Ἄνθρωπε, θά περάσεις ἀπό ἐκεῖ θέλοντας καί μή, ἄν θέλεις νά σωθεῖς.

 Ὥσπερ ἄνθρωπος ὑπὸ ἀνθρώπου ἱερέως βαπτιζόμενος φωτίζεται τῇ τοῦ ἀγίου Πνεύματος χάριτι, οὕτω καὶ ὁ ἐξομολογούμενος ἐν μετανοίᾳ διὰ τοῦ ἱερέως λαμβάνει τὴν ἄφεσιν χάριτι Χριστοῦ.

Αγιος Αθανάσιος ο Μέγας

(Πατρολογία Migne PG. 26, 1316Β)

Ἄνθρωπε, θά περάσεις ἀπό ἐκεῖ θέλοντας καί μή, ἄν θέλεις νά σωθεῖς. Γιατί διά μέσου τοῦ κλήρου πάει ὁ πιστός στόν Χριστό καί διά μέσου τοῦ Χριστοῦ, πάει στό Θεό Πατέρα.

ΠΗΓΗ

Η λήθη της εκκλησίας αποτελεί επίμονον επιδίωξιν των δαιμόνων.

Προφητεία Μεγάλου Αθανασίου

ΒΕΠΕΣ, 32

Η   απιστία, το μίσος, η φιληδονία και η κοσμικότης θα συσκοτίσουν τον νουν των ανθρώπων, δια να μη βλέπουν το φως της Αληθείας, την λαμπρότητα της Χάριτος και το κάλλος της Ορθοδοξίας. 

 Η Ορθόδοξος Εκκλησία θα κρυβεί από των οφθαλμών των ανθρώπων όπισθεν του κονιορτού των πλανών των αιρέσεων, της ορθολογιστικής σκέψεως της θετικοκρατικής αντιλήψεως και των ποικίλων άθεων και υλιστικών θεωριών, αι οποίαι θα διαφημίζονται εν ονόματι της ανθρωπίνης επιστημονικής γνώσεως. Άγνοια θα καλύπτει την Ορθοδοξίαν και ένεκα τούτου αύτη, ή θα εξισώνεται προς τας αιρέσεις και θα νοείται ως εν τμήμα του κοσμικώς νοούμενου «Χριστιανισμού», ή θα θεωρείται ως γεγονός παρωχημένων εποχών. Θα λογίζεται ως υπάρξασα κάποτε, μη υπάρχουσα όμως σήμερον, ως βοηθήσασα άλλοτε την ανθρωπότητα, μη ούσα όμως χρήσιμος εις το παρόν.

Και η ιστορική ακόμη γνώσις ταύτης θα κρίνεται ανωφελής και επομένως στερουμένη ενδιαφέροντος. Τοιουτοτρόπως, δια την έλλειψιν γνώσεως περί αυτής, ή την ύπαρξιν μόνον πεπλανημένων πληροφοριών, η Ορθόδοξος Εκκλησία θα περιέλθει εις λήθην δια τους πολλούς των ανθρώπων. 

Η λήθη της εκκλησίας αποτελεί επίμονον επιδίωξιν των δαιμόνων. 

Οι δαίμονες συνεργάζονται εις το πονηρόν έργον των, του οποίου σκοπός είναι να απωλεσθεί η ψυχή του ανρθώπου, να επιφέρουν εις ημάς αιωνίαν πνευματικήν πανωλεθρίαν και να παραδώσουν εις την λήθην το εν τω κόσμω εργαστήριον της εν Χριστώ σωτηρίας, ήγουν την Ορθόδοξον του Θεού Εκκλησίαν. Εάν λησμονηθεί η Εκκλησία εν τω κόσμω, τότε αίρεται και το έτερον εμπόδιον, δια την έλευσιν του Αντιχρίστου. Λήθη της Εκκλησίας σημαίνει λήθην του Ευαγγελικού κυρήγματος, η δε λήθη αυτού αποτελεί προυπόθεσιν και της σποράς, αλλά κυρίως της καρποφορίας των αντιχρίστων ζιζανίων.

ΠΗΓΗ

Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις, το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν.

Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις.
Το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν.

Και κατά φύσιν μεν εστίν ο γάμος
Παρά φύσιν ο σοδομισμός
Και υπέρ φύσιν η παρθενία.

Και πάλιν, κατά φύσιν ο δικαίως συναγόμενος πλούτος
Παρά φύσιν η πλεονεξία
Υπέρ φύσιν η ακτημοσύνη.

Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη
Παρά φύσιν το μίσος
Υπέρ φύσιν η συγχώρησις και η ευεργεσία.

Μέγας Αθανάσιος

  Υπάρχουν τρία είδη ζωής: Η παρά φύση, η φυσική και η Θεική.

  Η παρά φύση είναι η δαιμονική ζωή, που συνίσταται στη λήθη της αιωνιότητας και στο μίσος για Θεό και άνθρωπο[1].

 Η φυσική, που διαγράφεται στην αγάπη του ανθρώπου για «τους αγαπώντας αυτόν»[2], δεν είναι μεν κατακριτέα, αλλά δεν επαρκεί για τη σωτηρία. 

 Η υπερφυσική ζωή που διήγαν οι Άγιοι, στοχεύει να αποδώσει στον Κύριο το «θερμότερον φίλτρον» που Του χρωστούμε, σύμφωνα με την εντολή Του. Τα προστάγματα του Κυρίου δεν αναφέρονται στη φυσική ζωή που είναι δεδομένη, αλλά στην υπερφυσική και δόθηκαν για να αποσπάσουν τον άνθρωπο από τα πρόσκαιρα και σαλευόμενα, για να τον ανυψώσουν στο υπερβατικό επίπεδο της θείας αγάπης. 

 Το Άγιο Πνεύμα θεραπεύει «πάσαν πληγήν κεκρυμμένην εν ημίν», αποδιώχνει τη μάστιγα της λήθης του Θεού, ανακαινίζει την ψυχή και οδηγεί πρώτα στο κατά φύση και εν συνεχεία στο υπέρ φύση, όπως διαπιστώνεται στα πρόσωπα των Αγίων όλων των γενεών.

  Στον πιστό που γεύεται τη δωρεά Του, δίνει αμετάκλητη φορά προς τα άνω, διότι κάθε χωρισμός από τον Δημιουργό του, έστω και ολιγοχρόνιος, δημιουργεί στην καρδιά οξύ πόνο και βιώνεται ως ζοφερό σκότος, κόλαση φρικτή, φθορά θανάτου. Στα μάτια του κόσμου η κατάσταση αυτή εμφανίζεται ως μωρία. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Απόστολο, είναι «σοφώτερη της σοφίας των ανθρώπων»[3], διότι ο Θεός έσωσε τον άνθρωπο με τη μωρία και το ασθενές της αγάπης Του. 

Όπως γράφει ο άγιος Σιλουανός: «Η ψυχή από την αγάπη του Κυρίου είναι σαν να παραφρόνησε· κάθεται, σιωπά, δεν θέλει να μιλά· και σαν παράφρονη κοιτάζει τον κόσμο και δεν τον επιθυμεί και δεν τον βλέπει, διότι δεν υπάρχει σε αυτόν η άφθαρτη γλυκύτητα»

1). Ιωάν. 8,44. 2) Βλ. Ματθ. 5,46-47. 3) Βλ. Α’ Κορ. 1,25.

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Έλα και σ’ εμένα κι εγώ θα σε γιατρέψω.

  Διηγείτο ο γερ-Αργύρης από το Αγιονέρι Κοζάνης πως ο Άγιος Αθανάσιος έχει αγίασμα και πολλές ιάσεις επιτελεί. 

Ένας νέος, που στα μικρά του χρόνια άναβε με την μητέρα του τα καντήλια του Αγίου Αθανασίου, πήγε στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη.Εκεί παρέλυσαν τα κάτω άκρα του.
Οι γιατροί καμμιά βοήθεια δεν του προσέφεραν. Μια ευλογημένη νύχτα βλέπει στον ύπνο του έναν αρχιερέα με κατάλευκα γένια.
– Παιδί μου, με γνωρίζεις; Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Έλα και σ’ εμένα κι εγώ θα σε γιατρέψω.

Πράγματι, επέστρεψε στην Ελλάδα, έκανε Λειτουργία στον Άγιο Αθανάσιο, κρέμασε τις πατερίτσες του στην εικόνα κι από τότε βαδίζει χωρίς καμμιά δυσκολία.

 Ο ίδιος διηγείτο ακόμη:
– Πήγα κάποτε ν’ ανάψω τα καντήλια του Αγίου.
Όταν έφθασα με το γαϊδουράκι μου στην πόρτα, ψάχτηκα και διαπίστωσα πως ξέχασα τα κλειδιά. Η πόρτα βαρειά, ξύλινη με γύφτικους μεντεσέδες. Τι να έκανα; Το πήγαιν’ έλα από το χωριό δεν ήταν εύκολο.
Την ώρα που πήγα να κρεμάσω το λαδικό στο καρφί του τοίχου της εκκλησίας ακούστηκε δυνατός κρότος. Άνοιξε η πόρτα!
Όταν τελείωσα τις προσευχές μου και την αποστολή μου, με τον ίδιο τρόπο έκλεισαν οι πόρτες και έφυγα για το σπίτι μου, κρατώντας αναμμένη την δάδα της πίστεως. Το φως το πήρα από το καντηλάκι του αγίου Αθανασίου, γι’ αυτό δε μου έσβησε ποτέ.

Κρίνουμε κάποιον από το παρουσιαστικό του;

 Στην αφήγηση της ιστορίας για μια γυναίκα στην Αλεξάνδρεια η οποία κατηγόρησε τον Άγιο Αθανάσιο ότι την βίασε, έμεινε έγκυος και γέννησε το παιδί του, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

  Ο Αθανάσιος πήγε στο δικαστήριο συνοδευόμενος από έναν Πρεσβύτερο, τον Τιμόθεο. Στην αίθουσα εισήλθε πρώτος ο Πρεσβύτερος και από πίσω του ακολουθούσε ο Αθανάσιος. Η γυναίκα είδε το παρουσιαστικό Επισκόπου του Τιμοθέου και αμέσως άρχισε να τον δείχνει και να φωνάζει ότι αυτός είναι ο παλιάνθρωπος Αθανάσιος που την διέφθειρε. Η γυναίκα είχε πληρωθεί από οπαδούς του Αρείου να κατηγορήσει τον Αρχιεπίσκοπο. Αλλά μην έχοντας ξαναδεί τον Αθανάσιο παρασύρθηκε από το αρχοντικό παρουσιαστικό του Πρεσβυτέρου. Η ματιά της εστιάσθηκε στον ψηλό, αρχοντικό και με μακριά γενειάδα Πρεσβύτερο και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο κοντός που ακολουθούσε ήταν στην πραγματικότητα ο Επίσκοπος.

 Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αρχοντικό παρουσιαστικό ενός ανθρώπου έσωσε από μεγάλο κίνδυνο έναν αθώο. Το φαινόμενο όμως αυτό, που όπως βλέπουμε υπάρχει από τα αρχαία χρόνια, να κρίνουν οι χριστιανοί κάποιον από το παρουσιαστικό του είναι σκάνδαλο.

Μέγας Αθανάσιος. Ποιόν ψαλμό του Δαβίδ πρέπει να λέμε σε κάθε διαφορετική περίπτωση.

Μέγας Αθανάσιος

Προς Μαρκελλίνον εις την ερμηνείαν των Ψαλμών (ιε΄ – κς’)

ιε’. Οι Ψαλμοί λοιπόν έχουν διαταχθεί κατ’ αυτή την τάξη, που είναι δυνατόν για τους αναγνώστες, όπως είπα προηγουμένως, να βρει ο καθένας σε κάθε ψαλμό, τα πάθη και την διάθεση της ψυχής του, ομοίως δε και το υπόδειγμα και την διδασκαλία για κάθε πράγμα.

Τι λόγια λέγοντας μπορεί να είναι αρεστός στον Κύριο, με ποια λόγια μπορεί να διορθωθεί και να ευχαριστεί τον Κύριο, ώστε να μη ολισθήσει σε ασέβεια αυτός που προφέρει τους λόγους αυτούς. Διότι θα αποδώσουμε λόγο στον Κριτή, όχι μόνο για τις πράξεις, αλλά και για κάθε ανώφελο λόγο.

Αν λοιπόν θέλεις να μακαρίσεις κάποιον, έχεις (ως υπόδειγμα), για το πως πρέπει και γιατί και τι πρέπει να λες, τους ψαλμούς 1 και 31, και τους 40, 111, 118 και 127.

Αν πάλι θέλεις να κατακρίνεις την επιβουλή των Ιουδαίων κατά του Σωτήρος, έχεις τον 2ο ψαλμό.

Αν δε καταδιώκεσαι από τους δικούς σου και έχεις πολλούς που στρέφονται εναντίον σου, λέγε τον 3ο ψαλμό.

Εάν βρίσκεσαι σε παρόμοια κατάσταση θλιβόμενος, και αφού επικαλέστηκες τον Κύριο θέλεις να τον ευχαριστήσεις, επειδή σε εισάκουσε, ψάλλε τον 4ο, τον 74ο, και τον 114ο.

Αν ακόμα βλέπεις ότι οι πονηροί θέλουν να σου στήσουν ενέδρα, και θέλεις να εισακουσθεί η προσευχή σου, σήκω νωρίς το πρωί και ψάλλε τον 5ο.

Αν αισθάνεσαι απειλή από μέρους του Κυρίου και βλέπεις ότι ταράζεσαι γι’ αυτό τον λόγο, μπορείς να λες τον 6ο και τον 37ο.

Αν κάποιοι σε επιβουλεύονται, όπως ο Αχιτόφελ τον Δαβίδ, και κάποιος σου το αναγγείλει, ψάλλε τον 7ο και έχε εμπιστοσύνη στον Θεό, ο οποίος θα σε σώσει.

ις΄. Αν θέλεις δε να προσφωνήσεις τον Κύριο, όταν βλέπεις την εξαπλωμένη παντού χάρη του Σωτήρος και τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, ψάλλε τον 8ο.

Αν πάλι θέλεις να ευχαριστήσεις με άσμα τον Κύριο για τον τρυγητό, έχεις και πάλι για την περίσταση τον 8ο και τον 83ο.

Για την κατάργηση του εχθρού και την σωτηρία της κτίσεως, μην καυχάσαι για σένα, αλλά γνωρίζοντας ότι αυτό είναι κατόρθωμα του Υιού του Θεού, λέγε τον αναφερόμενο σ΄ αυτόν 9ο ψαλμό.

Αν πάλι κάποιος θέλει να σε συνταράξει, εσύ έχε την εμπιστοσύνη στον Κύριο και ψάλλε τον 10ο.

Λόγος εις το θαύμα το γεγονώς εν Βηρυτώ, περί της τιμίας και σεβασμίας εικόνος του Κυρίου Και Θεού ημών.

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Αθανασίου

  Υψώστε τους οφθαλμούς της διανοίας σας, και κοιτάξτε το νέο και παράδοξο θαύμα, το οποίο έγινε στις μέρες μας. Εμβλέψατε στην άπειρη αγαθότητα του Θεού, δώστε δόξα σ’ αυτόν, κατανοήστε την άφατη φιλανθρωπία και το μέγεθος της οικονομίας, και θρηνήστε με ευφροσύνη. Διότι για τον Θεό τίποτα δεν είναι παράξενο. Διότι σε αυτό το παράδοξο θαύμα, το οποίο έγινε στις ημέρες εκείνες, ξεσηκώθηκαν όλες οι καρδιές των ανθρώπων.

  Υπάρχει πόλις που λέγεται Βηρυτός, στην περιφέρεια της Αντιόχειας. Σ’ αυτή την πόλη υπήρχαν πλήθη Ιουδαίων. Κοντά στην συναγωγή τους κάποιος Χριστιανός αφού έλαβε κελί διέμενε. Έφτιαξε ολόσωμη εικόνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ζωγραφισμένη με πολλή ωραιότητα. Αφού πέρασε πολύς καιρός, ο Χριστιανός θέλησε ν’ αναχωρήσει από το κελί αυτό. Αναζήτησε, λοιπόν, άλλο κελί μεγαλύτερο, επειδή του χρειάζονταν, κι επειδή τον πλησίαζαν οι Ιουδαίοι. 

  Όταν βρήκε άλλο οίκημα, μετακόμισε εκεί, παίρνοντας μαζί όλα τα υπάρχοντά του. Κατ’ οικονομία Θεού, που θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας, και που δείχνει όλα τα θαυμάσιά του σε όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν αληθινά, έχοντας λάβει ο Χριστιανός όλη την περιουσία του, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, κατελήφθη η εικόνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μόνη, διότι την ξέχασε στο κελί.

  Κάποιος Ιουδαίος έλαβε το κελί για να μείνει, εκεί που ήταν η εικόνα του παμβασιλέως Χριστού, και αφού μετέφερε τα υπάρχοντά του στο κελί, διέμενε, χωρίς να έχει δει την εικόνα του Κυρίου, ότι βρίσκεται εκεί, ούτε αντιλήφθηκε τον τόπο εκείνο. 

  Μία των ημερών κάλεσε Εβραίο για να φάνε μαζί. Την ώρα που έτρωγαν, σήκωσε τα μάτια ο προσκεκλημένος, είδε την εικόνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και λέει στον Ιουδαίο που τον κάλεσε:

 «Συ που είσαι Ιουδαίος πώς κι έχεις την εικόνα τούτου;» και ξεστόμισε πολλές ύβρεις και αθέμιτες από το μιαρό του στόμα εναντίον της τιμίας εικόνας του Δεσπότου, τις οποίες δεν πρέπει ο άνθρωπος να βάζει στην διάνοιά του. Έδειξε ο προσκεκλημένος την εικόνα σ’ αυτόν που τον κάλεσε, και άρχισε ο Εβραίος να ορκίζεται στην ιουδαϊκή πίστη, ότι «Μέχρι τώρα δεν είχα δει την εικόνα αυτή». 

 Ο προσκεκλημένος Εβραίος σιώπησε. Σηκώθηκε και πήγε στους Ιουδαίους, τους αρχιερείς και νομοδιδασκάλους και τους λέει, ότι «ο τάδε Εβραίος έχει εικόνα του Ναζωραίου στο σπίτι του, και την είδα με τα ίδια μου τα μάτια». Αυτοί αφού άκουσαν

Τά τῆς πίστεως δέν εἶναι θέμα πλειοψηφίας.

+2 Μαΐου-Ἀνακομιδή λειψάνων Αγ.Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου

 Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καθόλου δέν ἐπηρεάσθηκε ἀπό ὅλη τήν κακία πού ἔπεσε ἐπάνω του, ἀπό ὅλους τούς διωγμούς. Καί ὅταν ἀκόμη ἔμεινε σχεδόν μόνος, καί τότε πάλι δέν ἐπηρεάσθηκε. Τά τῆς πίστεως δέν εἶναι θέμα πλειοψηφίας. Νά τό προσέξουμε αὐτό. Τό θέμα δέν εἶναι τί θέλει ἡ πλειοψηφία, ἀλλά τί θέλει ὁ Θεός καί ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 

 Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἦταν πρόθυμος νά κάνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί γι᾿ αὐτό δέν καβγάδιζε, ἄς ποῦμε, ἔτσι ὅπως θά ἔκανε ἕνας ἄλλος. Ἦταν πρόθυμος νά σηκώσει τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἦταν πρόθυμος νά ἀκολουθήσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐξορία; Ἐξορία. Ἐπιστροφή; Ἐπιστροφή. Πάλι ἐξορία; Πάλι ἐξορία. Κυνηγημένος ἀπό ἐδῶ, κυνηγημένος ἀπό ἐκεῖ. Ὅμως δέν φοβήθηκε καθόλου. Ἔμεινε πιστός στήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, πιστός στήν Ὀρθοδοξία. Ἀγωνίσθηκε μέχρι τέλους καί νίκησε.

Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ π. Συμεών Κραγιοπουλου

Φωτογραφια: Το Τίμιο χέρι του Αγίου Αθανασίου.
Το Τίμιο λείψανο του Αγίου Αθανασίου Θησαυρίζεται στην Ιερά Βασιλική Σταυροπηγειακή Μονή Κύκκου

πηγή

Ο Μέγας Αθανάσιος σώζει παιδί στα τείχη της παλαιάς πόλης της Κέρκυρας

 

Ο Αθανάσιος σώζει παιδί στα τείχη της παλαιάς πόλης.

Τούτο σημειώνεται και σε διασωθείσα «Φιλάδα ακολουθίας Αγίου Αθανασίου Σπυρίδωνος και Αρσενίου» (1760), με τροπάρια που αποδίδονται στον «Γερμανό, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως», όπου στο συναξαρικό υπόμνημα αναφέρεται πως ο Αθανάσιος διέσωσε «παῖδα τινὰ Ἰωάννην ὀνόματι τοῦ τείχους» – και επ’ αφορμή, συνεχίζει η πηγή, ανοικοδομήθηκε στο σημείο «ὁ ρηθεῖς τοῦ ἁγίου ναὸς»

(Εικόνα στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Μεσοχωριτίσσης Δουκάδων-Κέρκυρα)

Οι πέντε εξορίες του Μεγάλου Αθανασίου.Ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων

 Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας έχει χαρακτηριστεί ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων και όχι άδικα, εκτος τού ότι πολέμησε τον Άρειο, εξορίστηκε 5 φορές προς δόξα Κυρίου.

1η Εξορία. (Ιούλιος 335 – Νοέμβριος 337)
Τον κατηγόρησαν στον Μέγα Κωνσταντίνο ότι παρεμπόδιζε την αποστολή σίτου από την Αλεξάνδρεια στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας, δυστυχώς, πείστηκε στους συκοφάντες και πρόσταξε να εξοριστεί ο Αθανάσιος στην πόλη Αυγούστα των Τρεβήρων της Γαλλίας. Φθάνοντας ο Άγιος στον τόπο της εξορίας του, έγινε δεκτός μετά πολλής χαράς και έτυχε μεγάλης περιποιήσεως από τον επίσκοπο Μαξιμίνο και τους άρχοντες του τόπου, αφού η φήμη του είχε φτάσει σε όλον τον χριστιανικό κόσμο. Κατά τον χρόνο της εξορίας αυτής του Αγίου έγιναν συντονισμένες ενέργειες για την εκκλησιαστική αποκατάσταση του αιρεσιάρχη Αρείου, η οποία όμως δεν έγινε, διότι τον πρόλαβε ο θάνατος (336 μ.Χ.). Σύνοδος από εκατό επισκόπους, που συνήλθε στην Αλεξάνδρεια, δικαίωσε τον Αθανάσιο και τον επανέφερε από την εξορία. Ο λαός της Αλεξάνδρειας υποδέχτηκε τον Ποιμενάρχη του με απερίγραπτο ενθουσιασμό και αγαλλίαση.

2α Εξορία. (Μάρτιος 340 – Οκτώβριος 346)
Οι αντίπαλοι όμως του αγίου Αθανασίου δεν ησύχασαν συνέχισαν τις ραδιουργίες και πέτυχαν και πάλι την καθαίρεση του Αγίου και την εξορία του στη Ρώμη δεύτερη εξορία του Μεγάλου Αθανασίου. Στη Ρώμη ο Αθανάσιος έτυχε μεγάλης περιποιήσεως από τον πάπα Ιούλιο (337-352). Όντας δε ο Άγιος εξόριστος στη Ρώμη, συνέβαλε πάρα πολύ στη διάδοση του μοναχισμού στη Δύση, προβάλλοντας ως υπόδειγμα την αρετή και τον τρόπο ασκήσεως του Μεγάλου Αντωνίου. Επιστρέφοντας από την εξορία ο Άγιος, έμεινε στον πατριαρχικό του θρόνο συνεχώς επί μία δεκαετία, ήτοι από το 346 μέχρι το 356. 

3η Εξορία . (Φεβρουάριος 356 – Φεβρουάριος 362)
Οι εχθροί του όμως άρχισαν και πάλι να κινούνται εναντίον του και πέτυχαν να τον απομακρύνουν για τρίτη φορά από τον θρόνο του. Τη φορά αυτή ο Άγιος εξορίστηκε στην έρημο της Αιγύπτου. Εκεί βρήκε πολλούς ασκητές και έμενε μαζί τους, ακολουθώντας τον τρόπο της ζωής τους. Όντας δε ο Άγιος στην έρημο δεν έπαυσε ούτε για μια στιγμή να ενδιαφέρεται και να προσεύχεται για το ποίμνιο που του είχε εμπιστευτεί ο Θεός, το οποίο και τον υπεραγαπούσε και τον λάτρευε και λαχταρούσε να τον ιδεί να αποκαθίσταται στον πατριαρχικό του θρόνο. 

4η και 5η Έξορία
Ακολούθησαν και δύο άλλες εξορίες του μεγάλου Αθανασίου: Από τον Οκτώβριο του 362 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 363η μία και μία άλλη η 5η κατά σειρά από τον Οκτώβριο του 365 μέχρι τον Ιανουάριο του 366. Ο Αθανάσιος όμως, παρ’ όλες τις συκοφαντίες, τις σκευωρίες, τους κατατρεγμούς και τις εξορίες, έμεινε βράχος ακλόνητος.

πηγή

ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑ

ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΚΛΑ.Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΩΛΗ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1629-1630.ΠΙΘΑΝΩΣ 17ος ΑΙΩΝΑΣ.(ΑΝΩ ΚΟΡΑΚΙΑΝΑ-ΚΕΡΚΥΡΑ ΝΑΟΣ ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ)

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΩΖΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ Ο ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1456 ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓ.ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ(ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕΣΟΧΩΡΙΤΙΣΣΗΣ ΔΟΥΚΑΔΩΝ-ΚΕΡΚΥΡΑ)