ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς


 Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Μένουμε έκθαμβοι ενίοτε ενώπιον του μυστηρίου αυτού και αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί το σώμα μας χωρίς να το θέλουμε. Δεν υπάρχει ίδρυμα ή οργανισμός σ’ ολόκληρο τον πλανήτη που να μπορεί να λειτουργήσει όσο τέλεια λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα.
 Ο Θεός είναι ένα μυστήριο για κάθε πλάσμα.
Ο Θεός είναι μέσα μας, κι αυτός είναι και ο λόγος που κι εμείς είμαστε μυστήριο για μας τους ίδιους.
Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς. Είναι πανταχού Παρών, κι ωστόσο ο Ίδιος παραμένει ένα μυστήριο. Ίσως μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, ή να συλλέξουμε κάποια γνώση για Εκείνον από τη φύση, αλλά ως επί το πλείστον περικυκλωνόμαστε από μυστήριο.
Ο πράος και ταπεινός άνθρωπος θα προκόψει στη γνώση.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας

Virgin Annunciate, 12th century wall painting, Church of Panagia Theotokos, Trikomo (Iskele), Cyprus

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας,Τρίκωμο Κύπρος 


Η ΒΑΣΙΛΩ ΣΤΑΪΚΟΥ με τα κορίτσια της, στο ΒΑΡΑΘΡΟ ΦΕΝΕΟΥ (17-18 Ἰουλίου 1944)


7.000 τα θύματα των κομμουνιστών στο βάραθρο του Φενεού
H Βασίλω Λουσογιώργη-Στάικου, το μωρό και τα κορίτσια της. Ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της παγκόσμιας Ιστορίας, μόλις λίγες δεκαετίες πριν, στο έδαφος της Ελλάδας.
Η φρίκη που κρύβει μέσα του αυτό το ον που ονομάζεται «άνθρωπος» αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο όπου συντρίβονται όλες οι «ανθρωπιστικές-προοδευτικές» ιδεοληψίες. Φρίκη και τρόμος που ξεσπούν επάνω στη Δημιουργία, από αυτούς που μίσησαν τον Δημιουργό. Δεν έχουν υπάρξει χειρότεροι εγκληματίες από τους άθεους προσήλυτους του Μαρξισμού και μεταξύ αυτών, χείριστοι όλων, οι ντόπιοι. Και δίπλα τους, εξίσου ένοχοι αυτοί που αποσιώπησαν αυτά τα εγκλήματα και έθεσαν τους επιγόνους των δολοφόνων ως τιμητές και βιαστές των ψυχών μας.

Κ. Σαραντόπουλος Βαλτέτσι 1944
Στο στρατόπεδο της Γκούρας 19 Βαλτετσιώτες: Η φρίκη και η κόλαση του Φενεού


 Η πλέον άτυχη ομάδα ήταν εκείνη των 19 ομήρων, που τους έστειλαν στην ορεινή Κορινθία, περιοχή ευθύνης του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά από επίπονες πορείες η ομάδα αυτή κατέληξε στην Γκούρα και κλείστηκε στο στρατόπεδο Φενεού, που είχε εγκατασταθεί στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Το Μοναστήρι είχε μετατραπεί από το 1943 σε στρατόπεδο με την ονομασία (Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας) και αποτελούσε τον τελικό σταθμό εκείνων που είχαν χαρακτηρισθεί από τους Τοπικούς Υπευθύνους του ΕΑΜ ως αντιδραστικοί και ανεπιθύμητοι, που στην εαμική γλώσσα και λογική σήμαινε οτι έπρεπε να βγουν από τη μέση. Όσοι συνεπώς κατέληγαν στο στρατόπεδο αυτό ήταν μελλοθάνατοι.

Υπολογίζεται από τα στοιχεία που βρέθηκαν στο Μοναστήρι οτι εκεί φυλακίστηκαν 3167 κρατούμενοι από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, από τους οποίους ελάχιστοι διέφυγαν το θάνατο (όχι περισσότεροι των 10). Ο συνήθης αριθμός των κρατουμένων παρέμενε σταθερός, γύρω στα 400 άτομα, καθόσον στη θέση αυτών που εκτελούνταν έφερναν άλλους. Οι μοναχοί πολύ συμπαραστάθηκαν στους εγκλείστους προσπαθώντας ν’ απαλύνουν τον πόνο τους και να μετριάσουν τα βάσανα τους.
Ένα από τα καθημερινά μαρτύρια των φυλακισμένων ήταν και η πείνα. Οι αγαθοί καλόγεροι για να βοηθήσουν τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους σοφίζονταν διάφορα τεχνάσματα. Ένα από αυτά ήταν να γεμίζουν πολλές φορές την ημέρα τα καντήλια της εκκλησίας με λάδι για να το πίνουν οι κρατούμενοι ως τροφή. Τη συμπαράσταση τους αυτή την πλήρωσαν με τη ζωή τους. Μεταξύ των

Το προσκύνημα του Βουλγαροκτόνου

Ποίημα του Γ. Δροσίνη
Αποτέλεσμα εικόνας για βουλγαροκτονος
Τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα. Ο αυτοκράτωρ Βασίλειος Β΄, μετά τον νικηφόρο πόλεμο εναντίον του Σαμουήλ, επισκέπτεται την νότια Ελλάδα για να στηρίξει τους πολίτες της αυτοκρατορίας που μόλις έχουν αρχίσει να επουλώνουν τις πληγές της φοβερής εκείνης Βουλγαρικής επιδρομής. 
Ένας βασικός σταθμός της επίσκεψής του ήταν η Αθήνα. Προστάτιδα της πόλεως είναι η Παναγία η Αθηνιώτισσα, στον αρχαίο Παρθενώνα, όπου ο αυτοκράτορας, σαν ταπεινός προσκυνητής, πηγαίνει να Της προσφέρει τα ευχαριστήρια δώρα του.
Το γεγονός ενέπνευσε τον Γ. Δροσίνη να γράψει το παρακάτω ποίημα

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ

Στῶν Προπυλαίων τά μάρμαρα πατώντας ἀντρειωμένα,
Βαριά, ἀπ’ τή σαραντάχρονη καβάλα σκουριασμένα ,
τοῦ Βασιλιᾶ προσκυνητῆ βροντοῦν τά φτερνιστήρια.

Στήν Παναγιά ᾽ΑΘηνιώτισσα φέρνει τά νικητήρια
τὸ περιστέρι τὸ χρυσό, ποὺ τὰ φτερὰ ζυγίζει
καὶ ἀνασαλεύει κρεμαστό, χωρὶς νὰ φτερουγίζη
καὶ τὸ χρυσό, μονόφωτο, θαυματουργὸ καντήλι,
πού'χει τὸ λάδι του ἄσωστο κι ἄκαγο τὸ φιτίλι.

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ κι ἐγινε σκλάβα ἡ Πίστη
τό περιστέρι πέταξε καὶ τὸ καντήλι ἐσβήστη
τῆς ἐκκλησίας τὸ χάλασμα χορταριασμένο μένει
κι ἡ Παναγιὰ -Ἀθηνιώτισσα γιὰ πάντ’ ἀποδιωγμιένη !

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ καὶ κάποια νύχτα πάλι
φάντασμα στήθηκ’ ἡ ἐκκλησιὰ μὲ τὰ παλιά της κάλλη.
Μόσχου καπνὸς εὐώδιασεν ἀπ’ τὰ λιβανιστήρια˙
στὰ μάρμαρα ἀντιλάλησαν βαριὰ τὰ φτερνιστήρια˙
μεσουρανῶντας κύλησε διπλόφωτο ἕν’ ἀστἑρι
καὶ τὸ καντήλι ἀνάφτηκε κι ἦρθε τὸ περιστέρι.


«Πύρινη Ρομφαία»
Γεώργιος Δροσίνης

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, απαντώντας στο ερώτημα, γιατί ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δυσφημίστηκε

Αποτέλεσμα εικόνας για Иоанн Шанхайский и Сан Францисский Николай II Алекса́ндрович,
 Επειδή ήταν ο Τσάρος, Τσάρος Χάριτι Θεού.

 Ήταν ο φορέας και η ενσάρκωση της Ορθόδοξης πεποίθησης ότι ο Τσάρος είναι ο δούλος του Θεού, ο Κεχρισμένος παρά Θεού, και ότι πρέπει να αποδώσει λόγο προς Αυτόν για τον Λαό που του ενεπιστεύθη σύμφωνα με την Θεία Πρόνοια για όλες τις πράξεις και ενέργειές του, όχι μόνο τις προσωπικές του αλλά ως Τσάρος ήταν ο φορέας της συνείδησης ότι η ανώτατη Εξουσία έπρεπε να είναι υποτεταγμένη στον Θεό, έπρεπε να λαμβάνει αγιασμό και δύναμη από Αυτόν για να ακολουθεί τις Θείες Εντολές.

 Ήταν η ζωντανή ενσάρκωση της πίστης στην Θεία Πρόνοια, η Οποία ενεργεί στα πεπρωμένα των Εθνών και των Λαών και καθοδηγεί τους Φιλόθεους Ηγεμόνες σε έργα αγαθά και χρηστά! Ως εκ τούτου, ήταν ανυπόφορος για τους εχθρούς της πίστης και γι’ αυτούς που αγωνίζονται να θέτουν την ανθρώπινη λογική και τις ανθρώπινες ικανότητες, πάνω από όλα.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, απαντώντας στο ερώτημα, γιατί ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δυσφημίστηκε και τελικά μαρτύρησε.

Η ανάληψη ευθύνης η λεβεντιά του Χριστιανού

  π.Αντωνίου Χρήστου
Αποτέλεσμα εικόνας για crestin responsabil pentru lumea
 Για άλλη μια φορά γίναμε στο ίδιο έργο θεατές, σε μια χώρα που ασχολείται με τις αιτίες, τις συνέπειες και τις αφορμές, όταν πλέον είναι πολύ αργά. Ομιλώ για την αυτοκτονία του 15χρονου στην Αργυρούπολη, μια κατάληξη τραγική, που όμως είναι γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας και του πολιτισμού μας και μας ελέγχει όλους μας. 
  Ιερείς, γονείς, καθηγητές, υπεύθυνοι σε κάθε σχετική δομή και πόστο αυτού του τόπου, οπωσδήποτε δείχνει μια συντριβή και μετάνοια να θρηνείς όταν συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί, αλλά πιο αξία θα είχε, αν θα φρόντιζες να μην είχαν έρθει τα πράγματα σε αυτό το τραγικό σημείο. Θα είχε πιο αξία δηλαδή, όταν φροντίζαμε να προστατεύουμε τα θύματα και να απομονώνουμε και σωφρονίζουμε παρεκκλίνουσες επιθετικές συμπεριφορές συστηματικής άσκησης εκφοβισμού, απ' όπου κι αν προέρχονται.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, που προστίθεται στη μεγάλη λίστα, εκατοντάδων ίσως και χιλιάδων, τα τελευταία χρόνια (είτε είχαν τραγική κατάληξη αυτοκτονίας, είτε σημάδεμα για πάντα, στην ψυχική σύνθεση τόσων προσωπικοτήτων) θα ασχοληθούμε με αυτό που η Εκκλησία ονομάζει ανάληψη ευθύνης (όχι η πολιτική) και έχει να κάνει με μια ολόκληρη διαδικασία πνευματικής φύσεως.
  Για τον συνειδητό Χριστιανό, ότι συμβαίνει στον κόσμο, είτε καλό είτε κακό, έχει τη συνείδηση και την πεποίθηση, ότι έχει άμεση ανάληψη προσωπικής ευθύνης ο ίδιος. Επειδή η Εκκλησία απευθύνεται και αφορά όλους τους ανθρώπους (άσχετα αν οι ίδιοι δεν το έχουν ενεργοποιήσει και προσωπικά την ιδιότητά τους να γίνουν ή να παραμείνουν ορθόδοξοι Χριστιανοί) και είναι ένα

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Τις αμφιταλαντευόμενες ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε(Ευεργετινός)

  Î‘ποτέλεσμα εικόνας για ευεργετινός
Η μακαρία Συγκλητική έλεγε πρέπει να επαινούμε τις ψυχές που εύκολα εξαντλούνται στον αγώνα του καλού, όπως και τις ψυχές εκείνες που εύκολα απογοητεύονται και πέφτουν σε απόγνωση.
 Σ' αυτές τις ψυχές, και το παραμικρό καλό αν παρουσιάσουν, πρέπει να το μεγαλοποιούμε και να το θαυμάζουμε. Έτσι θα τις δώσουμε θάρρος. 
Αντίθετα, τα μεγάλα και σοβαρά σφάλματά τους να τα χαρακτηρίζουμε, ενώπιον τους, ως ελάχιστα και ανάξια λόγου.
 Διότι ο διάβολος, που όλα τα διαστρέφει, καταφεύγει στην εξής πανουργία: Στους σπουδαίους και ασκητικούς άνδρες προσπαθεί να αποκρύψει τα αμαρτήματά τους και να τους κάνει να τα λησμονούν, για να τους εμπνεύσει την υπερηφάνεια. 

Αντίθετα, σε εκείνους που ακόμα δεν έχουν στερεωθεί στην πνευματική ζωή, εμφανίζει συνεχώς τα αμαρτήματά τους ενώπιον τους, και μάλιστα τα εξογκώνει, για να τους οδηγήσει στην απόγνωση.
 Τις αμφιταλαντευόμενες λοιπόν ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε και να τις υπενθυμίζουμε την ανεξάντλητη συμπάθεια και καλοσύνη του Θεού. Να τις τονίζουμε ότι ο Κύριος μας είναι εύσπλαχνος και μακρόθυμος και ότι ανακαλεί τις δίκαιες αποφάσεις Του εναντίον των κακών ανθρώπων, εφόσον βεβαίως αυτοί μετανοήσουν....
 Ας παραδειγματισθούμε από το έργο των αρίστων κηπουρών, οι οποίοι όταν δουν ένα φυτό μικρόσωμο και ασθενικό, το ποτίζουν και το φροντίζουν πολύ, για να στερεωθεί. Αντίθετα, όταν δουν σε ένα φυτό μια πρόωρη ανάπτυξη των κλάδων, αμέσως κλαδεύουν τα άχρηστα κλαδιά, για να μην ξεραθεί γρήγορα.
Και οι γιατροί, σε άλλους αρρώστους δίνουν πλούσια διατροφή και τους προτρέπουν να κάνουν περίπατο, ενώ σε άλλους επιβάλλουν αυστηρή δίαιτα και τους υποχρεώνουν να παραμείνουν ακίνητοι.


Σελίδες από τον Ευεργετινό(τομ.Α)
Εν τω βίω της Αγίας Συγκλητικής

Οι παλιές καλές συνήθειες των πατεράδων μας στις πανηγύρεις

Φωτογραφία του χρήστη Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.

 Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὅλα, καὶ ἡ πίστη καὶ ὁ βίος τῶν πιστῶν, εἶναι δεμένα μὲ τὴ Λατρεία. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ χῶρος στὸν ὁποῖο πανηγυρίζουμε εἶναι τὸ προαύλιο τῶν ναῶν. 

Ἂς θυμηθοῦμε, ἂν ὁ ζῆλος μας γιὰ ἀναβίωση παλιῶν ἐθίμων καὶ ἠθῶν δὲν εἶναι ἐπιλεκτικός, ἂς θυμηθοῦμε τὶς παλιὲς καλὲς συνήθειες τῶν πατεράδων καὶ τῶν παππούδων μας. Ξεκινοῦσαν, ἄλλοτε ἀποβραδίς, γιὰ νὰ προλάβουν τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὴν ἀγρυπνία (ὅπου γινότανε ἀγρυπνία), κι ἄλλοτε βαθιὰ χαράματα, κι ὁδοιποροῦσαν ἐπὶ ὧρες, μὲ τὸ πρόσφορο, τὸ λάδι, τὸ κερί, ὅλα γνήσια καὶ ἁγνά, γιὰ νὰ προλάβουν τὸν Ὄρθρο καὶ τὴ θεία Λειτουργία, στὴν ὁποία, προετοιμασμένοι καταλλήλως, προσέρχονταν μετὰ φόβου Θεοῦ καὶ μεταλάβαιναν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Συνήθειες, βιώματα, ἐμπειρίες ποὺ μᾶς τὰ διηγεῖται καὶ τὰ περιγράφει μὲ τὸν δικό του μοναδικὸ τρόπο ὁ Παπαδιαμάντης.
Πρωτοπρεσβυτέρου Λάμπρου Τσιάρα
Οι γιορτές και τα πανηγύρια του καλοκαιριού, Τεῦχος 305, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2018

Το μέρος του χρόνου που δανείζουμε στον Χριστό δεν πηγαίνει χαμένο...

Προϋποθέσεις για να έχουν αποτέλεσμα οι προσευχές μας (Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)


Επειδή μονάχα η κατάνυξη και τα δάκρυα δεν είναι αρκετά για να πείσουν τον Θεό να μας δώσει αυτά που του ζητούμε στις προσευχές μας, πρέπει να προσθέσουμε και κάποια άλλα στοιχεία που χρειάζονται ακόμη, για να έχουν θετικό αποτέλεσμα οι προσευχές μας. Ιδού μερικές από αυτές τις προϋποθέσεις στη συνέχεια, έξι τον αριθμό.

α) Όποιος θέλει να πάρει θετική απάντηση στο πρώτο του αίτημα, που είναι η συγχώρηση των αμαρτημάτων του, πρέπει κι αυτός ο ίδιος, όταν προσεύχεται, να συγχωρεί τ’ αμαρτήματα που διέπραξαν εις βάρος του οι άλλοι, καθώς μας δίδαξε ο Κύριος: «όταν στέκεστε σε προσευχή, ν’ αφήνετε ό,τι διαφορές έχετε με κάποιον, συγχωρώντας τον, κ’ έτσι να συγχωρήσει και ο Πατέρας μας ο ουράνιος και τα δικά σας παραπτώματα» (Μαρκ. ια’ 25).

β) Όποιος ζητάει να λάβει κάτι από τον Θεό, πρέπει να το ζητάει χωρίς διψυχία και δισταγμό, αλλά με στερεή και αδίσταχτη πίστη, όπως μας λέει πρώτα ο ίδιος ο Κύριος μας: «όλα όσα ζητάτε στην προσευχή σας με πίστη, θα τα λάβετε» (Ματθ. κα’ 22) και, κατόπιν, ο αδελφόθεος Ιάκωβος: «κι αν κάποιος από σας υστερεί σε σοφία, ας τη ζητήσει από τον Θεό, που τη χαρίζει με απλότητα σε όλους, χωρίς να περιφρονεί κανέναν αλλά που να τη ζητάει με πίστη, δίχως αμφιβολία, διότι όποιος έχει αμφιβολίες ομοιάζει με το κύμα της θάλασσας, που ο άνεμος το παρασέρνει και το πηγαίνει πότε εδώ και πότε εκεί· να μην ελπίζει ποτέ πως θα πάρει κάτι από τον Κύριο ένας τέτοιος άνθρωπος δίγνωμος και άστατος σ’ όλους τους τρόπους της ζωής του» (Ιακ. α΄ 5-7).

γ) Όποιος ζητάει, πρέπει να μην παρακαλεί για ζητήματα που δεν τον συμφέρουν πνευματικά, δηλαδή για κοσμικά πράγματα που προξενούν τις ηδονές του, αλλά να ικετεύει για ζητήματα κατά Θεόν, δηλαδή που συμφέρουν κ’ ενδιαφέρουν τη σωτηρία της ψυχής του. Ακούστε και τον ονειδισμό εκ μέρους του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, που λέει: «ζητάτε κάτι και δεν το λαμβάνετε, διότι το ζητάτε με κακό σκοπό, δηλαδή το ζητάτε για να το κατασπαταλήσετε για τις ηδονές σας» (Ιακ. δ’ 3)

δ) Όποιος θέλει να λάβει όσα συμφέροντα για την ψυχή του ζητάει από το Θεό, πρέπει κι αυτός να εργάζεται και να κάνει όλα όσα δύναται και μπορεί, σύμφωνα και με την κοινή παροιμία, που λέει «συν Αθηνά και χείρα κίνει»· πρέπει δηλαδή να μην αμελεί και να μην παραδίνει θεληματικά τον εαυτό του πρώτα στα πάθη, και τις επιθυμίες, κ’ έπειτα ζητάει τη θεία βοήθεια, διότι δεν θα τη λάβει ποτέ, σύμφωνα και με τον λόγο του Μεγάλου Βασιλείου:
« Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να προσφέρει κάνεις όλα όσα μπορεί μόνος του, και υστέρα να παρακαλεί τον Θεό να έρθει βοηθός και σύμμαχος του- διότι, όταν κάποιος παραδώσει τον εαυτό του με νωθρότητα στις επιθυμίες και παραδοθεί έτσι μόνος του στους εχθρούς, αυτόν ο Θεός δεν τον βοηθάει ούτε εισακούει τις δεήσεις του, διότι πρόλαβε ο ίδιος και με την αμαρτία του αποξενώθηκε από τον Θεό· γιατί, βέβαια, όποιος επιθυμεί να έχει τη βοήθεια του Θεού, δεν προδίδει το

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης και το Φως Ιλαρόν

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης καί οἱ Δέκα Μαθητές του (16 Ιουλίου)Τοιχογραφία Μονής Ντετσάνι(1350)

Πατρίδα του ἦταν ἡ Σεβάστεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ μόρφωσή του, ἡ θερμὴ πίστη του, καθὼς καὶ ἡ γενναία φιλανθρωπική του δράση, τὸν ἀνέδειξαν ἐπίσκοπο Πηδαχθόης. Σὰν ἐπίσκοπος, ἦταν φωτεινὸ πνευματικὸ λυχνάρι γιὰ τὸ ποίμνιό του. Μάλιστα τόσο πολὺ ἤθελε νὰ συνεχιστεῖ τὸ ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ἰκανότατους βοηθούς του.
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἄλλα ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανού, ὁ Ἀθηνογένης μὲ δέκα μαθητὲς του συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Φηλίμαρχο, καὶ ἀφοῦ ὅλοι ὁμολόγησαν τόν Χριστό ἀποκεφαλίσθηκαν.
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἀξίζει δὲ νὰ ἀναφέρουμε, ὅτι στόν Ἀθηνογένη ὀφείλουμε τὸ γνωστὸ κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ ὕμνο, «Φῶς ἱλαρόν ἁγίας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπί τήν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιον σὲ ἐν πάσι καιροὶς ὑμνεῖσθαι φωναὶς αἰσίαις, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδοὺς διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει».
 Ποὺ σημαίνει: Ἰησοῦ Χριστέ, σὺ ποὺ εἶσαι τὸ χαρούμενο φῶς τοῦ Ἀθανάτου, Οὐρανίου, Ἁγίου καὶ μακαρίου Πατρός, ἀφοῦ φθάσαμε στὴ δύση τοῦ ἥλιου καὶ εἴδαμε τὸ ἑσπερινὸ φῶς, ὑμνοῦμε τὸν Πατέρα, τὸν Υἱόν καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Εἶναι ἄξιο νὰ σὲ ὑμνοῦμε σὲ κάθε ὥρα μὲ μελωδικὲς φωνές, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐσὺ ποὺ δίνεις ζωή. Γι' αὐτὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει.

Μία συγκλονιστική συνέντευξη του π.Σοφρωνίου που πάσχει από ανίατη ασθένεια!

Φωτογραφία της Kiki Tsakiri.

Η ΓΑΡ ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ ΕΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ: 

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος, παραχώρησε πρόσφατα μια συγκλονιστική συνέντευξη στο Crete TV, με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης.
.
ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς;
.
ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία. Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας. Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες. Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος. Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός. Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι;
.
ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία;
.
ΕΡ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας. Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι. Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του. Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει ; Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο, από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο. Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία. Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει. Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής.
.
ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο;
.

ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε. Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο. Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος.
.
ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας;
.
ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ποτέ.
.
ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία; Τί μπορεί να σημαίνει "ζωή" όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου;
.
ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο. Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα. Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό. Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία. Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης. Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου.
.
ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας;
.
ΑΠ: Έχω ALS/MND - η ασθένεια του Stephen Hawking. Δεν έχει θεραπεία. Είμαι παράλυτος, μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου. Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα. Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα. Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει. Ως λαϊκός

«Φώτης Κόντογλους, Κυδωνιεύς»

Φωτογραφία του χρήστη Original Fotis Kontoglou- Αρχείο Φώτη Κόντογλου.
Μας συγκίνησε το γεγονός ότι φίλοι του Φώτη Κόντογλου θυμήθηκαν την επέτειο του θανάτου του, στις 13 Ιουλίου 1965. Τι θυμάμαι εγώ, ο συνονόματος εγγονός του από τότε;
Ήταν 13 Ιουλίου του 1965. Ήμουν 13 ετών. Είχα να δω τη μάνα μου, τη Δεσπούλα, μέρες. Η γιαγιά Μαρία, βαριά στο ένα νοσοκομείο, ο παππούς Φώτης, βαριά κι αυτός στο άλλο. Που να προλάβει … Είχα βγει για να ψωνίσω στο τέρμα Πατησίων και γύριζα κατάκοπος, μπαφιασμένος, καταϊδρωμένος από τον ανήφορο, μεσημεριάτικα μέσα στο λιοπύρι. Στρίβοντας στην οδό Βιζυηνού σταμάτησα ξαφνιασμένος.

Νέκρα. Ψυχή στο δρόμο. Τα παραθυρόφυλλα κλειστά, τα σπίτια βουβά. Κακοφορέθηκα. Άνοιξα την πόρτα με το κλειδί. Στην κουζίνα καθόταν ο κύριος Θύμιος ο Βαρθολομαίος, φίλος αγαπημένος του σπιτιού. Με κοίταξε, τον κοίταξα, δεν είπαμε λέξη. Κατάλαβα. Κι ένιωσα τα σωθικά μου να αδειάζουν.

«’Έχεις ένα τσιγάρο» του είπα. Το θυμάμαι σαν τώρα …

Μου έτεινε ένα πακέτο Άσσο Παπαστράτο. Το πήρα, κατέβηκα κάτω, ήθελα να μείνω μόνος, χώθηκα κάτω από τη σκάλα στη σκιά και κάπνισα μονοκόπανα καμιά δεκαριά. Συνήλθα κάπως. Ηρέμησα. Έτσι αποχαιρέτησα τον παππού.

Το απόγευμα, πρόβαλαν μαυροφορεμένες από τα σπίτια τους οι γειτόνισσες και μία μία περνούσαν την πόρτα του σπιτιού αμίλητες. Η κυρία Ασημίνα, η κυρία Πόπη, η κυρία Μορφούλα, η Κική Λεύκοβιτς, πρόσφυγας από τη Λευκορωσία. Κάθιζαν στο μικρό ανατολίτικο σαλονάκι, εκεί που κάθονταν λόγιοι, συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφοι στις καθημερινές συγκεντρώσεις στο σπίτι του Κόντογλου. Αυτές οι απλές γυναίκες τον μοιρολόγησαν με τη σιωπή τους.

Στην κηδεία, την άλλη μέρα, εμάς τα παιδιά δεν μας πήραν – δεν ξέρω γιατί - κι έτσι δεν άκουσα τους επίσημους λόγους που εκφωνήθηκαν … «Η Πατρίς, τιμώσα τον άνδρα …». Την άλλη μέρα όμως πήγα μόνος μου στο Πρώτο Νεκροταφείο να δω τον τάφο. Δυσκολεύτηκα, αλλά τον βρήκα. Ήταν στη γωνία, Υμηττού και Ηλιουπόλεως. Ένα τετράγωνο κομμάτι γής, χωρισμένο με βότσαλα για να φαίνεται πως εκεί είναι θαμμένος κάποιος. Στον τοίχο ακουμπισμένος ένα ξύλινος σταυρός κι απάνω έλεγε :
«Φώτης Κόντογλους, Κυδωνιεύς»
Φωτογραφία του χρήστη Original Fotis Kontoglou- Αρχείο Φώτη Κόντογλου.

Στην αρχή πήγα να θυμώσω, μ’ εκείνους που έδωσαν στον παππού έναν τέτοιο «τάφο», μα ύστερα έβαλα τα γέλια, επειδή – άθελά τους – του είχαν κάνει την πιο

Παιδί του αγνοούμενου

Από παιδί,για χρόνια,
κρατούσα στα χέρια μια φωτογραφία,
του πατέρα των ονείρων μου,
τον είπαν αγνοούμενο,
μα εγώ έπαιζα μαζί του για ώρες
μέσα στο παιδικό δωμάτιο
τις μέρες των μεγάλων βροχών.

Όμως άξαφνα έφευγε
κι άφηνε στη θέση του
ένα μαύρο σκοτάδι
που τρύπωνε μες στην καρδιά.
Όμως άξαφνα έφευγε
κι άφηνε το παιγνίδι στη μέση,
χωρίς τη χαρά του τέλους

κι ένα παράπονο στα μάτια.
Με πήρε πρώτη μέρα στο σχολείο
όμως όταν πλησίασα τη δασκάλα
άξαφνα έφυγε,
αφήνοντας το χέρι μου μετέωρο,
να κρατά μόνο τη φωτογραφία του.
Αργότερα τον σύστησα στην άνοιξη,
είχα τόσα πολλά να πω γι' αυτόν,
όμως άξαφνα έφυγε,
αφήνοντάς με μέ ένα βαρύ χειμώνα
και μια φωτογραφία στο χέρι.
Τον είδα που ήρθε κρυφά στα στέφανα,
χάρηκα,
ήταν σαν φως
που χόρευε μες στη χαρά του,
αλλά άξαφνα έφυγε
κι άφησε στα χέρια μου
μόνο τη φωτογραφία του.
Χθες μου τον έφεραν
σε ένα μικρό κασόνι,
τον είπαν ήρωα
και τον στόλισαν
με χρώματα και σημαίες,
μα εγώ
εξακολουθώ,
να κρατώ στα χέρια μου,
μόνο τη φωτογραφία του
κι ένα κλωνάρι πικροδάφνης
με άνθη αιμάτινα.
Ανδρέας Χατζηχαμπής
Ποίημα : Παιδί του αγνοούμενου
Ποιητική Συλλογή :Οδυσσέας Αστέρης, Εκδόσεις Κέδρος, 2018

44 χρόνια μετά και οι μνήμες πονάνε!!

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Βυζαντινός Ναός Αγίων Κήρυκου και Ιουλίττας.

 Î¦Ï‰Ï„ογραφία του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ.
Στο κέντρο της Βέροιας, σώζεται ένας από τους σπουδαιότερους βυζαντινούς ναούς της πόλης και είναι αφιερωμένος στους αγίους Κήρυκο και Ιουλίττα.
Φωτογραφία του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ.
Οικοδομήθηκε τον 14ο αιώνα από τον επίσκοπο Μακάριο, σύμφωνα με την κεραμοπλαστική επιγραφή που διατηρείται στην εξωτερική όψη του ιερού.
Φωτογραφία του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ.

Φωτογραφία του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ.
Εσωτερικά ήταν διακοσμημένος με αγιογραφίες που ανήκουν σε τρεις φάσεις. 
Οι παλαιότερες είναι του 14ου αιώνα και σώζονται πολύ αποσπασματικά, ενώ από την αγιογράφηση του τέλους του 15ου αιώνα σώζονται παραστάσεις στον εξωτερικό δυτικό και νότιο τοίχο.
Φωτογραφία του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ.
 Όπως αναφέρει η επιγραφή επάνω από την είσοδο του ναού, η ανανέωση της αγιογράφησής του έγινε το 1589.

H πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.

Αποτέλεσμα εικόνας για ganduri,depresie,spovedanie
  Είναι αλήθεια ότι πεθαίνει ο άνθρωπος όταν βγάλει το κεντρί του και εκδικηθεί τον αδελφό του για το κακό που του έκανε. Όμως κι αν ο άνθρωπος ξεφύγει από την εκδίκηση και πεισθεί ότι πρέπει να είναι ειρηνικός και να απομακρυνθεί από εκείνους που τον επιβουλεύονται, όμως πάλι ελλοχεύει ένας ύπουλος εχθρός της ψυχής του:
Είναι η πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.
  Ναι μεν δεν εκδικείται καθώς πρέπει για την πίστη του και για να μην έχει ενοχές και να νιώθει ο καλός, αγγελικά φερόμενος, όμως αφήνει μέσα του την μιζέρια της πικρίας και την θύμηση της κακίας που του κατατρώγει τα πνευματικά του σπλάγχνα. 
Αυτό ίσως και να είναι χειρότερο κατάντημα που τον οδηγεί ταχύτατα στην κατάθλιψη ή στην μιζέρια του αγγελισμού του και του φαρισαϊσμού του.   
    
  Συνήθως ενώπιον του Θεού εξομολογούμενος ο άνθρωπος χαίρεται να ομολογεί αυτοεπαινούμενος στον πνευματικό του ότι δεν εκδικήθηκε, ότι συγχώρησε και ότι προσπάθησε να ανταμώσει τον εχθρό του και να μιλήσει μαζί του. Και περιμένει από τον πνευματικό να πάρει τα εύσημα και τον έπαινο για τον ηρωισμό της αγάπης της ψυχής του. Και όταν ο πνευματικός του λέει για την πικρία που φωλιάζει μέσα του και την θάλπει σαν φίδι στον κόρφο του, τότε κατανοεί την μεγάλη πλάνη όπου τον οδηγούσε ο πονηρός εαυτός του. Και τότε σκύβει και ψάχνει να μπορέσει να απαλλαγεί και να θεραπευτεί από την ύπουλη αυτή αρρώστεια. Κι αν κατανοήσει ότι η πικρία της καρδιάς αποδιώχνει το Πνεύμα του Θεού, που κατοικεί μέσα μας, τότε το πάν πρέπει να κάνει για να φύγει απ’ αυτήν πικρία για να μη ζήσει ολοκληρωτική την εγκατάλειψή του. Και πόσο όμορφα και πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος έρχεται να παραθέσει κλινικά το πρόβλημα που έρχεται μέσα στον άνθρωπο με το κακό αυτό προς επίγνωση μετανοίας.
  Ὁ μεγάλος ἔνοικος, ὁ Θεός, δέν μπορεῖ νά κατοικεῖ μέσα μας, όταν η καρδιά μας είναι γεμάτη από πικρία και μνησικακία. Παλαιά οι μελισσοκόμοι που δεν είχαν την συστηματοποίηση την σημερινή, τις κατασκεύαζαν κυψέλες ως καλάθια αναποδογυρισμένα με ποδαράκια να πατούν στην γη. Την όλη κυψέλη απ’ έξω την έντυναν με άχυρο και λάσπη για να είναι δροσερή και ευώδης. Εκεί μέσα ει-σερχόταν οι μέλισσες και έκτιζαν τις κηρύθρες και τις γέμιζαν με μέλι. 
Παίρνει αυτήν την εικόνα ο Ιερός Χρυσόστομος και φαντάζεται την κυψέλη να

15 Ιουλίου 2018. Μνημόσυνο στη Μονή Αγίου Γεωργίου στον Φενεό.

Φωτογραφία του Ioannis Bougas.
Το μνημόσυνο θα γίνει μετά τη θεία Λειτουργία, παρουσία των λίγων συγγενών των θυμάτων που θυμούνται και λίγων ακόμη καλών πατριωτών που τιμούν την άδικη θητεία τους.

Η δική μου συνεισφορά στη μνήμη τους, από εδώ μακριά, είναι το παρακάτω κείμενο:
«Αὐτό πού ἐκπλήσσει, εἰδικά γιά τό Στρατόπεδο στό Φενεό, εἶναι ἡ σφαγή τόσων παιδιῶν, ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν κάτω τῶν 16 ἐτῶν, μέχρι καί μωρῶν. Γιατί ἄραγε; Ἀπό ποῦ πήγαζε τόσο μῖσος; Ἡ ὁμάδα ὅμως πού ὑπέφερε περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη, ἦ¬ταν οἱ γυναῖκες. Γιατί στίς περισσότερες περιπτώσεις, εἶδαν καί τό μαρτύριο τῶν παιδιῶν τους, ἐκτός ἀπό τῶν συζύγων ἤ γονέων τους. Ἀκόμη χειρότερα, ἕνα πολύ μεγάλο ποσοστό τῶν γυναικῶν θυμάτων ὑπέφεραν καί τήν ταπείνωση καί τή βία τοῦ βιασμοῦ πρίν τή σφαγή τους.

Γυναῖκες τῆς βιοπάλης, δουλεῦτρες τῆς γῆς, μάνες τῆς στοργῆς, Ἑλληνίδες τῆς ὑπαίθρου, ψυχές λευκές σάν τά χιόνια τοῦ Χελμοῦ καί τῆς Ζήρειας, ὑβρίσθηκαν, κτυπήθηκαν, προσβλήθηκαν, βιάσθηκαν ἐμπρός στά μάτια γονέων, συζύγων καί παιδιῶν, ἀπό ἀνθρώπινα μηδενικά. Ἀνθρώπους ποταπούς, ἄξεστα ὄργανα τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, πού γιά λίγη δοτή δύναμη συναγωνίζονταν ποιός θά προκαλέσει μεγαλύτερα πόνο στά ἀνυπεράσπιστα θύματά του.

Φωτογραφία του Ioannis Bougas.
Τήν ἴδια ὥρα πού τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ ἔστρεφαν ἀλλοῦ τά μάτια! Γιατί ὁ Θόδωρος Ζέγκος μπορεῖ νά ἔδινε τίς ὑψηλές ἐντολές, ἀλλά μέχρι νά φτάσει ἡ μάνα ἤ τό νεαρό κορίτσι στήν Τρῦπα στό Κακοβούνι τῆς Ντουρντουβάνας, πολλοί ἄλλοι συμφωνοῦσαν, ἀδιαφοροῦσαν γιά τήν τύχη τῶν ἀθώων, ἐφάρμοζαν μέ κυνικότητα καί σκληρότητα τίς ἐντολές, ἤ ἐκμεταλλεύονταν τά ὑποψήφια θύματα.

Στή συντριπτική πλειοψηφία τῶν περιπτώσεων, πού τό ὑποψήφιο θῦμα μάθαινε ὅτι ἐπρόκειτο νά συλληφθεῖ, ἦταν τόση ἡ Τρομοκρατία πού εἶχε ἁπλωθεῖ στά χωριά τῆς Ἀργολίδος καί τῆς Κορινθίας ὥστε πάγωνε καί δέν ἀντιδροῦσε λογικά. Δέν ἔφευγε, δέν κρυβόταν. Εἴδαμε τόν δραπέτη Φλέκκα νά προσφέρεται νά λύσει τά χέρια τοῦ συγκρατούμενού του Ἀντωνόπουλου λίγο πρίν τή σφαγή του ὥστε νά δοκιμάσει τήν τύχη του διά τῆς φυγῆς καί ἐκεῖνος νά ἀρνεῖται σκεπτόμενος τί θά συμβεῖ στήν οἰκογένειά του.
Φωτογραφία του Ioannis Bougas.
Ἡ ἀθωότητά τους, ἡ σκέψη ὅτι θά πλήρωνε ἡ ὑπόλοιπη οἰκογένειά τους, κάτι ἀπό αὐτά καί ὅλα μαζί, ἄφηναν σχεδόν ὅλους σέ κατάσταση ἀπραξίας νά ἀναμένουν τούς ΟΠΛΑτζίδες νά τούς «πάρουν» ἤ νά τούς σφάξουν στό τέλος.

Ὁ 24ετής Ἠλίας Σταματόπουλος, στό χωριό Φονιάς τοῦ Φενεοῦ, εἶχε μάθει ὅτι πρόκειται νά συλληφθεῖ καί νά μεταφερθεῖ στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἀντί νά τρέξει νά ἐξαφανισθεῖ, ντύνεται τά καλά του, πέρνει τά ζῶα του καί πηγαίνει στό κτῆμα του νά δεῖ τή χήρα μάνα του.

Ἡ συνέχεια ἀπό τή μαρτυρία τῆς ἀδελφῆς του Ἄννας:
«...Ἡ μητέρα μου τόν κοίταξε καί τοῦ εἶπε: - «Γιατί παιδάκι μου δέν τρῶς; Γιατί φόρεσες τό κουστούμι σου;». Αὐτός μόνο τῆς εἶπε: - «Τόν θεῖο τόν Παρθένιο τόν σκότωσαν (σ.σ. ἐννοεῖ τόν ἡγούμενο Παρθένιο, στό Μοναστήρι τοῦ Φενεοῦ). Δέν εἶχε τελειώσει τή φράση του καί βλέπει νά ἔρχονται κοντά του δυό τῆς ΟΠΛΑ.
Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Πρόβος ὁ σφαγιᾶς καί ὁ ἄλλος ὁ Κώστας Μπαρμπόπουλος, δάσκαλος καί γείτονάς μας (σ.σ. ἄλλος ἕνας δάσκαλος, στήν ὑπηρεσία τοῦ ΚΚΕ!).
Τοῦ λένε: - «Συναγωνιστή, θά ἔλθεις μαζί μας νά πᾶμε στό Στρατόπεδο».
Τότε ὁ ἀδελφός μου ρώτησε:
- «Γιατί ρέ παιδιά, τί ἔκανα;».
- «Τίποτε συναγωνιστή. Μιά μικρή ἀνακρισούλα ἔχεις καί μετά θά γυρίσεις πίσω...».

[...] Ἄφησα τήν ἀδελφή μου νά κλαίει καί ἔφυγα τρέχοντας νά δῶ τί γίνεται στό σπίτι μας πού βρίσκεται πιό κάτω, νά μάθω τί ἔγινε μέ τόν ἀδελφό μου. Καί τί νά δῶ!! Τόν ἔφερναν συνοδεία καί τόν εἶχαν στή μέση τά δυό καθάρματα, οἱ δυό κακοῦργοι. Μέ παρε-κάλεσε νά φτιάσω κάτι νά φᾶνε οἱ συναγωνιστές!! Τούς ἔφτιασα αὐγά τηγανητά, τούς ἔφερα τυρί καί κρασί. Ἔπεσαν μέ τά μοῦτρα καί ἔτρωγαν, ἦσαν ψόφιοι τῆς πεί¬νας. Εἶχαν σοβαρά ἔργα νά κάνουν.

Ὁ ἀδελφούλης μου δέν ἅπλωσε καθόλου. Πίσω ἀπό τήν πόρτα τοῦ δωματίου μας, πάνω σέ ἕνα μπαοῦλο εἶχαν ἀκουμπήσει τό αὐτόματο. Μᾶς ἦταν πολύ εὔκολο νά τό πάρουμε, νά τούς σκοτώσουμε καί τούς δυό καί νά φύγουμε, νά κρυφτοῦμε.

Ποῦ νά τό ξέρουμε ὅμως, πώς δέν θά ξαναγύριζε, ἀφοῦ δέν τόν βάρυνε καμία κατηγορία καί στή συνείδησή του ἔνοιωθε ἀθῶος! Πόσοι καί πόσοι σφαγιασθέντες δέν ἔνοιωθαν τό ἴδιο...».

Οἱ τελευταῖες προτάσεις τῆς Ἄννας Σταματοπούλου ἀποδίδουν τήν οὐσία τῆς Τρομοκρατίας γενικά καί εἰδικότερα τῆς Κόκκινης Τρομοκρατίας τοῦ 1943-᾽44. Ἦταν ἀκριβῶς τό κυνήγι καί ἡ σφαγή ἀθώων! Τό ΕΑΜ/ΚΚΕ στόν «Ἐλεύθερο Μωριά», μετά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1943 πού εἶχε διαλύσει ὅλες τίς Πατριωτικές Ὀρ-γανώσεις Ἀντίστασης, ἄρχισε νά κυνηγᾶ καί νά σφάζει ἀθώους. Αὐτή εἶναι καί ἡ εἰδοποιός διαφορά μεταξύ Κόκκινης Τρομοκρατίας καί τῆς λεγόμενης Λευκῆς Τρομοκρατίας πού ξέσπασε ἀργότερα.

Στήν πρώτη, τό ΕΑΜ βάζοντας τήν ἐτικέττα τῆς ἀντίδρασης σέ ἀθώους, τούς ἐξώντωνε, ἔκανε πλιάτσικο στήν περιουσία τους καί τρομοκρατοῦσε καί παρόπλιζε καί ἄλλους πού μποροῦσαν νά ἀντιδράσουν στόν στόχο τοῦ ΚΚΕ γιά κατάληψη τῆς ἐξουσίας καί ἐγκαθίδρυση κομμουνιστικῆς δικτατορίας, ὅπως ἐκεῖνες στά ὑπόλοιπα Βαλκανικά κράτη.

Στήν δεύτερη, κάποιοι ξεκινώντας ἀπό τό πάθος τῆς ἀντεκδίκησης, ἀντικατέστησαν τό κράτος καί τή δικαιοσύνη καί ἐπέβαλαν τόν δικό τους νόμο τῆς ἀλόγιστης βίας ἐναντίον μελῶν τῆς ΟΠΛΑ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ ΚΚΕ πού εἶχαν βλάψει μέλη τῶν οἰκογένειών τους.

Ἡ Κόκκινη Τρομοκρατία τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ ἦταν προγραμματισμένη μέ πολιτικούς στόχους, ἐνῶ ἡ Λευκή ἦταν κάτι πού προῆλθε ἀπ᾽ αὐτήν, ἀσυντόνιστη καί χωρίς στόχους πέραν τῆς «τιμωρίας» ἀτόμων πού εἶχαν ἐγκληματίσει φυσικά ἤ ἠθικά τό 1943-᾽44. Χωρίς τήν παρουσία καί τήν ἄγρια μορφή τῆς Κόκκινης, μποροῦμε μέ ἀσφάλεια νά ὑποθέσουμε ὅτι θά ἔλειπε καί ἡ Λευκή.» (Απόσπασμα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β΄).

Ioannis Bougas

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Γιατί εμείς οι Χριστιανοί οφείλουμε μια μεγάλη συγγνώμη στον Άγιο Παΐσιο

Του Νικολάου Π. Παππά, Πολιτικού Επιστήμονος (το άρθρο γράφτηκε το Νοέμβριο του 2015)
Αποτέλεσμα εικόνας για παισιος
Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε πολλές εικόνες που κοροϊδεύουν τις προφητείες του Γέροντος, σχετικά με την Τουρκία, τον επερχόμενο πόλεμο και την θέση της Ελλάδος σε αυτόν. Οφείλω και προσωπικά μια τεράστια συγγνώμη στον Άγιο Παϊσιο για τον εξευτελισμό που δέχεται η μνήμη του.

Δεν φταίνε αυτοί οι οποίοι κάνουν χιούμορ στο πρόσωπό του, άλλωστε η πλειοψηφία του κόσμου δεν το κάνει κακοπροαίρετα. Όμως είναι εμφανές ότι ο κόσμος γνωρίζει τον Άγιο Γέροντα μόνο μέσα από τις προφητείες του. Δεν γνωρίζει τίποτα απ’ όσα πνευματικά λόγια έχει πει σε επισκέπτες του Αγίου Όρους, και έχουν καταγραφεί σε πάμπολλα βιβλία. Δεν γνωρίζει τίποτα για τα βιβλία του που είναι πραγματικοί θησαυροί, όπως οι «Επιστολές». Ίσως να μην γνωρίζει καν ότι έχει γράψει βιβλία.

Αυτό δεν συνέβη τυχαία. Υπήρξε ολόκληρη βιομηχανία η οποία εκμεταλλεύτηκε τα λόγια του Γέροντος και τον πόθο των Ελλήνων Ορθοδόξων για «να πάρουμε πίσω την Πόλη». Η Μικρασιατική καταστροφή και η εξολόθρευση του οικουμενικού Ελληνισμού άλλωστε είναι αρκετά πρόσφατη. Άνθρωποι στην τηλεόραση, εφημερίδες, εκδοτικοί οίκοι και φυσικά πολλοί από την Εκκλησία έβγαλαν πολλά χρήματα μέσα από την ανάδειξη των προφητειών του. Στον βωμό του κέρδους, αναδείχθηκε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος του πνευματικού έργου του σύγχρονου αυτού Αγίου.

Το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε καθημερινά στα social media, με τον δημόσιο εξευτελισμό του. Δεν εξευτελίζεται μέσω του χιούμορ το προσωπό του, αλλά οι προφητείες του. Και έτσι λογικό είναι, να μην μπορούν οι νέοι να πάρουν στα σοβαρά αυτά που θα διαβάσουν.
Το αν θα βγουν αληθινές οι προφητείες του Αγίου δεν μπορώ να το γνωρίζω, πάντως σίγουρα πρέπει να είναι ο καθένας επιφυλακτικός. Άλλωστε κυκλοφορούν και πολλές ψεύτικες προφητείες, οπότε πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί σε όσα διαβάζουμε στο διαδίκτυο. Όμως σημασία έχει να μην εστιάζουμε σε αυτά. Η Ορθοδοξία έχει μεγάλο πνευματικό πλούτο, οι προφητείες είναι το 1% αυτού.

Μόνοι μας οι Χριστιανοί γελοιοποιήσαμε το όνομά του, εμείς δεν φροντίσαμε να το αναδείξουμε σωστά, και αυτό με τις τελευταίες εξελίξεις μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας φαίνεται όσο ποτέ. Του οφείλουμε μια μεγάλη συγγνώμη, και να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε το όνομά του επειδή στα λόγια του βρίσκονται οι μύχιες μας σκέψεις για την Βασιλεύουσα. Δεν είναι ότι το θέλουμε, όμως του κάνουμε μεγάλο κακό, και οι εχθροί της Ορθοδοξίας τέτοιες ευκαιρίες δεν τις αφήνουν να πάνε χαμένες…

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Τα 'Αργητάκια' και ο Άγιος Παΐσιος!

Του Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr

Έφτασε και φέτος η μνήμη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, εκείνου του γλυκού παπουδάκου που ανάπαυσε πολλές ψυχές, που απάλυνε τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων που το είχαν ανάγκη.
Ευλαβικά για μια φορά ακόμη στο καθιερωμένο προσκύνημα μας στο Άγιο Όρος περάσαμε και φέτος από την Παναγούδα, εκεί που ο Όσιος έζησε τα τελευταία του χρόνια, σ΄αυτόν τον τόπο που έμελλε να μείνει χαραγμένος στην καρδιά πολλών ανθρώπων όπως και του ''Γ.''

Στο προσκύνημα μας στο ταπεινό κελάκι της Παναγούδας, που δεν άλλαξε και πολύ από τότε που ζούσε εκεί ο Άγιος συμπέσαμε με το προσκύνημα δυο άλλων ατόμων ενός από την Κρήτη κι ενός από το Άργος, ήρθαν παρέα μαζί στον Άγιο να αποδώσουνε την ελάχιστη τιμή...
Ένας από τους πατέρες του κελιού μας υποδέχθηκε, μας κέρασε το παραδοσιακό γλύκισμα του Αγίου Όρους, λουκούμι, μπήκαμε προσκυνήσαμε στον μικρό ναό του κελιού, οι πατέρες έκαναν προετοιμασίες, παραμονές εξάλλου του Αγίου.

Ένας εξ αυτών κάθισε μαζί μας μετά έξω στο υπαίθριο αρχονταρίκι, στα κούτσουρα, όπως και τότε έτσι και πριν λίγες μέρες άνθρωποι από διάφορα μέρη συναντήθηκαν σ αυτά τα κούτσουρα και στην μέση ένας μοναχός να μας νουθετεί λέγοντας μας γι άλλους τα αυτονόητα και για άλλους τον σπόρο προς καλλιέργεια... Ο ένας εκ των δυο λαϊκών, αυτός από το Άργος μας μετέφερε μια ιστορία, μια εμπειρία ενός φίλου του που τότε στα χρόνια του Αγίου Παϊσίου πέρασε κι αυτός με μια παρέα να προσκυνήσει στο κελί και να συνομιλήσει με τον ξακουστό και ταπεινό γέροντα Παϊσιο.

Και η ιστορία που μας μετέφερε έχει κάπως έτσι:

Ο Άγιος τους υποδέχτηκε στην αυλόπορτα του κελιού:

- Καλώς τα Αργητάκια, τους λέγει, η παρέα προέρχονταν από το Άργος, εξ'ου και τα αποκάλεσε αργητάκια (δεν τον ξέρανε, δεν τους είχε ξαναδεί αλλά δεν τους έκαμε κι εντύπωση με τα τόσα που είχαν ακούσει για τον γέροντα) τους κέρασε λουκούμι από αυτά που είχε πάντοτε σε ένα δοχείο έξω από την αυλόπορτα για κάθε περαστικό, για κάθε επισκέπτη και τους λέγει πως θα τα πουν λίγο στην αρχή με τον ''Γ.'' και μετά θα τα πει και με τους άλλους.

Ο ''Γ.'' στην τσέπη του είχε ένα χαρτάκι που πάνω του είχε σημειωμένα διάφορα ζητήματα που τον απασχολούσαν και ήθελε να τα συζητήσει με τον γέροντα.
Δεν πρόφτασε να το βγάλει καθώς ο γέροντας του έπιασε την κουβέντα. Μια κουβέντα που ουσιαστικά απαντούσε ο γέροντας στα ζητήματα που είχε ο ''Γ.'' στο χαρτάκι μες την τσέπη του δίχως να τα έχει διαβάσει και δίχως να του τα έχει αναφέρει καν...
Κι εκεί κομπιασμένος ο ''Γ.'' σε ένα σημείο κι εφόσον όλα τα άλλα ζητήματα του είχαν απαντηθεί ανέφερε στον γέροντα τον καημό τον δικό του και της γυναίκας

Νύχτα στο κελί του Αγίου Παϊσίου(Α')

Νώντα Σκοπετέα

 Πόσα χωράει η μνήμη;Πόσα ερεθίσματα,πόσες εικόνες ; Λήψη –αποθήκευση –ανάκτηση,ανάκληση,ανάμνηση …Τα στάδια που μας οδηγούν στο να θυμόμαστε το ο,τιδήποτε . Ένα πρόσωπο , ένα όνομα , μια ημερομηνία, μια μυρωδιά , ένα χαμόγελο , ένα δάκρυ … Η ένταση στην λήψη θα οδηγήσει στην καλύτερη αποθήκευση , στην πιο εύκολη ανάκληση !
 Σωτήρια η μνήμη , λυτρωτική κάποιες φορές . 
Ολέθρια όταν ενώνεται μόνο με την κακία …Η μνησικακία ! Βδελυρή στα μάτια του Παναγάθου και Αμνησικάκου Θεού μας ! 
Θαυμαστοί όλοι εκείνοι , που έχουν και μεγάλες αποθήκες μνήμης, μα και ταχείς και επιτυχείς τις διαδικασίες ανάκτησής της . Και ο θαυμασμός μας επιτείνεται όταν η διαδικασία λήψης διήρκεσε ελάχιστα ! 
Συναντάς για παράδειγμα έναν Αγιορείτη Γέροντα για πρώτη φορά στην ζωή σου , μιλάς μαζί του για ελάχιστα λεπτά της ώρας,του δίνεις τα ονόματα των δικών σου να δέεται για υγεία και θείο φωτισμό,για ανάπαυση κεκοιμημένων …Τον επισκέπτεσαι ξανά ύστερα από λίγα χρόνια ,εκείνος στο μεσοδιάστημα έχει συναντήσει αμέτρητο αριθμό αδελφών –προσκυνητών και μόλις σε βλέπει , σε προσφωνεί με το όνομά σου και σε ρωτά ονομαστικά για τα παιδιά σου !

 Στ΄ αλήθεια τι είναι αυτό που όξυνε τόσο την μνήμη τούτου του Γέροντα ; Τι ήταν εκείνο που αύξησε τόσο τον αποθηκευτικό της χώρο; Που τον έκανε να σε θυμηθεί σαν να μίλησες μαζί του μόλις χθες; Η προσευχή και μόνο ! Το σύμπονό του για τον σύμπαντα κόσμο αδιακρίτως! Το Φως που εκλύεται από αυτό τη δυνάμει του Παρακλήτου Ουρανίου Βασιλέως ! Έτσι και ο Άγιος Παϊσιος ! Δεν λησμόνησε ποτέ κανέναν !
Πόσους δεν κουβαλούσε συνέχεια στις πλάτες του αυτός ο ισχνός καλόγερος …Τα πάθη,τις ανάγκες ,τις θλίψεις ,τις στενοχώριες,τα προβλήματα,την αγνωσία,την πλάνη,την αμέλεια,την αμετανοησία !Δάκρυα ασταμάτητα,προσευχή ασίγητη ! Σύντριμμα,ερείπιο γινόταν ύστερα από μια ολονύχτια δέηση για τον σύμπαντα κόσμο, μα και για όλους τους αναρίθμητους εμπεριστάτους ,που ποτέ πια δεν έφευγαν από τον νου και την ψυχή του !

  Μέσα στις δικές του θλίψεις ,τις τόσες δυσκολίες και στις αλγεινές στιγμές που είχε στην καθημερινότητά του ,στα βάσανα,στις αρρώστιες τις επώδυνες ,στον ανηλεή και ασταμάτητο πόλεμο από τον μισόψυχο εχθρό ,στην διαρκή αγωνία και τον πόνο για τον συνάνθρωπο, πάντα τα κατάφερνε και στον ελάχιστο χρόνο

Μακεδονικός Αγώνας. Ο Θάνατος του Παύλου Μελά με τα μάτια των συμμαθητών του γιού του.

Κ. ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΗ
Μηνιαία Επιθεώρηση ΗΩΣ 1960
Ο Ήρωας Παύλος Μελάς μετά τέκνων.

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθα στην Αθήνα, στο «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριο, Δημητρίου Ν. Μακρή».

Τώρα μπορώ να καταλάβω πόση πατριδολατρεία έκρυβε μέσα του ο εξαίρετος εκεινος Λυκειάρχης, που τόνιζε πως το Εκπαιδευτήριό του ήταν «Ελληνικό» γιατί, τώρα τελευταία έμαθα πως είχε γεννηθεί στην υπόδουλη Ελλάδα έτσι ένιωθε πιο ζωηρή την ανάγκη να σημειώσει με χρυσά φανταχτερά γράμματα στην επιγραφή της εξώπορτας, την εθνικότητα: «Ελληνικόν»!
Στις αρχές του αιώνα μας το Σχολείο αυτό στεγαζόταν σ’ ένα μονόροφο κτίριο, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Κτηματική Τράπεζα, αντίκρυ στην Οδον Ιωάννου Πεσματζόγλου, η, καθώς λεγόταν τότε, του Παρθεναγωγείου, παίρνοντας όνομα από το γειτονικό Αρσάκειο.

Στο «Εκπαιδευτήριον Μακρή» πατριώτες καλοί — οι δάσκαλοι μας — μοχθούσαν να μας δώσουν να καταλάβουμε τι θα πεί Πατρίδα, τι είναι Ελλάδα και είμαστε γεμάτοι περηφάνεια καθώς μαθαίναμε πως εμείς που είμαστε Ελληνόπουλα, διαφέραμε από τ’ άλλα παιδιά του κόσμου όλου. θυμάμαι πάντα από κείνα τα χρόνια, πως ο «διδάσκαλος Ωδικής» που λεγόταν Καυταντζόγλου, επάσχιζε μ’ ένα βιολί να μας μαθαίνει πατριωτικούς σκοπούς κι ήτανε γεμάτος ευτυχία κι ανέμιζε το δοξάρι του χαρούμενα και ρυθμικά καθώς χαλάγαμε τον κόσμο τραγουδώντας για την Ελλάδα:
«Την Ήπειρο, Μακεδονία, τη Θράκη
κι όλα τα νησιά και τη Μικρά είχες Ασία,
στην Πόλη θρόνο Βασιλιά...»

Έτσι χαράχτηκε καλά στο μυαλό μας, πως αυτή η. Πατρίδα, τούτη η Ελλάδα η αγαπημένη, είχε κι άλλα παιδιά, κι’ άλλα Ελληνόπουλα, βασανισμένα όμως και καταδιωγμένα, μια που δε ζούσαν ελεύθερα καθώς εμείς — να τραγουδάμε ό,τι θέλουμε, να πηλαλάμε όπου θέλουμε — αλλά ζουσαν
σκλάβοι κάτω από τον Τούρκο και κυνηγημένοι από έναν άλλο εχθρό, ακόμα τρισχειρότερο, το Βούλγαρο.

Οικογένεια Παύλου και Ναταλίας Μελά.

Κι αρχίσαμε να λυπόμαστε τα δυστυχισμένα τ’ αδέλφια μας, που δεν είχαν τον καλό δικό μας βασιλιά Γεώργιο τον Α, που τον βλέπαμε συχνά να τριγυρνά στους

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Οταν αυτοκτονεί ένα μικρό παιδί...

  
Οταν αυτοκτονεί ένα μικρό παιδί,μας λέει πόσο αποτυχημένη γενιά γίναμε γι αυτά τα παιδιά,εμείς που μεγαλώσαμε με όμορφες αναμνήσεις έστω σε δύσκολα χρόνια με πολύ στέρηση και φτώχεια με τα παπούτσια της Κυριακής περασμένα με μπογιά να φαίνονται καινούργια και τα ρούχα πάντα με τσόντα ύφασμα να μακραίνει στο ψήλωμα.
  Kι όμως έστω κι αν είχαμε τοσα πολλά που μας λείπανε ακόμη και το φαγητό,μεγαλώσαμε με αγάπη με επικοινωνία στην οικογένεια έστω κι αν το ξύλο πήγαινε σύννεφο αν είμασταν παλιόπαιδα και ξετζανιάζονταν οι μανάδες να μας φωνάζουν να μαζευτούμε απο τους μαχαλάδες και τα παιγνίδια με την καναπίτσα η λούρα (βέργα) στα πόδια κι έτσουζε το ρημάδι ,αλλά η αγκαλιά τα παραμύθια στις αυλές με τα κεντήματα,τις ιστορίες και τα τραγούδια,όλες οι γειτονιές σαν βασίλευε ο ήλιος μας γέμιζαν την καρδιά και την φαντασία κόσμο.
  Εκείνος ο πολιτισμός όμως δεν ήταν ευρωπαικός ,έπρεπε να τον αλλάξουν να φέρουν ξένα ήθη και έθιμα στην πατρίδα μας ,που γέμισε αλλόθρησκους με ήθη παιδεραστίας και ξαφνικά βλέπεις ανθρώπους ηλικιωμένους και μη, να ξεσαλώνουν στην πορνεία μικρών και μεγάλων παιδιών,και βλέπεις στα Σχολεία τη Βία αντι για την φιλία την αγάπη την συντροφικότητα,πόσο άσχημα άλλαξαν οι καιροί στον ευρωπαικό πολιτισμό του αιώνα μας. 

  Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι γονείς η μάνα δε νιώθει, δεν συναισθάνεται τη ψυχή του παιδιού της ;Δεν τρέμει η καρδιά της όταν φύγει απο το σπίτι σε άγνωστο πια κόσμο ειδικά στις μεγάλες πόλεις ώστε να είναι σε επιφυλακή ;  Πόσο κρίμα,πόση μοναξιά η νέα γενιά ,και ξέρω μανάδες που δεν παίρνουν

Πόνος αγάπης(Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης)


...«Μετά την χειροτονία μου, με τα έργα του και με τους λόγους του, με δίδαξε πως να φέρωμαι ως εξομολόγος Πνευματικός στους εν Χριστώ αδελφούς, που χτυπημένοι από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού, έρχονται στο εξομολογητήριο ζητώντας την παρηγοριά του θείου ελέους.

 Ο γέροντας έλεγε χαρακτηριστικά:"Οι Άγιοι μας βοηθούν να καταλάβουμε ποιά πρέπει να είναι η στάση μας σ' αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία. Πρέπει να είναι πόνος  αγάπης. Ας γευθούν την γλύκα του θείου ελέους".
 Ο ίδιος πονούσε μαζί με κάθε πονεμένο άνθρωπο και τον βοηθούσε με την αγάπη του να ελπίζη στον Χριστό.
 Πιστεύω και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός έφευγε από τον γέροντα με ελπίδα στο έλεος του Χριστού. Αυτό νοιώθαμε ζώντας κοντά του, και αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που μας έδινε για την πνευματική θεραπεία του συγχρόνου ανθρώπου»...

Ταπεινή εκδήλωση ευγνωμοσύνης Ιερομονάχου Γρηγορίου
Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΑ ΚΑΙ ΆΛΛΑ-"Ενενήντα λεπτά, μια ζωή"

Του Γιώργου Γκόντζου
Αποτέλεσμα εικόνας για μουντιαλ 1958
ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΑ ΚΑΙ ΆΛΛΑ---Ένα από τα σκηνικά που παρατηρώ πριν την έναρξη των αγώνων είναι και το εξής; Με την ανάκρουση των Εθνικών Ύμνων των ομάδων ,εκτός από τους ποδοσφαιριστές, και τα μέλη του κάθε προπονητικού επιτελείου, ο φίλαθλοι στις εξέδρες τραγουδούν μαζί τους ...Με βάση τα όσα διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια, στην χώρα μας, σκέφτομαι πως τους αγώνες, τους παρακολουθούν τα "εθνίκια" κάθε χώρας και μόνο..
Απλά με την ευκαιρία αναδημοσιεύω ένα παλιό κείμενό μου,με σχετικά στοιχεία επικαιρότητας, πριν τέσσερα χρόνια, με τίτλο "Ενενήντα λεπτά, μια ζωή" (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ!!---)
Ενενήντα λεπτά, μια ζωή...

(Ο δωδεκάλογος ενός συνεπούς αντιεθνικιστή κατά την διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα της Εθνικής Ελλάδας)

1) Χαρίζει σε φίλους του το βιβλίο του Ν.Δήμου,'' Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας''.

2)Φασκελώνει την Εθνική ομάδα μόλις εμφανίζεται στην οθόνη,ιδιαίτερα κατά την ανάκρουση του ύμνου.

3)Σε επικοινωνία με φίλους του γράφει την λέξη '''Έλληνες'' ,όσο το δυνατόν ανορθόγραφα.

4)Όταν κερδίζει πέναλτι η Ελλάδα,αν και δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο ,για

Βιώνοντας το γεγονός της συναντήσεως ενός Αγίου με τον ηγαπημένο του Κύριο.(Από τον βίο του Αγίου Παϊσίου)


  «Στις περιπτώσεις εκείνες, που είχα την ιδιαίτερη ευλογία να λειτουργήσω στο Κελλί του, στον "Τίμιο Σταυρό" ή στην "Παναγούδα", και να συμμετέχη στην Θεία Λειτουργία ο Γέροντας μόνος του, βίωνα μία παρουσία αγγελική μέσα στο παρεκκλήσιο. Οι όποιες κινήσεις του, καθώς διακονούσε τον ιερέα, η ψαλμωδία του και όλη του η στάση, μαρτυρούσαν ότι ζούσε πραγματικά την παρουσία του αοράτου Θεού.
  Σε κάθε Λειτουργία, ο Γέροντας δεν ήταν απλά ένας πιστός που μυστικά εικονίζει τα Χερουβείμ και δοξολογεί τον Τριαδικό Θεό, αλλά ένας επίγειος Άγγελος που υμνεί τον ουράνιο Πατέρα μας. 
Την ώρα του Κοινωνικού, έμπαινε στο άγιο Βήμα για να προσφέρη στον Λειτουργό το ζέον, και ζητούσε να εξαγορεύση τους λογισμούς του και να του διαβασθή η συγχωρητική Ευχή. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο προσερχόταν να κοινωνήση και η όλη στάση του, έδειχνε πόσο μεγάλη συναίσθηση είχε του φρικτού Μυστηρίου της θείας Κοινωνίας. Ο λειτουργός βίωνε το γεγονός της συναντήσεως ενός Αγίου με τον ηγαπημένο του Κύριο.
  Με έναν λογο, αυτό που όλοι λέμε και πιστεύουμε, ότι η Θεία Λειτουργία μεταβάλλει την γη σε ουρανό, το βίωνες όταν συμμετείχε σ'αυτήν ο άγιος Παϊσιος. Η όλη στάση του, δεν είχε τίποτα το υποκριτικό ή φτειαχτό, με το οποίο θα επιδίωκε να δώση καλή εντύπωση σε τρίτους. Αυτή ήταν η φυσική του στάση, ενώπιον του Βασιλέως Χριστού. Έτσι υπηρετούσε τον Κύριο, και έτσι δεχόταν από Αυτόν τα δώρα της αγάπης Του."

Ταπεινή εκδήλωση ευγνωμοσύνης Ιερομονάχου Γρηγορίου

Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Στην προσευχή σου μη ζητάς ούτε φώτα, ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια(Όσιος Παϊσιος)

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΌΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ (ΜΑΡΤΥΡΊΕΣ-ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΆ-ΔΙΔΑΧΈΣ)
"Ελεγε επίσης:«Στην προσευχή σου μη ζητάς τιποτε άλλο εκτός από την μετάνοια·ούτε φώτα, ούτε χαρίσματα καθόλου, παρά μετάνοια.
  Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει την χάρη του Θεού... 
 Κατ' αυτό τον τρόπο, την Ευχή θα την αισθανούμε σαν ανάγκη και δεν θα νοιώθουμε κούραση, και η καρδιά μας θα νοιώθει ένα γλυκό πόνο όταν λέει την Ευχή, και ο Χριστός θα μας σκορπάη και Αυτός την γλυκιά Του παρηγοριά μέσα στην καρδιά μας. 
 Η προσευχή, λοιπόν, δεν κουράζει, αλλά ξεκουράζει. Όταν καταλάβουμε την αμαρτωλότητά μας θα αισθανθούμε την ανάγκη του ελέους του Θεού, και χωρίς να πιέζουμε τον εαυτό μας στην προσευχή, η ανάγκη αυτής της πείνας, θα μας αναγκάζη να ανοίγουμε το στομα σαν το μωρό για να θηλάσουμε".

  Όταν προσευχόταν ο Άγιος μπροστά στις εικόνες, συνήθιζε να τις ασπάζεται πολλές φορές. Στις εικόνες που είχε μπροστά του την ώρα της προσευχής, φαίνονταν τα σημάδια από τους ασπασμούς. Και με την πράξη αυτή, φανέρωνε την μεγάλη αγάπη του για τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους."..

Όσιος Παϊσιος (Μαρτυρίες-Περιστατικά-Διδαχές)-ΕΝΩΜΈΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία

Φωτογραφία του χρήστη ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟΛΥΤΡΙΑΣ.
Σε επιστολή του ο όσιος Παΐσιος αναφέρει:
«Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…».Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους».
Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν».
Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν».

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Ὁ ἐριστικός ἄνθρωπος

Ἀντιόχου τοῦ Πανδέκτη

Αποτέλεσμα εικόνας για μικρος ευεργετινος
Ὁ ἐριστικὸς ἄνθρωπος ὄχι μόνο με τοὺς συγγενεῖς του δὲν εἰρηνεύει ποτέ, μὰ οὔτε καὶ μὲ τοὺς ξένους.
Γιατὶ, θέλοντας νὰ ἱκανοποιήσει τὸν ἐριστικό του λογισμό, πάντα καταφεύγει σὲ ρᾳδιουργίες καὶ συνεχῶς ὀργίζεται, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ταράζει, καὶ φτάνει ἔτσι νὰ γίνεται ἀντιπαθητικός σε ὅλους.

Εἶναι γραμμένο σχετικὰ στὴ Γένεση, ὅτι ὁ Ἠσαῦ πῆρε γυναῖκες ἀλλόφυλες, ποὺ μάλωναν μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴ Ρεβέκκα (26:35).
Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ἡ Ρεββέκα στὸν Ἰσάακ: «Προσώχθικα τῇ ζωῇ μου διὰ τὰς θυγατέρας τῶν υἱῶν Χέτ» (27:46).
Αὐτὸ τὸ χωρίο φανερώνει, ὅτι τὰ μαλώματα ταιριάζουν στοὺς ἄθεους καὶ ὄχι στοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς.
Γιατὶ οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ καὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ μιμοῦνται τὸν Κύριο καὶ Διδάσκαλό τους, γιὰ τὸν ὁποῖο ἦταν γραμμένο, ὅτι δὲν θὰ φιλονικήσει οὔτε θὰ φωνάξει οὔτε θ᾿ ἀκούσει κανεὶς τὴ φωνή του στὶς πλατεῖες (Ματθ. 12:19. Πρβλ. Ἡσ. 42:2).
Καὶ αὐτοὶ δὲν προσπαθοῦν νὰ λύσουν ὁποιοδήποτε ζήτημα μὲ μαλώματα καὶ λογομαχίες, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴ μονολόγιστη ἐλπίδα (δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ ἀποβλέπει μόνο στὸν Κύριο, χωρὶς νὰ ταλαντεύεται).
Δὲν θέλουν ποτὲ νὰ ἐπιβάλλουν τὸ λόγο τους οὔτε νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ θέλημά τους, ὅπως ἄλλωστε εἶπε καὶ ὁ Κύριος:
«Ἦλθον οὐχ ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός» (πρβλ. Ἰω. 6:38-39).
''Mικρός Eυεργετινός''

Ἕνας κόσμος με πετρωμένη συνείδηση

 Σαράντος Καργάκος

Iσως εἶναι δικὴ μου ἰδιοτροπία ἀλλὰ μὲ ἐνοχλεῖ ἀφάνταστα νὰ διαβάζω βιβλία ποὺ ἀναφέρονται δῆθεν στὴ σύγχρονη θρησκολογία ἀλλὰ νὰ πουλᾶνε στὸν ἀναγνώστη μιὰ ὕπουλη σαπρὴ φιλοσοφία ἤ λογοτεχνία. Γι’ αὐτὸ πουλᾶνε σὰν πορνογραφήματα! Ὁμολογουμένως ὑπάρχουν στὸν καιρὸ μας συγγραφεῖς καὶ διανοούμενοι παντός τύπου ποὺ ἐνῶ –ὑποτίθεται– μάχονται γιὰ ὑψηλὲς ἠθικὲς ἀρχὲς, οἱ ἴδιοι ἔχουν ἀρχὲς σὰν αὐτὲς τοῦ δαιμόνιου Γάλλου διπλωμάτη Ταλλεϋράνδου γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε λεχθεῖ τὸ ἀπίθανο: «Τὸν ἀγόρασαν ὅλοι, μὰ τοὺς πούλησε ὅλους. Τὸν μόνο ποὺ δὲν πούλησε ἦταν ἡ μητέρα του˙ καὶ τοῦτο διότι ἦταν... ὀρφανὸς!».

Πολλοὶ στὰ χρόνια μου, πουλώντας κάλπικη πνευματικότητα καὶ ἐπιστημονικότητα, ἔφθασαν ψηλὰ καὶ φόρεσαν τηβένους ἤ ἄλλες ἐπίσημες ἐνδυμασίες. Δὲν ἀποκλείω οὔτε τὸ ράσο. Ὄντως, ἡ τέτοια στολή ταίριαζε πάνω τους σὰν δεύτερη ἐπιδερμίδα. Πρὶν ἀπὸ χρόνια κάποιος νεόφυτος ἱστορικὸς ἐλέγχοντας μιὰ μελέτη μου σχετικὰ μὲ τὶς ἀγριότητες –παντελῶς ἄσκοπες– ποὺ ἔγιναν στὴ διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, βρῆκε νὰ μοῦ πεῖ τοῦτο τὸ ἀποστομωτικὸ, ὅτι δηλαδή οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ ροδόσταμο! Μόνο ποὺ ἡ φράση αὐτὴ δὲν ἦταν προϊόν τῆς δικῆς του κεφαλῆς. Τὴν εἶχε πεῖ ὁ Σεμπαστιὰν Σαπφόρ στὸ σπουδαῖο Γάλλο τραγικό συγγραφέα Μαρμοντέλ (1723-1799) ποὺ γιὰ κάποιοι διάστημα «φιλοξενήθηκε» στὴ Βαστίλλη.

Πολλοὶ ἀποροῦν πῶς καὶ γιατὶ κάποια ἐπιδέξια μηδενικὰ κατορθώνουν νὰ φθάσουν ψηλὰ, παρακάμπτοντας τοὺς νόμους καὶ περνώντας μέσα ἀπὸ... ὑπονόμους. Ἄς μὴ γελιόμαστε. Ὅπως ἔχει λεχθεῖ ἀπὸ παλιὰ, ὁ νόμος εἶναι στὸ μεγαλύτερο μέρος του μιὰ ταχυδακτυλουργία - χάρτινη τίγρη ποὺ φυλάει τὸ ναὸ μιᾶς τυφλῆς, τώρα καὶ κουφῆς,

Περνάμε όλο τον καιρό μας σαπίζοντας από τους λογισμούς που κάνουμε εναντίον των αδελφών μας

Αββά Δωροθέου-Η αρετή της αυτομεμψίας

Κάποτε με πλησίασαν δύο αδελφοί, που στενοχωρούσε ο ένας τον άλλον, και έλεγε ο μεγαλύτερος για τον μικρότερο:
 «Του λέω να κάνει κάτι και στενοχωριέται και στενοχωριέμαι κι εγώ, γιατί σκέπτομαι ότι, αν με αγαπούσε και μ’ εμπιστευόταν, θα τον πληροφορούσε ο Θεός να τα δεχθεί».
 Και ο μικρότερος έλεγε: «Συγχώρεσέ με, Γέροντα, γιατί έχω την εντύπωση ότι δεν μου μιλάει με φόβο Θεού, αλλά σαν να θέλει να με διατάζει. Και νομίζω ότι γι’ αυτό δεν αναπαύεται η καρδιά μου, όπως λένε οι Πατέρες».
(Η αμφιβολία και η αβεβαιότητα, καρπός του μεταπτωτικού ψυχισμού του ανθρώπου, του αφαιρούν κάθε είδους αναπαύσεως της ψυχής του. Τότε μόνο αναπαύεται ο άνθρωπος, όταν πληροφορείται από την συνείδησή του ότι όλα έχουν καλώς και προς τον Θεό, και προς τον πλησίον και προς τον εαυτό του. Ο διάβολος όμως καλλιεργεί ψευδείς πληροφορίες και πλανά τους άπειρους στην πνευματική ζωή. Γι’αυτό και οι αγωνιζόμενοι νηπτικά, την πληροφόρησή τους δεν την δέχονται από τη συνείδησή τους, αλλά μόνο από τον Γέροντά τους ή από τον ίδιο τον Κύριο. «Πληροφορία» είναι η εσωτερική και συνειδητή βεβαιότητα για την ορθότητα πράξεως ή λογισμού ή γνώσεων κλπ. ή για την αποκάλυψη του θελήματος του Θεού σε κάθε περίσταση).

Προσέξτε, πως ο ένας έριξε το βάρος στον άλλο και κανείς τους δεν κατηγόρησε τον εαυτό του. Άλλοι δύο, που στενοχώρησαν ο ένας τον άλλο, έβαλαν μεν ο ένας στον άλλον μετάνοια, παρέμειναν όμως ανειρήνευτοι. Και ο μεν ένας έλεγε: 
«Δεν μου έβαλε με την καρδιά του μετάνοια και γι’ αυτό δεν αναπαύθηκα. Γιατί έτσι έχουν πει οι Πατέρες».
 Ο δέ άλλος έλεγε: «Επειδή δεν είχε προδιατεθεί με αγάπη προς το πρόσωπό μου, πριν εγώ του δείξω τη μετάνοιά μου, γι’ αυτό κι εγώ δεν αναπαύθηκα». Βλέπετε αυταπάτη, αδελφοί μου, βλέπετε πως διαστράφηκε ο λογισμός τους; 
Ο Θεός γνωρίζει πόσο μεγάλη κατάπληξη μου προξενεί το ότι ακόμα και τους