Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.
Κι άμα είναι λίγο ερωτευμένος με τα ουράνια, κάνει.
Κι άμα είναι ερωτευμένος, και χίλιες δουλείες να ‘χει, φροντίζει και τον ερωτά του.
Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι; Αφού είμαστε γι’ αυτό φτιαγμένοι.Είμαστε για τον Κύριο φτιαγμένοι.Και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε. 

Το ‘πε και ο ίδιος.«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν».
Τι να κάνουμε, ρε παιδιά. Η αγάπη είναι «κραταιά ως ο θάνατος», τι θέλετε να κάνουμε, λέει το ''Άσμα Ασμάτων''.

Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη.

πηγή

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ(Κυριακή 'Ε Ματθαίου)

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ. 8, 29)
Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;»

  Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού. Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. 

«Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. 

« Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». 

Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος.

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

 Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)

 Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

  Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας; 

 Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο; 

 Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο; 

 Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

 Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του.

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς • Mνήμη 14 Ιουνίου

 Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του. 

 Θυμηθείτε ότι συναντήθηκε μαζί Του ένας χωρικός ψαράς και από εκείνη την συνάντηση προέκυψε ένας Απόστολος Πέτρος. 

 Συναντήθηκε μαζί Του ο Σαύλος, ο πιό μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του, συνάντησε τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού και έγινε ο πιό φημισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους.

  Γιατί, ποιός του έδωσε όλη εκείνη την δύναμη που είχε αν όχι ο Ίδιος ο Χριστός; Συναντήθηκε με τον Κύριο και ο Ζακχαίος, ο αμαρτωλός τελώνης και όλη του η ψυχή μεταμορφώθηκε. 

Το ίδιο και η δαιμονισμένη Μαγδαληνή με τα επτά της δαιμόνια, συναντώντας τον Κύριο μεταβάλλεται σε Μυροφόρα. 

Μα και ο κακούργος επάνω στο σταυρό, συναντήθηκε με τον Θεό και αμέσως εισήλθε στον Παράδεισο. 

 Με τον Κύριο συναντήθηκε και ο Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και κατέστη Μάρτυρας του Χριστού.

 Έτσι, η συνάντηση με τον Κύριο αποτελούσε πάντα το σημαντικότερο γεγονός για τον κάθε άνθρωπο, είτε αυτός κινείται προς τον Κύριο Ιησού είτε εναντίον Εκείνου.

πηγή

Μόνον Ἐκεῖνον θά ἔχουμε γιά στήριγμα στή ζωή μας.

 Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

Γέρων Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Απάντηση σε μία ερώτηση

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Μια εύστοχη ερώτηση από τον Ιάσωνα που αξίζει ειλικρινή απάντηση
Ο Ιάσωνας μου έκανε μια ερώτηση που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να πουν φωναχτά. 

 Ο πλούσιος νεανίας ρωτά τον Ιησού πώς θα σωθεί και ο Ιησούς του λέει να τηρεί τον Μωσαϊκό νόμο. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο δεσμοφύλακας στους Φιλίππους ρωτά τον Παύλο κι εκείνος λέει «πίστευε στον Κύριο Ιησού». Δύο διαφορετικές απαντήσεις; Σύγκρουση μέσα στην ίδια την Καινή Διαθήκη;
Όχι. Και να γιατί.

Αν διαβάσουμε τα δύο περιστατικά επιφανειακά, καταλήγουμε: «ο Ιησούς δίδασκε Ιουδαϊσμό, ο Παύλος εφηύρε τον Χριστιανισμό». Αυτή είναι μια πολύ διαδεδομένη αντιχριστιανική θέση. Η ερώτηση είναι καλή αλλά αυτό το συμπέρασμα είναι λάθος.
Τι Είπε Πραγματικά ο Ιησούς
Ο Ιησούς δεν είπε στον πλούσιο «τήρησε τον νόμο και θα σωθείς». Αυτό ήταν μόνο η αφετηρία της συζήτησης. Ο νεανίας είπε «όλα αυτά τα φύλαξα από νεότητός μου» και τότε ο Ιησούς τον κοίταξε με αγάπη και είπε:
«Ἔτι ἓν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς... καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.»
«Σου λείπει ένα πράγμα ακόμα.» Ποιο; Εμένα. Ο Ιησούς δεν του ζήτησε να γίνει καλύτερος Ιουδαίος. Του ζήτησε να Τον ακολουθήσει. Η Τορά ήταν η παιδαγωγός ο Χριστός ήταν ο προορισμός.

Ο Παύλος το γράφει αργότερα καθαρά: «ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν». Ο νόμος ήταν ο δάσκαλος που οδηγούσε στον Χριστό όχι ο τελικός σκοπός.
Ο Παύλος δεν Αντιφάσκει τον Ιησού

Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Έλα Χριστέ στην ζωή μου.Έλα όπως θέλεις.Έλα σαν φως ή σαν φωτιά.
Έλα και κάνε με ό,τι θέλεις.
Αν θέλεις σβήσε με,και κάνε με στάχτη.Δεν με πειράζει…Αρκεί και ως στάχτη
να βρίσκομαι στην αγκαλιά Σου.

«Γενηθήτω σοι ως θέλεις».Αυτό μου αρκεί.Δεν έχω άλλο αίτημα παρά μόνο Εσένα.
Όλα τ’ άλλα και να έρθουν, κάποτε θα φύγουν. Και να γίνουν, κάποτε θα χαθούν.

Ξεχνούμε ότι όλα κάποτε θα σβήσουν.
Ξεχνούμε ότι θα γευτούμε κι εμείς τον θάνατο.
Γι’ αυτό και ζητούμε μικρά και πρόσκαιρα, ευτελή και ανούσια.
Γονατίζουμε και προσευχόμαστε με οδυρμούς για να φύγει κάποια δοκιμασία ή να αποκτήσουμε κάποιο αγαθό...
Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Ξεχάσαμε πως η ζωή αυτή δεν είναι παντοτινή.

Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια σε "χίλια κομμάτια"

 Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια σε "χίλια κομμάτια". Θέλουμε και μόδα, και την ενημέρωσή μας από την T.V., τις εφημερίδες και τα περιοδικά, θέλουμε κουτσομπολιό, και πολιτική, και gadgets, θέλουμε και γκομενιλίκι, θέλουμε και γάμο, θέλουμε χρήμα, socializing, θέλουμε να γίνουμε και γονείς, θέλουμε και "πνευματικότητα", και "άστρα & όραμα", θέλουμε και "ντερλίκωμα" & ξεφάντωμα, θέλουμε και ανεμελιά... Όπως λέμε «όλο το πακέτο»…!

Αμ, δεν είναι έτσι χρυσέ μου άνθρωπε! Η βίωση της πολυπόθητης ψυχο-πνευματικής ενότητας προϋποθέτει ξε-βόλεμα, όχι βόλεμα -όπως αυτό που εσύ ζητάς.

 Προϋποθέτει την έμπρακτη σου δέσμευση στο να υποτάσσεις καθημερινά όλες τις δυνάμεις, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ενέργειες της ψυχής σου σε ένα, κι όχι σε πολλούς σκοπούς. 

 Απαιτεί τη συνεχή κι επίπονη άσκησή σου στο να ενώνεις όλες τις ψυχικές σου δυνατότητες και ενέργειες σε ένα σημείο αναφοράς: στην απόλυτη κι ενσαρκωμένη Αγάπη, τον Κύριο και Θεό μας.

Πόσο μακάριοι, αλλά καί πόσο υπεύθυνοι, και υπόλογοι είμαστε όσοι από μας βιώσαμε την πρόγευση της πνευματικής μας ενότητας στο πρόσωπό Του!.

Grigoris Vasileiadis

Δεν σε αγαπάνε ; Δεν σου μιλάνε; Σε αγαπάει και σου μιλάει ο Θεός. Τι άλλο θέλεις ;

Παραπονιέσαι πολλές φορές ότι σε πετάνε οι άνθρωποι σαν χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια.Σε πληγώνουν , δεν σε εκτιμούν , δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και εσύ στεναχωριέσαι.

  Οφείλουμε να καταλάβουμε κάτι. 

 Μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Ούτε από την μάνα που μας γέννησε διότι και σε αυτήν τη σχέση μπορεί η αγάπη να πάσχει από ιδιοτέλεια και εξαναγκασμό. Το μόνο μας κατάρτι που μπορούμε να κρατηθούμε στις φουρτούνες της ζωής είναι ο Σταυρός του Χριστού. Να πιαστείς από εκεί και μην φοβάσαι.

 Μην περιμένεις τίποτα από ανθρώπους : γονείς, συγγενείς, φίλους, συνεργάτες. Ελάχιστοι θα δουν και θα εκτιμήσουν την καρδιά και το είναι σου. Οι περισσότεροι θα σε πετάξουν σαν χαρτοπετσέτα στον κάδο των απορριμμάτων της ζωής τους. Αυτές τις χαρτοπετσέτες θα τις πάρει το χέρι του Θεού και θα τις μετατρέψει σε κεντήματα του Παραδείσου. Μην ξεχνάς αδερφέ ότι :'' Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται'' (Ματθ, 24:13) και ''Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καί οἱ πρῶτοι ἔσχατοι'' (Ματθ,κ΄16).

Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε μία, δύο, τρεις. Με το κουτάλι κατάπινε τη λάσπη. «Βλέπει ο Θεός», επαναλάμβανε, την ώρα που η λάσπη κατάπεφτε σαν να ξεφορτώνουνε μπουλντόζες και να κλείνουν τους πόρους της ανάσας του.

Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα». 

Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!

 Μέγας Αθανάσιος

Όπου ο θησαυρός μας εκεί και η καρδιά μας

Θυμάμαι, όταν είχα πάει κάποτε στο Άγιον Όρος, μέσα σε έναν πυκνά δενδροφυτευμένο τόπο, βλέπω από μακριά κάποιον ασκητή, ο οποίος προχωρούσε ψάλλοντας. Ενώ έψαλλε, από ώρα σε ώρα έκανε μία βαθειά μετάνοια, προσκυνούσε, σηκωνόταν και πάλι προχωρούσε. Μου έκανε εντύπωση. Ποιον άραγε προσκυνούσε; Τρέχω μέσα από τα δένδρα, τον φθάνω, τον σταματώ. - Γέροντα, ποιόν προσκυνάς στον δρόμο;
- Μα, παιδί μου, δεν τον βλέπεις;
- Ποιόν;
- Τον Χριστόν. Τουλάχιστον, αν δεν τον βλεπης, δεν τον νοιώθεις ότι είναι μπροστά σου; μου απήντησε εκείνος.

Αγαπητοί μου, οι άνθρωποι έλεγαν παλαιότερα το όνομα του Χριστού ή το άκουγαν και βούρκωναν τα ματιά τους, άρπαζαν φωτιές τα στήθη τους, έπεφταν στα γόνατά τους.

Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δέν δικαιολογεῖται σήμερα στόν κόσμο.

«Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δὲν δικαιολογεῖται σήμερα στὸν κόσμο.Λείπει ἡ καλή διάθεση, τὸ φιλότιμο.Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται μὲ καλή διάθεση γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό, θὰ Τὸν γνωρίσει· θὰ πάρει στροφή.
Καὶ ἂν δὲν βρεθεῖ οὔτε ἕνας θεολόγος, οὔτε ἕνας καλόγερος, καὶ δὲν ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἔχει καλή διάθεση, θὰ πάρει στροφή·ἢ ἀπὸ ἕνα φίδι, ἢ ἀπὸ ἕνα θηρίο, ἢ ἀπὸ μιὰ ἀστραπή, ἀπὸ ἕναν κατακλυσμό, ἢ ἀπὸ κάποιο ἄλλο γεγονός.Θὰ τὸν οἰκονομήσει ὁ Θεός".

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ;[Κυριακή Ζακχαίου]

«Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν» (Λουκ. 19, 2-3)

«Ἐκεῖ ὑπῆρχε κάποιος, ποὺ τὸ ὄνομά του ἦταν Ζακχαῖος. ῏Ηταν ἀρχιτελώνης καὶ πλούσιος. Αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς· δὲν μποροῦσε ὅμως ἐξαιτίας τοῦ πλήθους καὶ γιατὶ ἦταν μικρόσωμος».

   «Ποιος είναι ο Ιησούς;» . Αυτή ήταν η αναζήτηση του αρχιτελώνη Ζακχαίου στην Ιεριχώ. Ένας πλούσιος στα υλικά αγαθά, αποτέλεσμα αδικίας και εκμετάλλευσης, ένας πλούσιος επομένως σε αμαρτίες άνθρωπος έχει μέσα του την αναζήτηση του προσώπου του Ιησού. Ποιος είναι αυτός ο Ιησούς, γα τον οποίο γινόταν λόγος, τόσο στην Ιεριχώ όσο και σε όλη την Γαλιλαία; Θα μπορούσε να μην ασχοληθεί καθόλου ο Ζακχαίος. Είχε τη ζωή του τακτοποιημένη. Μπορεί οι άνθρωποι της Ιεριχούς να τον μισούσαν ως φορέα αδικίας και αμαρτίας, αλλά ο ίδιος ήταν καλά. Η συνείδησή του δεν τον έλεγχε για ό,τι έκανε ή κι αν αυτό γινόταν μικρό ήταν το αντίκρυσμα στη συμπεριφορά του. Όμως όταν ακούει ότι ο Ιησούς έρχεται, κάτι μέσα του τον αφυπνίζει. Μία ευλογημένη περιέργεια,ένας λογισμός τουλάχιστον να δει ποιος είναι και πώς είναι. Γι’ αυτό και θα ανεβεί στο δέντρο, για να Τον παρατηρήσει με ασφάλεια, αγνοώντας την ειρωνεία και την αποδοκιμασία των συμπατριωτών του, για να αλλάξει η ζωή του ριζικά, καθώς ο Χριστός θα έρθει στο σπίτι του κι εκεί ο Ζακχαίος έμπρακτα θα δείξει την μετάνοιά του τόσο έναντι του Θεού όσο και έναντι των ανθρώπων.

Ο πόθος για το Πρόσωπο του Κυρίου[Κυριακή του Ζακχαίου]

Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο.

 Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας.

 Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό.

 Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.

***

Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.

Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΕ, ΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ;

«Στραφεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ θεασάμενος αὐτοὺς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς· τί ζητεῖτε; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ραββί· ὃ λέγεται ἑρμηνευόμενον διδάσκαλε· ποῦ μένεις; λέγει αὐτοῖς· ἔρχεσθε καὶ ἴδετε. ἦλθον οὖν καὶ εἶδον ποῦ μένει, καὶ παρ' αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· ὥρα ἦν ὡς δεκάτη. ἦν ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ ᾿Ιωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ» (Ιωάν. 1, 38-41)

«Στράφηκε τότε ὁ Ἰησοῦς καί, ὅταν τούς εἶδε νά τόν ἀκολουθοῦν, τούς λέει: «Τί ζητᾶτε;» Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: «Ραββί – πού ὅταν ἑρμηνεύεται λέγεται Δάσκαλε – ποῦ μένεις;» Τούς λέει: «Ἐλᾶτε καί θά δεῖτε». Ἦρθαν, λοιπόν, καί εἶδαν ποῦ μένει, καί ἔμειναν κοντά του ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ἡ ὥρα ἦταν περίπου τέσσερις τό ἀπόγευμα. Ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφός τοῦ Σίμωνα Πέτρου, ἕνας ἀπό τούς δύο πού ἄκουσαν ἀπό τὀν Ἰωάννη καί τόν ἀκολούθησαν». 

 «Πού μένεις;», ρωτά ο απόστολος Ανδρέας τον Χριστό, όταν ακούει από τον πρώτο δάσκαλό του, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ότι ο Ιησούς είναι ο αμνός του Θεού, που θα πάρει επάνω Του όλη την αμαρτία του κόσμου. Και ο Χριστός τους καλεί να έρθουν εκεί όπου Τον φιλοξενούσαν, στην πορεία του ευαγγελισμού των ανθρώπων, καθότι ο Κύριος δεν είχε τίποτε δικό Του.

 Και βλέποντας ο απόστολος Ανδρέας το ότι ο Χριστός δεν ήρθε για να επιβιώσει από τη διδασκαλία, τον λόγο, τα έργα Του, αλλά να γίνει θυσία για όλους, αισθάνεται ότι εδώ δεν έχει να κάνει με έναν συνηθισμένο διδάσκαλο, προφήτη, ξεχωριστό άνθρωπο, αλλά με τον Μεσσία, τον απεσταλμένο από τον Θεό για να λυτρώσει τον κόσμο από την αμαρτία και τον θάνατο. Είχε όμως αναζήτηση ο απόστολος Ανδρέας. Ήθελε μία αληθινή ζωή, πέρα από την επιβίωση. Δεν είχε ως κέντρο της ζωής τον εαυτό του, αλλά ακολουθούσε εκείνον που ένιωθε ότι μιλούσε στην ψυχή του, πρώτα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και κατόπιν τον Χριστό.

 «Πού μένεις;», θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε τον Χριστό κι εμείς σήμερα. Η δική Του απάντηση προς εμάς θα ήταν και πάλι «Ελάτε και θα δείτε».

 Μένει στα σπίτια των φτωχών. 

Μένει στις καρδιές των αρρώστων και πονεμένων.

Αὐτός εἶναι ὁ Χριστός!

 Κάποτε ἕνας πιτσιρικὰς εἶχε κάνει ἕνα καραβάκι. Το πῆρε στὸ ἀκρογιάλι καὶ τὸ ἄφησε νὰ ἐπιπλεύσει. Κάποια στιγμὴ ὅμως, κόπηκε ὁ σπάγκος καὶ τοῦ ἔφυγε τὸ καραβάκι στὰ βαθιὰ καὶ τὸ ἔχασε. Το παιδὶ στενοχωρέθηκε πολύ.

 Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες τὸ ἀγόρι πέρασε ἀπὸ τὴν ἀγορὰ καὶ παραδόξως βλέπει τὸ καραβάκι του σὲ μία βιτρίνα ἑνὸς καταστήματος. Το ἀναγνώρισε ἀμέσως.
Κάτω ἀπὸ τὸ καραβάκι, ἔγραφε ἕνα χαρτάκι: «Πωλεῖται».
Ἀφοῦ βεβαιώθηκε ὅτι ἦταν δικὸ του, μπαίνει μέσα στὸ κατάστημα καὶ λέει στὸν καταστηματάρχη:
- Κύριε, αὐτὸ εἶναι δικὸ μου, ἐγὼ τὸ ἔφτιαξα.
Ὁ καταστηματάρχης δὲν συγκινήθηκε καθόλου καὶ τοῦ λέει:
- Πλήρωσε ὅσα γράφει ἐκεῖ πάνω καὶ θὰ εἶναι δικὸ σου...
Ὁ πιτσιρίκος, ὅμως, δὲν εἶχε χρήματα καὶ πάει στὸν πατέρα του καὶ τοῦ διηγεῖται τὰ συμβάντα. Ὁ πατέρας του τοῦ δίνει τὰ λεφτὰ καὶ τὸ ἀγόρι ἀγόρασε τὸ καραβάκι του.
Το πῆρε, τὸ ἔβαλε στὴν ἀγκαλιὰ του καὶ λέει:
- Τώρα εἶσαι δυὸ φορὲς δικὸ μου, μία πού σὲ ἔφτιαξα καὶ μία πού σὲ ἀγόρασα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός! Εἶναι Αὐτὸς πού μᾶς ἔπλασε, ἀλλὰ καὶ Αὐτὸς πού μᾶς ἐξαγόρασε μὲ τὸ Αἷμα Του! Ἀπὸ φιλότιμο καὶ μόνο, γι΄αυτά πού μᾶς ἔκανε ὁ Χριστός, ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει κάθε ἄνθρωπος καὶ νὰ πολιτεύεται διαφορετικὰ στὴ ζωὴ του, ἐν μετανοία.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Τι θα πει «Εγώ ειμί ο Ων»;

«Έγώ ειμί ό Ών». Τό βλέπετε γραμμένο στήν είκόνα τού Χριστού;

 Τι θά πει «Εγώ ειμί ο Ων»; 

«Εγώ είμαι Αυτός που είναι». 

Αυτό προσδιορίζει τον Θεό: Είναι! Τι θα πει υπάρχω; «Άρχω κάτω από κάποιον άλλον».

Έ λοιπόν, ο Θεός δεν ύπάρχει, ο Θεός είναι! Δεν είναι σχήμα λόγου, είναι μια τρομακτική αλήθεια αυτή.
Έπειδή ο Θεός είναι, γιʼ αυτό εγώ μπορώ να υπάρχω. Αν ο Θεός «δεν είναι» τότε κι εγώ είμαι ένα «μή όν» ή αν θέλετε - έστω κι αν σοκάρει - ένα σκουπίδι!

-Γιατί εγώ δεν μπορώ να «είμαι»; 

Γιατί ύπάρχει ο θάνατος.

 -Ποιό είναι το μέλλον του άνθρώπου χωρίς τον Θεό; 

Θά μεταβληθεί σε ένα ψόφιο κουφάρι κι αύτοί που τον αγαπάμε ακόμα, θα τρέξουμε νά τον θάψουμε γρήγορα γιατί θά βρωμάει. 

Άρα το μέλλον χωρίς τον Θεό είναι η σκουπιδοποίηση μας! Αύτή είναι η άξία μας. Κι εκείνοι που άαρνούνται τον Χριστό, δεν κατάλαβαν ότι αρνούνται τον ίδιο τον έαυτό τους»

† Σισανίου καί Σιατίστης Παύλος

Αν μια φορά ο Κύριος μας αγγίξει…

 Μια φορά να δεις τον Χριστό, μια φορά να βάλει το χέρι του πάνω στο κεφάλι σου, μια φορά να έχεις μια κοινωνία, επικοινωνία μαζί του τέτοια, που να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις έναν λόγο, και να τον ακούσει ο Κύριος και να δείξει ότι ανταποκρίνεται και να έχεις αυτή την κοινωνία… Μια φορά να γίνει αυτό· μια φορά να πάρεις αληθινά, σωστά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μια φορά να σε αγγίξει η χάρη του Θεού, θα γίνεις άγιος. Άγιος! Και όλα αυτά τα γήινα, όλα αυτά τα δικά μας πνευματικά πράγματα που δεν είναι ο Χριστός, όλο αυτό το «καλό» δικό μας κατεστημένο, το πνευματικό μας κατεστημένο, όλα αυτά θα εξαφανιστούν σαν σκιά, σαν να είναι καπνός, αν μια φορά ο Κύριος μας αγγίξει.

Είναι απορίας άξιον, πώς εμείς, άνθρωποι που διαθέτουμε νουν, που έχουμε αγίους στην Εκκλησία, που έχουμε όλη την αλήθεια ολοφάνερη, είμαστε τόσο άμυαλοι. Δεν είναι απλώς ότι κάποτε μίλησε ο Χριστός… Στη συνέχεια, από τότε μέχρι σήμερα, έχουμε αγίους και αγίους! Που ακριβώς σ’ αυτούς έγινε αυτό που λέμε.

Πώς είμαστε τόσο άμυαλοι και τελικά δεν υπακούμε στον Θεό, δεν προσκυνούμε τον Θεό μας, δεν τον δεχόμαστε όπως έρχεται εκείνος, και να αφήσουμε τον εαυτό μας να μας φτιάξει όπως θέλει εκείνος και να μας δώσει τη σωτηρία που εκείνος θέλει; Πώς είμαστε τόσο άμυαλοι και τελικά κάνουμε τα δικά μας; Και μένουμε απλώς με το να περιμένουμε και να έχουμε και παράπονο ότι σαν να μη μας πρόσεξε ο Θεός, σαν να μη μας κοίταξε ο Θεός, σαν να μη γίνονται τώρα αυτά που γίνονταν έναν καιρό. Έγιναν έναν καιρό και τώρα δεν γίνονται.