ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Η ευχή της «καλημέρας»


Η «καλημέρα» μας αποκαλύπτει ότι ο καλός Θεός είναι μαζί μας ή ευχόμαστε να είναι μαζί μας.
Η ευχή της «καλημέρας» φωτίζεται από το ανέσπερο φώς που λάβαμε το βράδυ της Αναστάσεως και το οποίο φωτίζει και τη δική μας ζωή στις αστοχίες,στις αδυναμίες, στις ολιγοπιστίες, στις κακίες, στη ζάλη των πειρασμών, στις θλίψεις και στις λύπες.
 Ας μάθουμε, λοιπόν, να λέμε την «καλημέρα»,που όπως πολύ σοφά λέγει ο λαός μας «είναι Θεού»,με διάθεση 
χαράς,απλότητας,ελπίδας,ανεξικακίας,καλωσύνης,
με ένα φωτεινό χαμόγελο και με φωτεινή συνείδηση.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Κύριε, σε αναζήτησα παντού


Τ. Λειβαδίτης-Συνομιλίες
Κύριε, σε αναζήτησα παντού: στις δόξες της γης και τ' ουρανού, στο
μεγαλείο των μητροπόλεων, στων εποχών τα σταυροδρόμια -
κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα
ρεμβασμό μου.

Σήμερα,που εορτάζει ο Άγ. Σπυρίδων,να του ζητήσουμε να μας χαρίσει το δώρο της απλότητος!


Σήμερα,12 Δεκεμβρίου,η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού.Σημειώνει ο υμνογράφος για το πρόσωπο του Αγίου τα παρακάτω λόγια:
"Ο Θαυματουργός καν τέθνηκε Σπυρίδων,του θαυματουργείν ουκ έληξεν εισέτι".
Πέθανε ο Άγιος,αλλά δε σταμάτησε να θαυματουργεί.

 Καθώς πλησιάζουμε την εικόνα του Αγίου και διαβάζουμε για το χάρισμα της θαυματουργίας του,πόσα θέλουμε να ζητήσουμε!
Ένα όμως τον διέκρινε!Ήταν απλός!
Ο απλός άνθρωπος είναι μακάριος.Όλα τα γνωρίζει,αλλά όλα δεν τα αναζητά.
Όλους τους καταλαβαίνει,αλλά όλους δεν τους διορθώνει.
Όλα τα βλέπει,αλλά όλα τα σκεπάζει.
Πολλοί τον θυμώνουν,αλλά ελάχιστα το υπολογίζει.
Τα λίγα τον αναπαύουν.Πολλά κάνει και ελάχιστα μιλά.
Του είναι άγνωστη η ζήλεια.Τα λόγια του είναι κατανοητά σε όλους.
Οι σκέψεις του ήρεμες.Ο ύπνος του"ξεκούραστος".
Γνωρίζει το δίκαιο,αλλά δεν το κυνηγά.Γνωρίζει το έλεος του Θεού και τον συγκινεί.
Όλοι,τον θέλουν στην παρέα τους.Όλους,τους έχει στην παρέα του.
Καμάρι του η ταπείνωση.

 Γι' αυτό σήμερα,που εορτάζει ο Άγ. Σπυρίδων,να του ζητήσουμε
αυτό το ξεχωριστό θαύμα.Να μας χαρίσει το δώρο της απλότητος!
Οικονομικά, οικογενειακά, εργασιακά, προσωπικά,όλα θα αλλάξουν.

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


 Κατά τον 11ο ή 12ο αιώνα, δημιουργήθηκε η Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα, και αναγνωρίστηκε επίσημα το 1735, οπότε απόκτησε δικό της ηγούμενο. Πιο πριν υπαγόταν κατά κάποιους στη Μονή του Δαφνίου και κατ άλλους στη Μονή Καισαριανής.
Η περιοχή ήταν δύσκολη στην καλλιέργεια, ήταν άνυδρη και δεν υπήρχαν φυσικά πηγάδια. Ετσι κατασκευάστηκε αγωγός νερού με χρήματα του ιδρυτή της ομώνυμης Σχολής της Αθήνας Γιάννη Ντέκκα (1680-1761). Μάλιστα, στη διαθήκη του ο Ντέκκας, που έγινε τον Νοέμβριο του 1757 «μπροστά στο Δημόσιο Συμβολαιογράφο Μπονεφάτσιο» και που διαβάστηκε διαβάστηκε μετά πέντε χρόνια από την κηδεία του, άφηνε στη Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα ''Τετρακόσια δουκάτα για ν αγοράσουν οι επίτροποι ένα υποστατικό, από τα χρήματα του οποίου θα διατηρούνε καθαρή και σώα τη σωλήνα που φέρνει νερό στο μοναστήρι.
Το υδραγωγείο ωφέλησε πραγματικά τον Πειραιά. Όμως, κάποτε μια βιβλική επιδρομή ακρίδων, που δεν έλεγαν να φύγουν, είχε καταστρέψει τα πάντα. Οι Πειραιώτες και οι μοναχοί απελπίστηκαν. Τότε εμφανίστηκε ο άγιος Σεραφείμ της Λιβαδειάς και έκανε θαύμα εξαφανίζοντάς τες. 
Το μοναστήρι αυτό ήταν οχυρωμένο με γερούς τοίχους, απόρθητες επάλξεις και αρκετές πολεμίστρες. Η είσοδός του ήταν θολωτή, με διπλές και γερές πόρτες, το δε διάκενο που μεσολαβούσε ανάμεσα στις δύο, ήταν αδιάβατο για τους ξένους, γιατί στο κέντρο του θόλου υπήρχε μια τρύπα απ όπου οι καλόγεροι του Μοναστηρίου, ζεματούσαν με βραστό λάδι και καυτό μολύβι, αυτούς που θα προσπαθούσαν να μπουν με τη βία στη Μονή.
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Ολη η πειραϊκή χερσόνησος αλλά και ο Καραβάς αποτελούσε κτήμα της ή αλλιώς βακούφι της. Επίσης είχε αρκετά μετόχια, εκ των οποίων το γνωστότερο βρισκόταν στην περιοχή του Καραβά, του οποίου ο μετοχιάρης συμμετείχε στις

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Ο ασεβής μυλωνάς και το θαύμα του Αγ.Σπυρίδωνος στην Ναύπακτο!

Το τελεσθέν θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα εν Ναυπάκτω

 Ότι συνέβη την 12 μεσούντος μηνός,μνήμην του Αγίου Σπυρίσωνος είς Ναύπακτον είναι εκπληκτικόν,είναι άξιον θαυμασμού και ούκ ολίγης παρατηρήσεως. Είναι θαύμα πράγματι.
 Έξωθεν της πόλεως της Ναυπάκτου ο Ι.Μούσγος έχει έναν υδρόμυλον,από τον οποίον ούκ ολίγα κερδίζει. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι πολύ ευλαβής προς τα θεία. Είναι εξ εκείνων οίτινες όταν διατρέχουν κίνδυνον επικαλούνται την αρωγήν της θείας δυνάμεως προς διάσωσίν των. Καλώς εχόντων των πραγμάτων ο Μούσγος,προτιμά πάντοτε την εργασίαν του,αδιαφορών εάν η ημέρα εν ήν εργάζεται είναι επέτειος αγίου τινός,ή ημέρα επίσημος επιβάλλουσα τρόπον τινά αργίαν.

 Και προχθές,εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος,ο έν λόγω μυλωθρός εζήτησε να εργασθή διότι είχε να αλέση πολύν αραβόσιτιν. Και ήθελησε ν'αρχίση τήν εργασίαν του προ της Θείας Λειτουργίας ,πράγμα τό οποίον έκαμε κακήν εντύπωσιν εις τον υιόν του.
-Δεν κάνει,πατέρα,να αρχίσωμεν από τώρα τη δουλειά,παρετήρησεν ούτος.
-Πώς δέν κάνει; Γιατί; ηρώτησεν ο πατήρ,εξακολουθών τας προετοιμασίας διά την έναρξιν της λειτουργίας του υδρομύλου
-Δεν κάνει,πατέρα,δεν κάνει,είναι του Αγίου Σπυρίδωμος και δεν ετελείωσεν η Λειτουργία,εφώναξεν ο υιός,στενοχωρηθείς και σπεύσας όπως εμποδίση τον πατέρα του. Αλλ' ό γέρων,αδιάφορος εντελώς,απώθησε  τον υιόν του,ειπών ξηρώτατα:
- Εγώ,παιδί μου,εδανείσθηκα τα λεφτά από τήν Τράπεζα. Δεν μου τά έδωκεν ο Άγιος Σπυρίδων. Θα δουλέψω για να βγάλω τά λεφτά.
 Ο υιός εξηκολούθησε να παρακαλή τόν πατέρα,αλλ'ό γέρων ήτο αμείλικτος. Ήθελε να αρχίση την εργασίαν του πρό τού πέρατος τής Θείας Λειτουργίας
-Δεν τά ακούω αυτά εγώ! Θα δουλέψω!

 Εσήκωσεν έν τέλει καί έρριψεν ένα σάκκον πλήρη αραβοσίτου είς τον μύλον και ήρχισε να αλέθη. Παρήλθεν ολίγον διάστημα καί ο μυλωθρός ηθέλησε να ιδή εάν τό άλεσμα ήτο καλόν ή έπρεπε να τό κάμη ψιλότερον. Κύψας έλαβε δια της χειρός του ολίγον άλεσμα και προχώρησε πρός το παράθυρον διά νά εξετάση τούτο.. Εγούρλωσε τά μάτια του καί εξέβαλε κραυγήν εκπλήξεως:
-Τί είναι τούτο!Τι είναι τούτο!
 Ο υιός του μυλωθρού, ο οποίος ευρίσκετο εκεί του πλησίον ελέγχων καί κατακρίνων πάντοτε τον πατέρα του διά την ανευλάβειά του εταράχθη ακούσας τήν κραυγήν,ήν ούτος εξέβαλε,καί έσπευσε να ίδη τί είχε συμβή.

-Τι τρέχει,πατέρα,τί τρέχεις ηρώτησεν ανήσυχος ο υιός,ενώ έκυψε νά ίδη τό άλεσμα τό οποίον είχεν είς τήν χείρα του ό γέρων καί παρετήρε,μετ'εκπλήξεως και ταραχής ταυτοχρόνως.
-Νά τί είναι,απήντησεν ό γέρων. Νά,είναι στάκτη!
-Στάκτη! είπεν ο γέρων σταυροκοπηθείς.
-Στάκτη! επανέλαβεν ο γέρων μετανοών διά τό αμάρτημά του. Εσκέφθη τότε ότι δεν έπρεπε να εργασθή πρό τού πέρατος της Λειτουργίας καί ήλεγχεν εαυτόν διά τήν πλεονεξίαν καί ασέβειαν πρός τόν Άγιον Σπυρίσδωνα.
-Βλέπεις πατέρα,λέγει ο υιόςλότι δεν έκαμες καλά να αλέσης σήμερα; Νά τό θαύμα του Αγίου. Η κακομοιριά μας,πάντοτε η κακομοιριά μας!

 Ο γέρων έκυψε την κεφαλήν,εν τούτοις εδοκίμασε καί πάλιν νά αλέση,διότι παρ'όλην τήν μετάνοιάν του είχε καί κάποιαν δυσπιστίαν. Ήθελε να βεβαιωθή καλύτερα καί ήρχισεν πάλιν ν'αλέθη,μετ'ολίγον δέ εξετάσας είδεν ότι όχι μόνον στάχτη ήτο τό άλεσμα,αλλά καί άμμος. 
Τότε πλέον εσταμάτησε τόν μύλον,εσταυροκοπήθη καί αυτός καί έπαυσεν τήν εργασίαν. Αλλά τό εκπληκτικόν τούτο γεγονός δέν εβράδυνε νά γνωσθή είς όλην την πόλιν καί πολλοί έσπευσαν νά ίδουν τί είχε συμβή. Ευθύς δέ μόλις εμάνθανον πού έλαβε χώραν το έκτακτον εκείνο συμβάν,εσταυροκοπούντο καί κατέκριναν τον μυλωθρόν,όστις τοσούτον ασεβής εδείχθη

Έκ τού ''Νεολόγου''Πατρών,14 Δεκεμβρίου


Τα χειρόγραφα κείμενα τα βρήκα στην εξαιρετική σελίδα στο Facebook του John Petsalis.Μεταφορά στο διαδύκτιο proskynitis.blogspot



Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;


 Δεν έχω χριστιανική πίστη. Ούτε στην αθανασία ούτε στο Ευαγγέλιο, γιατί αν είχα τέλεια πεισθεί και πίστευα χωρίς αμφιβολία ότι μετά τον τάφο ξανοίγεται ή αιώνια ζωή και η ανταπόδοση των όσων πράξαμε σ αυτόν τον κόσμο, θα σκεπτόμουνα συνεχώς αυτό, χωρίς διακοπή. Η ιδέα της αθανασίας θα με συνέτριβε κυριολεκτικά και θα ζούσα στην πρόσκαιρη αυτή ζωή σαν ένας ξένος και παρεπίδημος, που έχει πάντα στο νου του τη φροντίδα να αξιωθεί κάποτε να φτάσει στην γλυκεία του πατρίδα. 
 Αντίθετα, όμως εγώ ούτε καν σκέπτομαι για την αιωνιότητα και συμπεριφέρομαι στη ζωή μου σαν να πιστεύω ότι το τέλος της παρουσών ζωής είναι το τέρμα της ανθρώπινης υπάρξεως μου. Μέσα μου φωλιάζει υποσυνείδητα η σκέψη που συνοψίζεται στο: ποιος ξέρει και ποιος είδε τα μετά θάνατο; Όταν μιλώ για την αθανασία, το μυαλό μου συμφωνεί μ’ εκείνη, ενώ η κάρδια μου απέχει από το να έχει πεισθεί από αυτή. Όλη αυτή η απιστία αποδεικνύεται από τις πράξεις μου και από τη συνεχή φροντίδα να ικανοποιώ τη ζωή των αισθήσεων.… 

 Είμαι γεμάτος από υπερηφάνεια και φιλαυτία. Όλες μου οι ενέργειες το επιβεβαιώνουν. Βλέποντας κάτι κάλο στον εαυτό μου, επιθυμώ να το φανερώσω ή να το υπερηφανευτώ για αυτό μπροστά σε άλλους ανθρώπους, η να το θαυμάσω μόνος μου εσωτερικά. 
 Αν και επιδεικνύω μια εξωτερική ταπεινοφροσύνη, την αποδίδω σε αποτελεσματικότητα της δικής μου δυνάμεως, θεωρώ δε τον εαυτό μου ή ανώτερο από τους άλλους ή τουλάχιστον όχι χειρότερο τους. 
 Όταν ανακαλύπτω ένα σφάλμα μου προσπαθώ να το δικαιολογήσω και να το σκεπάσω λέγοντας: Τι να κάνω; Έτσι είμαι φτιαγμένος, ή δεν πειράζει, κάνεις δεν θα με παρεξηγήσει. Θυμώνω με όσους δεν δείχνουν εκτίμηση προς το πρόσωπο μου και τους θεωρώ ότι είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να εκτιμήσουν την αξία του άλλου. Αγάλλομαι για τα χαρίσματα μου και όλες μου τις πτώσεις της θεωρώ εντελώς προσωπικό μου ζήτημα. Ενώ είμαι μεμψίμοιρος, βρίσκω ευχαρίστηση στις ατυχίες των εχθρών μου. Όταν αγωνίζομαι για κάτι καλό το κάνω με σκοπό να κερδίσω επαίνους, η να δώσω κάποια ελαστικότητα στον πνευματικό μου εαυτό, η να πάρω κάποια πρόσκαιρη παρηγοριά. Με μια λέξη, συνεχώς κατασκευάζω ένα είδωλο του εαυτού μου προς το οποίο προσφέρω αδιάκοπες τις υπηρεσίες μου, φροντίζοντας με κάθε τρόπο για την ευχαρίστηση μου και την καλλιέργεια των παθών και των επιθυμιών μου. Πράττοντας όλα αυτά αναγνωρίζω τον εαυτό μου να είναι γεμάτος από υπερηφάνεια, από διάφορες σαρκικές επιθυμίες, από απιστία, από έλλειψη αγάπης προς το Θεό και από κακία προς τον πλησίον μου. Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;


Από το βιβλίο-''Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού''- σελ. 165-174

Η Ιερα Μονη του Κουτουλουμουσιου σε χαλκογραφία

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Λυκουργος Κογεβινας. 1887 1940
Ήταν Κερκυραιος ζωγραφος και χαρακτης. Πρωτοπορος στην τεχνη της χαλκογραφιας. Ένα από τα έργα του η Ιερα Μονη του Κουτουλουμουσιου όπως την αποτυπωσε σε χαλκό.

Ασημένια λειψανοθήκη του αγίου Mηνά του Kαλλικέλαδου

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Μουσείο Μπενάκη- Ασημένια λειψανοθήκη του αγίου Mηνά του Kαλλικέλαδου με χρονολογημένη επιγραφή του 1734, από τη μονή Δρυάνου στο Aργυρόκαστρο της Bορείου Hπείρου.
Η εικόνα ίσως περιέχει: άτομα κάθονται, πίνακας και εσωτερικός χώρος
Σημ. Η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος με συντονισμένες ενέργειες του μακαριστού Μξτροπολίτη Νικόλαου προς την διεύθυνση του Μουσείου Μπενάκη και προς την Ιερά Σύνοδο παρέλαβε το 2006 τεμάχιο της Τιμίας Κάρας του μάρτυρος του Χριστού Μηνά του Αθηναίου, του επικαλουμένου Καλλικελάδου, το οποίο κατέχει ως ατίμητο πνευματικό θησαυρό και απονέμει την υπό της Εκκλησίας μας προβλεπομένη τιμή εις τα Άγια λείψανα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ Αυτοκράτορας του Βυζαντίου

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Δολοφονήθηκε σαν σήμερα 11 Δεκεμβρίου το 969
Η μνήμη του αναφέρεται στον Λαυριωτικό Κώδικα Β 4φ. 133, όπου υπάρχει και πλήρη Ακολουθία του με Κανόνες.
Η εικόνα του αγίου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά βρίσκεται το χωριό Αρμένοι Ρεθύμνου όπου εορτάζεται η μνήμη του (11 Δεκεμβρίου). Αγιογραφήθηκε μετά από προσεκτική ιστορική έρευνα από τις μοναχές της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Ρεθύμνου και ελήφθη από την ιστοσελίδα της Ι.Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Εικόνες του Αυτοκράτορα υπάρχουν επίσης στο Άγιο Ό
ρος και σε πολλές Μονές και Ναούς της Ελλάδος.

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

The Wonderworker Woman-Ντοκυμαντέρ 12 επεισοδίων αφιερωμένο στην Αγία Ματρώνα Μόσχας

 Το ντοκυμαντέρ ''The Wonderworker Woman'' είναι αφιερωμένο στην μεγάλη αγία της Ρωσικής  Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας,την Αγία Ματρώνα Μόσχας την αόμματη και θαυματουργή.

Εφτά μήνες σκληρής δουλειάς χρειάστηκαν για να υποτιτλιστούν στα άγγλικα τα 12 επεισόδια της σειράς,μας πληροφορεί το orthochristian.

Τα γυρίσματα κράτησαν εννιά χρόνια,περίοδος κατά την οποία μαζεύτηκαν πληροφορίες για τα θαύματα της Αγίας Ματρώνας.

Κάποια θαυμαστά γεγονότα είναι ανέκδοτα και άγνωστα στο πλατύ κοινό.

Μπορείτε να δείτε και τα 12 επεισόδια στο :
https://www.youtube.com/playlist?list=PLFCVPY3WNiPhYB-kz0zqsRrdCMT9EOhU4


Αποτέλεσμα εικόνας για МАТРОНА (НИКОНОВА) МОСКОВСКАЯ, БЛАЖЕННАЯ
Διαβάστε τα άρθρα μας για την ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ



Για τον Σιναΐτη Μοναχό Γρηγόριο Σκευοφύλακα, τον Ζακύνθιο

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

 Στο βιβλίο μας "Ζακυνθινοί Επίσκοποι στον Κόσμο" (έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, 2004), αναφερόμενοι στον Ζακύνθιο Αρχιεπίσκοπο Σινά και Ραϊθώ Πορφύριο Α΄ τον Μαρούδα και την αναστατική προσπάθειά του το 1827 στην περιώνυμη Μονή, γράφαμε τα ακόλουθα (σελ. 135 εξ.) :

Ανάμεσα στους άμεσους συνεργάτες του μνημονεύεται ο Μοναχός Γρηγόριος Σκευοφύλαξ ο Ζακύνθιος, ("δεύτερος κτήτωρ της Μονής", κατά τον Πορφύριο), ο οποίος - σημειωτέον- έζησε όσια βιοτή, στα νεότερα μάλιστα χρόνια βρέθηκε άθικτο το λείψανό του κι έχει φήμη Αγίου.

Τα λείψανα του ιού.  Γκρέγκορι Ράιφσκι.  Ραϊφσκι Μονή Αγίου Γεωργίου.  Φωτογραφία 2015
Πλην των ανωτέρω, συμπληρωματικά σήμερα αναφέρουμε ότι το εν λόγω λείψανο φυλάσσεται σήμερα στο Μετόχι της Μονής στη Ραϊθώ, στο ναό του Αγίου Γεωργίου, παλαιότερα στον γυναικωνίτη και πλέον στον κυρίως ναό. Αξίζει να αναφερθεί ότι στα προπύλαια του εν λόγω ναού υπάρχει η εξής επιγραφή: "Ιερός ναός Αγίου Γεωργίου Ραϊθώ οικοδομήθη εν έτει 1885 υπό Γρηγορίου Σκευοφύλακος του Ζακυνθίου".
 Μια φωτογραφία αυτού του λειψάνου Γρηγορίου του Σκευοφύλακος έφθασε στα χέρια μας όπως υπάρχει και φυλάσσεται στον προαναφερθένα ναό της Ραϊθούς στην Ερυθρά Θάλασσα. 

Σπεύδουμε λοιπόν να την δημοσιοποιήσουμε για πρώτη φορά, ώστε να γνωρίσουν οι διαδικτυακοί αναγνώστες μας έναν ακόμη αξιομνημόνευτο Ζακύνθιο, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην "μοναδική πολιτεία" (δηλαδή, την αυθεντική μοναχική ζωή), κατά την εύστοχη έκφραση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Ας έχουμε την ευχή του!
 Απόσπασμα από μια σελίδα Κώδικα της Μονής Σιναίου, όπου υπάρχει η υπογραφή του Γρηγορίου

Στον ουρανό θα δούμε μεγάλες εκπλήξεις. Αυτούς που δεν τους έπιανε το μάτι μας θα βρεθούν σε πρώτες θέσεις κι άλλους που τους είχαμε για μεγάλους θα καταποντιστούν.

Μοναχός Ευτύχιος Δοχειαρίτης (1907 - 10 Δεκεμβρίου 1978)

Αποτέλεσμα εικόνας για dohiariou

  Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Ιωάννου Τσιτμής γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1907. Εργάσθηκε στη μονή Δοχειαρίου, πολλά χρόνια ως λαϊκός μάγκιπας (φούρναρης). Δόκιμος εγράφη το 1974. Μοναχός εκάρη σε μεγάλη ηλικία το 1976 από τον Γέροντα Βενι­αμίν. Ήταν πορτάρης της μονής. Μετά μία διετία ανεπαύθη εν Κυρίω στις 10.12.1978. Εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου ο μακάριος δίχως κρό­το και κανένα θόρυβο.
Κατά την εκταφή του το 1981, που πραγματοποιήθηκε από τη νέα αδελφότητα, έγιναν αισθητά τα σημεία της οσιότητός του.
 Γράφει αδελφός της μονής, που ήταν παρών: «Τα οστά του ευωδίασαν και το αντελήφθησαν όλοι, και οι εγγύς και οι μακράν. Εμείς απορήσαμε με το θαυμαστό αυτό γεγονός. Αγνοούσαμε τον άνθρωπο εντελώς. Έναν παλαιό συνεργάτη του που ρωτήσαμε απόρησε κι εκείνος. Είπε πως κάτι κρυφό θα είχε που εμείς δεν το γνωρίζαμε. Ένας άλλος μας μί­λησε για τις ελεημοσύνες του. Όσα χρήματα έπαιρνε από την εργασία του τα έστελνε έξω σε πτωχούς, αλλά και σε εργάτες ενδεείς έδινε. 
Ο Κρυφιογνώστης Θεός γνωρίζει την καρδίαν και την πολιτείαν του, αυτός που ευδόκησε να τιμήση με πνευματική ευωδία τον κρυφό δούλο του». 
 Κατά την ανακομιδή ήταν παρόντες και άλλοι πατέρες και όλοι θαύμασαν για τη λεπτή ευωδία και το ωραίο κιτρινωπό χρώμα των οστών του. Στον ουρανό θα δούμε μεγάλες εκπλήξεις. Αυτούς που δεν τους έπιανε το μάτι μας θα βρεθούν σε πρώτες θέσεις κι άλλους που τους είχαμε για μεγάλους θα καταποντιστούν. Ο Θεός να μας ελεήσει. Να μας ελευθερώσει από την κατάκριση και να μας οδηγήσει σε πραγ­ματική μετάνοια. Τις πληροφορίες μάς έδωσε ο μοναχός Θεόκτιστος Δοχειαρίτης, τον οποίο και πολύ ευχαριστούμε.


Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄1956-1983 , σελ.947 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

Εικόνα της αγίας Άννας με την Παναγία,μέσα 15ου αιώνα

Εικόνα της αγίας Άννας με την Παναγία,μέσα 15ου αιώνα
Μουσείο Μπενάκη
Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο.

Ιερομόναχος Ευγένιος Διονυσιάτης (1875 - 10 Δεκεμβρίου 1961)
  Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Παντελεήμονος Λημώνης γεννήθηκε στη Χότσιστα Κορυτσάς της Β. Ηπείρου το 1875. Διετέλεσε δάσκα­λος και ήταν γνώστης άριστος της βυζαντινής μουσικής. Όταν κάποτε οι Τούρκοι θέλησαν να κάψουν ένα ελληνικό σχολείο, αποσόβησε την καταστροφή με την προσευχή του, λέγοντας τους Χαιρετισμούς της Πα­ναγίας. Προσήλθε με ιερό πόθο στη μονή Διονυσίου κι εκάρη μοναχός το 1909. Ως μοναχός διακρίθηκε για την υπακοή του και τη μοναχική του ακρίβεια. Είχε κόψει τελείως το θέλημά του. Συνήθιζε να λέει: «Ο υποτακτικός ουδέν έχει εν τω κόσμω τούτω, ει μη μόνον τον Χριστόν». Έφθασε από την πράξη στη θεωρία. Μετά μία εικοσαετία σκληρών αγώνων στο αυστηρό κοινόβιο του Διονυσίου, όπου έλαβε την κουρά και την ιεροσύνη, έκανε μία τριακονταετία στον Πειραιά, συνεχίζοντας τους αγώνες του και βοηθώντας τους εκεί χριστιανούς.
Ήταν δάσκαλος στην πατρίδα του Βόρειο Ήπειρο. Η μεγάλη του ασκητικότητα, η θυσιαστική αγάπη και η γλυκύτητα του χαρακτήρα του τον έκαναν στοργικό Πνευματικό πατέρα πολλών πιστών.
  Αφιλοχρήματος και ακτήμων υπερβολικά, ζούσε πάντα ως φιλοξενούμενος. Ποτέ δεν απέκτησε δική του στέγη. Κοιμόταν ελάχιστα, τον χειμώνα δεν άναβε φωτιά, προσευχόταν θερμά, σιωπούσε ηθελημένα. Όσα χρήματα του έδιναν τα μοίραζε ελεημοσύνη. Συχνά αγρυπνούσε. Διαβάζοντας τους εξορκισμούς έφευγαν τα δαιμόνια, για τη μεγάλη του καθαρότητα και ταπείνωση. Μεγάλη του χαρά οι καθημερινές θείες Λειτουργίες σε εξωκκλήσια ταπεινά. Τον έβλεπαν τα καθαρά μάτια να μην πατά στη γη. Συχνό γεύμα του τα πρόσφορα της προσκομιδής. Το αυστηρό ασκητικό του πρόγραμμα δεν το άφησε μέχρι του τέλους του. Μέσα από τα παλιόρασά του φορούσε βαριά σίδερα, που του είχαν φάει τις σάρκες. Κοιμόταν σε χαμηλό κάθισμα και γι’ αυτό είχε καμπουριάσει. Από τις πορείες και τις μακρές ορθοστασίες είχαν αρχίσει να σαπίζουν τα πόδια του, μα δεν μύριζαν ποτέ άσχημα. Οι φίλοι του τού συνιστούσαν την επίσκεψη σε ιατρούς. Με τη γλυκύτητα που πάντα τον διέκρινε, τους απαντούσε: «Μετά της Άγιας Άννης θα πάω…».
Αγαπούσε υπέρμετρα την Παναγία και την αγία μητέρα της, τη «μάμμη» όλων των Αγιο­ρειτών. Τους Χαιρετισμούς της έλεγε πολλές φορές την ημέρα. Δεν είναι δίχως σημασία που ο θάνατός του ήλθε στο δειλινό της εορτής της Αγίας Άννης. Το πρωί είχε τελέσει την τελευταία θεία Λειτουργία του. Εξήλθε του ιερού βήμα­τος μετά δακρύων και χαράς. Στο πρόσωπό του έβλεπες όλη τη μακάρια ανάπαυση των πολλών κόπων του. Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο. Πράγματι, η μητέρα της μητέρας του Παναγία, τον παρέλαβε με τις πρεσβείες της κοντά της. Εκεί που από μικρός προσδοκούσε να κατευθυνθεί και να τερματίσει, ο έτοιμος από καιρό. Καθήμενος στο σκαμνί του και βαστώντας το κομποσχοίνι του τελείωσε τον βίο του οσιακά. Όταν τον σαβάνωσαν οι ιερείς, είδαν τα πληγωμένα πόδια του γεμάτα σκουλήκια και θαύμασαν. Από τον τάφο του έβλεπαν να βγαίνει φως.
 Κατά τον Γέροντα Γαβριήλ Διονυσιάτη: «Ευλαβέστατος και άκρως ζηλωτής των πατρίων, μελετηρός εις άκρον, παρά το προβεβηκός της ηλικίας του ελειτούργει καθημερινώς και επ’ εσχάτων ως εκ του γήρα­τος και της ποδαλγίας, καθήμενος επί σκίμποδος προ της αγίας Τραπέζης, διεκρίνετο διά τον θερμουργόν ζήλον του και τον ανιδιοτελή αγώνα του υπέρ της Ορθοδοξίας μας, ως και την κατ’ ιδίαν αγιωτάτην ζωήν του …». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 10.12.1961.
Πήγες – Βιβλιογραφία
Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου. Γαβριήλ Διονυσιάτου αρχιμ., Ευγένιος Ιερομόνα­χος Διονυσιάτης, Αγιορειτική Βιβλιοθήκη 305-306/1962, σσ. 58-59. Χρυσάνθου Αγιαννανίτου ιερομ., Παπα-Ευγένιος ο Διονυσιάτης, Η Αγία Σκέπη 118/1986, σσ. 99-103.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄1956-1983 , σελ. 655-666 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

Μαρτυρία:«Ο γέροντας Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό»

Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς, συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson, από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει:
Αποτέλεσμα εικόνας για efrem filotheitul
«Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας.
 Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας.
 Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας.

Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν’ ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ.
 Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά.

 Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι’ αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας.

Ο επίσκοπος Αντώνιος, όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο».

Ο Όσιος πατήρ ημών Λουκάς του Γραμματικού, επίσκοπος Ασύλων.Καταγγέλοντας τις παπικές καινοτομίες θέλησαν να τον κάψουν(+10 Δεκεμβρίου 1114)

 Σύμφωνα με το βίο του, γεννήθηκε στο Μελικουκκά από τον Ουρσίνο και τη Μαρία μεταξύ του 1035 – 1040. Έγινε μοναχός αρκετά νέος – ίσως στην κοντινή μονή του Οσίου Ηλία του Σπηλαιώτου – και έλαβε αρκετά καλή μόρφωση.
  Λόγω της μεγάλης του αρετής, χειροτονείται επίσκοπος Ασύλων γύρω στα 1092. Ανέπτυξε μεγάλη ιεραποστολική δραστηριότητα τα δύσκολα εκείνα χρόνια της λατινικής κατοχής, όχι μόνο σε ολόκληρη την Καλαβρία, αλλά και στη Σικελία, η οποία τότε βρισκόταν υπό αραβική κατοχή.
  Κήρυττε το Λόγο του Θεού, χειροτονούσε ιερείς και ιερουργούσε παντού, επιτελώντας αρκετά θαύματα. Ήθελε να πάει και στην Κωνσταντινούπολη – ίσως για να ζητήσει βοήθεια – όμως, δεν τα κατάφερε.
 Κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης του με τους Λατίνους περί των αζύμων, ο άγιος κατήγγειλε τις παπικές καινοτομίες και εκείνοι θέλησαν να τον κάψουν, μέσα στην καλύβα που ο άγιος λειτουργούσε με ένα παιδί. Ενώ η καλύβα κάηκε, ο άγιος και το παιδί θαυματουργικά βγήκαν σώοι και αβλαβείς, καταισχύνοντας έτσι τους Φράγκους.
Ο Άγιος υπήρξε ιδιαίτερα φιλομόναχος. Ίδρυσε τη μονή του Αγίου Νικολάου του όρους Βυτεωρήτου και κάθε χρόνο στις 11 Σεπτεμβρίου πήγαινε να λειτουργήσει στο σπήλαιο του Οσίου Ηλία στο Μελικουκκά.
  Όταν πληροφορήθηκε πως πλησιάζει το τέλος του, κάλεσε κοντά του όλους τους γειτονικούς επισκόπους, τον κλήρο και το λαό για να τους δώσει τις τελευταίες συμβουλές του και να τους ζητήσει να μείνουν πιστοί στην Ορθοδοξία. Αφού τους ευλόγησε, παρέδωσε στον Κύριο τη μακαρία ψυχή του στις 10 Δεκεμβρίου του 1114. 
Μετά την κοίμησή του έγιναν πολλά θαύματα και αμέσως τιμήθηκε ως άγιος. Οι Λατίνοι φρόντισαν να εξαλείψουν τη μνήμη του ακόμη και από τη γενέτειρά του, Μελικουκκά. Υπάρχουν, τέλος, και κάποια υμνογραφικά έργα, τα οποία αποδίδονται στον Άγιο.

«Οἱ Ἅγιοι Θεοπάτορες, μετά ἀπό θερμή προσευχή στον Θεό να τους χαρίσει παιδί, συνῆλθαν ὄχι ἀπό σαρκική ἐπιθυμία, ἀλλά ἀπό ὑπακοή στον Θεό»(Ὅσιος Παΐσιος)


-Γέροντα, πέστε μᾶς γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἁγία Ἄννα, τοὺς Θεοπάτορες. Κάποτε κάτι ἀρχίσατε νὰ μᾶς λέτε.
- Ἀπὸ μικρὸς εἶχα σὲ μεγάλη εὐλάβεια τοὺς Ἁγίους Θεοπάτορες. Μάλιστα εἶχα πεῖ σὲ κάποιον ὅτι, ὅταν μὲ κάνουν καλόγερο, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἰωακείμ. Πόσα ὀφείλουμε σ’ αὐτούς! Οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα εἶναι τὸ ἀπαθέστερο (δηλαδὴ χωρὶς διαβλητὰ πάθη) ἀνδρόγυνο ποὺ ὑπῆρξε ποτέ. Δὲν εἶχαν καθόλου σαρκικὸ φρόνημα. Ὁ Θεὸς ἔτσι ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔτσι ἤθελε νὰ γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι, ἀπαθῶς. Ἄλλα μετὰ τὴν πτώση μπῆκε τὸ πάθος στὴν σχέση ἀνάμεσα στὸν ἄνδρα καὶ στὴν γυναίκα. Μόλις βρέθηκε ἕνα ἀπαθὲς ἀνδρόγυνο, ὅπως ἔπλασε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὅπως ἤθελε νὰ γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι, γεννήθηκε ἡ Παναγία, αὐτὸ τὸ ἁγνὸ πλάσμα, καὶ στὴν συνέχεια σαρκώθηκε ὁ Χριστός. 
Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι θὰ κατέβαινε καὶ νωρίτερα ὁ Χριστὸς στὴν γῆ, ἂν ὑπῆρχε ἕνα ἁγνὸ ζευγάρι, ὅπως ἦταν οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα. Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ φθάνουν στὴν πλάνη καὶ πιστεύουν, δῆθεν ἀπὸ εὐλάβεια, ὅτι ἡ Παναγία γεννήθηκε χωρὶς νὰ ἔχει τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Ἐνῶ ἡ Παναγία δὲν ἦταν ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ἀλλὰ γεννήθηκε ὅπως ἤθελε ὁ Θεὸς νὰ γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι μετὰ τὴν δημιουργία. Ἦταν παναγνὴ [1] , γιατί ἡ σύλληψή Της ἔγινε χωρὶς ἡδονή. Οἱ Ἅγιοι Θεοπάτορες, μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ στὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει παιδί, συνῆλθαν ὄχι ἀπὸ σαρκικὴ ἐπιθυμία, ἀλλὰ ἀπὸ ὑπακοὴ στὸν Θεό. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς τὸ εἶχα ζήσει στὸ Σινὰ [2].

[1] Ἡ Θεοτόκος γεννήθηκε κατὰ φυσικὸ τρόπο καὶ ὄχι παρθενικῶς. «Ἦταν παναγνή», γιατί, ὅπως γράφει καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στὸν Λόγο τοῦ «Εἰς τὸ Γενέσιον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας», συνελήφθη «σωφρόνως» (βλ. PG 96,669A), ἀλλὰ καὶ αὔξησε μὲ τὸν ἀγώνα τῆς τὴν ἁγιότητα ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τοὺς γονεῖς της, ἀποκρούοντας «πάντα λογισμὸν περιττὸν καὶ ψυχοβλαβῆ πρὶν γεύσασθαι» (αὐτόθι 676Β).

[2] Ὁ Γέροντας ἀσκήτεψε στὸ Σινά, στὸ ἀσκητήριο τῶν Ἁγίων Ἐπιστήμης καὶ Γαλακτίωνος, ἀπὸ τὸ 1962 μέχρι τὸ 1964. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ ἀπεκάλυψε.


Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Δ΄, Οἰκογενειακὴ Ζωή, ἔκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον "Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος", Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, 2007, σέλ. 61-62.

Γερ.Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μπορεί να έσωσες και 100.000 ψυχές και 200.000, εσύ όμως, θα σωθείς;

Αποτέλεσμα εικόνας για efrem arizona
  Ότι ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού χριστιανοί μου, όπως μας τον ερμήνευσε ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, στο σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα που ακούσαμε, είναι ένα από τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, που αξιώθηκαν και αξιώνονται να γνωρίσουν οι αγωνιζόμενοι πιστοί χριστιανοί μέσα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
 Εκείνοι βέβαια οι χριστιανοί όμως, οι οποίοι συμμετέχουν στα άγια μυστήρια, τηρούν τις εντολές, καλλιεργούν τις αρετές, μάχονται με τα πάθη τους, και γενικά φροντίζουν να διάγουν Ευαγγελική Ζωή.
  Ο λόγος του Θεού είτε είναι γραπτός, δηλαδή μέσα στην Αγία Γραφή, στο Ευαγγέλιο, στην Καινή Διαθήκη, είτε ο λόγος του Θεού υπάρχει στα συγγράμματα των Πατέρων, στα κείμενα των νηπτικών, στους βίους των Αγίων, -είτε αυτοί είναι γραπτοί, είτε είναι προφορικοί, όπως επίσης και στα διάφορα μαρτυρολόγια,- και στα κηρύγματα μέσα στους ναούς, όλα αυτά μαζί συγκροτούν, τον Λόγον του Θεού, και τον γραπτόν και τον προφορικόν, και είναι μία ιεροτελεστία για την κάθε μια ψυχή χωριστά του χριστιανού, και ο Λόγος αυτός του Θεού, έχει μεταμορφωτική δύναμη ιδιαίτερα για εκείνον που ανοίγει το παράθυρο της ψυχής του.

 Στο κήρυγμα όπως και σε όλα τα ιερά βιβλία της εκκλησίας δεν πρέπει να ψάχνομε φιλοσοφίες, πολεμικές, κριτικές, δημαγωγίες, πολιτικολογίες, και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά εκείνο που πρέπει να ψάχνομε να βρούμε, είναι, μονάχα το μυστήριον της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτό που διαβάζουμε και αυτό που ακούμε από έναν οποιονδήποτε ιεροκήρυκα, ιερέα, ή επίσκοπο, ή και μοναχό γέροντα, μ’ αυτόν τον λόγο που ακούμε, καυτηριάζεται η αμαρτία; Διδάσκεται η ταπείνωσις; Μας οδηγεί στην απόκτηση των αρετών, και στην καταπολέμηση των αδυναμιών μας; Μας δίνει τρόπους ασκήσεως για υπομονή; Διότι είπε το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα ότι «εν υπομονή πολλή, καρποφορούσιν τον λόγον», δηλαδή καρποφορείται ο λόγος του Θεού, για εκείνους που έχουν πολλή

Ο ΌΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ. ΒΙΟΣ - ΕΓΚΩΜΙΑ - ΘΑΥΜΑΤΑ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ - ΤΙΜΗ, ΜΕΤΑ ΕΚ∆ΟΣΕΩΣ ΑΝΕΚ∆ΟΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ.

Ο ΌΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ. ΒΙΟΣ - ΕΓΚΩΜΙΑ - ΘΑΥΜΑΤΑ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ - ΤΙΜΗ, ΜΕΤΑ ΕΚ∆ΟΣΕΩΣ ΑΝΕΚ∆ΟΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ.  
Σχετική εικόνα

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

  Είναι φοβερό το πόσο εύκολα καθόμαστε και ασχολούμαστε με τις αμαρτίες των άλλων. Και όχι μόνο ασχολούμαστε αλλά την προβάλουμε, την διαφημίζουμε, την κοινοποιούμε!Και αυτό βεβαίως γίνεται διότι δεν βλέπουμε το δικό μας χάλι, την δική μας αμαρτία, τις δικές μας πτώσεις.
Αυτό γίνεται ειδικά όταν αμαρτήσει κάποιος «άνθρωπος της Εκκλησίας». Τότε χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο.
Ο κόσμος μαθαίνει ότι ο τάδε κληρικός αμάρτησε και νιώθει μία ικανοποίηση. Ικανοποιείται ο κόσμος όταν βλέπει κληρικούς, μοναχούς ή πιστούς ανθρώπους να πέφτουν σε κάποια αμαρτία. Και η ικανοποίηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μετάνοιας. Επειδή ακριβώς δεν ελέγχουμε τον εαυτούλη μας για τίποτα, αλλά αντιθέτως τον δικαιολογούμε, όταν δούμε κάποιον «άνθρωπο του Θεού» να αμαρτάνει αμέσως χρησιμοποιούμε αυτή την πτώση του για την δική μας δικαίωση.
Δηλαδή μαθαίνουμε ότι κάποιος κληρικός πόρνευσε και νιώθουμε εμείς δεδικαιωμένοι και ηθικοί, λες και εμείς δεν έχουμε αμαρτήσει ποτέ. Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει. Επειδή έμαθα ότι κάποιος έκλεψε, αυτό δεν με κάνει τίμιο! Αυτό όμως -δυστυχώς- το σκεπτικό έχουνε πολλοί άνθρωποι που είναι μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας αλλά και πολλοί «καλοί χριστιανοί» που ψάχνουν σκάνδαλα για να τα κοινοποιήσουν ώστε να κρύψουν πίσω απ’ αυτά την δική τους εμπαθή και υποκριτική ζωή, την αμετανοησία τους και το βόλεμά τους.
 Εάν έμαθες ότι ο άλλος έπεσε σε κάποια αμαρτία προσευχήσου γι’αυτόν ο Θεός να του δώσει μετάνοια. Πολλοί που έπεσαν σε μεγάλα αμαρτήματα μετανόησαν και σώθηκαν. Αυτοί όμως που τους διαπόμπευσαν οδηγήθηκαν στην απώλεια κι ας ήταν «αμόλυντοι και καθαροί».
 Φυσικά και είναι θλιβερό κάποιος άνθρωπος να αμαρτάνει. Το θλιβερό δεν είναι που μαθεύτηκε αλλά που έπεσε κι ας μην μαθευόταν ποτέ. Πιο θλιβερό όμως είναι όταν πέσει στην αντίληψή μας η πτώση του άλλου εμείς να χαρούμε και να μπούμε σε μια διαδικασία κατάκρισης και εξόντωσης του άλλου παίρνοντας την θέση του κριτή. Ειδικά εάν αυτός που έπεσε είναι κληρικός ένα περισσότερο οι άνθρωποι χαίρονται, διότι δια της πτώσης του κληρικού δικαιώνουν τον εαυτό τους που επέλεξαν να μην ακολουθούν τον δρόμο της Εκκλησίας. Αυτό κι αν είναι παράλογο.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο κληρικός είναι άνθρωπος και μπορεί να αμαρτήσει. Και φυσικά η πτώση του λογίζεται μεγαλύτερη από κάποιου λαϊκού όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι έχουνε το δικαίωμα να κατακρίνουν τον κληρικό αυτόν ή να δικαιολογούν την δική τους άσωτη ζωή και να βγάζουν σκάρτη όλη την Εκκλησία και τον ίδιο τον Χριστό.

Για τις αμαρτίες των κληρικών, των χριστιανών -είναι παράλογο- να βαπτίζουμε την Εκκλησία ως ένα ψέμα.
Είναι σα να λέμε ότι επειδή μέσα στο νοσοκομείο υπάρχουν άρρωστοι η ιατρική επιστήμη είναι ένα ψέμα! Η Εκκλησία -το έχουμε ξαναπεί- είναι ένα νοσοκομείο

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ-Σύγ­κρου­­­ση πίστεως και ὑπο­­­κρισίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για femeia garbova
«Καί ἐπέθηκεν αὐτῇ τάς χεῖρας καί παρα­χρῆ­μα ἀνωρθώθη καί ἐδό­ξα­ζεν τόν Θεόν».
 Ἕνα θαῦμα περιγρά­φει ἡ σημερινή εὐαγ­γε­λική περικοπή, τό θαῦ­μα τῆς συγκυπτούσης γυ­ναικός, ἡ ὁποία ἐπί δε­καοκτώ χρόνια δέν μπο­ροῦσε ἐξαιτίας μιᾶς ἀσθενείας νά σταθεῖ ὄρ­θια καί νά περπα­τή­σει. Καί ὅμως παρά τή δυ­σκολία πού εἶχε, παρά τή ντροπή πού πιθα­νόν αἰσθανόταν, δέν πα­ρέ­λειπε νά πηγαίνει στόν ναό τοῦ Θεοῦ. Δε­κα­οκτώ χρόνια ἀσθε­νής, καί κανείς δέν εἶχε ἐν­διαφερθεῖ γιά τήν κα­τά­­στασή της· μέ­χρι πού συνάντησε τόν Χριστό. Εἴτε δέν τόν γνωρίζει εἴτε δέν θέλει νά τόν ἀ­πασχο­λήσει μέ τό προ­σω­πικό της πρό­βλημα, ἡ συγκύπτουσα γυ­ναίκα δέν πλησιάζει τόν Χρι­στό οὔτε τοῦ ἐκ­θέτει τόν πόνο της. Ἴ­σως καί δέν προλα­βαί­­νει νά τό κά­νει, για­τί ὁ Χριστός τήν πλη­σιάζει γιά νά τῆς προσ­φέρει αὐτό πού ἐπιθυ­μοῦσε, δηλαδή τήν ὑγεία της. «Ἐ­πέ­θη­κεν αὐτῇ τάς χεῖ­ρας καί παρα­χρῆ­μα ἀνωρ­θώ­θη».
Η θεραπεία της εἶναι ἐξίσου διακριτική μέ τήν πα­ρου­σία της. Ὅ­πως ἐκεί­νη δέν μιλᾶ, δέν ἐκφρά­ζεται, ἀλλά μυ­στικά καί ἐνδόμυχα ἱκε­τεύει γιά τή θερα­πεία της, ἔτσι καί ὁ Χρι­στός τήν θερα­πεύει ἀ­κου­μπῶντας την μέ τά χέρια του καί μέ μία φράση τή διαβε­βαι­ώ­νει γιά τήν ἀπαλλαγή ἀπό τήν ἀσθένειά της.

 Τό θαῦμα τῆς θερα­πεί­ας τῆς συγκυπτού­σης γυ­­ναικός εἶναι γε­γονός, οἱ ἀντιδράσεις ὅμως τῶν ἀνθρώπων διαφο­ρο­­­ποιοῦνται.
Ἡ γυναίκα δοξάζει τόν Θεό πού τῆς χάρισε τήν ὑγεία, ἐνῶ ὁ ἀρχι­συ­νάγωγος διαμαρτύ­ρε­­ται, γιατί ἡ θεραπεία ἔγινε κατά τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Σύγ­κρου­­­ση πίστεως καί ὑπο­­­κρισίας. 
 Ἡ συγκύ­πτου­σα πιστεύει στόν Θεό καί ἀποδεικνύει τήν πίστη της μέ τήν πα­ρουσία της στή συνα­γω­γή. Ἡ συγκύπτουσα πι­­στεύ­ει, καί τήν πίστη της τήν ἐπισφραγίζει καί ὁ Χρι­στός μέ τή θε­ραπεία πού τῆς χαρίζει, γιατί δέν ὑπάρχει θαῦ­μα χω­ρίς πίστη, γιατί δέν ὑπάρ­χει θεραπεία γιά ὅποιον δέν πι­στεύει. Καί τήν ἀλήθεια αὐτή ἐπιβεβαιώνει, ἀ­δελ­φοί μου, ἡ στάση τοῦ ἀρ­χι­συναγώγου. 
Ἄν ὁ ἀρ­χι­συ­νάγωγος πί­­στευε πραγ­­­ματικά στόν Θεό, δέν θά δια­μαρ­τυρόταν γιά τή θερα­­πεία μιᾶς ταλαίπω­ρης γυναίκας· δέν θά δια­μαρ­­τυρόταν, γιατί ἄν εἶχε πίστη, ὁ Χριστός θά θεράπευε μυστικά τήν ἀμφιβολία πού εἶχε γεννηθεῖ στήν ψυχή του. Ὅμως ὁ ἀρ­χι­συνάγω­γος πιστεύει μόνο κατ᾽ ἐπίφαση καί ἔτσι χάνει τήν εὐκαιρία νά κατα­νοήσει τό θαῦ­μα· χάνει τήν εὐκαιρία νά τό ζή­σει καί ὁ ἴδιος καί νά δοξάσει τόν Θεό.
 Μέσα στή συναγωγή καί μπροστά στό ἴδιο γεγονός στέκονται δύο ἄνθρωποι πού δια­φέ­ρουν ὁλοκληρω­τικά με­τα­ξύ τους, ἡ συγκύ­πτουσα καί ὁ ἀρχισυνά­γω­γος. Δύο ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι βιώνουν τήν ἴδια ἐμπειρία μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μέ ἐντε­λῶς διαφορετικό τρόπο πού τούς ὁδηγεῖ σέ ἐν­τε­­λῶς διαφορετικό ἀπο­­­­τέλεσμα.
Ἡ περίπτωση τῆς συγ­κυπτούσης καί τοῦ ἀρ­χισυναγώγου δέν εἶναι μοναδική. Ὁ Χριστός συ­χνά παρουσιάζει ζεύ­γη ἀντιθέτων χαρα­κτή­ρων γιά νά μᾶς ἀπο­κα­λύψει τήν ἀλήθεια του γιά τόν ἄνθρωπο καί τή σχέση του μέ τόν Θεό.
Αὐτή τή σχέση, τήν προσωπική μας σχέση μέ τόν Θεό, καλούμεθα, ἀδελφοί μου, καί ἐμεῖς νά ἐξετάσουμε. Καί κα­λούμεθα νά τήν ἐξετά­σουμε ὄχι σέ σύγκριση μέ τόν ἀρχισυνάγωγο τῆς σημερινῆς εὐαγγε­λι­­κῆς περικοπῆς, ἀλλά σέ σχέση μέ τή συγκύ­πτου­σα γυναίκα.
 Καί τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι: ἐμεῖς τί κάνουμε σέ σύγκριση μέ αὐτούς; Διαθέτουμε μία βαθειά καί εἰλι­κρι­νῆ πίστη καί ἀγάπη στόν Θεό, ὅπως εἶχε ἡ συγκύπτουσα γυναίκα, ἤ ἔχουμε μιά ἐπιφανειακή πίστη καί μία ἐξωτερική εὐσέ­βεια σάν τόν ἀρχισυ­νά­γωγο τοῦ σημερινοῦ εὐ­αγ­γελίου πού εὔκολα κλο­νίζεται καί ἐξανε­μί­ζεται; Ἔχουμε τή δύναμη νά ὑπομείνουμε τίς δυσκο­λίες καί τίς δοκιμασίες τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶ­νος, ὅπως ὑπέμενε ἡ συγκύπτουσα τήν ἀσθέ­νειά της;
 Ἀδελφοί μου, ἄς ἐξε­τάσουμε τόν ἑαυτό μας καί ἄς προσπαθήσουμε νά δώσουμε μιά εἰλι­κρι­νῆ ἀπάντηση στά ἐρω­τήματα αὐτά πού ἐν­δεικτικά ἀνέφε­ρα, ἔτσι ὥστε νά ἐπι­τύ­χουμε καί ἐμεῖς διά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ τό θαῦμα τῆς σωτηρίας μας.
Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Η διπλή ιστορική σημασία της εικόνας του Αγίου Νικόλαου.(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

 Στις εικόνες του αγίου Νικολάου απεικονίζεται συνήθως σε μια πλευρά ο Σωτήρας Χριστός με ένα Ευαγγέλιο στο χέρι Του και στην άλλη πλευρά η Υπεραγία Θεοτόκος με το επισκοπικό ωμοφόριο στα χέρια της. Η παράσταση αυτή έχει διπλή ιστορική σημασία: πρώτον, σημαίνει την κλήση του Νικολάου στο αρχιερατικό αξίωμα και, δεύτερον, αναφέρεται στο επιτίμιο που δέχτηκε ο άγιος, επειδή ράπισε τον Άρειο στο πρόσωπο.

 Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως άγιος Μεθόδιος γράφει σχετικά: «Μία νύχτα ο άγιος Νικόλαος είδε τον Σωτήρα μας, εν τη δόξη Αυτού παρεστώτα, να του δίνει το Ευαγγέλιο, χρυσοποίκιλτο και με πετράδια. Στην άλλη πλευρά είδε τη Θεοτόκο, η οποία του έβαλε στους ώμους το επισκοπικό ωμοφόριο». Λίγο μετά απ’ αυτή την οπτασία, αναπαύθηκε ο μέχρι τότε αρχιεπίσκοπος Μύρων Ιωάννης και ορίστηκε νέος αρχιεπίσκοπος της πόλεως αυτής ο άγιος Νικόλαος. Αυτό ήταν το πρώτο περιστατικό.

 Το δεύτερο περιστατικό έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια. Ο άγιος Νικόλαος, βλέποντας ότι ήταν αδύνατον διά των λόγων να κάνει τον Άρειο να παύσει τους βλάσφημους παραλογισμούς του εναντίον του Υιού του Θεού και της Υπεραγίας Μητέρας Του, σήκωσε το χέρι και ράπισε με δύναμη τον Άρειο κατά πρόσωπο. Οι συμμετέχοντες στη Σύνοδο άγιοι θεοφόροι Πατέρες εναντιώθηκαν στην πράξη αυτή, αποβάλλοντας τον Νικόλαο από τις εργασίες της Συνόδου και αφαιρώντας, ως επιτίμιο, τα διακριτικά διάσημα του επισκοπικού του αξιώματος.

 Το ίδιο εκείνο βράδυ, αρκετοί από τους συμμετέχοντες αγίους Πατέρες είδαν την ιδία οπτασία: ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος παρίσταντο εκατέρωθεν του αγίου Νικολάου -στη μία πλευρά ο Χριστός κρατώντας το Ευαγγέλιο και στην άλλη η Θεοτόκος με το ωμοφόριο, το οποίο έδωσε στον άγιο μαζί με τα επισκοπικά διάσημα που του είχαν αφαιρεθεί.

 Η οπτασία αυτή συγκλόνισε τους Πατέρες και με εντολή του αυτοκράτορα επέστρεψαν αμέσως αυτά που είχαν αφαιρέσει από τον άγιο. Άρχισαν έκτοτε να τρέφουν μεγάλο σεβασμό προς αυτόν, θεωρώντας τον εκλεκτό σκεύος του Θεού και ερμηνεύοντας την ενέργειά του εναντίον του Αρείου, όχι πια ως ενέργεια παράλογου θυμού, αλλά ως έκφραση διάπυρου ζήλου για την Αλήθεια.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», τ. 12-Δεκέμβριος, εκδ. Άθως

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ-Τρεῖς ὄψεις τῶν καθηκόντων μας,ἐφαρμοσμένων στη ζωή τοῦ Ἁγίου


 Οἱ ἀρετὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ ἡ ὁλοκληρωμένη πνευματική του προσωπικότητα μᾶς παρουσιάζονται στὴν ὑμνολογία τῆς ἡμέρας. Πρόκειται γιὰ μία ὑμνολογικὴ ἀνθοδέσμη, ὅπου κάθε ἄνθος μᾶς δίδει καὶ τὸ ἄρωμα μιᾶς ἀρετῆς τοῦ Ἁγίου.
«Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια. διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια».

 Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὁρισμένα καθήκοντα, τῶν ὁποίων ἡ τήρηση ἐπιβάλλεται. Τὰ καθήκοντα αὐτὰ διακρίνονται συνήθως σὲ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό, πρὸς τὸν πλησίον καὶ πρὸς τὸν ἑαυτό μας. Ἀκριβῶς δὲ τὸ ἐγκώμιο τοῦ Ἁγίου Νικολάου μᾶς παρουσιάζει τὶς τρεῖς αὐτὲς ὄψεις τῶν καθηκόντων,ἐφαρμοσμένων στὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου.
Σὲ σχέση μὲ τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸ τὸν παρουσιάζει ὡς «κανόνα πίστεως»,ὡς ἄνθρωπο δηλαδὴ ποὺ ἔχει τὴν πίστη ὡς κίνητρο τῆς ζωῆς του καὶ πιστεύει ὑποδειγματικὰ στὸν Θεό.
 Ὡς πρὸς τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν πλησίον μᾶς παρουσιάζει τὸν Ἅγιο ὡς ἄνθρωπο πρᾶο καὶ «εἰκόνα πραότητος», καὶ ταυτόχρονα ὡς ἄνθρωπο πλήρη στοργῆς καὶ ἀγάπης, ποὺ φθάνει σὲ πράξεις ἀγαθοεργίας, ὥστε νὰ ἀποκτήσει «τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια». 
Ὡς πρὸς τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν ἑαυτό του τὸν παρουσιάζει ὡς «ἐγκρατείας διδάσκαλον», ποὺ ἀποκτᾶ διὰ τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς «τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά».

 Εἶναι ὁ Ἅγιος Νικόλαος πηγὴ ἔμπνευσης γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανούς, ὥστε ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμά του νὰ γνωρίσουμε τὶς τρεῖς αὐτὲς διαστάσεις τῶν καθηκόντων μας καὶ νὰ τὶς θέσουμε σὲ ἐφαρμογή.
Εἶναι ἔμπρακτο παράδειγμα τοῦ τι σημαίνει ἁγιότης καὶ πῶς αὐτὴ ἐφαρμόζεται στὴ ζωή μας. Ἡ ἁγιότητα εἶναι κάτι τὸ οὐράνιο καὶ ὑψηλό, ἀλλὰ ὄχι ἀκατόρθωτο καὶ ἄφθαστο γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἄνθρωπος ὅμοιος μὲ μᾶς ἦταν καὶ ὁ ἑορταζόμενος Ἱεράρχης.

 Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, κατὰ μίμηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἂς στρέψουμε καὶ μεῖς τὴν προσοχή μας στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων μας πρὸς τὸν Θεό, τὸν πλησίον καὶ τὸν ἑαυτό μας. Καὶ ἡ πλήρης προσήλωση στὸ χριστιανικό μας καθῆκον «ἐν παντὶ» θὰ μᾶς ἀναβιβάσει σὲ ὕψος μέγα, ἀνάλογο τοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου Πατρός.

Ι.Μ. Κομοτηνής
dogma.gr

...όταν και μόνο τον ατένιζε,εύρισκε ικανοποιητική παρηγοριά και ανακούφιση.(Από τον βίο του Αγ.Νικολάου)


«... ο μακαριστός αυτός άνθρωπος διακρινόταν για το πρεσβυτικό του ήθος και την αγγελική του όψη και ευωδίαζε από αγιοσύνη και χάρη θεία. Ακόμη ο λόγος λέγει και τα εξής γιά τον Άγιο:
 «Όταν κάποιος απλώς τον συναντούσε κατά τύχη στο δρόμο, παρουσίαζε αμέσως μεγάλη βελτίωση στην αρετή, μόνο και μόνο με τη θέα τού Αγίου, και γινόταν στον εσωτερικό του κόσμο κάποια μεταμόρφωση. Και καθένας πού η ψυχή του υπέφερε από κάποια συμφορά και λύπη, όταν και μόνο τον ατένιζε, εύρισκε ικανοποιητική παρηγοριά και ανακούφιση.
 Επιπλέον, από τον Άγιο έβγαινε και κάποια υπέρφωτη λάμψη και το πρόσωπό του έλαμπε περισσότερο παρά του Μωυσή. Όταν καμιά φορά συνέβαινε να τον συναντήσουν στο δρόμο κάποιοι αιρετικοί, και μόνο αν απολάμβαναν τη γλυκιά του ομιλία, έφευγαν ύστερα, αφού πριν είχαν αποβάλει από την ψυχή τους την αίρεση, πού είχε συναυξηθεί με την ηλικία τους, και έβαζαν βαθιά στην καρδιά τους τον ορθό λόγο της αληθείας».
Από τον βίο του Αγίου Νικολάου Μύρων της Λυκίας

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Αγιος Νικόλαος: προστάτης της ζωής μας

Του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού 
Σχετική εικόνα
 Η μεγάλη ταραχή και αγωνία και το άγχος μας κάνει όλους να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας μαύρα και σκοτεινά. Ανησυχούμε για τα πλέον ασήμαντα πράγματα. Με το δίκαιό μας άλλωστε, γιατί από τα μικρά γεννώνται τα μεγάλα κακά μέσα στη ζωή, και έτσι χάνουμε τη γαλήνη μας και την ηρεμία της ψυχής μας. Το κουρασμένο μας σώμα δεν έχουμε που να το ξεκουράσουμε. Τη ματωμένη από τους πόνους καρδιά μας, δεν ξέρουμε που να καταφύγουμε τις πιο πολλές φορές για να σταματήσουμε την αιμορραγία της. Τόσο σκοτισμένοι είμαστε, ώστε δε βλέπουμε, γύρω μας τίποτα παρά μόνον σκοτάδι.

Τέτοιες ώρες, που τα νερά της απελπισίας έχουν κατακλύσει την ύπαρξή μας, και η ταραγμένη θάλασσά της κοντεύει να μας καταπιεί, τέτοιες ώρες θα καταφεύγουμε στον εορταζόμενο Αγιο Νικόλαο για βοήθεια και προστασία.

 Ο Άγιος Νικόλαος όπως όλοι μας γνωρίζουμε, είναι ο Αγιος και προστάτης των ναυτικών. Και δεν υπάρχει μεγάλο ή μικρό καράβι, που να μην έχει την αγία του εικόνα για φρουρό και προστασία. Και δεν είναι μονάχα για τους θαλασσινούς.

«Ελεημοσύνη εκ θανάτου ρύεται»

Κατερίνας Τσακίρη-θεολόγου

  Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η κινητήρια δύναμη της σύγχρονης κοινωνίας είναι η οικονομία. Ο ψυχρός μάλιστα υπολογισμός της ζημιάς και του κέρδους θεωρείται ρεαλισμός. Όταν όμως η αναγκαία οικονομική άνεση γίνεται προτεραιότητα ζωής, τότε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, περνάμε από την ανάγκη των χρημάτων στην αγάπη του πλούτου και τελικά γινόμαστε δούλοι στα χρήματα. Έτσι το μέσο με το οποίο ελπίζαμε ότι θα κατακτούσαμε κάποια ελευθερία από τις ανασφάλειές μας γίνεται τύραννός μας.
  Γι΄ αυτό το Πνεύμα του Θεού μας λέει ότι είναι καλύτερο να δίνουμε ελεημοσύνη από το να συγκεντρώνουμε πλούτο. «Καλόν ποιήσαι ελεημοσύνη ή θησαυρίσαι χρυσίον· ελεημοσύνη γαρ εκ θανάτου ρύεται και αυτή αποκαθαριεί πάσαν αμαρτίαν» (Τωβίτ 12, 8-9).
 Δηλαδή η ελεημοσύνη σώζει από τον πρόωρο θάνατο και καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Αυτοί που κάνουν ελεημοσύνη θα ζήσουν πολλά και ευχάριστα χρόνια.  
 Η ελεημοσύνη όμως απαλλάσσει κα από τον πνευματικό θάνατο. Είναι καλύτερο να βλέπουμε τις ανάγκες που έχουν οι άλλοι από το να βλέπουμε μόνο τον εαυτό μας και τις επιθυμίες μας. Θα πρέπει να θέλουμε για τους άλλους ότι θέλουμε για τον εαυτό μας. Αυτό θα μας βοηθήσει σιγά σιγά να αισθανθούμε την ελεημοσύνη σαν φυσική ανάγκη, χωρίς να δημιουργεί την αίσθηση ότι εξασκούμε κάποια αρετή και χωρίς να αφήνει μέσα μας τόπο για απαίτηση ευχαριστιών από αυτούς που «ελεούνται». Η αληθινή ευαγγελική ελεημοσύνη ανοίγει μέσα στην ψυχή του ελεήμονα πηγή ζωής από την οποία αναβλύζει «εν τω κρυπτώ» η χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε όχι μόνο να μην απαιτεί από τους άλλους ευχαριστίες, αλλά αυτός να αισθάνεται χρεώστης. Η χαρά και η ζωή που νιώθει τον κάνουν ικανό να καταλαβαίνει ότι η «ελεημοσύνη εκ θανάτου ρύεται».

 Του σπόρου και της ελεημοσύνης τα ιδιώματα έχουν μεγάλη ομοιότητα, αγαπητοί ακροατές.
 Όπως σπέρνουμε τον σπόρο στη γη, έτσι προσφέρουμε και την ελεημοσύνη στα χέρια του πτωχού. 
Όπως σπέρνουμε έναν κόκκο και θερίζουμε πολλούς, έτσι δίνουμε ένα στον πτωχό και λαμβάνουμε από το Θεό πολλά.
  Ο σπόρος εάν μείνει άσπαρτος δεν φέρνει καρπό. Ο πλούτος, εάν μείνει αμετάδοτος, γίνεται άκαρπος. Εάν όμως μεταδοθεί στους φτωχούς καρποφορεί άπειρους πνευματικούς καρπούς, γιατί δίνουμε υλικά αγαθά και λαμβάνουμε την ουράνια βασιλεία. Όποιος ελεεί με απλοχεριά και χαρά, θα λάβει από τον Θεό πλούσια τη χάρη και την ευλογία. Όταν σπέρνει ο γεωργός φαίνεται σαν να αδειάζει την αποθήκη του. Στην εποχή όμως της συγκομιδής θα τη γεμίσει με πολύ περισσότερο σιτάρι. Η ελεημοσύνη στην αρχή φαίνεται ως κένωση, ως προσφορά και δόσιμο. Στην ουσία όμως είναι πλήρωση και συγκομιδή κέρδους. Δίνουμε μερικά χρήματα ή μερικά είδη και φαίνεται σαν να τα χάνουμε. Στην πραγματικότητα όμως τα κερδίζουμε και στην παρούσα ζωή και στη μέλλουσα. Πληρώνει ο Θεός με τον τρόπο του. «Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν, κατά δε το δόγμα αυτού ανταποδώσει αυτώ» (Παροιμ.19,17).

Η αδιάλειπτος ευχή του Κυρίου να βράζη μέσα σου(Γέροντας Ματθαίος Καρακαλλινός)


«Πρόσεχε, ψυχή μου, πρόσεχε, να μη σωθή από μέσα σου η ευλάβεια και χαθής. Η αδιάλειπτος ευχή του Κυρίου να βράζη μέσα σου. Να τρέχη μέσα σου η ευχή ωσάν βρύση και τότε η ημέρα σου θα περνά όλη ως δευτερόλεπτον. Τρέμε, ψυχή μου, τρέμε, να μη χάσης την ευλάβειαν»
Ιερομόναχος Ματθαίος Καρακαλλινός (1905 - 5 Δεκεμβρίου 1985)