Μοναχός Γερόντιος ο δια Χριστόν Σαλός

Ο μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μούτσος, γεννήθηκε το 1908 στον Πύργο της Ηλίας από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε δύο φούρνους μέσα στην πόλη του Πύργου. Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τον μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε και έφτασε στον πολυπόθητό του Άθωνα. Ως Πελλοπονήσιος πήγε στην Μονή Γρηγορίου (τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σε πολλές Μονές του Αγίου Όρους). Έγινε μοναχός από τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής και φήμης αγίου.

Πολλά διδάχτηκε από τον Γέροντά του και τον αξίωσε ο Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο που, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ο οποίος έζησε μαζί του για ένα χρόνο στον μετόχι Μονοξυλίτη, τον βοήθησε να γράψει το περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» εξηγώντας του τις ανώτερες πνευματικές καταστάσεις…. 

Δυστυχώς το 1939 κόλλησε την δύσκολη ασθένεια της εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σε Σανατόριο της Αθήνας και το 1941, όταν πια οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα, επέστρεψε στην Μονή του διανύοντας την μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν με τα πόδια.

Στη Μονή του όμως συνάντησε σκληρότητα και καχυποψία, φόβο για πιθανή διάδωση της ασθένειάς του και στους άλλους στην Μονή, παρόλο που είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στο σημείο να τον χτυπήσουνκαι να τον διώξουν από το Μοναστήρι με το ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί που πιστοποιούσε ότι ο μοναχός Γερόντιος «έπασχε τας φρένας». Αυτό το εκμεταλλεύτηκε σε όλη του τη ζωή ο μακάριος και προσποιούνταν τον «σαλό». Γύρισε όλον τον Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά με εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν ο προστάτης του ήδη από το μοναστήρι του, μια και η Μονή Γρηγορίου τιμάται στην μνήμη του. Πέρασε και από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τη Σκήτη Κουτλουμουσίου, και κατέληξε στο Ιβηρίτικο Κελλί του αγίου Νικολάου στις Καρυές, όπου τον γνωρίσαμε.

Ζούσε πολύ απλά, μέσα στη φύση και στα πλάσματα του Θεού, έχοντας κάνει το σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων.

Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης και η «ευλογημένη» πέρδικα.

​Κάποτε, ένας κυνηγός που περιπλανιόταν στις πλαγιές του Άθωνα, κοντά στην Καλύβη του Αγίου στις Κερασιές, κατάφερε να πιάσει μια πέρδικα ζωντανή. Σκέφτηκε, λοιπόν, να την πάει στον Γέροντα ως δώρο, ξέροντας ότι ο Χατζη-Γεώργης αγαπούσε όλα τα πλάσματα του Θεού.

Όταν ο κυνηγός έφτασε και του πρόσφερε το πουλί, ο Χατζη-Γεώργης το πήρε στα χέρια του με μεγάλη τρυφερότητα. Το χάιδεψε και άρχισε να του μιλάει σαν να ήταν άνθρωπος.

— «Γιατί άφησες, καημένο μου, τα μικρά σου στο βουνό και ήρθες εδώ;» είπε ο Γέροντας.

​Ο κυνηγός απόρησε. Πού ήξερε ο Γέροντας ότι η πέρδικα είχε φωλιά;

Ο Χατζη-Γεώργης γύρισε τότε στον κυνηγό και του είπε γλυκά:

— «Παιδί μου, ο Θεός μας έδωσε τα ζώα για να μας υπηρετούν ή για να μας ομορφαίνουν τη ζωή, όχι για να χωρίζουμε τις μάνες από τα παιδιά τους χωρίς λόγο. Αυτή η πέρδικα έχει οκτώ μικρά που την περιμένουν τώρα και κλαίνε.»

​Ο κυνηγός έμεινε άναυδος. Ο Χατζη-Γεώργης άνοιξε τα χέρια του και το πουλί, αντί να πετάξει μακριά τρομαγμένο, κάθισε για λίγο στον ώμο του, του "ψιθύρισε" κάτι στο αυτί και μετά πέταξε προς το δάσος.

Ο κυνηγός συγκλονίστηκε τόσο πολύ από το γεγονός ότι ο Γέροντας γνώριζε μέχρι και τον αριθμό των μικρών της πέρδικας, που από εκείνη τη μέρα άφησε το όπλο του. Λέγεται μάλιστα πως έγινε ένας από τους ανθρώπους που βοηθούσαν τον Άγιο να μεταφέρει προμήθειες για τους φτωχούς, λέγοντας:

​«Αν ο Γέροντας πονάει για μια πέρδικα, φαντάσου πόσο πονάει για την ψυχή του κάθε ανθρώπου.»

Το περιστατικό εἶχε νά κάνει μέ ἕναν σκοτωμένο σπίνο, ἕνα πουλάκι-φίλο τῶν πατέρων τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος.

Ἄς ἀκούσουμε τὴν ἱστορία, ὅπως τήν διηγεῖται ὁ π. Δαμασκηνός:

«Κάθε πρωί μετά τήν ἀκολουθία, ὁ π. Γερμανός μέ τόν π. Βησσαρίωνα πήγαιναν καί κάθονταν στο τραπέζι πού βρίσκεται στο περιστήλιο τῶν κελλιῶν. Ἐκεῖ ἔπαιρναν τό πρωινό τους. Ἕνα πουλάκι (σπίνος) πετοῦσε ἀπό τά δένδρα τῆς αὐλῆς στό τραπέζι τους καὶ ἔτρωγε τά ψίχουλα, χωρίς καθόλου νά φοβάται τούς πατέρες. Πότε πετοῦσε στόν ἕναν πατέρα καί πότε στον ἄλλον καί πότε καθόταν πάνω στα σκουφιά τους. Οἱ πατέρες τὸ ἀγαποῦσαν πολύ καί κάθε ἡμέρα τό περίμεναν νά ἔλθει στην συντροφιά τους. Εγώ πού τούς πήγαινα το πρωινό τους, ἔβλεπα την όμορφη αυτή σκηνή καί θαύμαζα καί την ημεράδα τοῦ πουλιοῦ καί την χαρά τῶν πατέρων.

»Ένα πρωί μπήκε στην αυλή τῆς μονῆς ἕνα παιδί ἀπό τό διπλανό χωριό, τό ὁποῖο μέ τό ἀεροβόλο κυνηγοῦσε πουλιά. Χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦν οἱ πατέρες, το παιδί σημάδεψε τον σπίνο τους καί τον σκότωσε. Αξέχαστη θὰ μοῦ μείνει ἡ ἀντίδραση καί τῶν δύο πατέρων, ὅταν εἶδαν τὸ ἀγαπημένο τους πουλάκι να πέφτει σκοτωμένο στήν αὐλή τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ παπα-Γερμανός ἔβαλε τις φωνές στο παιδί λέγοντάς του: Γιατί μᾶς ἔκανες αὐτό τό κακό; Γιατί μᾶς στέρησες τήν παρηγοριά;”

 Ὁ π. Βησσαρίων, άναστατωμένος καί αὐτός καί πολύ λυπημένος, πῆγε γρήγορα καί πῆρε στά χέρια του τό νεκρό πουλάκι καί τό καταφιλοῦσε, ἐνῶ ἀπό τά μάτια του έτρεχαν καυτά τα δάκρυα τῆς λύπης του.

Χαριτωμένες διηγήσεις του στάρετς, οσίου Νεκταρίου της Όπτινα

Ακολουθώντας το διδακτικό παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου, ότι δεν πρέπει συνεχώς να τεντώνουμε το τόξο, γιατί θα σπάσει, ο Γέροντας (ο Στάρετς Νεκτάριος) έδινε τις οδηγίες και τις αυστηρές εντολές του αστειευόμενος και συχνά έλεγε ένα αστείο ανέκδοτο ή συμπεριφερόταν με αστείο τρόπο.
Είχε π.χ ένα γάτο κι έπαιζε μαζί του: έδενε ένα χαρτί σε μια κλωστή και το στριφογύριζε, ενώ ο γάτος το κυνηγούσε διασκεδάζοντας τον Στάρετς και όσους άλλους παρευρίσκονταν.
Ο γάτος τον υπάκουε σαν να ήταν άνθρωπος.
Έλεγε λοιπόν:
– Ο όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης ήταν μεγάλος Γέροντας και είχε ένα λιοντάρι. Εμείς είμαστε μικροί και έχουμε ένα γάτο!
Και διηγόταν μια φαιδρή ιστορία, πώς ο γάτος έσωσε την κιβωτό του Νώε:
– Ένα ακάθαρτο πνεύμα μπήκε σ’ ένα ποντίκι κι έτσι αυτό προσπαθούσε να ροκανίσει και να τρυπήσει το πάτωμα της κιβωτού, με σκοπό να μπουν μέσα τα νερά του κατακλυσμού κι έτσι να πνιγούν όλοι. Ο γάτος όμως έφαγε το ποντίκι κι έτσι η κιβωτός και όσοι ήταν μέσα σώθηκαν.
«Γι’ αυτό τον λόγο», έλεγε χαριτολογώντας, «όλες οι γάτες θα μπουν στον παράδεισο!»

Από το βιβλίο, «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα», έκδοση Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ιεράς Μονής Οσίου Θεολόγου του Νέου Θεολόγου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ,Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΜΠΟΤΕΣ ΜΕ ΚΑΡΦΙΑ

«Έδεσαν τον Άγιο Βασιλίσκο με διπλές αλυσίδες. Επίσης, αλυσόδεσαν τον λαιμό του με σιδερένια αλυσίδα και έβαλαν χάλκινες μπότες με καρφιά μέσα στα πόδια του, έτσι ώστε τα καρφιά διαπέρασαν τα πόδια του Αγίου μέχρι τα κόκαλα, και το αίμα έτρεχε άφθονο από τα τραυματισμένα του πόδια.
Ταυτόχρονα, οι βασανιστές ξυλοκόπησαν άγρια ​​τον μάρτυρα του Χριστού όταν τον οδήγησαν στην πόλη Κόμανα».
Πολλά θαύματα αποκαλύφθηκαν στην πορεία μέσω των προσευχών του μάρτυρα, αλλά η λατρεία των ζώων ήταν ιδιαίτερα θαυματουργή: «το βράδυ, ένα κοπάδι βοδιών, πηγαίνοντας από το βοσκότοπο στο χωριό και περνώντας από το μονοπάτι όπου στεκόταν ο άγιος μάρτυρας του Χριστού, σαν να δοξολογούσε τα μεγάλα έργα του Θεού, έπεσαν στα γόνατα μπροστά στον άγιο».

* * *ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ

* * * * Ο τάφος του Αγ.Βασιλίσκου και η κοίμηση του Αγ.Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Ο Ιερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας διηγήθηκε για την πρώτη του συνάντηση με τον Άγιο Παΐσιο.

Ο Ιερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας, Γέροντας του Ιβηρίτικου Κελλιού Αγίων Πέτρου και Ονουφρίου, διηγήθηκε για την πρώτη του συνάντηση με τον Πατέρα (Άγιο) Παΐσιο.

«Ακούγαμε για τον Γέροντα ότι μιλά με τα ζώα και τα πουλιά, ότι πιάνει τα φίδια με τα χέρια του, αλλά εγώ προσωπικά δεν τα πίστευα. Θεωρούσα ότι είναι λόγια του κόσμου και λέγονταν για ν’ απόκτηση ο Γέροντας όνομα και φήμη.
Όταν αποφοίτησα από την Αθωνιάδα, το 1971, αρχές Ιουλίου, μ’ έναν πνευματικό αδελφό μου ονομάτι Κωνσταντίνο Λύτρα, από την Κατερίνη, επισκεφθήκαμε τον Γέροντα στο Κελλί του Τίμιου Σταυρού (φώτος).

Φθάσαμε εκεί το πρωί, γύρω στις εννιάμισυ η ώρα, και μας υποδέχθηκε ο Γέροντας στο υπαίθριο Αρχονταρίκι, στην ελιά. Αφού μας κέρασε από ένα ξερό σύκο και δύο-τρία φουντούκια και νεράκι, άρχισε να μας ομιλή για διάφορα πνευματικά θέματα.

Η περιοχή είχε πολλά πουλιά, κυρίως αηδόνια, το οποία κελαϊδούσαν και ήταν κουραστικά. Μας δυσκόλευαν στην συζήτησε οπότε σε μια στιγμή ακούμε τον Γέροντα να λέη:

Φώτης Κόντογλου - Ὁ «Ἀμαθής καί Ἀγροῖκος Ἅγιος» Λουκᾶς ὁ Στειρίτης

Στὶς 7 Φεβρουαρίου, τελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Στειρίτου. Τὸ μοναστήρι ποὺ τιμᾶ τὄνομά του βρίσκεται κοντὰ στὸ χωριὸ Στείρι κι᾿ ἀπὸ τοῦτο λέγεται κι᾿ ἅγιος Λουκᾶς ὁ Στειρίτης ἢ Νέος, γιὰ νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, ποὺ ἔζησε 890 χρόνια πρωτύτερα.

Αὐτὸ τὸ μοναστήρι εἶναι φημισμένο κ᾿ ἡ ἐκκλησιά του εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀπ᾿ ὅσες σώζουνται ἀπὸ κεῖνον τὸν καιρό, στολισμένη μὲ ψηφιὰ καὶ μὲ χρωματιστὰ μάρμαρα. Πηγαίνει κανένας στὸ μοναστήρι ἀπὸ τὸ Δίστομο. Εἶναι χτισμένο σὲ ἔμορφο μέρος, κοντὰ στὸ βουνὸ ποὺ τὸ λέγανε στ᾿ ἀρχαῖα Ἑλικώνα καὶ σήμερα τὸ λένε Παληοβούνα.

Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἁγίου Λουκᾶ ἦτον ἀπὸ τὴν Αἴγινα. Ἀλλὰ οἱ παπποῦδες του φύγανε ἀπὸ τὸ νησί, σὲ καιρὸ ποὺ ρήμαξε ἀπὸ τοὺς πειράτες μπαρμπερίνους, καὶ πήγανε στὰ μέρη τῆς Ἰτέας. Ἐκεῖ πέρα γεννήθηκε ὁ πατέρας του Στέφανος, κ᾿ ὕστερα πῆγε καὶ παντρεύτηκε στὸ χωριὸ Καστρί, ποὺ ἤτανε κοντὰ στοὺς ἀρχαίους Δελφούς.
Ἐκεῖ ἦρθε στὸν κόσμο ὁ ἅγιος Λουκᾶς, στὰ 896 μ.X.

 Γιὰ τοῦτο λέγει ἕνα τροπάριό του: «Ἡ πόλις ἀγάλλεται Δελφῶν καὶ ταύτης ἡ ὅμορος, μάλιστα τοῖς σπαργάνοις σου, καὶ ἐπτάπυλαι Θῆβαι τὰ σὰ θαυμάσια κηρύττουσι τρανῶς». 

 Ἀπὸ τὰ πέντε ἀδέλφια καλογερέψανε τὰ τρία, ὁ Λουκᾶς, ἡ ἀδελφή του ἡ Καλὴ κι᾿ ὁ ἀδελφός του Ἐπιφάνιος. Πρὶν νὰ καλογερέψει, ἤτανε τσομπάνος καὶ ξωχάρης, πλὴν καὶ τότε ὁλοένα καταγινότανε μὲ τὰ θρησκευτικά. Ἡ καρδιά του ἤτανε ἁπλή, τὸ μυαλό του καθαρὸ ἀπὸ ἄσοφες σοφίες, γιὰ τοῦτο λέγει καὶ τὸ τροπάρι του: 

«Στάθηκες, Λουκᾶ, ἄμαθος στὰ λόγια, ἀλλὰ σοφὸς σὲ ἔργα θεϊκά. Κ᾿ ἔβαλες μέσα στὰ στήθια σου, μακάριε, τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ σὰν ἀρχὴ τῆς κάθε σοφίας, ὅθεν ἔζησες θεάρεστα». Ὁ ἴδιος ἔλεγε τὸν ἑαυτό του «ἀμαθῆ καὶ ἀγροῖκον». 

 Ἤτανε ταπεινότατος, ἁπλός, ἄκακος, ἡ ὄψη του ἤτανε γλυκύτατη. Τοὺς φτωχούς τους λυπότανε καὶ τοὺς πονοῦσε. Ὄντας ἀκόμα τσομπάνος, σὰν ἀντάμωνε κανέναν φτωχόν, τούδινε τὸ ψωμί του καὶ τὰ ροῦχα του, κι᾿ αὐτὸς ἀπόμνησκε πεινασμένος καὶ γυμνός. Τὸ σπόρι ποὖχε γιὰ σπάρσιμο τὸ μοιραζότανε μὲ τοὺς ἄλλους φτωχοὺς ζευγάδες. Μ᾿ ἕνα σύντομο λόγο, πιὸ πολὺ ἐζοῦσε γιὰ τοὺς ἄλλους παρὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του. 

Πολλὲς φορὲς οἱ γονιοί του τὸν μαλώνανε, κ᾿ ἐκεῖνος ὁ μακάριος τὰ ὑπόμενε πλὴν δὲν ἄλλαζε γνώμη. 

«Τα πτηνά που επιθυμούσες να δής, ήλθαν».

Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

 Στην Ιερά Μονή της Λαύρας του Αγίου Σάββα παραμείναμε δύο ημέρες· τη δε Κυριακή των Μυροφόρων 28ης Απριλίου (1924) επετέλεσα στο Καθολικό της Μονής την θεία λειτουργία, μετά μαζί με όλους τους πατέρες επήγαμε διά τον συνήθη καφέ.

Ενώ δε εκαθήμεθα έξω ενός δωματίου και επίναμε τον καφέ, συνέβη το εξής αξιοπερίεργο και χαριέστατο.
 Επειδή είχα πληροφορηθή, ότι ωρισμένα ιδιαίτερα πτηνά έχουν εξοικειωθή πολύ με τους μοναχούς και παίρνουν από τα χέρια τους ψωμί και λοιπά, ήμουν περίεργος να τα έβλεπα και εγώ.
 Γι’ αυτό είχα πή εις κάποιους από τους προεστώτες της Μονής και εις άλλους αδελφούς να μου δείξουν τα πτηνά εκείνα. 

 Κατά τις δύο όμως ημέρες, που έμεινα εις την Μονή, την Παρασκευή και το Σάββατο, δεν εφάνηκαν.
 Την στιγμήν όμως εκείνη, που ετοιμάσθηκα να πιω τον προσφερθέντα με καφέ, 7-8 πτηνά ήρθαν ξαφνικά και εκάθισαν άλλα στους ώμους μου και άλλα στα χέρια μου και άλλα κοντά μου σε κύκλο, άρχισαν να φωνάζουν και να κελαηδούν.
 Εγώ προς στιγμή εταράχθηκα για το αιφνίδιο αλλά αμέσως συνήλθα· οι δε πατέρες θαυμάζοντες και εκείνοι (διότι ήλθαν όλα προς εμέ) και μειδιώντες, μου λέγουν:
«Τα πτηνά που επιθυμούσες να δής, ήλθαν».
Εγώ δε πεπλησμένος από θάμβος και χαρά, κρατώντας τεμάχιο ψωμιού στα χέρια για τον καφέ το πρόσφερα με τα χέρια μου στα πτηνά.

Κατόπιν οι πατέρες μου έφεραν και σύκα, τα οποία έκαμα σε μικρά ταμάχια και τα πρόσφερα.
Εκείνα δε τα ευλογημένα τα έλαβαν από την παλάμη και τα χέρια μου, και αφού τα κατεβρόχθισαν όλα, με φωνές ευχαριστήριες, γλυκύτατα κελαηδήματα επέταξαν στον αέρα και ανεχώρησαν.

πηγή

«Όλα προσεύχονται»

π. Ανανίας Κουστένης-“Λόγοι γιά τόν Άγιο Πορφύριο”.

 Ό Άγιος Πορφύριος έλεγε ότι στό Άγιο Όρος είναι κάτι πουλιά, μέσα στά βαθειά δάση. Τώρα τά έχουν κάψει κι αυτά, τά περισσότερα. Και τί κάνουνε; Κελαϊδούν ασταμάτητα. Όχι γιά νά τ’ ακούει κανείς. Όχι! Ξέρετε γιατί κελαϊδούν; Γιά νά ευχαριστούν τόν Θεό πού τά ’φτιαξε. 

«Αφού, Θεούλη μας, μάς έδωσες τέτοια λαλιά», – «πουλιού λαλιά» πού λέει κι ό ποιητής, ό εθνικός – «εμείς σ’ τήν επιστρέφουμε». «Τά σά έκ τών σών». 

Τί ωραία είναι! Έτσι. «Νά χαίρεσαι πού μάς έφτιαξες.

 Καί ξαναλέμε: Νά χαίρεσαι καί νά χαίρεσαι καί νά χαίρεσαι!»
Τί είναι αυτό; Ακοίμητη Δοξολογία! Αδιάλειπτη ευχή! 

Ή προσευχή δέν είναι μόνο νά λές τήν ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ». Είναι αυτά πού σάς έφερα τήν άλλη φορά καί διαβάσαμε εδώ πέρα στό ποίημα τού Παράσχου. «Όλα προσεύχονται», λέει. «Όλα προσεύχονται!»

 Κι όταν μνημονεύεις τόν πεθαμένο είναι προσευχή, κι όταν τό παιδάκι ανοίγει τό κλουβί καί φεύγει τό πουλάκι πού είναι κλεισμένο εκεί πέρα, προσεύχεται κι εκείνο. Γιατί; Γιατί αφήνει τό πουλάκι νά φύγει. Ποιός τό ρώτησε τό πουλάκι εκεί πέρα πού είναι, άν είναι ευχαριστημένο; Εμείς τό βάλαμε εκεί, γιατί αρέσει σέ εμάς. Τό ρώτησε κανείς;

Μού έλεγε κάποιος είχε πάει στό Άγιο Όρος καί τού άρεσαν τ’ αηδόνια. Και τί πιάνει; Ανοίγει τό μαγνητόφωνο νά τά γράψει. Δέν έγραφε! Δέν έγραφε! Τίποτα!

Η αγία Θεοδώρα από την Σύχλα(+7 Αυγούστου)

Α) Η ζωή της
  Η Οσία Θεοδώρα της Σύχλας είναι η σπουδαιότερη αγίας μοναχή ανάμεσα στις άλλες, που έζησαν στα ρουμανικά μοναστήρια. Γεννήθηκε στο χωριό Βινατόρι της επαρχίας Νεάμτς το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνος. 

Ο πατήρ Στέφανος Γιώλντεα ήταν φύλακας του φρουρίου Νεάμτς. Μετά τον θάνατο της αδελφής της Μαργαρίτας, η Θεοδώρα παντρεύθηκε ένα νεαρό από το Ισμαήλ (πόλις της Ρουμανίας). Μα επειδή δεν έκαναν παιδιά, επήγαν και οι δύο σε μοναστήρια. Η μακαρία Θεοδώρα εφόρεσε το μοναχικό ένδυμα στην σκήτη Βαρζαρέστ της επαρχίας Ρίμνικ Σαράτ, ενώ ο σύζυγός της Ελευθέριος στην σκήτη Μάρε Ποϊάνα (Μεγάλο Ξέφωτο). 

Επειδή καταστράφηκε η σκήτη από τους τούρκους, η Θεοδώρα έγινε ησυχάστρια στα βουνά του Μπουζάου. Κατόπιν, αναχωρώντας για την περιοχή του Νεάμτς, ησύχασε μόνη της επί 30 χρόνια μέσα σε μια σπηλιά του βουνού Σύχλα, όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ευαρεστώντας τον Θεό, μετώκισε απ’ αυτή την ζωή τις πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνος και ενταφιάσθηκε στην σπηλιά. Στα χρόνια 1828-1834, τα Λείψανα της αγίας Θεοδώρας μετεφέρθησαν στο μοναστήρι Πετσέρσκα του Κιέβου, όπου και ευρίσκονται μέχρι σήμερα.

Β) Έργα και λόγοι διδασκαλίας
1) Αυτό το μακάριο βλαστάρι του Ρουμανικού μοναχισμού, ήταν από βρεφικής ηλικίας επίλεκτο και φυτεύθηκε στον Οίκο του Θεού. Αν και ήταν συνδεδεμένη με άνδρα η μακαρία Θεοδώρα, δεν εύρισκε ανάπαυσι στην ψυχή της, έως ότου έγινε νύμφη του Χριστού. Εγκατέλειψε τα μάταια και, φορώντας το ένδυμα της μετανοίας, ασκήτευσε σε μια από τις σκήτες, που είναι στην κοιλάδα του Μπουζάου.

2) Εδώ προώδευσε πάρα πολύ η οσία Θεοδώρα στην σιωπή, την προσευχή και την υπακοή. Σε λίγα χρόνια έφθασε στα μέτρα των παλαιών αγίων, αφού αξιώθηκε να λάβη την καρδιακή προσευχή και να γνωρίζη το πλήθος των μεθοδειών του νοητού εχθρού. Για όλα αυτά οι μοναχές την αγάπησαν και ωφελούντο από την ταπείνωσι, την άσκησι και τον ζήλο της.

3) Όταν εισέβαλαν οι τούρκοι στην κοιλάδα του Μπουζάου, η οσία Θεοδώρα κρύφθηκε στα όρη με την πνευματική της Μητέρα, την Μεγαλόσχημη μοναχή Παϊσία. Εκεί αγωνίσθηκαν μερικά χρόνια με νηστεία και αγρυπνία, υπομένοντας με ανδρικό φρόνημα την πείνα, το ψύχος και άλλους, αγνώστους σ’ εμάς, πειρασμους του διαβόλου. Αλλά αντιπαλαίοντας η μακαρία με την φλογερή προσευχή της, τα υπέμενε όλα, αφού γευόταν τις μυστικές παρηγοριές του Αγίου Πνεύματος.

4) Σαν εκοιμήθη στο όρος η πνευματική της Μητέρα μεταξύ των ετών 1670-1675, η οσία Θεοδώρα έλαβε πληροφορία από τον Θεό για τα βουνά του Νεάμτς. Εδώ, αφού επροσκύνησε την θαυματουργό Εικόνα της Μητέρας του Κυρίου που ήταν στην μεγάλη Λαύρα, επήγε να συμβουλευθή τον ηγούμενο της σκήτης Συχαστρίας, ιερομόναχο μεγαλόσχημο Βαρσανούφιο. Αυτός πληροφορήθηκε στην καρδιά του ότι η Θεοδώρα επιθυμεί την ερημική ζωή και εγνώρισε από το Άγιο Πνεύμα την αρετή της. Πρώτα της μετέδωσε το Άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού. Κατόπιν, δίνοντάς της για πνευματικό οδηγό τον Πνευματικό Παύλο, της είπε: «Πήγαινε στην έρημο για ένα χρόνο, στα δάση των βουνών της Σύχλας. Εάν ημπορέσης με την Χάρι του Θεού να υπομείνης τις δυσκολίες και τους φοβερούς πειρασμούς του διαβόλου, μείνε εκεί μέχρι του θανάτου σου. Εάν όμως δεν ημπορέσης να υπομείνης, να επιστρέψης σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι και εκεί να εργάζεσαι με ταπείνωσι την σωτηρία της ψυχής σου».

5) Αναζητώντας ο όσιος Παύλος ένα ερημικό κελλί για την μακαρία Θεοδώρα και μη ευρίσκοντας, συνάντησε ένα γέροντα ησυχαστή, που ασκήτευε κάτω από κάτι βράχους της Σύχλας. Αυτός, έχοντας το προορατικό χάρισμα, είπε στη Θεοδώρα:

― Αγωνίσου, μοναχή Θεοδώρα στο κελλί μου, διότι εγώ θα πάω σ’ άλλο ερημικώτερο καλυβόσπιτο. Ως εκ τούτου, αφού εγκατέστησε ο ιερομόναχος και μεγαλόσχημος Παύλος την οσία Θεοδώρα στα βουνά της Σύχλας και την ευλόγησε, επέστρεψε πάλι στην σκήτη.

6) Σ’ αυτό το κελλί αγωνίσθηκε η οσία Θεοδώρα περίπου 30 χρόνια, δοξάζοντας ακατάπαυστα τον Θεό και υπερνικώντας με υπομονή και ταπείνωσι όλες τις παγίδες του εχθρού. Επειδή ενισχύετο με την άνωθεν δύναμι, δεν κατέβηκε πλέον από το βουνό, ούτε ανθρώπινη βοήθεια δέχθηκε από κανέναν. Μόνο ο μακάριος Παύλος, ο Πνευματικός της, ανέβαινε μόνος του από καιρό σε καιρό στο κελλί της με τα Άχραντα Μυστήρια και έτσι πάντοτε αγωνίσθηκε σ’ όλη την ζωή της. Μ’ αυτή την αγγελική πολιτεία τόσο πολύ προώδευσε η οσία, ώστε έκανε αγρυπνίες όλες τις νύκτες με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, μέχρι να έλθουν τα χαράματα και το πρόσωπό της έλαμπε. Ύστερα αναπαυόταν δύο ώρες και πάλι άρχιζε.

Αφού ακόμα μας φοβούνται τα πουλάκια, δεν έχουμε φτάσει σε υψηλά πνευματικά επίπεδα...

Αφού ακόμα μας φοβούνται τα πουλάκια, δεν έχουμε φτάσει σε υψηλά πνευματικά επίπεδα...

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

πηγή

Από τότε θεωρούσαν ότι δέν έχουν παπαγαλάκι, αλλά ένα μικρό καλογεράκι.

Σέ μία γνωστή μοναστική αδελφότητα εδώ στήν Κρήτη, είχε περιέλθει στήν κατοχή της ένα χαριτωμένο παπαγαλάκι.
Είχε μόνο ένα πρόβλημα σοβαρό τό παπαγαλάκι αυτό γιατί έλεγε " κακές λέξεις" διότι τά πρώην αφεντικά του είχαν μία ταβέρνα καί εκεί μέ τούς ξένους καί τούς τουρίστες άκουγε τά διάφορα.
Ή Ηγουμένη μαζί μέ τίς αδελφές προσπάθησαν πολλές φορές νά τό "εξομολογήσουν" αλλά αυτό επέμενε στό άσχημο λεξιλόγιο του.*
Ή επιμονή τους όμως κέρδισε καί σέ μία Διακαινήσιμο Εβδομάδα τό παπαγαλάκι άρχισε νά λέει μόνο τό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Μέ τόν Πασχάλιο χαιρετισμό πού επαναλάμβανε τού έφυγαν όλες οί κακές λέξεις καί από τότε σύχναζε στά αναλόγια τού Ναού επαναλαμβάνοντας τά ψαλμικά.
Μάλιστα είχε αναλάβει τήν φροντίδα του μία μοναχή καί τού έτριβαν γιά φαγητό μήλο, αλλά τού άρεσε επίσης νά τρώει τριμμένα κομματάκια ψωμιού βουτηγμένα σέ λίγο λάδι.

Ήρθε ή επόμενη χρονιά καί φτάσανε στήν αρχή τής Μεγάλης Σαρακοστής.
Ήταν ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ καί ή μοναχή πού είχε αναλάβει τήν φροντίδα τού Παπαγάλου τού πήγε τό γνωστό μενού δηλ. τριμμένο ψωμάκι βουτηγμένο στό λάδι.
Μέ τό πού τό πλησίασε ή αδελφή, ό παπαγάλος τσίριξε καί τής είπε: 
" δέν τό τρώω αυτό σήμερα, είναι νηστεία , πάρτε το από εδώ"

Ο Άγιος Παΐσιος και τα μυρμήγκια.

Ένας ενάρετος άνθρωπος σού δίνει κάτι από το υπερπέραν, κάτι από το υπερ-φύσιν..
Κάτι που δεν το συναντάς.
Ο Άγιος Παΐσιος σε έβλεπε και αμέσως σε φωτογράφιζε. Πολλές φορές του πήγαινα φαγητό τις Κυριακές, δεν το έτρωγε. 

Μου έλεγε κάθε φορά: "τι το έφερες, ευλογημένε; Τι το έφερες το φαγητό;"

 Ούτε το ζώο δεν έτρωγε όπως έτρωγε αυτός ο άνθρωπος. Μπορεί να έπινε ένα τσάι με ένα παξιμάδι. Και μάλιστα μία φορά ήμουν εκεί και άνοιξε το κουτί από τα λουκούμια που έδινε και ήταν γεμάτο μυρμήγκια τα λουκούμια. 

Λέει: "πάρτε λουκούμια" σε άλλους επισκέπτες που ήταν εκεί. 

Γέροντα, είναι γεμάτο μυρμήγκια, είπα εγώ.

 Έβγαλε ένα λουκούμι και λέει στα μυρμήγκια: 

"Ελάτε όλα εδώ!" 

Κι έφυγαν όλα από το κουτί το πλαστικό που ήταν, έφυγαν όλα τα μυρμήγκια και πήγαν σε ένα λουκούμι που τους έβγαλε έξω στο χώμα.
Τι να σας πω, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το πράγμα! Πως δηλαδή ο άνθρωπος φτάνει σε μία προπτωτική κατάσταση και διέταζε τα ζώα όπως ο Αδάμ πριν την πτώση. Είναι φοβερή η κατάσταση αυτή. Η κάθε συνάντηση με αυτόν τον άνθρωπο ήταν μία αποκάλυψη, μόνο που τον έβλεπες!

Αρχιμ. Εφραίμ, Ηγούμενος Ι.Μ.Μ Βατοπαιδίου

youtu.be/HZluWIHx7-s?si=XeQ7YuBFRtY99ohV

πηγή

Ξέρουν και τα πουλιά να αγαπούν και να δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους προς όσους φιλιωθηκαν μαζί τους.

  Συνήθιζε ο παπα-Φιλάρετος ο Κωνσταμονίτης να βάζει ψιχουλα στο περβάζι του παραθύρου του κελιου του και να ρίχνει σπόρους στο μικρό μπαλκονάκι του για τα πετεινά του ουρανού, που μαζεύονταν να γευτούν την ευλογία του αγαθού γέροντα. Ένα από αυτά εξοικειώθηκε τόσο που δεν δίσταζε να κάθεται στην παλάμη του πατρός και από εκεί να παίρνει σαν φίλος την τροφή του.

 Συνήθιζε ο Παπα-Φιλάρετος να λειτουργεί στο ερημικό εξωκκλήσι της Αγίας Τριάδος, κάπως μακριά από την Μονή Κωνσταμονίτου. Και μία ζεστή ανοιξιάτικη ημέρα, μετά την θεία Λειτουργία, κάθισε στο πεζούλι και ακουμπώντας στον τοίχο απολάμβανε τον φυσικό ήλιο, ενώ πριν λίγο είχε χορτάσει από τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Άρτο τον Ζωντανό, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Και με την ανοιξιάτικη ζέστη το γεροντάκι αποκοιμήθηκε.

 Σε λίγο μπροστά του γινόταν χαλασμός κόσμου. Μία οχιά, φρεσκοξυπνημένη από την χειμωνιάτικη νάρκη της, μεγαλύτερη από το κανονικό μέγεθος, κρυμμένη χρόνια στο ερημωμένο Κελλί, γεμάτη φαρμακερό δηλητήριο, είχε σηκωθεί και είχε στηθεί έτοιμη να τσιμπήσει τον αγαθό λευΐτη στο χέρι, που χαλαρωμένο κρεμόταν δίπλα στο κοιμώμενο σώμα.

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μάτια μου

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μάτια μου.
" Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης . Η εκκλησία μας σήμερα τιμά τη μνήμη του, 4 Μαρτίου.
Έγινε ονομαστός γιατί είχε δίπλα του ένα λιοντάρι να τον υπηρετεί, επειδή ο Θεός θέλησε να δείξει σε μας, το αρχαίο κάλλος που χάσαμε !
Τα ζώα είχαν υποταχθεί στον Αδάμ πριν τη πτώση και πριν εκδιωχθεί από τον Παράδεισο.
Ως αστέρας ουράνιος φώτισε την έρημο του Ιορδάνη .
Έκανε πολλά θαύματα και νεκρό ανέστησε.
Δίδασκε στους μαθητές του να καλλιεργούν "τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπο" .
Την ευχή και τις πρεσβείες του να έχουμε "

πηγή

Άγιος Στέφανος ο Νέος, Το σκυλάκι που έκανε υπακοή στον Γέροντα Ιωάννη και οι προορίσεις για τον υποτακτικό του

 

Ο «προορατικότατος Ιωάννης» ο Γέροντας του οσίου Στεφάνου του Νέου, Ομολογητή και Μάρτυρα ήταν ο πέμπτος διάδοχος του οσίου Αυξεντίου εις το όρος του Αυξεντίου στην Βιθυνία.
Για τον πολύ πόθο τον οποίο είχε προς τον Θεό και την ενάρετο πολιτεία του, αξιώθηκε τέτοιας χάριτος, ώστε και τα άλογα ζώα υποτάσσονταν σ’ αυτόν και του προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

 Στο όρος εκείνο υπήρχε ένα σκυλάκι που όταν έλειπε κάπου μακριά ο Στέφανος και ο δάσκαλός του Ιωάννης χρειαζόταν κάτι από το γυναικείο Μοναστήρι, έγραφε επιστολή και την κρεμούσε στον τράχηλο του μικρού σκύλου και του έλεγε να την πάει εκεί και να φέρει απάντηση γρήγορα.
 Και τότε το σκυλάκι σαν να ήταν λογικό εκτελούσε αμέσως το πρόσταγμα του Γέροντα και πηγαίνοντας στο κελλί της Ηγουμένης ανάγγελλε σ’ αυτήν με τα γαβγίσματα και τα σκιρτήματα του την παρουσία του.
 Έτσι έβγαινε η Μοναχή από το κελλί της για να δει τι ακριβώς ζητούσε στην επιστολή του ο Γέροντας Ιωάννης.
 Στην συνέχεια, αφού έγραφε την απάντησή της η ίδια, την κρεμούσε στο σκυλάκι το οποίο την μετέφερε στον Γέροντα.

  Κάποιαν ημέρα που ο θεσπέσιος νεαρός Μοναχός Στέφανος επέστρεφε από μια υπηρεσία που τον έστειλε ο Γέροντας Ιωάννης, τον βρήκε να κλαίει και να οδύρεται πικρά. Ο υποτακτικός μη γνωρίζοντας γιατί κλαίει ο Γέροντάς του με τόση οδύνη, έπεσε πρηνηδόν, σκεφτόμενος τι να είναι αυτό που τον στεναχωρεί τόσο πολύ.
 Ο προορατικός δάσκαλος ο οποίος αντιλήφθηκε τις σκέψεις του υποτακτικού του, τον σήκωσε από κάτω και του είπε:
«Για σένα κλαίω, αγαπημένο μου τέκνο. Γιατί είδα ότι ο τόπος αυτός θα μεγαλώσει από εσένα, αλλά στην συνέχεια θα αφανιστεί από τους δυσσεβείς εικονομάχους».

Να χαίρεσαι και να χαίρεσαι και να χαίρεσαι!

π. Ανανίας Κουστένης 

  Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε ότι στο Άγιο Όρος είναι κάτι πουλιά, μέσα στα βαθειά δάση. Τώρα τα έχουν κάψει κι αυτά, τα περισσότερα. Και τί κάνουνε; Κελαϊδούν ασταμάτητα. Όχι για να τ’ ακούει κανείς. Όχι! Ξέρετε γιατί κελαϊδούν; Για να ευχαριστούν τον Θεό που τά ’φτιαξε.

 «Αφού, Θεούλη μας, μας έδωσες τέτοια λαλιά», – «πουλιού λαλιά» που λέει κι ο ποιητής, ο εθνικός – «εμείς σ’ την επιστρέφουμε». «Τα σά εκ των σών». Τί ωραία είναι! Έτσι. «Να χαίρεσαι που μας έφτιαξες. Και ξαναλέμε: Να χαίρεσαι και να χαίρεσαι και να χαίρεσαι!»

 Τί είναι αυτό; Ακοίμητη Δοξολογία! Αδιάλειπτη ευχή! Η προσευχή δεν είναι μόνο να λες την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ». Είναι αυτά που σας έφερα την άλλη φορά και διαβάσαμε εδώ πέρα στο ποίημα του Παράσχου. 

«Όλα προσεύχονται», λέει. «Όλα προσεύχονται!» 

Κι όταν μνημονεύεις τον πεθαμένο είναι προσευχή, κι όταν το παιδάκι ανοίγει το κλουβί και φεύγει το πουλάκι που είναι κλεισμένο εκεί πέρα, προσεύχεται κι εκείνο. Γιατί; Γιατί αφήνει το πουλάκι να φύγει. Ποιός το ρώτησε το πουλάκι εκεί πέρα που είναι, αν είναι ευχαριστημένο; Εμείς το βάλαμε εκεί, γιατί αρέσει σε εμάς. Το ρώτησε κανείς;

Μου έλεγε κάποιος είχε πάει στο Άγιο Όρος και του άρεσαν τ’ αηδόνια. Και τί πιάνει;

Αγία Μελαγγέλα η θαυματουργός ερημίτισσα της Ουαλίας

Η Αγία Μελαγγέλα: η προστάτιδα του περιβάλλοντος

Εξακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκε στα καταπράσινα δάση της Ιρλανδίας μια πανέμορφη βασιλοπούλα. Το όνομά της ήταν Μελανγκέλα και ζούσε με τους γονείς της σ’ έναν μεγάλο πύργο. ΄Ολοι την αγαπούσαν από μικρή. 

 ΄Ηταν γεμάτη καλοσύνη και απ’ όπου κι αν περνούσε, σκορπούσε γύρω της χαρά. ΄Ολους τους βοηθούσε με προθυμία και για όλους είχε κάτι καλό να πει. 

Η πιο μεγάλη, όμως, αγάπη της Μελαγγέλας ήταν ο Θεός. Σε εκείνον επιθυμούσε να αφιερώσει τη ζωή της. Αποφάσισε να αφήσει τα πλούτη και να πάει να ζήσει σε μια σπηλιά μέσα στο δάσος της Ουαλίας. 

 Ο άγιος τρόπος ζωής της έκανε τα ζώα και τα πουλιά να την πλησιάζουν χωρίς φόβο. Εκείνη τα φρόντιζε με αγάπη και μοιραζόταν μαζί τους το λιγοστό φαγητό της. 

 Μια μέρα, ένας πρίγκιπας της περιοχής βγήκε για κυνήγι με τα σκυλιά του στα μέρη που ζούσε η Μελλαγγέλα. Κυνηγώντας έναν λαγό, έφτασε μαζί με τα σκυλιά στο μέρος που συνήθιζε η Αγία να προσεύχεται. Ο λαγός έτρεξε και κρύφτηκε κάτω από τα ρούχα της, για να φυλαχτεί. Τα σκυλιά, παρόλο που το αφεντικό του τα διέταξε, δεν μπορούσαν να κουνηθούν, για να βρουν τον λαγό. Ο πρίγκιπας απορημένος πλησίασε τη Μελαγγέλα και της είπε:

Εκκλησία της Αγ. Melangele στο Pennant Melangelelle, Powys, Ουαλία

«Ποια είσαι εσύ; Τι ζητάς εδώ; Δεν το ξέρεις ότι ο τόπος αυτός είναι δικός μου; Και τι έκανες στα σκυλιά μου και δεν μπορούν να κουνηθούν;»

 Τότε εκείνη του μίλησε για τον Δημιουργό του κόσμου και τον προστάτη όλων των αδύναμων πλασμάτων, όπως ήταν ο μικρός λαγός. Του είπε πόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία της να πλησιάσουν όλοι οι άνθρωποι τον Χριστό. Ο πρίγκιπας θαύμασε τα λόγια της Μελανγκέλ και της έδωσε τον τόπο για να χτιστεί εκκλησία. 

Σήμερα, πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται την περιοχή και χαίρονται την ομορφιά, τη χάρη και την ευλογία του περιβάλλοντος.

Εορτάζει στις 27 Μαΐου/9 Ιουνίου
(Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Σταλαγματιές της αγάπης του Θεού, 2007)
ΠΗΓΗ

[..]το γέρικο άσπρο άλογο των μοναχών έτρεξε προς το μέρος του και απέθεσε το κεφάλι του στο στήθος του κλαίγοντας[...]

Από τον βίο του Αγίου Κολούμπα

[...]Μετά από 34 χρόνια αποστολικών μόχθων στη Σκωτία (574), ο όσιος Κολούμπα, σε ηλικία 70 χρόνων, ειδοποιήθηκε από άγγελο για την επικείμενη τελευτή του. Πήγε να ευλογήσει τις αποθήκες της μονής και στο δρόμο το γέρικο άσπρο άλογο των μοναχών έτρεξε προς το μέρος του και απέθεσε το κεφάλι του στο στήθος του κλαίγοντας[...]

~ Ο βίος του ΕΔΩ

~Αναρτήσεις του Ιστολογίου μας ΕΔΩ

Ἡ Ὁσία Μπριγκίτ καί ἡ κτίση

  Κάποια μέρα ἡ ὁσία Μπρίγκιτ εἶδε μερικὲς ἀγριόπαπιες νὰ κολυμποῦν στὸ νερὸ καὶ κάπου κάπου νὰ πετοῦν, καὶ συγκινημένη ἀπὸ τὸ θέαμα τὶς κάλεσε μὲ στοργὴ νὰ ἔρθουν κοντά της. 

Ἕνα σμῆνος πέταξε ἀμέσως καὶ ἔφθασε μπροστά της, δίχως κανένα φόβο, λὲς καὶ ἦσαν ἐξοικειωμένες μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Τότε ἐκείνη τὶς ἄγγιξε μὲ τὸ χέρι της καὶ ἀφοῦ τὶς χάϊδεψε γιὰ λίγο, τὶς ἄφησε νὰ πετάξουν πάλι στὸν οὐρανό. Καὶ ὕμνησε τὸν Δημιουργὸ ὅλων.

ΚΕΛΤΙΚΟ ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟ
Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου
Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Φανερωμένης Νάξο

πηγή