρο πλούτο του Θεού, δια της μεσιτείας της Εκκλησίας .

Κι αν στον Άγιο προστίθεται Δόξα και έρχεται πλησιέστερα προς τον Θεό κι αισθάνεται εναργεστερα και δυνατότερα την παρουσία Του, πόσο μεγάλη βοήθεια έρχεται στον αμαρτωλό, όταν μνημονεύεται, και βγαίνει μερίδα στο όνομα του κι όταν δέχεται την συγχώρηση και την ανακούφιση

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεϊτου

Το αὐτί τοῦ Θεοῦ εἶναι στό στόμα τοῦ ἱερέως

Ὅταν λειτουργᾶς, νά ῾χεις ὑπόψη σου ὅτι εἶσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις ἀπὸ τὸν κόσμο πόνο, δάκρυα, ἀσθένειες, παρακλήσεις καὶ τ᾿ ἀναφέρεις ἐπάνω εἰς τὸ θρόνο τῆς θεότητος. Καὶ μεταφέρεις κατόπιν στὸν κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ὅ,τι ἔχει ἀνάγκη ὁ καθένας. Μεγάλο ἀξίωμα σ᾿ ἔχει ἀξιώσει, παιδί μου, ὁ Θεός. Νὰ τὸ καλλιεργήσεις. Τὸ αὐτὶ τοῦ Θεοῦ εἶναι στὸ στόμα τοῦ ἱερέως.

 Μεγάλη δύναμη ἔχει τὸ πετραχήλι. Τὸ πετραχήλι εἶναι ὁ διαλλάκτης τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου μὲ τὸν Πατέρα, μὲ τὸν Δημιουργό του. Γι᾿ αὐτὸ ὅσο μπορεῖς περισσότερα ὀνόματα νὰ μνημονεύεις. Ὅσο μπορεῖς περισσότερα.

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

«Είς τών στρατιωτών λόγχη αυτού τήν πλευράν αυτού ένυξε…»

  Ο Ιερέας καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της Προσκομιδής και μάλιστα κατά τη διαδικασία αφαιρέσεως (εκκοπής) της τετράγωνης μερίδος, που φέρει τα γράμματα ΙΣ ΧΣ ΝΙ ΚΑ (δηλαδή Ιησούς Χριστός Νικά), του Αμνού, όπως λέγεται, (και που θα γίνει μέσα στη θεία Λειτουργία το Σώμα του Χριστού), από το πρόσφορο αλλά και των μερίδων της Παναγίας και των Αγίων, χρησιμοποιεί ως κοπτικό όργανο το μεταλλικό αυτό εγχειρίδιο σε μορφή λόγχης, που εύστοχα αποκαλείται και Αγία Λόγχη ή Ιερά Λόγχη.

Το εργαλείο αυτό συμβολίζει ακριβώς την λόγχη εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στον Σταυρό του Κυρίου μας, κατά το Πάθος Του, από τον εκατόνταρχο Λογγίνο, ο οποίος κέντησε την πλευρά του Κυρίου μας, διαπιστώνοντας το θάνατό Του από το αίμα και το νερό που έτρεξαν από την πληγή.

Γι’ αυτό, από τα πολύ παλιά χρόνια, χρησιμοποιείται σιδερένιο αιχμηρό εργαλείο με τη μορφή της λόγχης κατά την διαδικασία της Προσκομιδής, η οποία και συνδέεται άμεσα, δια των λόγων που λέγει ο Ιερέας κατά την τέλεσή της αλλά και δια των πράξεών του, με το σταυρικό θάνατο του Χριστού μας.

Με τη λόγχη, κεντάει τον Αμνό στο δεξί μέρος και λέει: «Ένας από τους στρατιώτες Του τρύπησε την πλευρά με τη λόγχη». Και χύνοντας μέσα στο άγιο Ποτήριο κρασί και νερό, συμπληρώνει: «κι αμέσως βγήκε αίμα και νερό» (Ιω. 19:34)

Επειδή λοιπόν η Λόγχη που χρησιμοποιεί ο Ιερέας κατά την προετοιμασία των θείων Δώρων εγγίζει το κομμάτι αυτό του πρόσφορου που θα μεταβληθεί μέσα στη θεία Λειτουργία σε Σώμα Χριστού, τον Αμνό, όπως αναφέραμε, και μάλιστα το κεντάει, όπως έκανε ο εκατόνταρχος στο Σώμα του Κυρίου, και το κόβει σταυροειδώς, γι’ αυτό και προσδίδεται Αγιαστική και θεραπευτική χάρη και ευλογία, από όσους με πίστη προσέρχονται και επιζητούν να τους σταυρώσει ο Ιερέας με αυτήν.

Όταν μάλιστα ο Ιερέας σταυρώνει με την Αγία Λόγχη τον χριστιανό, λέγει και σχετικά Τροπάρια με τον θάνατο του Χριστού μας στο Σταυρό.

ekklisiaonline.

Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτηριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα...

Η κάθε μερίδα που πέφτει στο Άγιο Ποτηριο μέσα, είναι και μια ψυχούλα, η οποία πρώτα μνημονεύεται στην Ιερά Προσκομιδή και εν συνεχεία στην Αγία Τράπεζα.

 Και όταν ο διάκονος τακτοποιεί τα Άγια, ρίχνει το Άγιο Σώμα μέσα στο Άγιο Ποτηριο και μετά τακτοποιεί τις μερίδες που έχουν πέσει μέσα λέγοντας: 

" Αποπλυνον Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθαδε μνημονευθεντων δούλων Σου τω Αίματι Σου τω Αγίω ". Δηλαδή καθάρισε τελείως τα αμαρτήματα αυτών των ψυχών, που έχουν μνημονευθεί εδώ δια των ιερών μερίδων, που ο ιερέας έβαλε μέσα στο Άγιο Ποτηριο.

 Αυτή λοιπόν η ψυχή, που πέφτει μέσα στο Άγιο Ποτηριο, μέσα στο Αίμα του Χριστού, πλένεται από τις αμαρτίες της. Κι όταν η εκκλησία στην Θεία Λειτουργία μνημονεύει και εύχεται ακόμη και για την Παναγία και τους Αγίους και τους βγάζουμε μερίδα, αυτό σημαίνει ότι η Παναγία και οι Άγιοι έχουν ανάγκη από μνημόνευση; Όχι. Απλώς οι μερίδες που βγαίνουν και μπαίνουν μέσα στο Αίμα του Χριστού, μέσα στο Άγιο Ποτηριο, εις τιμήν και μνήμην της Υπερευλογημενης, ενδόξου, αειπαρθενου Μαρίας, εις τιμήν και δόξαν του Τιμίου Προδρόμου, των Αγίων Ιεραρχών, των Αγίων της ημέρας και όλων των Αγίων, βγαίνουν, για να λάβουν όλοι αυτοί οι Άγιοι ακόμη περισσότερο από τον άπειρο πλούτο του Θεού, δια της μεσιτείας της Εκκλησίας . Κι αν στον Άγιο προστίθεται Δόξα και έρχεται πλησιέστερα προς τον Θεό κι αισθάνεται εναργεστερα και δυνατότερα την παρουσία Του, πόσο μεγάλη βοήθεια έρχεται στον αμαρτωλό, όταν μνημονεύεται, και βγαίνει μερίδα στο όνομα του κι όταν δέχεται την συγχώρηση και την ανακούφιση!

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθειτου-Από το βιβλίο ''Η Τέχνη της Σωτηρίας''