Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ-Κυριακή Γ’ Ματθαίου

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό.

 Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό.

 Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. 

 Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση.

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 

Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.

Ο πόθος για το Πρόσωπο του Κυρίου[Κυριακή του Ζακχαίου]

Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο.

 Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας.

 Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό.

 Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.

***

Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.

Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.

«Καμία ἁμαρτία μή θεωρεῖς ἀσήμαντη. Κάθε ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράβαση τοῦ θείου νόμου, ἐναντίωση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καταπάτηση τῆς συνειδήσεως»

Η συνείδηση (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου, αἴσθηση λεπτὴ καὶ φωτεινή, ποὺ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.
Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ πιὸ καθαρὰ ἀπ’ ὅσο ὁ νοῦς. Πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ παραπλανήσει κανεὶς τὴ συνείδηση παρὰ τὸν νοῦ. Καὶ τὸν πλανεμένο νοῦ, ποὺ τὸν ὑποστηρίζει τὸ φιλάμαρτο θέλημα, γιὰ πολὺν καιρὸ τὸν ἀντιμάχεται ἡ συνείδηση.

Ἡ συνείδηση εἶναι ὁ φυσικὸς νόμος. Ἡ συνείδηση χειραγωγοῦσε τὸν ἄνθρωπο πρὶν τοῦ δοθεῖ ὁ γραπτὸς νόμος. Ἡ μεταπτωτικὴ ἀνθρωπότητα βαθμιαῖα οἰκειώθηκε ἕναν λαθεμένο τρόπο σκέψεως γιὰ τὸν Θεό, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ λαθεμένη σκέψη ἐπηρέασε, φυσικά, καὶ τὴ συνείδηση. Ἔτσι, ὁ γραπτὸς νόμος ἀποτέλεσε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴ χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ τὴ θεοφιλή διαγωγή.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐπισφραγισμένη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, θεραπεύει τὴ συνείδηση ἀπὸ τὴν κακὴ προδιάθεση μὲ τὴν ὁποία τὴ δηλητηρίασε ἡ ἁμαρτία. Ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως ἀποκαθίσταται, ἐνισχύεται καὶ σταθεροποιεῖται μὲ τὴν τήρηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.
 Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας καὶ ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως εἶναι δυνατὲς μόνο στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέσω τοῦ θείου νόμου της, πού κατευθύνει ὀρθὰ τὸν νοῦ. Γιατί κάθε λαθεμένη σκέψη ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ στὴ συνείδηση καὶ τὴ λειτουργία της.

Η ΠΩΡΩΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ(Αποτομή κεφαλής Τιμίου Προδρόμου)

  Η εορτή της αποτομής της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου αποτελεί για την Εκκλησία μία υπενθύμιση της ανάγκης ο άνθρωπος να μην έχει πωρωμένη συνείδηση. 

Ο βασιλιάς των Ιουδαίων Ηρώδης ο Αντύπας είχε συνδεθεί με την Ηρωδιάδα, σύζυγο του αδελφού του Φιλίππου, έκανε μία κόρη μαζί της και την είχε στο παλάτι ως βασίλισσα παραβιάζοντας την εντολή του Δεκαλόγου «ου μοιχεύσεις». Έδινε έτσι και κάκιστο παράδειγμα στον λαό, όταν οι άνθρωποι έβλεπαν τον βασιλιά τους να μην τηρεί τα όσα όριζε η ταυτότητα την οποία η παράδοση έδινε στους Ισραηλίτες, αλλά και η στάση του αποτελούσε προσβολή προς την οικογενειακή τιμή. Η εξουσία συνδέεται με την φιληδονία και μπροστά σ’ αυτήν το ήθος γίνεται άηθες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπενθύμιζε με στεντόρεια φωνή στον βασιλιά ότι «ουκ έξεστί σοι», «δεν σου επιτρέπεται να έχεις ως γυναίκα τη γυναίκα του αδελφού σου» και αυτό προκάλεσε την οργή, κυρίως της Ηρωδιάδας, η οποία πέτυχε και τη φυλάκιση και τη θανάτωση του ενοχλητικού προφήτη, με ένα έγκλημα ειδεχθές.

 Οι καιροί μας χαρακτηρίζονται από πωρωμένες συνειδήσεις. Θριαμβεύει η  επιθυμία του ανθρώπου να τα έχει όλα δικά του, καθώς ζούμε σε έναν πολιτισμό που θεωρεί, με την έννοια των κτημάτων, ως «αγαθά» χρήματα, σώματα, αισθήσεις, περιβάλλον, συνάνθρωπο. Μέσα σ’ αυτήν την προοπτική πώς να ακουστεί η φωνή του Θεού, η φωνή της συνείδησης που μας λέει τι είναι καλό και τι κακό για την ύπαρξή μας, όχι μόνο όσον αφορά στην επιβίωσή μας, αλλά, κυρίως, αναφορικά με την ηθική μας ποιότητα; Το «κάνε ό,τι θες», «κάνε ό,τι σου αρέσει γιατί το δικαιούσαι» είναι το μοτίβο των καιρών, ασχέτως αν αυτό είναι μία παραπλάνηση, καθώς κανείς στην πραγματικότητα δεν μπορεί να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία του, ενώ και αν το πράξει, γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η υπεσχημένη ευτυχία θέλει πολύ κόπο.

«ΤΑ ΚΡΥΠΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ρωμ.2,10-16]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΚΡΥΠΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-6-1991] (Β247) (β΄έκδοσις)

 Στη σημερινή αποστολική περικοπή, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, ο απόστολος Παύλος αναφέρεται στην κρίση του Θεού, που θα είναι τόσο για τους Ιουδαίους, όσο και δια τους εθνικούς. Εκείνοι που έλαβαν τον νόμον, οι Ιουδαίοι και εκείνοι οι εθνικοί, οι ειδωλολάτραι, που είχαν έμφυτον τον ηθικόν νόμον, τον νόμον της συνειδήσεώς των. Και τούτο γιατί ο Θεός είναι παντογνώστης, αλλά και απροσωπόληπτος. Και ο Θεός βλέπει το εσωτερικόν του κάθε ανθρώπου, διότι τίποτα δεν υπάρχει σκιασμένο στα μάτια του Θεού. Όλα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα. Και συνεπώς στην κρίση Του θα σταθεί δίκαιος.

Γι'αυτό σημειώνει ο απόστολος Παύλος ότι «ὁ Θεὸς κρινεῖ (:θα κρίνει) τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ». Ότι, δηλαδή, ο Θεός θα κρίνει εκείνα τα οποία δεν φαίνονται στους άλλους ανθρώπους. Ενίοτε και εις τους αγγέλους. Εκείνα τα οποία ο άνθρωπος σκέπτεται, επιθυμεί, αλλά και ακόμη και ενεργεί μακριά από τα μάτια των άλλων ανθρώπων, «σύμφωνα», λέγει ο απόστολος, « με το Ευαγγέλιον που κηρύττω, ότι δηλαδή ο Ιησούς Χριστός θα έλθει να κρίνει τον κόσμον».

Ώστε υπάρχουν κρυπτά εις τους ανθρώπους; Βεβαίως υπάρχουν κρυπτά! Διότι ο άνθρωπος είναι ένας μικρός, κλειστός κόσμος, ορατός μόνον εις τον Θεόν. Ενώπιον του Οποίου, όπως ήδη σας είπα, πάσα φύσις είναι γυμνή και τετραχηλισμένη. Δηλαδή «τετραχηλισμένη» θα πει φανερωμένη. 

Και το λέγει αυτό ο προφήτης Ησαΐας, αλλά και εις την προς Εβραίους το αναφέρει και το καταγράφει ο απόστολος Παύλος. Κι αυτό δείχνει την ύπαρξιν της ελευθερίας και της προαιρέσεως και της ευθύνης. Διότι αλλιώτικα, πώς θα μπορούσε να κρίνει ο Θεός; Εάν δεν υπήρχε ελευθερία, προαίρεσις και ευθύνη; Υπευθυνότης; Και ακόμη κρίνει διότι βλέπει και τα έξω και τα έσω.

Μέσα σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κλειστόν χώρον, που λέγεται άνθρωπος, απεργάζεται το καλόν και το κακόν, το αγαθόν και το πονηρόν. Μέσα εις αυτόν τον χώρον. Πόσοι είμεθα εδώ; Ο καθένας έχει τον δικό του τον κόσμον. Κλειστός, απαραβίαστος, σε βαθμό που μπορεί ο άνθρωπος να υποστεί μαρτύριον και θάνατον και να μην ανοίξει τον εσωτερικό του κόσμο. Τι σκέπτομαι εγώ τώρα; Που σας βλέπω. Τι σκέπτεσθε εσείς που με βλέπετε; Κανείς δεν μπορεί αυτό να το ξέρει. Μόνος κλειδούχος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Εγώ κρατώ το κλειδί του εσωτερικού μου κόσμου. Μέσα εκεί δύναμαι να απεργασθώ ό,τι θέλω! Και σκέψεις και επιθυμίες και αποφάσεις. Ώστε, λοιπόν, αυτός ο κλειστός, ανθρώπινος κόσμος, κατά τον Παύλον λέγεται «τὰ κρυπτὰ τοῦ ἀνθρώπου».

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

Όταν εξετάζεις τη συνείδησή σου να συλλογίζεσαι τρία πράγματα:

• Τα σφάλματα της κάθε ημέρας.
• Την αιτία αυτών των σφαλμάτων.
• Και την προθυμία που έχεις, για να πολεμήσεις και να αποκτήσεις τις αντίθετες από αυτά αρετές.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Αλίμονο σε αυτούς που καμαρώνουν για την αμαρτία τους και την απλώνουν σε τεντωμένο σχοινί!

  Η σημερινή προφητεία στρέφεται κατά των ανθρώπων που νομίζουν ότι έχουν τον έλεγχο της συνείδησής τους και ότι μπορούν να την προσαρμόζουν κατά τις επιθυμίες τους, επειδή το θεωρούν και κάτι «εύκολο»...
  Και πράγματι είναι πολύ εύκολο να «παίξεις» με τη συνείδησή σου και να την παρακάμψεις χωρίς κανείς να σου πει τίποτα, αφού είναι κάτι δικό σου, εσωτερικό και δεν το βλέπει ο κόσμος. Το βλέπει όμως ο Θεός και το φανερώνει σήμερα:
 «Αλίμονο σε αυτούς που καμαρώνουν για την αμαρτία τους και την απλώνουν σε τεντωμένο σχοινί! Αλίμονο σε αυτούς που λένε το πονηρό ως καλό και το καλό ως πονηρό! Αλίμονο σε αυτούς που παρουσιάζονται συνετοί και επιστήμονες!».
 Υπάρχει ένας Θεός που βλέπει και κρίνει τα πάντα. Δεν είναι μόνοι τους, όπως νομίζουν. Δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν λάστιχο τη συνείδησή τους χωρίς συνέπειες. Δε θα ευτυχήσουν για πολύ αυτοί που καταπατούν τη φωνή του Θεού μέσα τους...

 Που βρίσκεται η καρδιά μας; Αγαπάει το αιώνιο πρόσωπο του Χριστού που καθαρίζει την καρδιά και της δίνει αγνή χαρά και γαλήνη; Ή μήπως στρέφεται στην απόλαυση της στιγμής, σε μικρές ή μεγαλύτερες ηδονές, που τυφλώνουν το νου και τον σέρνουν πίσω από αυτές;
Μήπως δικαιολογούμε τον εαυτό μας και ονομάζουμε το πονηρό ως καλό για να μην αισθανόμαστε ενοχές; Μήπως λέμε ότι είμαστε άνθρωποι κι εμείς και έχουμε αδυναμίες ή ότι αυτή είναι η φύση μας και δε μπορούμε να την πολεμάμε;

 Η αιώνια Εκκλησία είναι εδώ για να μας πει ότι λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Ξέρουμε πολύ καλά πως οι χαρές αυτού του κόσμου βλάπτουν την αιώνια ψυχή μας, που αναζητάει Φως, Αλήθεια, Γνώση, Αγάπη. Δεν είναι λοιπόν αυτή η φύση μας. Δεν είναι οι σωματικές ηδονές η αλήθεια μας.
Αιχμάλωτοι των παθών μας τα θεωρούμε ως φύση μας και τα υπηρετούμε τυφλά

Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου...

 

Λουσμένος στις ροές των αιμάτων σου, παμμακάριστε μάρτυς Καλλίνικε...

«Λελουμένος ἐν ταῖς ροαῖς τῶν σῶν αἱμάτων, παμμάκαρ, ὤφθης καθαρώτατος τῷ πνεύματι, καί εἰς λῆξιν ἔφθασας τῶν Ἀσωμάτων, μάρτυς Καλλίνικε» (ωδή α΄).
(Λουσμένος στις ροές των αιμάτων σου, παμμακάριστε μάρτυς Καλλίνικε, φάνηκες εντελώς καθαρός ως προς το πνεύμα, κι έφτασες τα μέτρα των αγγέλων).

  Ο μεγαλομάρτυς άγιος Καλλίνικος («ο οποίος καταγόταν από την Κιλικία, ήταν εξαιρετικά αγαθός άνθρωπος, κι αυτό γιατί οικοδόμησε τον εαυτό του με τον φόβο του Θεού. Έγινε για πολλούς δάσκαλος σωτηρίας και νουθετούσε ιδίως τους ειδωλολάτρες να απομακρυνθούν από τα μάταια και να αποκτήσουν επίγνωση του αληθινού Θεού, του Δημιουργού όλων. Γι’ αυτό συνελήφθη κι οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Σακερδώνα.   

  Υποβάλλεται λοιπόν από αυτόν σε όλα τα είδη των βασανιστηρίων, κι αφού του φόρεσαν στα πόδια σιδερένιες κρηπίδες που είχαν όρθια καρφιά, διατάσσεται να τρέξει μέχρι την πόλη της Γάγγρας, που απείχε ογδόντα στάδια. Αφού κάλυψε λοιπόν τα εξήντα, επειδή οι στρατιώτες που τον οδηγούσαν δίψασαν πολύ, δεν μπορούσε εξαιτίας τους να προχωρήσει άλλο. Γι’ αυτό προσευχήθηκε και από ξερό βράχο έβγαλε νερό, το οποίο ακόμη και τώρα χρησιμοποιείται ως πηγή.

  Όταν έφτασε στη Γάγγρα, τον έβαλαν μέσα σε καμίνι φωτιάς, όπου και παρέδωσε στον Θεό το πνεύμα του. Τελείται δε η σύναξή του πλησίον της Γέφυρας του Ιουστινιανού και πλησίον του Πετρίου»), τιμάται από την Εκκλησία μας, όπως και οι άλλοι άγιοι μάρτυρες, λόγω της μεγάλης του αγάπης προς τον Κύριο που την απέδειξε με το μαρτύριο του αίματός του. 

 Η εντολή του Πνεύματος του Θεού «γίνου πιστός ἄχρι θανάτου» βρήκε άμεση ανταπόκριση από τον άγιο, κι αυτό κατά τον εκκλησιαστικό ποιητή ήταν το γεγονός που του καθάρισε εντελώς την ψυχή. Κι είναι ιδιαιτέρως σημαντική η παρατήρηση του υμνογράφου, διότι μας αποκαλύπτει ότι η μετάνοια, η οποία καθαρίζει την ψυχή του ανθρώπου, δεν συνιστά απλώς μία μεταμέλεια επιφανειακού τύπου, αλλά γεγονός «αιματηρό» για τον άνθρωπο, που θα πει γεγονός που ανατρέπει ολόκληρη την αμαρτωλή πρώην ζωή του, θέτοντάς την στην πορεία της σταυρικής ακολουθίας του Κυρίου. Μετάνοια με άλλα λόγια σημαίνει αλλαγή πλεύσης ζωής, απεξάρτηση από κάθε εμπαθές και πονηρό και πορεία στην οδό του Κυρίου.

Κυριακή Β’ Ματθαίου-«...συμμαρτυρούσης της συνειδήσεως»

Επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Ρωμαίους 2, 10-16)

«Όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον ανόμως και απολούνται»

  Αγαπητοί μου αδελφοί, ένα μεγάλο ερώτημα από πολλούς ανθρώπους που ρωτούν και προβληματίζονται για το πώς ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν είναι και δεν ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού και δεν έχουν την Χριστιανική πίστη. Σ’ αυτό έρχεται ο Απόστολος Παύλος να μας απαντήσει. Αυτό το μεγάλο και βασικό ερώτημα δεν μένει αναπάντητο, όπως και κάθε υπαρξιακό ερώτημα δεν μένει αναπάντητο που έχει σχέση με την σωτηρία μας, καθώς και με την αιωνιότητα, όπου ο άνθρωπος είναι μέτοχος και κληρονόμος.

Έτσι σήμερα, αδελφοί μου, το αποστολικό ανάγνωσμα που είναι ένα μικρό κείμενο παρμένο από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, μας απαντά για το πώς ο Θεός θα κρίνει θα δεχθεί τους ανθρώπους στην Βασιλεία Του. Το βασικό κριτήριο είναι οι πράξεις μας. Αυτές θα καθορίσουν και την θέση μας μετά τον θάνατο «αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού».

Μα αναρωτιέται κανείς, η πίστη μας, οι προσευχές μας, οι νηστείες μας, τα κηρύγματα που πηγαίνουμε, ο Εκκλησιασμός μας, η ηθική μας ζωή, δεν θα μετρήσουν; Ασφαλώς όλα θα μετρήσουν ως επιπλέον. Όμως αυτό που θα παίξει τον σημαντικότερο ρόλο και αξία, είναι το πρακτικόν μέρος σε σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

 Η τήρηση του νόμου του Θεού είναι αυτό που θα κρίνει τον κάθε άνθρωπο. Και ο νόμος του Θεού είναι γραμμένος στις καρδιές όλων των ανθρώπων 

Tρεις είναι οι μεγάλοι φράχτες που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την αμαρτία...

Tρεις είναι οι μεγάλοι φράχτες που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την αμαρτία:
η συνείδηση,ο φόβος του Θεού και η ντροπή του κόσμου.
Αν αυτούς τους φράχτες τους ξεπεράσουμε και τους αγνοήσουμε, χαθήκαμε!

Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης.

Πορεία ἀπό τό Τριώδιο στήν Ἀνάσταση

Μητροπολίτου Αντωνίου ΒLΟΟΜ

  Σέ ἕναν ἀπό τούς Ψαλμούς διαβάζουμε τόν παρακάτω στίχο· «Οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι..» (Ψαλμ. 125, 5)12. 

 ῎Αν στίς ἑβδομάδες τῆς προετοιμασίας πού πέρασαν, ἀντικρύσαμε νά καθρεφτίζεται στίς παραβολές ὅ,τι εἶναι ἄσχημο καί ἀνάξιο γιά μᾶς, ἄν σταθήκαμε μπροστά στό κριτήριο τῆς συνειδήσεώς μας καί τοῦ Θεοῦ, τότε ὄντως ἔχουμε σπείρει τή σωτηρία μας ἐν δάκρυσι. Καί ὅμως, ὑπάρχει ἀκόμη χρόνος, διότι ἀκόμη κι ὅταν μπαίνουμε στόν καιρό τῆς συγκομιδῆς, ὁ Θεός μᾶς δίνει ἕνα περιθώριο· προχωρώντας πρός τή Βασιλεία, πρός τήν ῾Ημέρα τῆς ᾿Αναστάσεως, μποροῦμε ἀκόμη, κάθε στιγμή, μέ τήν προοπτική τῆς σωτηρίας, ἐνώπιον τῆς νίκης τοῦ Θεοῦ, νά στρεφόμαστε πρός αὐτόν μέ εὐγνωμοσύνη καί συντριβή μαζί καί νά λέμε, «῎Οχι, Κύριε! Μπορεῖ νά εἶμαι ὁ ἐργάτης τῆς ἑνδεκάτης ὥρας, ἀλλά δέξου με, ὅπως τό ἔχεις ὑποσχεθεῖ!».

   Τήν περασμένη Κυριακή ἑορτάσαμε τόν θρίαμβο τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ ᾿Εκκλησία διακήρυξε ὅτι νομιμοποιεῖται καί ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπεικονίζει τή μορφή τοῦ Χριστοῦ· ἡ διακήρυξη δέν ἀφοροῦσε τήν τέχνη, ἀλλά ἦταν μιά βαθιά θεολογική ὁμολογία τῆς ᾿Ενσαρκώσεως. 

῾Η Παλαιά Διαθήκη μᾶς ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός δέν ἀπεικονίζεται μέ κανένα τρόπο διότι εἶναι ἕνα ἀπύθμενο μυστήριο· δέν ἔχει οὔτε ὄνομα ἐκτός ἀπό τό μυστηριῶδες ὄνομα τό ὁποῖο γνωρίζει ὁ ῞Υψιστος ᾿Αρχιερεύς. 

Στήν Καινή Διαθήκη ὅμως μάθαμε, καί γνωρίζουμε ἀπό ἐμπειρία, ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ῎Ανθρωπος, ὅτι τό πλήρωμα τῆς Θεότητος κατοίκησε καί ἐξακολουθεῖ νά κατοικεῖ γιά πάντα ἐν σαρκί· ἄρα ὁ Θεός ἔχει ἕνα ἀνθρώπινο ὄνομα (᾿Ιησοῦς) καί ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο, πού μπορεῖ νά ἀναπαρασταθεῖ σέ εἰκόνες.

 Συνεπῶς, κάθε εἰκόνα εἶναι μία ὁμολογία τῆς βεβαιότητάς μας ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος· καί ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά ἐπιτύχει -μέ τρόπο τραγικό καί ἔνδοξο μαζί- τήν ὑπέρτατη ἀλληλεγγύη μ’ ἐμᾶς, νά γίνει ἕνας ἀπό μᾶς ὥστε νά γίνει ὁ καθένας μας ἕνα ἀπό τά παιδιά τοῦ Θεοῦ. «Αὐτός ἐνηνθρώπισεν ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν», ὅπως λέει καί ἡ Γραφή. Γι’ αὐτό ἤδη ἀπό τήν ἑβδομάδα πού μᾶς πέρασε μπορούσαμε νά εὐφραινόμαστε· καί ἐνῶ, μιά ἑβδομάδα πρίν, ἤδη προετοιμαζόμαστε νά συναντήσουμε αὐτό τό θαῦμα, αὐτό τό θάμβος τῆς ᾿Ενσάρκωσης, ἡ ᾿Εκκλησία μας, χαμηλόφωνα,

Ταξιδεύοντας στην οδό του δικαιωματισμού...

 «Όταν η συνείδησή μας μάς υπαγορεύει να κάνουμε αυτό και αδιαφορούμε, και πάλι μας λέει να κάνουμε εκείνο και δεν το κάνουμε, αλλά σταθερά και αδιάκοπα την καταπατούμε, έτσι τη θάβουμε και δεν μπορεί πια να φωνάξει δυνατά μέσα μας από το βάρος που τη σκεπάζει» (Αββάς Δωρόθεος).

 Στους καιρούς μας η συνείδηση έχει κρυφτεί από το προσκήνιο της αγωγής, της παιδείας, της στόχευσής μας να είμαστε συν-άνθρωποι. Ο νόμος έχει μετατραπεί σε κοινωνική υποχρέωση, «πρέπει» να τον τηρήσουμε για να μη γίνει η κοινωνία ζούγκλα, αλλά και για να υπάρχουν όρια. Δεν αισθανόμαστε όμως έλεγχο εντός μας αν επιλέξουμε την προτεραιότητα της γνώμης, του θελήματός μας. Δεν υπάρχει φωνή που να μας παρωθεί προς το αγαθό ή να μας αποτρέπει από το κακό. Άλλωστε καλό και κακό έχουν σχετικοποιηθεί. Νόμος είναι το συμφέρον μας, το δίκιο μας. Τα παιδιά μας τα τιμωρούμε για τις αταξίες τους, γιατί παραβιάζουν κανόνες που θέτουμε σ’ αυτά, βάζοντας ως κριτήριο της τιμωρίας την δύναμη της εξουσίας μας, η οποία ασκείται για το όποιο καλό τους. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν με τον φόβο ή με την διάθεση να ξεγελάσουν την εξουσία αν μπορούν και δεν συνειδητοποιούν τι έχει να κάνει με την αλήθεια και τι όχι. Η δικαιολογία είναι εύκολη στο στόμα τους. Μας μιμούνται, είναι αλήθεια.

 Η ήττα πάλι είναι πληγή στον εγωισμό μας. Δεν αισθανόμαστε εύκολα ότι υπάρχει η αμαρτία ως αποτυχία, η αμαρτία ως παρακοή στο θέλημα του Θεού, ως άρνηση της αγάπης Του, όπως και της αγάπης των άλλων, η αμαρτία ως θεοποίηση της γνώμης μας. Ταξιδεύοντας στην οδό του δικαιωματισμού, γιατί άραγε να αισθανθούμε ότι δεν υπάρχουμε μόνο για μας και με κέντρο εμάς, γιατί να επιχειρήσουμε να αλλάξουμε και προς ποια κατεύθυνση να γίνει αυτό;

Κανένας ἄνθρωπος δεν μπορεῖ να ξεφύγει ἀπ το μαστίγωμα τῆς συνειδήσεώς του

  Ἡ λέξη ἁμαρτία στὰ αὐτιὰ μερικῶν σύγχρονων ἀνθρώπων ἠχεῖ ἄ­σχη­μα καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρό­πο νὰ τὴ διαγράψουν ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό τους. Ἀρκετοὶ καὶ μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλάξουν τὸ νόημά της καὶ τὴν ἐκλαμβάνουν ὡς ἁπλὴ ἀστοχία. Κι ἂν τολμήσει κανεὶς νὰ μιλήσει ἢ νὰ γράψει ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ ἑ­πο­μένως εἶναι ἐνοχή, εὔκολα χαρακτηρίζεται ὡς ἠθικιστὴς καὶ ἄγευστος τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας!

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχει ἐκδηλωθεῖ ἔντονη ἡ τάση τὰ τελευταῖα χρόνια, διάφορα ἁμαρτήματα καὶ πάθη νὰ ἀποδίδονται σὲ βιολογικοὺς παράγοντες, στὸ DNA, ὅπως ὑποστηρίζουν. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη ἀκόμη καὶ αἰσχρότατες δια­στροφὲς ὀνομάζονται ἁπλῶς «δια­φο­ρετικὸς σεξουαλικὸς προσανατολι­σμὸς» καὶ ἐκφράζεται ἐπιτακτικὰ ἡ ἀ­παίτηση νὰ καλύπτονται ἀπὸ ἀντίστοιχη νομοθεσία. Ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ ἐ­λεύθερη θέληση τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔ­χει καμία ἀνάμειξη σ᾿ αὐτὰ τὰ πάθη καὶ ἑπομένως ὁ διεστραμμένος ἄνθρωπος δὲν ἔχει καμία εὐθύνη.

Μὲ αὐτὴ τὴν ὡς «ἐπιστημονικὴ» προβαλλόμενη ἀντίληψη προσπαθοῦν κάποιοι νὰ ἐξαλείψουν τὴν προσωπικὴ εὐθύνη τοῦ ἁμαρτωλοῦ, νὰ φιμώσουν τὴ συνείδησή του ποὺ διαμαρτύρεται καὶ νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς ποὺ τὸν πιέζει.

Ἡ ἁμαρτία ὅμως γίνεται μὲ πλήρη συμμετοχὴ τοῦ λογικοῦ μας καὶ μὲ ἀπόλυτη ἐλευθερία. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς πληροφορεῖ μὲ σαφήνεια ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι θεληματικὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. «Ἁμαρτία ἐστὶν ἡ ἀνομία» (Α´ Ἰω. γ´ 4). Ὁ διάβολος ἔβαλε μπροστὰ στὸν πρῶτο ἄνθρωπο τὸν πειρασμὸ νὰ παραβεῖ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ ἄνθρωπος σκέφθηκε, ἐπιθύμησε, ἀποφάσισε καὶ ἁμάρτησε. Ἔτσι διαπράχθηκε ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα ἡ πρώτη καὶ μεγάλη ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ σαφήνεια ἀναλύοντας τὴ φυσιολογία της, τονίζουν ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀσθένεια, θεληματικὴ ἄρνηση τοῦ ἀγαθοῦ.

 «Αὕτη (ἡ ἁμαρτία) οὐ φυσική ἐστιν οὐδὲ ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ ἡμῖν ἐνσπαρεῖσα, ἀλλ᾿ ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου ἐπισπορᾶς, ἐν τῇ ἡμετέρᾳ αὐτεξουσίῳ προαιρέσει ἑκουσίως συνισταμένη, οὐ βίᾳ ἡμῶν κρατοῦσα». Δὲν εἶναι μία φυσικὴ ἰδιότητα ἡ ἁμαρτία. Οὔτε τὴν φύτεψε μέσα μας ὁ Θεός. Οὔτε μᾶς ἐξουσιάζει μὲ τὴ βία. Ἀποτελεῖ σπορὰ τοῦ διαβόλου, τὴν ὁ­ποίαν ὅμως δεχθήκαμε ἐλεύθερα καὶ τὴν καλλιεργήσαμε μὲ τὴν αὐτεξούσια προαίρεσή μας (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ξδ´, ΕΠΕ 1, 394-396).

 Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος χαρακτηριστικὰ σημειώνει: Ὑποθέστε κάποιον ποὺ μέσα στό μεσουράνημα τοῦ ἥλιου κλείνει τὰ μάτια του. Αὐτὸς ἐπινοεῖ τὸ σκοτάδι, χωρὶς αὐτὸ νὰ ὑπάρχει ἀντικειμενικά. «Καὶ λοιπὸν ὡς ἐν σκότει πλανώμενος περιπατεῖ, πολλάκις πίπτων καὶ κατὰ κρημνῶν ὑπάγων, νομίζων οὐκ εἶναι φῶς, ἀλλὰ σκότος»· περπατάει ἔτσι στὸ σκοτάδι, πέφτοντας συχνὰ καὶ φτάνοντας σὲ γκρεμούς, νομίζοντας ὅτι δὲν ὑπάρχει φῶς ἀλλὰ σκοτάδι (Κατὰ Ἑλλήνων 7, ΕΠΕ 1, 90). Ἡ ἄρνηση τοῦ φωτὸς εἶναι μία ἠθελημένη πράξη. Ἡ πλάνη καὶ τὸ κατακρήμνισμα εἶναι οἱ φυσικὲς συνέπειες τῆς αὐτεξούσιας δοκιμῆς του νὰ περπατήσει μέσα στὸ ἑκούσιο σκοτάδι. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει εὐθύνη γι᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιλογή του, γι᾿ αὐτὸ καὶ πιέζεται ἀπὸ αἴσθημα ἐνοχῆς.

Τί πρέπει νὰ γίνει;

Eλληνικό #metoo: Η διαστροφή είναι απομάκρυνση από το αγαθό, όπως το σκοτάδι είναι απομάκρυνση από το φως

Ελευθέριος Ανδρώνης /sportime.gr

 Η μαρτυρία της Σοφίας Μπεκατώρου ήταν ο πρώτος «κανονιοβολισμός» εναντίον μιας παγιωμένης και ολότελα άρρωστης νοοτροπίας της ελληνικής πραγματικότητας. Ένας δίκαιος λεκτικός «κανονιοβολισμός» που έδωσε το σύνθημα για μια μικρή κοινωνική επανάσταση ενάντια στο ανήθικο. Ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας αποκαλύψεων που σήμερα συνταράσσουν την ελληνική κοινή γνώμη.
 Είναι αυτονόητο πως αυτό το αποτρόπαιο κοινωνικό απόστημα πρέπει να σπάσει μέχρι τέλους. Τα στόματα πρέπει να ανοίξουν και η δικαιοσύνη πρέπει να ακούσει προσεκτικά όσα έχουν να μαρτυρήσουν. Και ασφαλώς στους ανόητους υποστηρικτές του «γιατί τώρα;» απαντούμε: «χίλιες φορές καλύτερα τώρα, παρά ποτέ».
 Οφείλουμε όλοι ανεξαιρέτως να καταπνίξουμε τη κουλτούρα του βιασμού, των παρενοχλήσεων, των εκβιασμών, του εκφοβισμού. Να βάλουμε ένα λιθαράκι για να παραδώσουμε στις μελλοντικές γενιές κάτι πιο υγιές από τον ηθικό υπόνομο που κυριαρχεί στο σήμερα.

 Το ζήτημα του ελληνικού #metoo φυσικά, επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από τον πυρήνα των ίδιων των καταγγελιών. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται ένας βρώμικος ιστός ένοχης σιωπής, αρρωστημένων κυκλωμάτων, διαπλεκόμενων συμφερόντων και συγκαλύψεων.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για ένα σκάνδαλο μόνο του καλλιτεχνικού χώρου, όπως λένε κάποιοι. Είναι οι πρώτες αναγνωριστικές ματιές σε ένα κοινωνικό καρκίνωμα που απορρέει από παντού και επεκτείνεται παντού. Σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, σε όλες τι εκφάνσεις της κοινωνίας, ξεκινάει από χαμηλά και είναι βέβαιο πως φτάνει μέχρι πολύ ψηλά.

 Βλέπουμε πως αυτός ο ασκός του Αιόλου που άνοιξαν οι πολλαπλές καταγγελίες, διαμορφώνει εξελίξεις σε δύο βασικά πεδία. Στο πεδίο της Δικαιοσύνης και στο πεδίο των ΜΜΕ. Η Δικαιοσύνη βεβαίως είναι η μοναδική οδός για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων.
 Όσον αφορά τα ΜΜΕ, ως επί το πλείστον αντιμετωπίζουν τα ζητήματα του #metoo ως τηλεοπτικές μηχανές του κιμά που αλέθουν αδιακρίτως θύματα και θύτες και προκαταλαμβάνουν τον ρόλο της Δικαιοσύνης. Οι καταγγελίες και τα δράματα των θυμάτων, άλλα ακόμα και η σιωπή των καταγγελθέντων, μοσχοπουλιούνται ως τηλεοπτικό προϊόν που παζαρεύεται καθημερινώς στα «τηλεδικαστήρια».

Αν σιωπάς ενώ γνωρίζεις, ασφαλώς και είσαι συνένοχος. Επιβάλλεται να μιλήσεις γιατί το οφείλεις στα υποψήφια αυριανά θύματα. Στην τελική το οφείλεις στην ίδια σου τη συνείδηση.

Αν όμως βγαίνεις να κατηγορήσεις ενώ δεν γνωρίζεις , είσαι υποκριτής. Το κάνεις μόνο και μόνο για να αναβαθμίσεις το image σου, σε μια χρονική περίοδο που ο δονκιχωτισμός πουλιέται από τα τηλεοπτικά παράθυρα σαν ζεστή φρατζόλα.

Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να αποφύγουμε την παγίδα της ανεξέλεγκτης ανθρωποφαγίας και να επαναπροσδιορίσουμε τα (ξεχειλωμένα) όρια και τις αρμοδιότητες των ΜΜΕ. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως τα θύματα πρέπει να σιωπήσουν.

Είναι βέβαιο πως για όλες αυτές τις παραβατικές συμπεριφορές, δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν είσαι ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος ή οτιδήποτε άλλο. Είναι καθαρά θέμα ατόμου. Ανθρώπου. Η ποιότητα της ηθικής σου, πηγάζει από την συνθήκη που έχεις κάνει με τον εαυτό σου.

Οι σεξουαλικές παρεκτροπές, οι παραφιλίες, οι παρενοχλήσεις, είναι όλα αποτελέσματα βαθιάς νοσηρότητας της ψυχής του ανθρώπου. Μια απονεκρωμένη ψυχή που έχει στείλει τον Θεό στην «εξορία», ασεβεί και ασελγεί επάνω στον

Κυριακή ΙΓ' Λουκά- Όταν έχεις ένα «γιατί», μπορεί να αντέξεις το «πώς»

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 Σήμερα το Ευαγγέλιο περιέγραφε έναν άνθρωπο, ο οποίος πνιγόταν μέσα σ’ αυτό που όλοι οι άνθρωποι, λίγο ή πολύ, είμαστε βουλιαγμένοι: Την απροσδιοριστία του σκοπού της ζωής μας!
Και θέλοντας να πειράξει τον Χριστό πήγε και Τον ρώτησε πώς θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή! Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή βασανίζονται όταν αντιλαμβάνονται ότι δεν «χωράει» ο κύκλος της ύπαρξής τους στα λίγα χρόνια της ανθρώπινης ζωής και συγχρόνως δεν «χωράει» στο μυαλό τους τι είναι η μετά από τον βιολογικό θάνατο ύπαρξη, και ψυχανεμίζονται ανάμεσα στα δύο: Λες να μην υπάρχει κάτι; Αλλά και τούτο ’δώ μόνο του, τι μιζέρια είναι; Και βασανίζονται ανάμεσα στα δύο.
Ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν, ίσως και επειδή ο ίδιος βασανιζόταν και βρισκόταν σε μια τέτοια αγωνία, πάει στον Χριστό και του λέει μισοσοβαρά μισοαστεία: Τι θα κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;
Ο Χριστός του λέει:
- Τις εντολές δεν τις ξέρεις; Δεν θα κλέψεις, δεν θα μοιχεύσεις, δεν θα ψευδομαρτυρήσεις, δεν…, δεν…, δεν…, θα τιμάς τον πατέρα σου και την μάνα σου, κτλ.
- Αυτά, του απαντά εκείνος, τα έκανα από μικρός!
Του λέει τότε ο Χριστός: Αφού τα έκανες όλα αυτά από νεαρός, τότε ένα μονάχα σού μένει. Να πουλήσεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, να τα δώσεις στους φτωχούς, και να ακολουθήσεις Εμένα.
Εκείνος τότε στριμώχθηκε ψυχικά γιατί, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ήταν ένας άνθρωπος πλούσιος, με πάρα πολλά, και δυσκολευόταν να κάνει μια τέτοιου είδους κίνηση.

Ας σταθούμε εδώ να σκεφτούμε δύο πράγματα. Η ανθρώπινη ζωή περπατάει ανάμεσα σε δύο ψυχικές καταστάσεις: Τη συνήθεια και τη συνείδηση. Όλα τα πράγματα στην ανθρώπινη ζωή ξεκινάνε με μικρές απλές καθημερινές συνήθειες. Η συνήθεια έχει πολύ μεγάλο βάρος. Εάν είναι καλή συνήθεια είναι διευκόλυνση προς το καλό, εάν είναι κακή συνήθεια είναι κατρακύλισμα προς το κακό και το λάθος! Όμως με τη συνήθεια «ξεκινάει» η ανθρώπινη ζωή…
Παίρνουμε ένα παιδάκι και του λέμε: Θα κάνεις αυτό ή δεν θα κάνεις εκείνο. Αυτό επιτρέπεται, εκείνο δεν επιτρέπεται. Και σιγά-σιγά αποχτάει το παιδάκι κάποιες συνήθειες. Όταν μεγαλώσει όμως, αυτός που το διδάσκει θα πρέπει να μπορεί να του μεταδώσει (αν το έχει ο ίδιος!) ότι η συνήθεια είναι έκφραση μιας συνείδησης.

Όποιος αδιαφορεί συστηματικά για τις υπομνήσεις της συνειδήσεως...

πηγή

Αν πρέπει για κάποιους να πονάμε και να πενθούμε, αυτό πρέπει να γίνεται για εκείνους που ζουν στην αμαρτία...

  Αν πρέπει για κάποιους να πονάμε και να πενθούμε, αυτό πρέπει να γίνεται για εκείνους που ζουν στην αμαρτία και όχι για εκείνους που έφυγαν απ' αυτή τη ζωή.
  Γιατί δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα που μας κάνουν να λυπόμαστε, αλλά η προαίρεσή μας. Δεν είναι ο θάνατος του ανθρώπου που έφυγε, αλλά η αδυναμία αυτών που είναι στη ζωή και θρηνούν.
  Ο θάνατος είναι ανάπαυση, είναι απαλλαγή από κόπους και μέριμνες βιοτικές.   Γι' αυτό και, όταν δεις κάποιον δικό σου να φεύγει από αυτή τη ζωή, μην αγανακτείς, αλλά στρέψου με κατάνυξη στον εαυτό σου. Εξέτασε τη συνείδησή σου. Αναλογίσου ότι, μετά από λίγο, το ίδιο τέλος περιμένει κι εσένα. Σοβαρέψου και κάνε το θάνατο του άλλου αφορμή για δική σου ανάνηψη. Σταμάτησε να ζεις αδιάφορα. Σκέψου, τι έχεις εσύ μέχρι τότε κάνει. Διόρθωσε τα λάθη σου, άλλαξε τη ζωή σου.

 Aγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Το στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε».

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η  Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ και ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓ. ΚΑΙ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 2019

«Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε».

Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα
Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ στὴ ζωὴ μας νὰ εἰσέλθουμε στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡμέρες πορείας ποὺ μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ Πάθους καὶ τὴν τριήμερο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ὁ εὐλογημένος καιρός.

Μᾶς διευκολύνει ἡ Ἐκκλησία μας δίνοντας αὐτὸν τὸν καιρὸ τῆς Τεσσαρακοστῆς ὡς σίγουρη καὶ συνάμα οὐσιαστικὰ ἀποτελεσματικὴ εὐκαιρία στὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε πρὸς τὰ πάνω. Γιὰ νὰ μεταμορφωθεῖ καὶ νὰ μπολιασθεῖ ἡ μικρή μας ζωή ἀπὸ τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.
Μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία μας μιὰν Ἄνοιξη. Διότι ὅταν βοηθᾶμε τὴν ψυχή μας, ποὺ εἶναι δύσκαμπτη καὶ κλειστή, νὰ ἀνοίξει, νὰ γίνει πιὸ εὐέλικτη, πιὸ εὐκίνητη καὶ νὰ σταθεῖ μὲ εἰλικρίνεια ταπείνωσης ἀλλὰ καὶ θάρρος μετανοίας μπροστὰ στὸν "νοητὸν Ἥλιο" τὸν Χριστό μας, διευκολύνουμε τὴν εἴσοδο τῆς Χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ. Kαὶ ὅταν ἡ ψυχὴ χαριτώνεται, τὴν Ἄνοιξη ἀνθίζει.

Ἡ πορεία πρὸς τὴ συνάντηση μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστὸ εἶναι μία ἀνοδικὴ κλίμακα ἀνεξάντλητη. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι ἀπε­ριόριστος, ἔτσι καὶ ἡ δυνατότητά μας νὰ Τὸν συναντήσουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ Αὐτὸν εἶναι ἀπεριόριστη. Καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ τὴν κατανυκτικὴ αὐτὴ περίοδο τῆς πνευματικῆς καὶ σωματικῆς ἄσκησης, αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν δυνατότητα συνάντησης τὴν καθιστᾶ κανόνα ζωῆς.
Αὐτὸς ὁ "κανόνας" ἔχει καὶ τοὺς τρόπους του, τοὺς "πνευματικοὺς τρόπους" ποὺ μὲ βεβαιότητα θὰ φανερώσουν κάποιο ἀποτέλεσμα στὴ ζωή τοῦ Χριστιανοῦ. Τὸν τρόπο νὰ καταλάβει τί σημαίνει ἀσκητικὴ ζωὴ, πῶς θὰ ἀγγίξει τὶς πληγές του ποὺ εἶναι τὰ πάθη του, πῶς θὰ φτάσει στὴν μετάνοιὰ του, γιὰ νὰ ἀρχίσει ξανὰ καὶ νὰ συνεχίσει σὲ ὅλη τὴν ζωὴ του.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ἐσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς βρίσκουμε τὸν πρῶτο "πνευματικὸ τρόπο": «οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε». Ὅσοι ἐπιθυμεῖτε νά κάνετε αὐτή τήν ἄθληση, ἄς εἰσέλθετε.

 Βασικὴ προϋπόθεση εἶναι νὰ "βούλεται", δηλαδὴ νὰ θέλει, νὰ ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει ἀθλητὴς κάποιος. Κανείς δὲν πιέζεται νὰ ἀρχίσει. Ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται μιὰ ἀπόφαση γιὰ νὰ τεντώσει τὶς δυνατότητές του, νὰ ξεκινήσει μιὰ ἐντονότερη προσπάθεια. Νὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ, λίγο παραπάνω ἀπ' ὅσο νομίζει ὅτι μπορεῖ. Νὰ κάνει τὸ καλὸ καὶ νὰ φτάνει τὸ ἀγαθὸ.
Ἄλλωστε ἡ κλήση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ πράττει μὲ προαίρεση κι ἀποφασιστικότητα,