Σκεπάζοντας τον αδελφό, ελέγχοντας τον άρχοντα.Μια αναγκαία ορθόδοξη διάκριση

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Μετά το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο «Αδελφέ, φρόντισε τη σωτηρία σου», αρκετοί φίλοι μού έθεσαν ένα εύλογο ερώτημα: Αν ο χριστιανός οφείλει να σκεπάζει την αμαρτία του αδελφού του και να αποφεύγει τη διαπόμπευση του πεσμένου ανθρώπου, τι συμβαίνει όταν συναντά την αδικία στην πολιτική, στη διοίκηση, στη δικαιοσύνη ή γενικότερα στην άσκηση της εξουσίας; Οφείλει και τότε να σιωπά;

Η απάντηση της ορθόδοξης παράδοσης είναι σαφής: Όχι.
Εδώ χρειάζεται μία διάκριση, η οποία συχνά χάνεται ακόμη και μεταξύ καλοπροαίρετων ανθρώπων. Άλλο είναι η προσωπική αμαρτία ενός ανθρώπου και άλλο η δημόσια άσκηση εξουσίας.

Στο προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα στην πρώτη περίπτωση. Στην πτώση ενός ανθρώπου, κληρικού ή λαϊκού. Εκεί η Εκκλησία δεν μας διδάσκει να γινόμαστε εισαγγελείς των αδελφών μας ούτε να μετατρέπουμε την αμαρτία τους σε δημόσιο θέαμα. Ο σκοπός είναι η μετάνοια, η θεραπεία και η σωτηρία του ανθρώπου.
Γι’ αυτό και ο αββάς Αμμωνάς στο Γεροντικό κάθισε πάνω στο πιθάρι όπου κρυβόταν η γυναίκα του αμαρτήσαντος μοναχού. Δεν αρνήθηκε την αμαρτία. Αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει στη δημόσια διαπόμπευση του αδελφού του.

Όταν όμως περνάμε από την προσωπική ζωή στην άσκηση δημόσιας εξουσίας, τα πράγματα αλλάζουν.

Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη παραδείγματα ανθρώπων του Θεού που ύψωσαν τη φωνή τους απέναντι στην αδικία. Ο προφήτης Νάθαν έλεγξε τον βασιλιά Δαβίδ. Ο Ηλίας στάθηκε απέναντι στον Αχαάβ. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήλεγξε τον Ηρώδη. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ήλεγξε την αυτοκρατορική εξουσία. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής συγκρούστηκε με αυτοκράτορες. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αντιστάθηκε σε αυτοκρατορικές επιλογές που θεωρούσε επιζήμιες για την αλήθεια της πίστεως.

Η Ορθοδοξία ουδέποτε δίδαξε τη σιωπή απέναντι στην αδικία. Αντίθετα, πολλές φορές η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.
Ο χριστιανός πολίτης έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον να ελέγχει τη διαφθορά, την αυθαιρεσία, την κατάχρηση εξουσίας, την παραβίαση του νόμου και κάθε μορφή αδικίας που βλάπτει το κοινωνικό σύνολο.

Υπάρχει όμως και εδώ ένα όριο. Ο έλεγχος δεν πρέπει να γεννιέται από μίσος.

ΑΠΑΝΤΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

Vassilis Kostoulas

  Πριν λίγες ημέρες έγραψα ένα σχόλιο κάτω από την κ.Καρυστιανού για την θέση περί "δημόσιας διαβούλευσης" στο θέμα των αμβλώσεων και υποστήριξα ότι ο νόμος του 1986 είναι αντισυνταγματικός για τον απλό λόγο ότι το Σύνταγμα διέπεται εκ Προοιμίου του από την επίκληση στην Αγία Τριάδα ως εκ τούτου κάθε νόμος που δεν σέβεται τη Χριστιανική ηθική είναι αντισυνταγματικός, γιατί και το Προοίμιο καθορίζει το πλαίσιο αξιών επάνω στο οποίο πρέπει να κινείται ο νομοθέτης (βουλή). Δεν μπορείς να νομιμοποιείς ένα φόνο ανυπεράσπιστου παιδιού στην κοιλιά της μάνας, όπως και ένα κοινό φόνο.

Οι αντιδράσεις κάτω από το σχόλιό μου, οι περισσότερες μειωτικές με εκφράσεις "Θεοκρατία, ιμάμης, βλάκας, παπαριές, ταλιμπάν κ.α. και φυσικά όλες από ανθρώπους που δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τον Χριστό.

Από τους Χριστιανούς λίγοι θαραλλέοι αντέδρασαν. Από τα δε κόμματα, οργανώσεις και "Χριστιανούς" επιστήμονες μασημένα λογάκια...

Σήμερα λοιπόν ήθελα να γράψω και κάποια λόγια για τις θέσεις του Αγίου Παϊσίου περί των πολιτικών και των κομμάτων γιατί ο Άγιος ενώ ήταν κατά των κομμάτων, ήταν υπέρ των Χριστιανών που ήθελαν να βοηθήσουν. 

Στο βιβλίο του Ιερομ. Ισαάκ λέει ξεκάθαρα: «Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Αλλά αφήνει λίγο τα πράγματα, για να φανούν οι διαθέσεις του καθενός». («Βίος γέρ. Παϊσίου του Αγιορείτου», Ιερομ. Ισαάκ σελ. 704).

Ήξερα ότι εκτός από αυτό το βίβλίο, κάνει μία αναφορά στο βιβλίο ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ (Ιερομονάχου Χριστοδούλου), πήρα λοιπόν τον τόμο Α' και εντελώς τυχαία ξεφυλλίζοντας το βίβλιο πέφτω στη σελίδα 125 που μιλά και για το πόσο αντισυνταγματικός είναι ο νόμος υπέρ των εκτρώσεων και ότι η έκτρωση είναι απλά φόνος. ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ. Άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα.

Παιδί μου ο Επίσκοπος γίνεται για να λέει την αλήθεια, διαφορετικά να πάει στο κελί του αν δεν λέει την αλήθεια.

Κάποτε συναντήθηκα με τον Άγιον Καλλίνικο Επίσκοπο Εδέσσης εγώ τότε ήμουν φοιτητής και έβγαινα από την πλάνη της αριστερής σκέψης.
Ήμασταν στο αρχονταρίκι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα και γυρνάει και μου λέει: "Κύπριος είσαι;"
Του λέω "ναι πανιερώτατε".

Και σαν να με ήξερε χρόνια γυρνάει και μου λέει "παιδί μου εγώ το είπα και σ' ένα κήρυγμα, ήταν εκεί και αριστεροί και δεξιοί βουλευτές".
"Kαι τι τους είπες γέροντα;"
"Άσπροι σκύλοι, μαύροι σκύλοι, όλοι σκύλοι, μία γενιά".
"Είπες έτσι πράμα;" του λέω.
"Παιδί μου ο Επίσκοπος γίνεται για να λέει την αλήθεια, διαφορετικά να πάει στο κελί του αν δεν λέει την αλήθεια.
Και να ξέρει ότι λίγοι θα τον αγαπούν γιατί η αλήθεια είναι πικρή, αλλά πρέπει να την λέει.
Εκείνη την ημέρα μου είπε το Πνεύμα το Άγιο
«Καλλίνικε αν είσαι άνθρωπος του Ιησού μας αυτό να πεις, τώρα είναι η ώρα» και το είπα αυτό".
Λοιπόν το ίδιο ισχύει και για τη μαύρη και τη λευκή μαγεία. Όλοι τη δουλειά του σατανά κάνουν.

Youtube: «Η μαγεία στον σύγχρονο κόσμο» 38η σύναξη διαλόγου με τον Μόρφου Νεόφυτο (30.09.2024)

ΠΗΓΗ

Ο Θεός μας δίνει Κυβερνήτες κατά την καρδιά μας, είτε στην Εκκλησία, είτε στην Πολιτεία.

Εάν υπήρχε μία κυβέρνηση αληθινών Ηγετών, πιστών διανοουμένων, θα υπήρχε δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασης. Aλλά με τέτοια παράσιτα που μας κυβερνούν… γίνονται παράσιτα και οι υφιστάμενοί τους, όποιο κι αν είναι το επάγγελμά τους, δήμαρχοι, δάσκαλοι, ακόμη και ιατροί.
Γέρων Ιουστίνος Πίρβου
Από το βιβλίο: ''Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης''.

* * * * * 

Μία μέρα ήρθε κάποιος και με ρώτησε το εξής:

- κ. Παναγόπουλε πώς δικαιολογείται μερικοί πονηροί και ανάξιοι να ανέρχονται στην Εξουσία είτε στην Εκκλησία ως Επίσκοποι, είτε στην Πολιτεία ως Άρχοντες;

Πώς δικαιολογείται αυτό το πράγμα;

Τους βοηθάει δηλ. ο Θεός και ανεβαίνουνε;

- Τους προχειρίζεται αυτούς ο Θεός να γίνουν Άρχοντες της Εκκλησίας ή της Πολιτείας

- του απάντησα - όχι διότι είναι άξιοι της Εξουσίας, αλλά ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ ο Θεός για την ΠΟΝΗΡΙΑ του Λαού και δίνει Άρχοντες κατά τις καρδιές του Λαού. Δεν μας άξιζαν καλύτεροι !

Αυτή είναι η απάντηση.

Όταν η Εκκλησία συμμορφώνεται για να παραμείνει ζωντανή, παύει να είναι Εκκλησία.

Η αποϊεροποίηση που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας δεν είναι αποτέλεσμα θεολογικής κρίσης. Είναι προϊόν πολιτικής βίας. Και όχι απλώς βίας καταστολής, αλλά μιας νέας βίας τελετουργικής, διοικητικής, μεταφυσικά μηδενιστικής.

Το κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την επιτελική του γλώσσα και τη μανία του για έλεγχο όλων των μεταβλητών, δεν ενδιαφέρεται να διαχωρίσει Εκκλησία και Πολιτεία. Ενδιαφέρεται να καταλάβει το ιερό, να το αδειάσει από το εσχατολογικό του περιεχόμενο και να το μετατρέψει σε διαχειρίσιμο θεσμικό υπόλειμμα. Δεν πρόκειται για απλή παρέμβαση — πρόκειται για θεσμικό σφετερισμό του Θεού.

Η Εκκλησία, όπως δομείται στον πυρήνα της, είναι ένα οντολογικό σκάνδαλο. Δεν υπόκειται στη λογική της χρησιμότητας, δεν μετριέται με KPI, δεν υπακούει στη λογική της απόδοσης. Είναι κοινότητα Χάριτος, ακριβώς επειδή δεν αποδίδει. Στο νέο όμως καθεστώς, η λειτουργικότητα αναγορεύεται σε ύψιστη αρετή. Οτιδήποτε δεν λειτουργεί — εκκαθαρίζεται. Οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται — απομακρύνεται. Οτιδήποτε θυμίζει χάρη, ευλογία, σιωπή, άρρητο, κρύβεται πίσω από ένα νέο κανονιστικό πέπλο. Και το πέπλο αυτό δεν το φορά η Εκκλησία — το φορά το Κράτος.

Η αποϊεροποίηση δεν είναι η εξαφάνιση του Θεού, αλλά η ανάληψη της θέσης Του από τον μηχανισμό. Όπως στη λατρεία του Κρόνου, το παιδί τρώει τον πατέρα του. Το Κράτος απορροφά τον Λόγο και τον επεξεργάζεται διοικητικά. Τον αποστειρώνει. Τον εντάσσει στην αρχιτεκτονική της πειθαρχίας. Έτσι γεννιέται η νέα ιεροσύνη: όχι αυτή του Σταυρού, αλλά του ΦΕΚ.

Τα πρόσφατα γεγονότα —εκκενώσεις μονών, νομοθετήματα που αφορούν την εκκλησιαστική περιουσία, δημόσιες «κρίσεις» που κατασκευάζονται με τη βοήθεια της μιντιακής ορθολογικότητας— δεν συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά. Είναι σταθμοί σε μια μακροχρόνια τελετουργία ελέγχου. Στόχος δεν είναι να καταλυθεί η Εκκλησία ως θεσμός — στόχος είναι να απονοηματοδοτηθεί ως τόπος πνευματικής ετερότητας. Να μετατραπεί από σώμα Χριστού σε θεσμικό περίβλημα. Από κοινότητα σε αρχείο.

Όταν ο λαός δεν αντιδράσει(σέ ένα κακό που συμβαίνει)τότε θα τιμωρηθούν και οι άρχοντες και ο λαός.

Όταν εξαπατηθεί ο Λαός, ο κάθε αγύρτης (απατεώνας) κυβερνά!

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

πηγή

  Έχουμε την αίσθηση ότι η κομματοκρατια στην Ελλάδα είναι σαν την Λερναία Ύδρα. Κόβεις ένα κεφάλι και βγαίνουν τρία. Είναι στην ουσία ένα πολυκέφαλο τέρας που τρέφεται από τις παθογένειες της φυλής μας.Η κινητήριος δύναμη που κινεί τον μηχανισμό της κομματοκρατιας είναι μία: ΤΟ ΧΡΗΜΑ.
Όσο υπάρχει το χρήμα που λαδωνει και φιμωνει στόματα και συνειδήσεις δεν μπορεί να επέλθει απελευθέρωση από τα δεσμά της κομματοκρατιας.
Η πατρίδα έχει αλωθεί, επειδή ο λαός μας έχει αλλοιωθεί από την κομματοκρατια που έχει διαβρώσει τα θεμέλια του. Κι όταν λέμε ότι θέλουμε την πατρίδα μας πίσω σημαίνει ότι θέλουμε τον λαό μας πίσω. Να τον πάρουμε από τα νύχια της. Να τον περιθαλψουμε, να τον εξυγιάνουμε.
Θα έρθει κάποια στιγμή, που θα κλείσει η κάνουλα και δεν θα υπάρχει το χρήμα για να συντηρήσει αυτή την φαύλη εξουσία, τους "ημέτερους" και τους παρατρεχαμενους.
Τότε θα καταπέσουν όλοι σαν χάρτινοι πύργοι. Τότε δεν θα έχουν κανένα λόγο ύπαρξης . Τότε ακριβώς θα απελευθερωθεί η αλλοιωμένη συνείδηση του λαού μας.
Τότε... θα δώσει ο κάθε φιλότιμος Έλληνας από το περίσσευμα της καρδίας του για να αναστηθεί η ιερή μας πατρίδα!
Θωμαή Στεφανοπούλου

* * * * *

Όταν ο λαός δεν αντιδράσει(σέ ένα κακό που συμβαίνει)τότε θα τιμωρηθούν και οι

Ποιό πολιτικό κόμμα, θά ἦταν καταλληλότερο γιά ἕναν Ὀρθόδοξο Χριστιανό;

  Πρόσφατα μὲ ἐρώτησε κάποιος: ποιό πολιτικὸ κόμμα, κατὰ τὴν γνώμη μου, θὰ ἦταν καταλληλότερο γιὰ ἕναν Ὀρθόδοξο Χριστιανό;

  Ἡ ἀπάντησή μου ἦταν, ὅτι ὡς Ἱερέας δὲν θεωροῦσα ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσω. 

Οἱ Ὀρθόδοξοι διεθνῶς ἀνήκουμε σὲ ὅλα τὰ κόμματα τοῦ πολιτικοῦ χάρτη. 

Ὡστόσο, εἶναι σημαντικὸ νὰ θυμόμαστε, ὅτι ὀφείλουμε τὴν πραγματική μας ἀφοσίωση στὴν Ἐκκλησία καὶ στὸν Χριστό, ὡς Ἰδρυτὴ καὶ Κεφαλὴ Αὐτῆς. Οἱ πολιτικὲς ἰδεολογίες, τὰ κόμματα καὶ οἱ ἐπίγειοι κυβερνῆτες εἶναι μέρος τοῦ κόσμου τούτου. Ἐν Χριστῷ, ἡ ἀληθινή μας ἐθνικὴ ταυτότητα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία.

  Ὁ Ἀπόστολος, στὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή του (Γαλ. γ΄ 28), μᾶς λέει, ὅτι ἐν Χριστῷ «δὲν ὑπάρχει διάκριση μεταξὺ Ἰουδαίου ἢ Ἕλληνα οὔτε ἀνδρα ἢ γυναἰκας». Εὔκολα θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε, ὅτι «δὲν ὑπάρχει διάκριση μεταξὺ Ἀμερικανοῦ, Ρώσου ἢ Νορβηγοῦ». Ἀληθινή μας ταυτότητα εἶναι, ὅτι ἀνήκουμε στὸν Χριστό.

 Γιὰ μένα, ὡς Ὀρθόδοξο Ἱερέα, ἐνδεχόμενη προώθηση τῶν πολιτικῶν μου πιστεύω θὰ μποροῦσε νὰ ὑπονομεύσει τὴν αὐθεντικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀναφορικὰ μὲ τὸ τὶ εἶναι αἰώνιο καὶ σωτήριο. 

 Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ἕνας Ἕλληνας πολιτικὸς ἦταν ὑποψήφιος γιὰ τὴν Προεδρία

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος συμβούλευε γιά τούς πολιτικούς τα ἑξῆς....

πηγή

«Ἐκλέξατε Χριστιανὸν ἀγαπητόν, σώφρονα, ἀνεμπαθῆ καὶ γενναῖον. Μὴ συσχηματιζόμενον τῇ δολιότητι καὶ πανουργίᾳ, ἀλλ' ἐσχηματιζόμενον ἐντιμότητι καὶ ἀγαθοεργίᾳ. Τέκνα μου, μάθετε ἀπ' ἐμοῦ ὅτι ψεῦσται, πόται, μοιχοί, τυχοδιῶκται, Μασῶνοι, Ἑβραῖοι, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων διῶκται, νὰ εὑρίσκωσι πρέπει τῶν Κοινοβουλίων τὴν θύραν κλειστήν!... Οὐχὶ τῶν τοιούτων ὁ κότινος (ψῆφος). Διότι κακὰ ἀπεργάζεται ἡ καρδία αὐτῶν καὶ ὀλέθρια βγάζει ὁ νοῦς των. Μὴ πεποίθατε ἐπ' ἄρχοντας...! Προκρίνατε, ἐναρέτους. Συνεπεῖς ἐν βιωτῇ καὶ ἐν πράξει. Ἀκριβεῖς ἐν τῷ λέγειν, νουνεχεῖς ἐν τῷ δρᾷν. Δεδιχασμένους, τεταραγμένους, χρηματοζήλους καὶ ὕλῃ ἐμπεπλησμένους μὴ στέργε δι' ἐκλογῆς. Οἱ τὴν Βουλὴν δι' ἐμπορίαν καὶ οὐχὶ διὰ τὴν τῶν πολλῶν παρηγορίαν θέλοντες, ἅρπαγες εἶναι καὶ ἐπείσακτοι. Ρίπτε, βάλε καὶ δίωκε αὐτοὺς μακρὰν τῆς τῶν κοινῶν ἐπιστασίας.

- Καὶ ἂν καὶ φίλους καὶ εὐεργέτας συμβαίνῃ νὰ ἔχωμεν; Καὶ πάλιν θὰ τοὺς ἀποδοκιμάσωμεν, Πάτερ;

- Καὶ πάλιν καὶ πάντοτε. Διότι οἱ ἀποτυχημένοι καὶ ἀποθηριωμένοι οὗτοι, ζημίαν μόνον καὶ βλάβην θὰ φέρωσιν καὶ δυστυχίαν πολλὴν καὶ εἰς τοὺς φίλους καὶ εἰς τὰ κοινά. Ἕνας χαρτοπαίκτης, εἷς δολιέμπορος, ζημιώνει τὸν συνεταῖρον μόνον, κάποτε καὶ κύκλον ἀνθρώπων. Πολιτικός, ὅμως, ὀλέθριος, ἄπιστος, Μασῶνος, Αἱρετικός, ὑβριστής, πανοῦργος καὶ ἐνδοτικός, εἶναι δαιμόνων ἐπέλασις καὶ Αἰόλων ἀγρίων ἀσκός... . Ὁ κακὸς εἰς τὴν κοινωνίαν, τέκνα μου, ἕναν, δύο, πέντε, δέκα ζημιώνει. Ὁ κακὸς εἰς τὴν Πολιτείαν, ἀντιθέτως, εὐτυχίαν ἀνθρώπων, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, καρατομεῖ. Προσοχή, ὅθεν, τέκνα μου μὴ ἡ ψῆφος σας πέση ἐπὶ τοὺς λύκους τῆς ἁμαρτίας. Ἐπὶ τοὺς ἀγαθοὺς καὶ γενναίους προσβλέψατε μόνον...».

Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, «Έγῶ φταῖω... Ἐσύ;», 2019, σ. 305-306.
Ἀρχιμ. Χαρ. Βασιλοπούλου, «Τὰ παράξενα τῆς κοινωνίας», ἔκδ. Ὀρθοδόξου Τύπου, 1986, σ. 177.

πηγή

Πρέπει ο χριστιανός να αναμειγνύεται με την πολιτική;

Πρέπει ο χριστιανός να αναμειγνύεται με την πολιτική;

Το παράδειγμα του Χριστού

Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη
Κληρικού Ι. Μ. Αιτωλίας κ΄ Ακαρνανίας
Διδάσκοντος στο ΕΚΠΑ/Θεολογική Σχολή-Τμ. Θεολογίας

1 Η σχέση Χριστιανισμού και πολιτικής είναι θέμα συζήτησης εδώ και αιώνες. Ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Χριστιανισμός δεν πρέπει να έχει θέση στην πολιτική, άλλοι πιστεύουν ότι οι διδασκαλίες του Χριστού μπορούν και πρέπει να συμβάλλουν στη λήψη πολιτικών αποφάσεων.

   Ένα επιχείρημα για το διαχωρισμό του Χριστού, και άρα των χριστιανών, από την πολιτική πηγάζει από την ιδέα ότι η θρησκεία είναι ένα προσωπικό ζήτημα που δεν πρέπει να επιβάλλεται στους άλλους. Ο ρόλος της κυβέρνησης είναι να εκπροσωπεί όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, και επομένως δεν πρέπει να επιβάλλει καμία θρησκεία στους ανθρώπους. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται συχνά από κοσμικούς που πιστεύουν ότι η θρησκεία δεν έχει θέση στη δημόσια σφαίρα. Υπάρχουν ορισμένοι Χριστιανοί που υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να αναμειγνύονται στην πολιτική επειδή πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε σύγκρουση με τις βιβλικές διδασκαλίες σχετικά με το να είναι κανείς χωρισμένος από τις εγκόσμιες υποθέσεις.[1]

    Επιπλέον, έχουμε και χριστιανούς που μπορεί να αισθάνονται άβολα να συμμετέχουν στον πολιτικό στίβο, λόγω των ανησυχιών τους για έναν επικείμενο ηθικό τους συμβιβασμό εντός ορισμένων πολιτικών συστημάτων.
Ασφαλώς υπάρχει και μία μερίδα επικριτών οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις ενδέχεται να έρχονται σε σύγκρουση με ορισμένες πολιτικές ιδεολογίες ή πολιτικές, που επηρεάζουν αρνητικά μειονοτικές ομάδες, όπως τα μέλη της ΛΟΑΤ+ κοινότητας ή την κοινότητα των αλλόθρησκων προσφύγων.