Τρία περιστατικά που κάτι τα συνδέει.

Πρώτο περιστατικό.
Άκουσα στις ειδήσεις για τον 17χρονο νεαρό που ξυλοκόπησε έναν 50χρονο, ο οποίος δίνει αγώνα για να κρατηθεί στη ζωή. Ο 17χρονος γιός δύο καλών επιστημόνων.

Δεύτερο περιστατικό.
Διάβασα μια δήλωση της κ. Καρυστιανού, η οποία είπε: ¨Ήρθε η ώρα να προσέξουμε τα παιδιά μας¨. Σκέφτηκα, τι να εννοεί άραγε;

Τρίτο περιστατικό.
Σ΄ ένα Γυμνάσιο Δήμου της Αττικής, 14χρονος μαθητής έπαιζε την ώρα του μαθήματος μέσα στην τάξη. Ο καθηγητής που παρέδιδε μάθημα εκείνη την ώρα, ζήτησε από τον μαθητή να σταματήσει να παίζει με το μπαλόνι. Ο μαθητής τον αγνόησε και συνέχιζε να παίζει με το μπαλόνι. Ύστερα από τρείς παρατηρήσεις του καθηγητή προς τον μαθητή, να σταματήσει να παίζει με το μπαλόνι μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος, και αφού ο μαθητής δεν σταματούσε, ο καθηγητής πλησίασε τον μαθητή και με τον στυλό που κρατούσε έσκασε το μπαλόνι του μαθητή. Ο στυλός, με την δύναμη που κτύπησε το μπαλόνι, έκανε και μια γραμμή χρώματος μπλε στο χέρι του παιδιού. Ο μαθητής κάλεσε την Αστυνομία, η οποία ήρθε να συλλάβει τον εγκληματία καθηγητή, τον οποίο οδήγησε στην διαδικασία του Αυτοφώρου.

Ἡ ραθυμία, ἡ ἄλλη ὄψη τῆς βίας

Κορναράκης 'Ιωάννης (Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν)

 Ἡ δαιμονικὴ βία, στὴ λανθάνουσα λειτουργία της μέσα στὸν ἀνθρώπινο ψυχισμό, δείχνει ἕνα ἄλλο πρόσωπο, πολὺ διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ ἡ πρώτη ἐντύπωση μᾶς δίνει νὰ ἀντιληφθοῦμε, ὅταν ἡ βία αὐτὴ εἶναι ἔκδηλη καὶ ἐμφανὴς καὶ ἄμεσα καταστροφική.
 Ἡ λανθάνουσα βία, δηλ. ὁ ἀφανὴς καὶ ἀνύποπτος καὶ ἀθόρυβος τρόπος λειτουργίας τῆς βίας, στὰ πρῶτα της βήματα, μέσα στὸν παραδείσιο χῶρο, σφραγίζει πολὺ βαθειὰ καὶ σχεδὸν ἀνεξίτηλα(;) τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο μὲ τὸν πιὸ ἀπατηλὸ χαρακτήρα της· τὴ ραθυμία!

 Στὴν κοινὴ λογικὴ ἡ ραθυμία, ἡ νωχέλεια, ἡ ἀβελτηρία καὶ γενικὰ ἡ παραλυτικὴ ἀδράνεια τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, φαίνεται σὰν μία συμπεριφορὰ ἢ ἐνέργεια ἐντελῶς ἀντίθετη μὲ τὴν ἔννοια τῆς δυναμικῆς ἢ ἔντονα ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς τῆς βίας. Βία καὶ ραθυμία φαίνονται σὰν δύο ἀντίθετες καὶ ἐντελῶς διάφορες, μεταξύ τους, συμπεριφορὲς καὶ λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ.
Κι ὅμως! Ἡ ραθυμία καὶ μάλιστα στὴν ὑπαρξιακή της ποιότητα καὶ ἐκδοχή, εἶναι τὸ ἄλλο, ἀπατηλό, πρόσωπο τῆς δαιμονικῆς βίας. Κι αὐτὸ εἶναι αὐτονόητο. Ἐὰν εἶναι στὴ φύση καὶ στὸν λειτουργικὸ-δυναμικὸ χαρακτήρα τῆς βίας νά… βιάζει, δηλαδὴ νὰ καθηλώνει σὲ δουλεία καὶ αἰχμαλωσία, σὲ ἀλύτρωτη ὑποταγὴ καὶ σὲ ἀθεράπευτη παγίωση, τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμό, τὸ ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ εἴδους βιασμοῦ τοῦ ψυχισμοῦ αὐτοῦ, εἶναι ἀκριβῶς ἡ κατάσταση τῆς ὑπαρξιακῆς ἀδράνειας καὶ νωθρότητας, δηλ. τῆς ραθυμίας.

Περνώντας ἑπομένως ὁ ἀδαμικὸς ἄνθρωπος, στὸν ἀμετάκλητα δουλωτικό, γι’ αὐτόν, χῶρο τῆς ἐξουσίας τῆς βίας, περιεβλήθη τὰ σιδηρά της δεσμά, ἀφοῦ ἡ βία καθήλωσε τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμὸ στὴ δουλεία μιᾶς ἀθεράπευτης πλέον ὑπαρξιακῆς ραθυμίας καὶ μιᾶς βαθειᾶς ψυχοδυναμικῆς ἀδρανείας, ὥστε νὰ φαίνεται πλέον ἀδύνατη ἡ ἐπιστροφή του ἀπὸ τή… βία.

Βία ανηλίκων: Γιατί τα παιδιά μας δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου;

Δημήτρης Τσιριγώτης

Αν δεχτούμε ως θεμελιώδη σκοπό της διαπαιδαγώγησης που προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς στα παιδιά την τιθάσευση των ενστίκτων και των ορμών τους, τότε αυτή την περίοδο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα παιδιά θυμίζουν αγρίμια στα οποία κυριαρχούν οι παρορμήσεις τους. Η παραβατικότητα, η νεανική επιθετικότητα, οι εναντιωματικές συμπεριφορές και η έλλειψη σεβασμού παρουσιάζουν ανησυχητικά αυξητικές τάσεις. Και δεν είναι μόνο το bullying, η αγελαία συμπεριφορά, οι συμμορίες και η νεανική βία. Είναι ο αδιόρατος φόβος για εκείνο που πιθανόν έρχεται.

Η ενσυναίσθηση προϋποθέτει τη συναίσθηση
 Ο Εμίλ Ντιρκέμ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της κοινωνιολογίας, αναφέρει ότι η επιθετικότητα είναι ανάλογη με τη στέρηση. Τι στερούνται όμως τα σημερινά παιδιά τα οποία μοιάζουν να τα έχουν όλα; Αναμφίβολα αυτό που στερούνται είναι τα συναισθήματα. Και αν τα παιδιά έχουν έλλειμα δικών τους συναισθημάτων πώς περιμένουμε να έχουν ενσυναίσθηση, δηλαδή να αισθάνονται τα συναισθήματα των άλλων σαν να είναι δικά τους;

Τα παιδιά που ασκούν βία, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν νιώθουν τον πόνο του άλλου, είναι ανίκανα να μπουν στη θέση του άλλου. Καθαρό έλλειμα ενσυναίσθησης δηλαδή. Είναι δε περίεργο πως ενώ σήμερα όλοι μιλάνε για ενσυναίσθηση εκείνη συνεχώς λιγοστεύει. Οι ειδικοί μιλάνε για τη σημασία της ενσυναίσθησης, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς. Το θέμα είναι πως στη θεωρία όλα είναι απλά αλλά στην πράξη τα πράγματα περιπλέκονται. Για την ακρίβεια σαμποτάρονται.

Για να έχει ένα παιδί ενσυναίσθηση για κάποιο άλλο πρόσωπο που είναι φοβισμένο ή στεναχωρημένο προϋποθέτει την συναίσθηση τού τι αισθάνεται κάποιος που είναι φοβισμένος ή στεναχωρημένος. Αν δεν γνωρίζεις την σφοδρότητα αυτών των συναισθημάτων εσύ ο ίδιος πως θα τα συναισθανθείς σε κάποιον τρίτο; Πως θα μπεις στη θέση του να καταλάβεις τον πόνο που πιθανόν να νιώθει αν αυτά τα συναισθήματα σού είναι άγνωστα; Αν δεν έχεις αυτο-αντίληψη πώς γίνεται να αποκτήσεις ετερο-αντίληψη;

Παίδων «Αγία Σοφία»: ΣΟΚ με την ψυχική υγεία των ανηλίκων – Τουλάχιστον 2 απόπειρες αυτοκτονίας τη μέρα – 570 περιστατικά σε ένα χρόνο!

Παντελής Λαμψιώτης

Απόλυτο σοκ προκαλούν τα όσα αποκάλυψε η διευθύντρια της Εντατικής του Παίδων «Αγία Σοφία», Χαρίκλεια Μπαρμπαρέσου, για την καταστροφή της ψυχικής υγείας των ανήλικων παιδιών στην Ελλάδα.

Όταν στην περίοδο της πανδημίας όλοι οι «ειδικοί» που είχε επιστρατεύσει η κυβέρνηση υποστήριζαν τα lockdown, υπήρχαν λίγοι επιστήμονες όπως πχ. ο κορυφαίος καθηγητής Ιωάννης Ιωαννίδης, που προειδοποιούσε με στατιστικές προβολές ότι οι συνέπειες των lockdown τα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ χειρότερες από το όποιο όφελός τους. Μία από αυτές τις συνέπειες ήταν και η επιδείνωση της ψυχικής υγείας, με μαζικά φαινόμενα κατάθλιψης και αυτοκτονικών ιδεασμών.

Όπως ξέρουμε όμως, η κυβέρνηση και οι «ακαταδίωκτοι» δεν άκουσαν ποτέ αυτές τις προειδοποιήσεις γιατί προείχε γι’ αυτούς να προωθήσουν τα deals με τα σκευάσματα των big pharma. Στην ψυχική βλάβη που προκάλεσαν οι εγκλεισμοί και τα αυστηρά μέτρα στα σχολεία, ήρθε να προστεθεί και η καταστροφή της παιδείας επί Κυριάκου Μητσοτάκη, με woke προγράμματα σεξουαλικής προπαγάνδας που διαφθείρουν την αθωότητα των παιδιών σε όλο και μικρότερες ηλικίες.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω τoν εθισμό με τα κινητά, τη φρενίτιδα με τα social media, την προβολή ακατάλληλων προτύπων από media και κρατικούς φορείς, την προβολή της βίας που πυροδοτεί τα φαινόμενα bullying, αλλά και τη φτώχεια στην οποία βυθίζονται χιλιάδες οικογένειες, έχουμε ολόκληρο το μείγμα της «επιδημίας» κατάθλιψης που χτυπάει αλύπητα τα σημερινά ελληνόπουλα.

Μπαμπινιώτης: Το «μην αγχώνεσαι» και το «εννοείται» έγιναν οι νέες εθνικές μας λέξεις

 https://www.tovima.gr/print/politics/to-lathos-sti-glossa-einai-synyfasmeno-me-tin-agonia-tou-logou/

Η βία των νέων αποτελεί αντανάκλαση αυτής της απομάκρυνσης από την αγάπη του Θεού.

π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή

Όλη η ελληνική μας κοινωνία δυστυχώς συνταράχθηκε για άλλη μια φορά αγαπητοί μου Αναγνώστες, με την απίστευτή βία και τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχθηκε δεκατετράχρονη έφηβη στην Γλυφάδα από συνομήλικες της και το χειρότερο ακόμη ήταν η απάθεια των τόσων θεατών εφήβων που μαζεύτηκαν μέσω μηνύματος σε κοινωνική δικτύωση. Όπως έλεγε και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος : Τέτοια φαινόμενα είναι στοιχεία αποσύνθεσης μιας κοινωνίας ήδη νεκρής! Θα προσπαθήσουμε όπως λέει και ο τίτλος μας να φωτίσουμε το καυτό αυτό θέμα με την θεολογική μας ματιά! Ας ξεκινήσουμε 

Είναι γεγονός ότι η βία μεταξύ των εφήβων και των νέων είναι ένα φαινόμενο που έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας εύλογη ανησυχία και προβληματισμό τόσο στις οικογένειες όσο και στην νεοελληνική κοινωνία γενικότερα. Τα αίτια αυτής της βίας είναι πολύπλοκα και πολυδιάστατα, αλλά μέσα από την συμβολή της Θεολογίας και της Εκκλησιαστικής εμπειρίας, μπορούμε να ρίξουμε φως στην οντολογία της ανθρώπινης φύσης, την ευθύνη των πραγματικά υπευθύνων αλλά και στην ελπίδα για πρόσληψη και θεραπεία αυτών των φαινομένων.

Σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία, η ανθρώπινη φύση είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του Θεού, κάτι που σημαίνει ότι ο άνθρωπος καλείται να ζήσει σε ειρήνη και αγάπη με τον πλησίον του. Ωστόσο, λόγω της Πτώσης, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τη θεϊκή αγάπη και την πληρότητα που προοριζόταν γι' αυτόν. Η αμαρτία και η απομάκρυνση από τον Θεό δημιούργησαν συνθήκες διαφθοράς της ανθρώπινης φύσης, η οποία εκδηλώνεται μεταξύ άλλων και με τη μορφή της βίας.

Η βίαια συμπεριφορά των νέων στην εποχή μας

Προ καιρού διάβασα στην Καθημερινή ένα ενδιαφέρον άρθρο του Άρη Αλεξανδρή με τίτλο ‘Η γενιά της αναλγησίας’ (5/10/24). Το θέμα ήταν η βίαια συμπεριφορά των νέων στην εποχή μας, και αν φταίνε οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί ή κάποιος άλλος γι’ αυτήν. Μου γεννήθηκαν κάποια ερωτήματα. Γιατί στη δική μας εποχή φοιτούσαμε σε γυμνασιακά τμήματα των 50-60 ατόμων και οι καθηγητές και οι καθηγήτριές μας δεν είχαν ιδιαίτερη δυσκολία να μας βάζουν σε τάξη, ακόμη και αν ήταν ηλικιωμένες γυναίκες με ανάστημα μετά βίας ένα και πενήντα; Γιατί δεχόμασταν τις τιμωρίες (ακόμη και τα χαστούκια) αδιαμαρτύρητα, όχι μόνο όταν ξέραμε ότι είχαμε σφάλει, αλλά και όταν τις θεωρούσαμε άδικες;

Ας επιχειρήσω μια αυθαίρετη ερμηνεία. Λόγω της ημερομηνίας γεννήσεώς μας, είχαμε την ευκαιρία να ολοκληρώσουμε το σχολείο (Δημοτικό και εξατάξιο Γυμνάσιο) πριν από τη μεταπολίτευση. Για τον ίδιο λόγο, τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί μας είχαν μεγαλώσει σε μια εποχή που υπήρχε – καλώς ή κακώς, σωστά ή εσφαλμένα – ο φόβος της έξωθεν τιμωρίας (‘ο χωροφύλακας’), και η έννοια της υπακοής και της πειθαρχίας ήταν διάχυτη σε μια κοινωνία που σεβόταν την ιεραρχία σε κάθε πεδίο της καθημερινής ζωής (σχολείο, υπηρεσία, διοίκηση, στράτευμα κλπ). Αυτό το πνεύμα της πειθαρχίας διέπνεε τόσο την οικογενειακή αγωγή όσο και την εκπαίδευση, και όσοι επιχειρούσαν να το παραβούν έπαιζαν με τη φωτιά. Και το γνώριζαν.

Το κλίμα αυτό άλλαξε με τη μεταπολίτευση. Με την άρση του φόβου του ‘χωροφύλακα’ ξεθώριασε και πρακτικά καταργήθηκε και κάθε έννοια ιεραρχίας. Σ’ αυτό οπωσδήποτε συνετέλεσε και η κομματοκρατία, που εισήγαγε τις δικές της εκφοβιστικές πρακτικές στους επαγγελματικούς χώρους (ας θυμηθούμε ενδεικτικά τους ‘πρασινοφρουρούς’ που αλώνιζαν την περίοδο Παπανδρέου, χωρίς να είναι άμοιρα αναλόγων ευθυνών και τα άλλα μεγάλα κόμματα). Οι σημερινοί γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν όλοι τους γεννηθεί μετά το 1974. Μ’ αυτή τη νοοτροπία μεγάλωσαν και αυτή μετέδωσαν, εκουσίως ή ακουσίως, και στα παιδιά τους. Δυο από τους βασικούς κανόνες της είναι η αυθαιρεσία και η ατιμωρησία: κάνω ό,τι θέλω και δεν υφίσταμαι καμιά πειθαρχική συνέπεια γι’ αυτό. Φυσικό αποτέλεσμα της ‘λογικής’ αυτής είναι να εκλείπει από μικρούς και μεγάλους η αίσθηση της ατομικής ευθύνης, και να φορτώνονται όλα ‘στο σύστημα’, το κράτος, λες και αυτό είναι κάτι τελείως ξένο από τα πρόσωπα που το απαρτίζουν. Όμως μια οποιαδήποτε μηχανή δεν μπορεί να λειτουργεί σωστά με χαλασμένα εξαρτήματα. Και ‘εξαρτήματα’ του κράτους είμαστε όλοι εμείς οι πολίτες.

Το είπα εξ αρχής: αυθαίρετη η ερμηνεία. Νομίζω όμως ότι δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Δεν είναι βέβαια ο μόνος παράγων που συντελεί στην σημερινή κατάσταση, αλλά είναι αυτός που επιλέγουμε να αγνοούμε συστηματικά. Βλέπετε, το αντίθετο δεν μας συμφέρει.

antonispapagiannis

Γιατὶ ἆραγε ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας, ἔ;; ἆραγε, γιατί !!

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιός.

Ἡ βαρβαρότητα ἀπὸ κούνια

Γιατὶ ἆραγε ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας, ἔ;; ἆραγε, γιατί !!
Γιατὶ οἱ γονεῖς τὰ παρκάρουν σὲ ὀθόνες ὅπου ἡ σαχλαμάρα καὶ ἡ βία καλὰ κρατοῦν
καὶ διότι, στὴ δεύτερη εὐκαιρία τους γιὰ μόρφωση καὶ ψυχικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια (στὸ σχολεῖο,)ἡ βία καὶ ἡ κακία διδάσκονται καὶ εἶναι συγκεκριμένη, ἐγκεκριμένη καὶ ἐπιβεβλημένη ἡ διδαχή τους ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο τῶν στερητικῶν Α !!
Α παιδείας Α θεΐας Α πιστίας Α γνωσίας Α μαθείας Α σεβείας Α γένειας Α ναλγησίας καὶ Α συνεπείας πρὸς τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος.

ΔΑΙΜΟΝΟΛΟΓΙΟ
Δαίμονες καὶ Δαιμόνισσες
δαιμονίζονται στὴν ἀκτὴ
χαριεντίζονται μεταξὐ τους
ἑτοιμάζουν τὰ νέα δαιμονάκια
ποὺ θὰ βασιλέψουν
σ’ αὐτὴ τὴ γῆ
ποὺ εἶναι πιὰ δική τους.
Μακριὰ στὸν ὁρίζοντα
σὲ μιὰ κόκκινη θάλασσα
μέσα σὲ ψεύτικους καπνοὺς
βυθίζεται ἕνα καράβι.
(Μ.Σαχτούρης)

Ὅσο δὲν καταλαβαίνουμε, τόσο σκληρότερη ἡ τιμωρία μας

.πηγή

Η απουσία της μητέρας από το σπιτικό...

Εδώ και καιρό (κάποιους μήνες; μήπως μερικά χρόνια;) ένα από τα κυρίαρχα θέματα της καθημερινής ειδησεογραφίας είναι η εφηβική εγκληματικότητα. Κάθε τόσο ένα ακόμη επεισόδιο περιγράφεται (και απεικονίζεται), το καθένα πιο σκληρό και ‘δύσπεπτο’ από το προηγούμενο.

Αυτό πυροδοτεί σειρά από άρθρα και σχόλια στα Μέσα και στο διαδίκτυο (π.χ. ΕΔΩ) για το ποιος φταίει, επισημάνσεις σοβαρές και μη, από ειδικούς και μη, καμιά φορά και αντιδράσεις και ψηφιακούς καυγάδες με επιχειρήματα ένθεν κακείθεν. Τι γίνεται λοιπόν;

Οπωσδήποτε πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στο φαινόμενο της νεανικής βίας. Νομίζω ότι ένας από αυτούς, που συνήθως δημόσια αποσιωπάται για λόγους ‘πολιτικής ορθότητος’ (τι άστοχος ευφημισμός…), είναι η απουσία της μητέρας από το σπιτικό. Τα παιδιά, από την πιο μικρή ηλικία μέχρι και την εφηβεία, χρειάζονται την παρουσία και το υγιές ενδιαφέρον της μητέρας που θα τα περιβάλλει όλες τις ώρες της ημέρας και όχι μόνο όταν ‘τυχαίνει’ να βρεθούν μαζί στο σπίτι, και που θα συνδυάζεται με μια παιδαγωγία που θα διδάσκει όρια συμπεριφοράς και απαιτήσεων. Αυτή θα περιλαμβάνει και την σωφρονιστική ποινή όπου πρέπει, ενώ η μητέρα θα επικοινωνεί και θα συνεργάζεται σωστά με τους εκπαιδευτικούς βοηθώντας και όχι αντιδρώντας στο έργο τους. Όσοι είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε τέτοια παρουσία είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτήν.

Το μήνυμα σαφές: προχωρήστε έτσι και στην ζωή σας, η βία είναι εκτονωτική διασκέδαση.

Στο βιβλίο Γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, γ’ τεύχος, συναντούμε κείμενο με τίτλο: «Και τα παιδιά αθλούνται» (σελ. 67), όπου διαβάζουμε: 

«… Στην ομάδα του Γκοφρουά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, γιατί ο Εντ μοίρασε ένα σωρό γροθιές στις μύτες και οι παίκτες πήρανε τις θέσεις τους χωρίς πολλές διαμαρτυρίες…. Είναι βλέπετε πολύ δυνατά τα χτυπήματα του Έντ… 

Ο Γκοφρουά όμως είπε: «Δεν είστε εντάξει μας έχει στραβώσει ο ήλιος…». 

Εγώ του απάντησα πώς αν τον ενοχλούσε ο ήλιος, δεν είχε παρά να κλείσει τα μάτια… Πιαστήκαμε στο ξύλο… Ε, παιδιά! φώναξε ο Αλσέρτ απ’ το τέρμα του. Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία.

 Εγώ συνέχιζα να παίζω ξύλο με τον Γκοφρουά, του είχα σκίσει το φανελάκι του, που ήταν ολοκαίνουργιο κι είχε κόκκινο χρώμα… αυτός μου έδινε κλοτσιές στο καλάμι… Ο Ρούφους κυνηγούσε τον Ανιάν… 

Ο Έντ άρχισε να μοιράζει γροθιές στις μύτες που βρίσκονταν πιο κοντά του, δηλαδή στους συμπαίκτες του. Όλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!…».

Αυτά σε 10χρονα παιδιά. Οι μπουνιές και οι κλωτσιές είναι απίθανο, πολύ διασκεδαστικό πράγμα! Το μήνυμα σαφές: προχωρήστε έτσι και στην ζωή σας, η βία είναι εκτονωτική διασκέδαση. Homo homini lupus (Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος). Και βέβαια ο χώρος όπου τα παιδιά πραγματώνουν τις «παιδαγωγικότατες» αυτές συμβουλές είναι το γήπεδο.

Δημήτρης Νατσιός

«Επιθετικότητα των μαθητών -Συμβολή των θεολόγων εκπαιδευτικών στην υπέρβαση των δυσκολιών και την ειρήνευση»

 https://koinonia.petheol.gr/index.php/koinonia/article/view/119/56

Η αισθητηριακή εντροπία του Λάνθιμου

Μου κάνει εντύπωση που όλοι ασχολούνται με τις σκηνές σεξ στο Poor Things (σιγά το σεξ), αλλά κανείς δεν είπε τίποτα για τις αποτροπιαστικές σκηνές ανατομίας (που φυσικά δεν υπάρχουν σε κανένα τρέιλερ).
Κάθε τόσο η κάμερα δείχνει σε κοντινό πλάνο το νυστέρι να κόβει τη σάρκα, δείχνει ανοιγμένα πτώματα ανθρώπων, δείχνει τον Ντεφόε να τεμαχίζει έναν εγκέφαλο, να μεταφέρει συκώτια -αίματα, ιστοί, μια αηδία γενικά.
Καταλάβαμε απ’ την πρώτη σκηνή τι ήθελε να δείξει ο σκηνοθέτης (ο άνθρωπος όταν πεθαίνει είναι μόνο κρέας), αλλά συνέχισε να μας βομβαρδίζει.
Γιατί; Για να είναι σίγουρος ότι καταλάβαμε τι θέλει να πει ο ποιητής; Όχι.
Γιατί; Για να κάνει το φαγητό του salty, αλμυρό.

Στην ταινία «Το πράσινο βιβλίο», τρώνε σ’ ένα εστιατόριο.
Ρωτάει ο ένας ήρωας: «Πώς σου φαίνεται το φαγητό;»
Κι ο άλλος απαντάει: «Salty».
Κι εξηγεί πώς όταν το φαΐ δεν είναι αρκετά νόστιμο το πλακώνουν στα καρυκεύματα, αλάτια, πιπέρια, αίματα κι εφέ, για να σου προκαλεί κάτι στον ουρανίσκο.

Η καλύτερη σκηνή δολοφονίας στο σινεμά είναι εκείνη στο ντους, στο Ψυχώ του Χίτσκοκ. Ο θεατής δεν βλέπει το μαχαίρι να τρυπάει το δέρμα. Μόνο ακούει τη μουσική και φαντάζεται τα πάντα. Δεν το ξεχνάς ποτέ.
Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο όλες οι αιματηρές πράξεις γίνονταν «εκτός σκηνής». Ο θεατής δεν χρειαζόταν να δει τη Μήδεια να τεμαχίζει τα παιδιά της σε κοντινό πλάνο, για να νιώσει φρίκη.

Την οδό του αντιχρίστου θα συνοδεύσει αναπόφευκτα άσκηση παγκόσμιας βίας …

 Την οδό του αντιχρίστου θα συνοδεύσει αναπόφευκτα άσκηση παγκόσμιας βίας …
Ο Θεός δεν ενεργεί με βία·διαφυλάσσει με άγιον τρόπο την ελευθερία εκείνου που δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» Του.

   Βλέπει με υπομονή και τις κακές ακόμη εκδηλώσεις της ελευθερίας του ανθρώπου. Και η υπομονή Του αυτή θα διατηρηθεί τόσο, ώστε να γίνει δυνατή η εμφάνιση του αντιχρίστου, που θα αποπειραθεί να παραμερίσει τον Αληθινό Θεό και ακολούθως να ανακηρύξει θεό τον εαυτό του.

  Την οδό του αντιχρίστου θα συνοδεύσει αναπόφευκτα άσκηση παγκόσμιας βίας … Πολλοί θα σκανδαλισθούν με αυτό. Θα εγερθεί σ’ αυτούς το ερώτημα: Πού είναι λοιπόν ο Θεός; Πού είναι η Πρόνοιά Του για κάθε κτίσμα;

Αγιος Γέροντας Σοφρώνιος.

Ο Άλκης Καμπανός ΠΡΕΠΕΙ να είναι το τελευταίο παιδί που γίνεται θύμα οπαδικής βίας

  Μια όμορφη δημιουργία αφιερωμένη στον Άλκη Καμπανό κοσμεί το 11ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμαριάς από τον καλλιτέχνη Same84!
  Έξι παιδιά στέκονται αδελφωμένα φορώντας τις φανέλες του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ, του Άρη, της ΑΕΚ, του Ηρακλή και Ολυμπιακού υπό το βλέμμα του Άλκη... 
  Ο Άλκης Καμπανός ΠΡΕΠΕΙ να είναι το τελευταίο παιδί που γίνεται θύμα οπαδικής βίας! Ας γίνει ο θάνατος του η αφορμή τα παιδιά να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα σε κάθε γειτονιά φορώντας όποια φανέλα θέλουν!

πηγή

Άλλες επαναστάσεις απέτυχαν – Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου είναι μια ανεξίκακη επανάσταση που έμεινε στους αιώνες

Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ένα μυρίπνοο άνθος που φύτρωσε μέσα στην έρημο του κόσμου και με την παρουσία του πλημύρισε με πνευματική ευωδία τους αιώνες. Ένας φωτεινός αστέρας που έλαμψε πάνω από συκοφαντίες, δολοπλοκίες, ταπεινώσεις και πίκρες, και τις κατέκαψε με το φως της αγιοσύνης.

 Και αν ακόμα ο Άγιος Νεκτάριος έχει γεμίσει με θαύματα την ανθρωπότητα ως τις μέρες μας, ο κόσμος δεν τον θαυμάζει τόσο πολύ για αυτά, όσο για το πώς στάθηκε ακλόνητος μπροστά στην κακία του κόσμου. Βράχος μπροστά στην ψευτιά του παρόντος «αιώνος του απατεώνος», με το βλέμμα πάντα στραμμένο στον μέλλοντα αιώνα, την Βασιλεία των Ουρανών.

 Σε μια κοινωνία ανθρώπων που φωνάζουν πως αδικούνται ακόμα και αν τους αμφισβητείται και η πιο ευτελής αξίωση, ο Άγιος Νεκτάριος μοιάζει ακατανόητος, εξωπραγματικός, υπερκόσμιος. Κι όμως με την βιοτή του απέδειξε πως η ανεξικακία δεν είναι ουτοπία, η συγχώρεση δεν είναι ελάττωμα, η μακροθυμία δεν είναι παθητικότητα.

Ένας αληθινός επαναστάτης της πράξης και του πνεύματος

 Ο ένθεος και αγιασμένος άνθρωπος, καίτοι είναι φρόνιμος σαν αμνός, είναι ο πιο αληθινός και ο πιο δυναμικός επαναστάτης. Γιατί η στάση του δυναμιτίζει στον πυρήνα της την εξουσία του εγωκεντρισμού, μιας αντίληψης που ριζώνει σε όλες τις εξουσίες της γης και όλα τα ιδεολογήματα των κοινωνιών. Από την δημιουργία του κόσμου μέχρι και σήμερα, το απατηλό αφήγημα που γκρεμίζει τους ανθρώπους είναι το ίδιο: ότι μπορούν να γίνουν «θεοί» δίχως τον Θεό.

 Ακόμη και ευγενείς σκοπούς να έχει μια κοινωνική επανάσταση, αν δεν έχει Θεό, είναι νομοτελειακό πως θα πέσει και πάλι στον βούρκο του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας, και θα καταποντιστεί. Οι επαναστάτες και αδικημένοι, θα γίνουν και αυτοί δυνάστες με την σειρά τους, αδικώντας κάποιους άλλους. Άφθονα τα παραδείγματα της ιστορίας.

 Ο Άγιος Νεκτάριος όμως, έδειξε στον κόσμο πως με τον Θεό στο πλάι σου, δεν δύναται να σε πνίξει ούτε ένας ωκεανός αδικίας. Ότι και αν του έκαναν, εκείνος μέσα του παρέμενε ελεύθερος, γιατί είχε πετάξει τα βαρίδια των παθών. Αδούλωτος, ως δούλος του Θεού. Αταλάντευτος με τα θεία τάλαντα του. Έμεινε πράος και ανεξίκακος ως το τέλος, άλλα το ίδιο το ριζοσπαστικό παράδειγμά του λειτούργησε σαν πνευματικός ξεσηκωμός σε συνειδήσεις και μεταδόθηκε σαν φωτιά στις καρδιές των ανθρώπων. Η σιωπηλή «επανάσταση» του δεν είχε αντίκτυπο για μερικά χρόνια, άλλα αντηχεί εκκωφαντικά στους αιώνες.

Ο Θεός απάντησε στα δεινά που υπέστη ο Άγιος, όπως απαντά πάντοτε μέσω των πνευματικών νόμων και σε χρόνους που ορίζονται από την άπειρη σοφία Του.

Στις μέρες μας κάθε αδύναμος, κάθε φτωχός, κάθε καταφρονεμένος, βρίσκει καταφύγιο στην ευγενή μορφή του Αγίου Νεκταρίου. Ο βίος του είναι παρηγορητικό βάλσαμο για κάθε άνθρωπο που κουβαλά τον ζυγό της αδικίας. Είναι ένας προσφιλής άγιος που δεν έζησε «τω καιρώ εκείνω», άλλα στον δικό μας καιρό, στην δική μας εποχή, ως ζωντανή απόδειξη πως οι αλήθειες του ευαγγελίου παραμένουν σταθερές και απαράλλαχτες στους αιώνες. Όσα συνέβαιναν τον καιρό εκείνο, συμβαίνουν και στον καιρό ετούτο.

Σε αυτό το τιμημένο ράσο του αγίου μπολιάστηκε ένα ασυμβίβαστο αγωνιστικό πνεύμα, μαζί με τις αρετές της πραότητας και την ταπεινότητας. Ιεράρχης άλλα και υπηρέτης του λαού. Πνευματικός διδάσκαλος άλλα και ισόβιος μαθητής της ταπείνωσης. Ασκητικός άλλα και αρχοντικός. Λόγιος άλλα και απλός όσο ένα μικρό παιδί.

 Τι θα έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος για την εποχή μας;

Άραγε τι θα είχε να πει ο Άγιος, για το κοσμικό πνεύμα που κυριαρχεί στην διεστραμμένη εποχή μας; Τι θα έλεγε για την απέραντη λαοθάλασσα που πορεύεται στη ζωή χωρίς πνευματική πυξίδα;

 Ας διαβάσουμε μια ιδιαίτερα ψυχωφελή διδαχή του, πάνω σε αυτό το θέμα:

Η μόνη βία την οποία άσκησαν οι σύγχρονοι άγιοι....ήταν η βία στον εαυτό τους....

  Η μόνη βία την οποία άσκησαν οι σύγχρονοι άγιοι -και αναφέρομαι μόνο σ’ αυτούς, γιατί τους γνωρίσαμε όλοι μας- ήταν η βία στον εαυτό τους.

  Η ηρεμία τους, ως καρπός κοινωνίας με τον Θεό, απέκλειε οποιαδήποτε άλλη βία. Οι άγιοι δεν έβρισαν ούτε τους αθέους, ούτε τους ολιγόπιστους, ούτε τους αμαρτωλούς, ούτε καν τους διώκτες τους. Δεν υπερασπίστηκαν τον Θεό και την αγάπη τους προς Αυτόν διώκοντας τους απίστους. Τη βία τη γεννάει ο φανατισμός, που σημαίνει αρρωστημένη πίστη. Η αληθινή πίστη ελευθερώνει το πρόσωπο και γι’ αυτό μπορεί να σέβεται και το πρόσωπο του άλλου. ..

+Παύλου Μητροπολίτη Σισανίου

Πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την σήψη και την παρακμή της κοινωνίας μας μέσα από την μουσική/τραγούδια

  Για ακόμη μια φορά μείναμε άναυδοι από την απίστευτη βαρβαρότητα νέων παιδιών, που χωρίς κανέναν απολύτως λόγο στέρησαν βίαια την ζωή ενός συνανθρώπου μας. Μα ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε! Αυτό είμαστε! Κυριολεκτικά και μεταφορικά είμαστε κανίβαλοι.

  Πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την σήψη και την παρακμή της κοινωνίας μας μέσα από την μουσική/τραγούδια που ακούμε και που είναι στο προσκήνιο. Είμαστε ό,τι ακούμε! Όταν σχεδόν όλα τα σημερινά τραγούδια (χωρίς ιδιαίτερο ρυθμό και μουσικότητα-στην ουσία σκόρπιοι θόρυβοι) εκθειάζουν την επιθετικότητα, την «μαγκιά» του να κάνεις παρανομία, του να πηδήξεις του αλλουνού την γκόμενα, του να εκδικηθείς τον/την πρώην σου, του να κάνεις χρήση ουσιών, του να «σπάσεις το κεφάλι» του άλλου, του να πλακωθείς με τον μπάτσο, του να βγάλεις μαχαίρι κ.ο.κ, και μάλιστα όλα αυτά να λέγονται εν μέσω βίντεοκλιπς που πιο πολύ ομοιάζουν κάτι μεταξύ πορνό και μαφιόζικης συμμορίας, ε τότε γιατί απορούμε με την αδικαιολόγητη και υπέρμετρη επιθετικότητα; Είμαστε στην αρχή μιάς ολοένας και αυξανόμενης ιδιότυπης εγκληματικότητας. Αυτά, πλέον, είναι τα πρότυπα.

  Κάποτε ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης, ο Χιώτης, η Πάνου, η Μοσχολιού, ο Χατζηχρήστος, ο Μητσάκης, ο Βιολάρης, η Λίντα, η Μπέλου, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μπιθικώτσης κλπ μέσα από τα τραγούδια τους έβγαζαν το παράπονό τους, τον καημό τους, το πώς βίωναν ένα χωρισμό-αποχωρισμό, το πώς επιδρούσε

Μας εγκαταλείπουν εκείνα που έκαναν να αξίζει η ζωή: η Ανθρωπιά και η Ομορφιά. Ασχημίζουμε άσχημα...

   Δεν ήμουν ποτέ κινδυνολόγος αλλά...η ανασφάλεια των καιρών φυσιολογικά θα έπρεπε να μας συνενώσει. Να κατανοήσουμε το βάσανο ο ένας του άλλου, να αλληλοβοηθιόμαστε, έστω να δείχνουμε επιείκεια. Για κάποιο όμως λόγο συμβαίνει το αντίθετο.
   Η ανασφάλεια των καιρών, και όσο περνάει ο χρόνος, προξενεί έχθρες μεταξύ μας, παράλογη οργή, βία. Λες και ο κάθε άλλος είναι η αιτία για τα προβλήματά μας. Μας εκνευρίζει, οργιζομαστε μαζί του, τον μισούμε, φθονούμε αν είναι καλά, του κάνουμε βίαιες επιθέσεις. Μια παρανοϊκή έχθρα, ένα απρόσωπο μίσος, έχει κατακλύσει την κοινωνία μας. Αυτή είναι η χειρότερη πανδημία, η γεμάτη θύματα. Κατάντησε απόλαυση να παρακολουθούμε κάθε απαίσιο και αποτρόπαιο στα μέσα, που το ξέρουν καλά το παιχνίδι αυτό, επαναλαμβάνουν ασύστολα κάθε φριχτό συμβάν, ξανά και ξανά, νύχτα μέρα. Βρίζουμε τους θύτες, ταυτιζόμαστε με το θύμα, ίσως και το ανάποδο.
 Είναι σοβαρή αρρώστια! Προφυλάξτε τον εαυτό σας! Η ατμόσφαιρα που ανασαίνουμε έγινε μολυσμένη, τοξική, έχει κακία και μίσος, υπερβολές και ψέματα, ατέρμονους θυμούς και απελπισίες. Μας εγκαταλείπουν εκείνα που έκαναν να αξίζει η ζωή: η Ανθρωπιά και η Ομορφιά. Ασχημίζουμε άσχημα...

Μάρω Βαμβουνάκη

Γι’ αυτό στην πατρίδα μας κυριαρχεί ένας κομφορμιστικός αντικομφορμισμός.

 

Πολυπαραγοντικό φαινόμενο η βία σύμφωνα με τον κύριο Υπουργό Δικαιοσύνης. Άρα δύσκολο να επιλυθεί. Γι’ αυτό όμως η κυβέρνηση ελέγχει όλα τα υπουργεία, γι’ αυτό υπάρχουν και οι κοινές υπουργικές αποφάσεις.

   Θα μπορούσαμε να δώσουμε το δικαίωμα με συνοπτικές διαδικασίες να αποβάλλονται δια παντός από τα σχολεία βάνδαλοι και κακοποιά στοιχεία, όπως οι νεαροί που με καπνογόνο διέκοψαν το μάθημα σε σχολείο των Τρικάλων, στέλνοντας συμμαθητές τους στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα, οι οποίοι όμως τιμωρήθηκαν μόνο με δύο μέρες αποβολή.

  Η πρόταση δεν είναι δική μου αλλά έγκριτου δημοσιογράφου, ο οποίος όμως παρέλειψε να αναφέρει το τι θα συνέβαινε στον διευθυντή ή τη διευθύντρια του εν λόγω σχολείου αν επέβαλε την εσχάτη των σχολικών ποινών. Καθηγητές και διευθυντές έχουν διωχθεί για πολύ ελαφρύτερες ποινές που επέβαλαν σε βιαιοπραγούντες μαθητές. Η ατιμωρησία κάνει τον θρασύδειλο πιο δειλό και πιο θρασύ. Γι’ αυτό στην πατρίδα μας κυριαρχεί ένας κομφορμιστικός αντικομφορμισμός. Γεμίσαμε επαναστάτες χωρίς αιτία για πολλές αιτίες. Η ατιμωρησία είναι μία από αυτές. Η κυβέρνηση φοβάται να τα βάλει με ισχυρούς παράγοντες που υποθάλπουν τη βία, οι γονείς με τα παιδιά τους, οι καθηγητές με την mater Graeca. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό αλλά όχι το θεριό τον Γιάννη. Πόσοι και πόσοι συλληφθέντες ταραχοποιοί αφήνονται ελεύθεροι; Το να συλλαμβάνεις είναι άσκηση ματαιότητας.

  Το αποτέλεσμα θα είναι αργά ή γρήγορα οι πολίτες να ζητήσουν ακραίες ποινές ή να καταφύγουν στην αυτοδικία. Στη Σοβιετική Ένωση, μετά την Οκτωβριανή και

Η ποιμαντική αντιμετώπιση της ανθρώπινης βίας

Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη
Κληρικού Ι.Μ. Αιτωλίας κ΄ Ακαρνανίας
(Δρ. Θεολογίας-Μ.Α. Φιλοσοφίας)

  Παρότι ζούμε στον «πολιτισμένο» 21ο αιώνα, εντούτοις δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να είμαστε υπερήφανοι για τον πολιτισμό μας. 

Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ισχύει ακόμα ο λόγος του σπουδαιότερου Άγγλου φιλοσόφου, Τόμας Χομπς (1588-1679), ο οποίος έγραψε «ο ανθρώπινος βίος είναι μοναχικός, ενδεής, βρώμικος, κτηνώδης και βραχύς».[1] Παντού κυριαρχεί η βία. Βία σε διαπροσωπικό επίπεδο (αφορά τη βία στις σχέσεις των ανθρώπων), βία σε διακρατικό επίπεδο (βία μεταξύ κρατών), βία σε κοινωνικό επίπεδο (μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης), βία σε φυλετικό επίπεδο (μία φυλή εναντίον της άλλης) και τέλος βία σε προσωπικό επίπεδο (βία ατόμου στον ίδιο του τον εαυτό). Και όταν λέμε βία εννοούμε την κάθε συμπεριφορά που χρησιμοποιείται για να εξαναγκάσει, να κυριαρχήσει ή να απομονώσει το θύμα της.

 Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ακόμα και μεγάλα κινήματα, που αγωνίσθηκαν για την επίτευξη των στόχων τους χωρίς τη χρήση βίας, τελικά υπέστησαν την βία στην χειρότερη μορφή της.

 Ενδεικτικά αναφέρουμε τα σύγχρονα κινήματα δύο μεγάλων προσωπικοτήτων: του Γκάντι (1869-1948) και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1929-1968). Και οι δύο αγωνίσθηκαν συνειδητά, δημόσια και χωρίς χρήση βίας, ο μεν πρώτος για την ανεξαρτησίας της Ινδίας από την Βρετανική Αυτοκρατορία, ο δε για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων στην Αμερική. Οι δύο μεγαλύτεροι υποστηρικτές της μη βίας στον 20ο αιώνα, έπεσαν και οι δύο θύματά της, δολοφονήθηκαν.[2]

 Η βία έχει μέσα της στοιχεία «ανθρωποφαγικά». Θέλει να εξαλείψει τον άλλον. Η βία θέλει να φάει το θύμα της. Το παρουσιάζει θαυμάσια ο διάσημος γερμανός συγγραφέας και ποιητής Μπέρτολτ Μπρεχτ. Γράφει: « Κάθε πρωί ο γείτονάς μου ακούει μουσική. Γιατί ακούει μουσική; Γιατί γυμνάζεται. Και γιατί γυμνάζεται; Γιατί του χρειάζεται δύναμη. Και γιατί του χρειάζεται δύναμη; Γιατί πρέπει να νικήσει τους εχθρούς του. Και γιατί πρέπει να νικήσει τους εχθρούς του; Γιατί θέλει να φάει».[3]

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται η Εκκλησία, η οποία μέσω της ποιμαντικής φροντίδας της, καλείται να αντιμετωπίσει την ανθρώπινη βία που κυριαρχεί γύρω της. Για την Εκκλησία, βασικές αιτίες εκδήλωσης της βίας θεωρούνται ο φόβος, η ζηλοφθονία και η πλεονεξία. Ωστόσο η Εκκλησία δεν παραμένει μόνο στη διαπίστωση των νοσηρών αυτών καταστάσεων αλλά προτείνει και τα αντίστοιχα θεραπευτικά μέσα.

Όλες οι εκδηλώσεις της βίας προέρχονται από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Ο Χριστός μας διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι μέσα από την καρδιά μας ξεχύνονται οι κακές σκέψεις, οι μοιχείες, οι φόνοι, οι κλοπές, οι πλεονεξίες, οι πονηρίες, ο δόλος, το μοχθηρό βλέμμα, η βλασφημία, η υπερηφάνεια, η ασέλγεια.[4] Όλα αυτά οδηγούν τον άνθρωπο στο να ενεργεί βίαια.
Παραδόξως και η Εκκλησία χρησιμοποιεί τη βία. Η βία όμως αυτή δεν στρέφεται προς τα έξω, προς τον κόσμο και τον συνάνθρωπο, αλλά προς τα μέσα, στον εσωτερικό άνθρωπο. Ο Χριστός ομολογεί ότι όσοι «βιάζουν» τον εαυτό τους, όσοι δηλ. αγωνίζονται κατά της αμαρτίας που υπάρχει μέσα τους, αυτοί αρπάζουν και κρατούν τη βασιλεία του Θεού.[5]

 Η βία μπορεί να προληφθεί μόνο όταν έχουμε αγιασμένους και χαριτωμένους, από το Άγιο Πνεύμα, ανθρώπους. Μόνο η αγιότητα θα σώσει τον κόσμο. Η Εκκλησία δεν αγωνίζεται για να δημιουργήσει καλούς ανθρώπους. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλοί άνθρωποι. Μας ενδιαφέρουν οι άγιοι. Αυτούς χρειαζόμαστε. Αν ο κόσμος χρειαζόταν μόνο καλούς ανθρώπους, τότε δεν θα υπήρχε λόγος ο Χριστός να γίνει άνθρωπος για εμάς. Θα μας έφτανε η θεωρία των αρετών του Αριστοτέλη, η θεωρία των ιδεών του Πλάτωνα ή η ηθικολογία του Επίκτητου. Η Εκκλησία δεν είναι υποδιεύθυνση της Ελληνικής Αστυνομίας, που συμβάλλει στη δημιουργία νομοταγών πολιτών, ούτε παράρτημα του Υπουργείου Εργασίας και του ΙΚΑ, για να ταΐζει στρατιές πεινασμένων και να βρίσκει δουλειά σε ανέργους. Ασφαλώς ως μάνα η Εκκλησία δεν τα παραλείπει αυτά. Αλλά ο κύριος σκοπός της ποιμαντικής της είναι να δημιουργήσει αγίους. Αφού κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Άγιος των Αγίων, ο Χριστός, άρα κι εμείς οφείλουμε να αγιασθούμε, σύμφωνα νε τη διαχρονική Του προτροπή «να γίνεσθε άγιοι γιατί κι εγώ είμαι άγιος».[6]

 Ο αγιασμένος άνθρωπος είναι ένας κοινωνικός άνθρωπος. Είναι ειρηνικός και την ειρήνη αυτή τη μεταδίδει και στο περιβάλλον του. Έλεγε ο μεγάλος ρώσος άγιος, Σεραφείμ του Σάρωφ, «απόκτησε την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες θα βρουν κοντά σου τη σωτηρία».[7] Αλλά ειρηνικός μπορεί να είσαι μόνο όταν αγαπάς. Ο άγιος στο πρόσωπο του αδερφού του βλέπει το πρόσωπο του Χριστού. Είδες τον αδερφό σου, είδες Κύριο τον Θεό σου, διαβάζουμε στο Γεροντικό.[8]

 Ο ειρηνικός άνθρωπος έχει αγάπη και όποιος έχει αγάπη δεν φοβάται κανέναν,