Η Αγία Μαρίνα και η φιλοσοφία του Nietzsche.

Ο Νίτσε οραματίστηκε τον Υπεράνθρωπο ως εκείνον που υπερβαίνει κάθε εξωτερική επιβολή, δημιουργεί ο ίδιος τις αξίες του και αναλαμβάνει με απόλυτη ευθύνη το τίμημα των επιλογών του. Στον αντίποδα τοποθέτησε τον χριστιανό της εποχής του, τον οποίο θεωρούσε φορέα μιας ηθικής που γεννά υποταγή, ενοχή και άρνηση της ζωής. Η κριτική του όμως στρεφόταν κυρίως απέναντι στον ηθικιστικό και αστικό προτεσταντισμό του 19ου αιώνα, τον οποίο γνώριζε άμεσα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η εικόνα εξαντλεί πραγματικά το πρόσωπο του χριστιανού.

Η Αγία Μαρίνα μοιάζει να δίνει μια διαφορετική απάντηση. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών αντιστέκεται στον πατέρα της, αρνείται την εξουσία του Ρωμαίου επάρχου, απορρίπτει μια ζωή γεμάτη δύναμη και ασφάλεια και επιλέγει συνειδητά το μαρτύριο. Δεν ενεργεί από φόβο ούτε από αδυναμία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της επιλογής της, γνωρίζοντας το κόστος. Η παράδοση μάλιστα τη θέλει να συντρίβει τον διάβολο που εμφανίζεται ως δράκοντας, μια εικόνα που φανερώνει εσωτερική ελευθερία, γενναιότητα και ανυποχώρητη δύναμη.

Από αυτή την άποψη η Αγία Μαρίνα βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε ορισμένα υπαρξιακά χαρακτηριστικά του νιτσεϊκού Υπερανθρώπου από ό,τι στον τύπο του χριστιανού που ο ίδιος ο Νίτσε περιφρονούσε. Όχι επειδή γίνεται νιτσεϊκή ηρωίδα, αλλά επειδή διαψεύδει την εικόνα του φοβισμένου και παθητικού ανθρώπου. Η πίστη της δεν ακυρώνει την ελευθερία της. Την προϋποθέτει. Η υπακοή της στον Χριστό δεν είναι παραίτηση της βούλησής της, αλλά η πιο ελεύθερη έκφρασή της.

Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά. Ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε αντλεί τη δύναμή του από τον εαυτό του και δημιουργεί μόνος του τις αξίες του. Η Αγία Μαρίνα αντλεί τη δύναμή της από τη Xάρη του Θεού και η ελευθερία της γεννιέται μέσα στη σχέση της με τον Χριστό. Δεν έχουμε ταύτιση δύο ιδανικών, αλλά μια εντυπωσιακή ομοιότητα στην τόλμη, στην υπέρβαση και στην άρνηση κάθε συμβιβασμού, ενώ η πηγή και ο προορισμός αυτής της στάσης είναι τελείως διαφορετικοί.

Αγία Μαρίνα Ζαρού: «Εδώ θα χτιστεί μια εκκλησία και θα τη χτίσεις εσύ!»

  Η κα Μαρία Τσικριτσάκη, το γένος Βολοσυράκη, από το Ζαρό Δήμου Φαιστού κάτοικος Καπαριανών Μοιρών σήμερα (σύζυγος της ήταν ο αείμνηστος Μιχάλης Τσικριτσάκης ή "Τζαγκρουνής"), έχει αφηγηθεί, με ιδιαίτερη συγκίνηση, στο "Διαsosτε", ένα όνειρο που είχε δει ως νεαρό κορίτσι το οποίο οδήγησε στο χτίσιμο, στην Πάνω Ρίζα, δυτικά του Κάτω Ζαρού, ενός ναού αφιερωμένου στην Αγία Μαρίνα, τη χάρη της οποίας γιορτάζουμε στις 17 Ιουλίου.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ:

 "Ήμουνε μικρή κοπελιά 15 χρονών, όταν ένα βράδυ ονειρεύτηκα ότι εβρέθηκα σε μια αγροτική περιοχή λίγο έξω από το χωριό μου τον Κάτω Ζαρό και σε μια στροφή απού κάνει ο δρόμος -ακριβώς εκειά που σήμερο βρίχνεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας- είδα μια γυναίκα γονατιστή που είχε τα χέρια τζη σε στάση προσευχής. Βλέποντας με, μου ΄καμε νόημα να σιμώσω, λέγοντας μου "γονάτισε κι εσύ". Στο σημείο που εγονατίσαμε υπήρχε ένας λάκκος με χόρτα και βουλιάζανε τα πόδια μου- και θυμούμαι χαρακτηριστικά πως είχε και μια μελιτακιά με τσοι μελιτάκους να πηγαινοέρχουνται. 

"Βλέπεις αυτό το λάκκο;" μου λέει-"Εδώ πρέπει να χτιστεί μια εκκλησία!". 

Εγώ δεν εκάτεχα ήντα να τση πω και τα χασα ακόμα περισσότερο οντέ μου'πε: "Και ξέρεις ποιός θα τη χτίσει; Εσύ!" Δεν θα το ξεχάσω αυτό ποτέ μου. 

"Εγώ;" τση λέω. "Ντα μπορώ εγώ που μαι μικρή κοπελιά να χτίσω εκκλησία;". 

"Θα το πείς στους γονείς σου και θα βοηθήσει κι ο κόσμος να τη χτίσετε" μου είπε η γυναίκα που μου ξεκαθάρισε ότι...

 " Αυτή η εκκλησία θα είναι της Αγίας Μαρίνας", δε μου είπε όμως αν αυτή η ίδια ήταν η Αγία Μαρίνα.
Μέσα στην αγωνία μου εξύπνησα κλαμένη και είπα τση μάνας μου το όνειρο που είδα. Οντέ το κουσε ο πατέρας μου μου λέει "Θα περιμένομε να δούμε ανέ σε ξαναονειρέψει- να μη πούμε ακόμη πράμα"".

ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ:

 "Την παραμονή τση εορτής Πέτρου και Παύλου βλέπω πάλι όνειρο πως στο συγκεκριμένο σημείο που είχα πρωτοδεί στον ύπνο μου, είχανε αρχίξει να σάζουνε την εκκλησία και ήτονε και η οικογένεια μου εκειά και βοηθούσαμε, όπως και άλλα άτομα.

«....εμφανίστηκαν δυο γυναικεία χέρια , άρπαξαν το τιμόνι και σωθήκαμε από το κακό"...»

Έτος 1968 όταν οι στενοί επαρχιακοί δρόμοι στην Ελλάδα ήταν το Εθνικό της δίκτυο.
Όταν σταματούσε το ένα αμάξι για να περάσει το άλλο μόλις συναντιόταν αντικρυστά.
Αυτές τις εικόνες είχα παιδί 11 ετών , όταν με την οικογένεια των γονέων μου επιστρέφαμε από προσκυνηματικό ταξίδι στα Μετέωρα της Καλαμπάκας και έπρεπε να διασχίσουμε την γνωστή λίμνη της Βόλβης στην Κεντρική Μακεδονία για να να φτάσουμε στην Ανατολική.
Όταν συναντούσαμε αυτοκίνητο στο δρόμο κάναμε χαρά και το κορνάραμε.
Μόνο που αυτή την φορά και έξω ακριβώς από το γνωστό προσκύνημα της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ στην Ρεντίνα της Βόλβης πήγαμε να " κορνάρουμε" στον θάνατο.
τι συνέβη;
Ένα φορτηγό εκείνης της εποχής ενώ είχαμε παραμερίσει και μειώσει την ταχύτητα για να περάσει άνετα ερχόταν καταπάνω μας ( μετά ο ίδιος ο οδηγός μας είπε ότι αποκοιμήθηκε πάνω στο τιμόνι)
Οι συγκλονιστικές φωνές των γονέων μου είναι ακόμα αποτυπωμένες στο μυαλό μας.
Αλλά εκείνο που δεν θα μπορούσα να ξεχάσω ποτέ, ήταν το γεγονός ότι επάνω στο τιμόνι εκτός από τα χέρια του οδηγού εμφανίστηκαν δυο στιβαρά νεανικά γυναικεία χέρια και το άρπαξαν.
Ταυτόχρονα το αυτοκίνητο δίχως κανείς να πατήσει γκάζι επιτάχυνε και σηκώθηκε στις δυο ρόδες στο πλάι(όπως βλέπουμε στις ταινίες).
Όλοι μας πέσαμε προς την αριστερή πλευρά και το αυτοκίνητου με αυτόν τον τρόπο απέφυγε την σύγκρουση και πέρασε ξυστά.
Αμέσως μετά έσβησε η μηχανή του και όλοι οι επιβαίνοντες αποσβολωμένοι κατεβήκαμε ακριβώς στο ύψος του προσκυνήματος του ιστορικού ναυδρίου της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ.
Εκείνο που θυμάμαι επίσης ήταν ότι και ο οδηγός του φορτηγού που είχε συνέλθει από τον στιγμιαίο ύπνο του και παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα κατέβηκε και σταυροκοπιόταν και φώναζε:
-Όλοι να πάμε μέσα στην ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ, σήμερα μας έσωσε όλους"

Χρυσή Δαμουλάκη: «Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας που βίωσα ως παιδί»

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θαύμα της και δεν θα παύσω να ευχαριστώ τη Χάρη της Αγίας»:
Παραμονή της εορτής της Αγίας Μαρίνας που τιμάται 17 Ιουλίου, ανατρέχουμε στην μαρτυρία της κας Χρυσής Δαμουλάκη, η οποία είχε μιλήσει στο "Διαsosτε", για «το θαύμα»που, όπως λέει, βίωσε η ίδια:

«Ήμουν δεν ήμουν 6 ετών το έτος 1997, όταν ξαφνικά όλο το πρόσωπο και τα χέρια μου γέμισαν ακροχόνδρονες, επώδυνες καλοήθεις βλάβες της επιδερμίδας- «μυρμηγκιές»,όπως τις λέει ο λαός.
Σαν τώρα θυμάμαι τη θλίψη των γονιών μου, τα δάκρυα της μάνας μου και το μπαμπά μου να λέει σιγανά «Και αν μείνουν για πάντα;».
Και που δε με πήγαν! Έψαχναν με μανία να βρουν τη θεραπεία που θα έφερνε και πάλι τη λάμψη στο πρόσωπο μου!
«Να το πάμε να του διαβάσουν τη "γητειά"».
«Είναι καλός αυτός και εκείνος και ο άλλος».
Και πέρα- δώθε απογοητευμένοι, σκορπούσαν τα χρήματα τους. Χρήματα και ματζούνια για τη λίγωση του φεγγαριού.
Τα αεροπορικά εισιτήρια κοβόταν από τη μια στιγμή στη άλλη. Ιατρικές γνωματεύσεις, πειράματα και απόψεις έδιναν και έπαιρναν.
«Το παιδί είναι μικρό, θα κάνουμε κρυοπηξία. Θα μείνουν σημάδια αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση».
Ήταν πολλές οι βλάβες και απ’ όλο μου το πρόσωπο το μόνο καθαρό ηταν τα δυο πράσινα ματάκια μου!
«Όχι! Δε γίνεται να μείνουν σημάδια στο παιδί», είπαν οι δικοί μου και μου έπιασαν το χέρι και με πήραν από εκεί.Μια βόλτα στην Αθήνα, πολλά δάκρυα στα μάτια και η επιστροφή παρέα με την αποδοχή της κατάστασης είχε ξεκινήσει. «Έχει Ο Θεός!», τολμούσε να ψελίσει ο ένας στον άλλον.

Έξι ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτό το μαρτύριο. Φωτογραφίες από μακριά, και μια που έχω κοντινή κανείς ποτέ δε την έχει δει.
Παραμονή της Αγίας Μαρίνας, 16 Ιουλίου του 2002:

Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας και το ψευδοβάπτισμα των παπικών

«… Ἡ Ἁγία Μαρίνα τήν θεράπευσε, ὅπως τῆς ὑπεσχέθη καί τῆς ὑπέδειξε ὅτι τό μυστήριον τοῦ “Βαπτίσματός” της, ὡς Ρωμαιοκαθολική, εἶναι ἄκυρον-ἀνυπόστατον… »
Διήγηση: Ὁ Οἰκονόμος τοῦ Ἱεροῦ Μετοχίου νήσου Κυρᾶς Παναγιᾶς Ἱερομόναχος Ὀνούφριος Ἁγιαννανίτης.

 «Ἦταν ἡμέρα Σάββατον, τήν 15ην Αὐγούστου τοῦ 2020, ἡμέρα τοῦ Πανορθοδόξου ἑορτασμοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Εὑρισκόμεθα εἰς τήν νῆσον Κυρά Παναγία, Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τό ἔτος 993, στίς Βόρειες Σποράδες, βορείως τῆς νήσου Ἁλοννήσου, 3 ὧρες διαδρομή μέ τό ψαροκάϊκο, ἀπό τό Πατητήρι ‒πρωτεύουσα τῆς Ἁλοννήσου‒ ἕως τήν Ἱεράν Μονήν Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, στά ἀνατολικά τῆς νήσου Κυρά Παναγιά.

 Τό νησί Κυρά Παναγιά εἶναι ἀκατοίκητον ἀπό λαϊκούς, εἶναι ἕνα ἀμιγές «Καλογερονήσι» ἐδῶ καί 1030 ἔτη! Ὅμως τήν ἡμέρα αὐτῆς τῆς ἑορτῆς, τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, προσέρχονται ἀρκετοί προσκυνηταί μέ τά ἰδιωτικά των σκάφη, ἱστιοφόρα καί ταχύπλοα, καί ἄλλα καΐκια, διά νά προσκυνήσουν στήν Ἱερά Μονή τήν «Κυρά Παναγιά», τήν ἐφέστιον εἰκόνα της καί νά προσευχηθοῦν.

 Αὐτή δέ τή χρονιά, στό μικρό προαύλιο τῆς Μονῆς εἶχαν συγκεντρωθῆ περίπου 110 προσκυνηταί. Μετά τήν ὑπαίθριο ψαλμωδία τοῦ Παρακλητικοῦ Κανόνος, τήν παράθεσιν τοῦ παραδοσιακοῦ κεράσματος τῆς Μονῆς καί τήν σύντομον ξενάγησιν, ἕνα ζευγάρι μοῦ ζήτησε νά μέ ἀπασχολήση, εἰ δυνατόν, ἰδιαιτέρως. Ἔτσι ἀπομακρυνθήκαμε καί οἱ τρεῖς ὀλίγον ἀπό τό ὑπόλοιπον πλῆθος, διά νά τούς ἀκούσω.  Ἐκεῖ, λοιπόν, μοῦ λέγει ἡ Ἰωάννα:
‒«Πάτερ, ἐγώ καί ὁ Ἰωάννης εἴμεθα μαζί ‒ζευγάρι‒ καί θέλουμε νά παν­τρευθοῦμε, ἀλλά ὁ Ἰωάννης εἶναι ἀβάπτιστος. Θέλουμε νά βαπτισθῇ ἐδῶ στήν Ἱ. Μονή, διά νά κάνουμε μετά τόν γάμο μας. Μπορεῖτε, εἶναι δυνατόν;»

 Ἐγώ, βλέποντας τόν Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν ψηλός καί εὔσωμος, ἐσχημάτησα τήν ἐντύπωσιν περί τοῦ ὁρίου τῆς ἡλικίας του, τόν «ἔκοψα» διά «45άρη», κατόπιν, εἶδα στήν ταυτότητα, ὅτι ἦτο 46 ἐτῶν, καί μέ ἔκπληξη τόν ἐρώτησα:
‒Καλά, Ἰωάννη, σ’ αὐτήν τήν ἡλικία εἶσαι ἀκόμη ἀβάπτιστος;

Μοῦ ἀπαντᾶ:
‒Ὄχι πάτερ, εἶμαι βαπτισμένος, ἀλλά Καθολικός.

 Καί ἐγώ μέ ἀπορία καί ἐνδιαφέρον τόν ἐρωτῶ:
‒Καί πῶς τώρα, διά ποιόν λόγο θέλης νά γίνῃς Ὀρθόδοξος;
‒Συνέβη ἕνα πολύ σημαντικό γεγονός στήν οἰκογένειά μας καί εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει τήν Χάρι καί τήν ἀλήθεια καί διά τοῦτο ἀπεφάσισα νά βαπτισθῶ.
‒Ποιό γεγονός Ἰωάννη;
Τόν ἐρώτησα μέ ἐνδιαφέρον καί περιέργεια, καί μοῦ διηγήθη τά ἑξῆς θαυμαστά καί πρωτάκουστα!
‒Ἐμεῖς, Πάτερ, καταγόμεθα ἀπό τήν νῆσο Τῆνο, ἀλλά μετακομίσαμε στήν Ἡλιούπολι Ἀθηνῶν ἀπό μικρή ἡλικία καί ἐκεῖ μεγαλώσαμε. Ἔχω δέ μία ἀδελφή, τήν ὁποία λένε Χριστίνα, παντρεμένη μέ δύο παιδιά. Προσεβλήθη ἀπό τόν καρκῖνον τοῦ μαστοῦ. Ἐάν ὑπάρχουν 100 διαβαθμίσεις σ’ αὐτήν τήν ἀρρώστια, αὐτή εἶχε τήν 99η, μέ συνεχεῖς χημιοθεραπεῖες, μεταστάσεις κ.λπ. Ἔφθασε πλέον σ’ ὁριακά σημεῖα, ἦτο πολύ ἀδύναμη καί ἐξηντηλημμένη. Ὁ Ὀγκολόγος θεραπευτής της ἐδήλωνε, ὅτι δέν μποροῦμε νά κάνουμε κάτι ἄλλο καί νά ἑτοιμαζώμεθα νά ἀντιμετωπίσωμε τόν θάνατόν της!

Ὅταν ἡ Ἁγία Μαρίνα ἔσωσε τήν Νικήσιανη

Ἀνηφορίζοντας τόν κεντρικό δρόμο τῆς Νικήσιανης, πού ὁδηγεῖ στήν κεντρική πλατεία τοῦ Δημαρχείου, δίπλα στό Ἀγροτικό ἰατρεῖο τοῦ χωριοῦ, βρίσκεται ἕνα κόσμημα ἐκκλησιαστικῆς τέχνης, τό ἱερό παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καί Θαυματουργοῦ Μαρίνης.
Ἕνα μικρό παρεκκλήσι, βυζαντινοῦ ρυθμοῦ, μέ τό σκαλιστό του τέμπλο καί τίς ὑπέροχες ἁγιογραφίες του.
Μπαίνοντας στό μικρό Ναό, ἀνάμεσα στίς εἰκόνες τοῦ τέμπλου, ὑπάρχει καί μία φορητή εἰκόνα τῆς Ἁγίας, ἀγνώστου χρονολογίας ἀλλά σίγουρα ξεπερνᾶ τούς δύο αἰῶνες, καθώς ὁ χρόνος ἔχει ἀφήσει ἔντονα τά ἀποτυπώματά του στό ἱερό εἰκόνισμα.

Θαυματουργός καλεῖται ἡ Ἁγία Μαρίνα κι αὐτό οἱ πιστοί κάτοικοι τῆς Νικήσιανης τό γνωρίζουν πολύ καλά, ἀφοῦ σύμφωνα μέ τήν τοπική παράδοση ἡ Ἁγία Μαρίνα ἐμπόδισε τήν καταστροφή τοῦ χωριοῦ κατά τά δύσκολα χρόνια τῆς πρώτης Βουλγαρικῆς κατοχῆς.

Κατά τά μαῦρα χρόνια τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914 – 1918 ) ὅταν μετά τόν Αὔγουστο τοῦ 1916 καί τό Κίνημα Ἐθνικῆς Ἀμύνης τοῦ Βενιζέλου στή Θεσσαλονίκη ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἀνεπίσημα μπεῖ στόν πόλεμο, στίς περιοχές τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης εἶχαν εἰσβάλει Βουλγαρικά στρατεύματα.

Ἔτσι καί ἡ εὐρύτερη περιοχή μας λίγα μόλις χρόνια μετά τήν ἀπελευθέρωσή της ἀπό τούς Τούρκους πέφτει πάλι στόν ζυγό τῶν Βουλγάρων αὐτή τή φορά.
Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1916 (καί σύμφωνα μέ μαρτυρία τοῦ προέδρου κ. Γ. Ράλλη κατά τήν 16η Σεπτεμβρίου) ὁ Βούλγαρος ὑπολοχαγός Ζβέτκωφ, διοικητής τῆς Ἐλευθερούπολης, θέλησε νά κάψει τήν κωμόπολη τῆς Νικήσιανης κατηγορώντας τούς κατοίκους της γιά περίθαλψη Ἑλλήνων ἀνταρτῶν.

Η Αγία Μαρίνα διορθώνει το μάρμαρο της προσκομιδής

 

Το έργο μετά την παρέμβαση της αγίας Μαρίνας. Ιερό Ησυχαστήριο Αγίας Μαρίνας Αμιρούς Κύπρος.

Ήταν Σάββατο, όταν η αδελφή Σκέπη μας ζήτησε να συναρμολογήσουμε τα μάρμαρα της προσκομιδής, καθώς η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας θα λειτουργούσε εκείνες τις μέρες.
Είμαι πολιτικός μηχανικός και έτσι ανέλαβα να οργανώσω το στήσιμο της συγκεκριμένης κατασκευής, καθώς τα μάρμαρα έπρεπε να τοποθετηθούν σωστά για να ταιριάξουν.
Επειδή ήταν βαριά, η αδελφή ζήτησε εκείνη τη μέρα βοήθεια από τέσσερις μαρμαράδες για να μπορέσουμε να τα τοποθετήσουμε.

Η όλη κατασκευή θα στηριζόταν πάνω σε μεταλλικό σκελετό, που είχε τοποθετηθεί τις προηγούμενες μέρες. Ακολούθως θα τοποθετούσαμε τη βούρνα (η γούρνα του νεροχύτη) επί του πάγκου και μετέπειτα θα κολλούσαμε με τοξική κόλλα Megapoxy PF τριών λεπτών, τις δύο κολώνες οι όποιες θα στήριζαν την μαρμάρινη καμάρα πάνω από την βούρνα.
Τοποθετήσαμε την βούρνα και έβαλα εγώ τα σημάδια για να τοποθετηθεί σωστά η πρώτη κολώνα. Μόλις έγινε αυτό, συνεχίσαμε με την δεύτερη κολώνα. Με την τοποθέτηση της δεύτερης κολώνας πέρασαν ήδη είκοσι λεπτά.

Τότε πρόσεξα ότι η πρώτη είχε μετακινηθεί στράβωσε προς τα μέσα. Όταν το είχαμε καταλάβει προσπαθήσαμε να αφαιρέσουμε όλα τα μέρη για να διορθώσουμε το λάθος. Ήταν όμως πολύ αργά, η κόλλα είχε στεγνώσει καθώς ο χρόνος που έδινε ο παρασκευαστής ήταν μόνο τρία λεπτά.

«Θαῦμα τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Ἁγίας Μαρίνης, καί ἡ ὑπ’ αὐτῆς ἀμφισβήτηση τοῦ Βαπτίσματος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν»

St. Marina's contemporary miracle proving the invalidity of heretical baptism

Editors Note (update): Some find the saints words in this post as impossible and the idea gravely mistaken. However, this is not an isolated teaching. The Orthodox Church has taught much on this subject. For supporting evidence, a presentation of historical continuity, canonical analysis, other saints' testimony, and more information, see our book published through Uncut Mountain Press: 

 On the Reception of the Heterodox into the Orthodox Church: The Patristic Consensus and Criteria.
Mr. John Armos (Ιωάννης Αρμός), former Roman Catholic, recounts to Orthodox Hieromonk Onoufrios Mikragiannanitis (monk of the Little St. Anne's Skete in Mount Athos, and Oikonomos of the monastery in the little island Kyra Panagia) on Aug. 15, 2020, the miracle below that happened to his sister Christina, which also convinced him to get baptized Orthodox:

Mr. John Armos: "I have a sister, whose name is Christina, married with two children. She was afflicted with breast cancer. If there are 100 grades in this disease, she had the 99th, with constant chemotherapy, metastases, etc. She was now at her limits, she was very weak and exhausted. Her oncologist therapist told her that there was nothing more we could do and that we were preparing to face her death.

St. Marina
But one night, while she was sleeping at home, a young girl appeared to her and said:
'Christina, don't be afraid, I'll make you well. But first you will go to Andros, to my house, to be baptized.'
Christina, as a Catholic, replied:
'But, I am baptized!'
The young girl says to her, wagging her finger in emphasis.
'No, you are not baptised. Go to my house, in Andros, to be baptized and I'll make you well!'
Christina asks:
'What's your name?'
She answered her:'Marina!'
And she disappeared, she was gone.

Christina woke up frightened and upset. She calls me and tells me everything that happened to her, in detail. We have a very close and cordial relationship. We lost our mother 12-13 years ago.

Christina tells me:
'John, I've never been to Andros, I don't know anyone there, neither man nor woman, who is the one who tells me to go to her house to be baptized?
And I tell her:
'Christina, don't be naive. What woman would tell you to go to her house to be baptized? Surely, she must be a holy person. Leave it, I'll see what it's all about.

Monastery of St. Marina in Andros
So, I found out online that there's an old Monastery of St. Marina in Andros. I contacted the Fathers of the Monastery, we told them what happened and we decided to go to Andros, to the Holy Monastery of St. Marina to baptize my cancer-stricken sister Christina.

Ο ναός της Αγ.Μαρίνας στο Κορωπί και η θαυμαστή εμφάνισή της

  Στὶς 17 Ἰουλίου ἡμέρα τιμῆς τῆς μνήμης τῆς Ἁγίας Μαρίνης, «τῆς σεμνῆς καλλιπαρθένου τῆς καταπατησάσης τὸν ὄφιν τὸν ἀρχέκακον καὶ τῆς δειροτομηθήσης ὑπὸ τοῦ Ὀλυμβρίου», ὅπως ψάλλεται μὲ τοὺς ἑορταστικοὺς ὕμνους, πανηγυρίζει ὁ ὁμώνυμος ἱερὸς ναὸς στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁλυκοῦ Κορωπίου.

 Ἡ ἐκκλησία οἰκοδομήθηκε ἀπὸ τὸν κυρ-Γιῶργο Παπαμιχάλη, στὸν ὁποῖο κατὰ θαυμαστὸ τρόπο φανερώθηκε ἡ Ἁγία καὶ τὸν πρόσταξε νὰ κτίσει στὸ κάτω μέρος τοῦ κτήματός του ναὸ ἀφιερωμένο στὸ ὄνομά της.

Μία ἡμέρα τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1924 ὁ κυρ- Γιῶργος Παπαμιχάλης, γαιοκτήμων τῆς περιοχῆς, μετὰ τὸ κυνήγι ἔψηνε πουλιὰ σʼ ἕνα οἴκημα τοῦ χωραφιοῦ του. 

  Κάποια στιγμὴ εἶδε νὰ στέκεται στὴν πόρτα μία ῥακένδυτη νεαρὰ κοπέλα μὲ καψίματα σʼ ὅλο της τὸ σῶμα. Ἀπορημένος ὁ χωριάτης γιὰ τὴν παρουσία της, καθὼς κανεὶς δὲν κυκλοφοροῦσε στὰ μέρη αὐτὰ πέρα ἀπὸ κάποιους ἀγρότες, τὴν προσεκάλεσε νὰ καθήσει μαζί του στὸ τζάκι, τῆς προσέφερε κάτι νὰ φάει καὶ τὴν ῥώτησε πῶς κατέληξε ἐκεῖ καὶ μάλιστα σʼ αὐτὰ τὰ χάλια.Ἐκείνη ἀπήντησε ὅτι ὁ " Ἡγεμών" της τὴν ἔκανε ἔτσι καὶ ὅτι εἶχε σπίτι στὴν περιοχή, ἀλλὰ τῆς τὸ χάλασαν. Χωρὶς νὰ καταλαβαίνει ὁ κυρ-Γιῶργος τί ἀκριβῶς ἤθελε νὰ τοῦ μεταφέρει τὸ παράξενο κορίτσι, βγῆκε γιὰ λίγο ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, γιὰ νὰ βοηθήσει τὸν υἱό του μὲ τὸ κάρο, ποὺ μόλις εἶχε φτάσει ἀπὸ τὸ Κορωπί. Ὅταν ἐπέστρεψε, ὅμως, ἡ κοπέλα εἶχε ἐξαφανιστεῖ μυστηριωδῶς. Ὅσο κὶ ἂν τὴν ἀνεζήτησε, δὲν κατόρθωσε νὰ τὴ βρεῖ. 

Καθὼς ἡ μόρφή της τοῦ εἶχε ἐντυπωθεῖ στὴ μνήμη, μία ἡμέρα ποὺ καλλιεργοῦσε τὰ σπάρτά του, ἐντόπισε μία μαρμάρινη κολῶνα μὲ τὴν ἑξῆς ἐπιγραφή : "ΓΕΙΣΙΑΣ ΟΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΑΝΕΘΗΚΕ". Τοῦ ἔκανε ἐντύπωση καὶ ἀπεφάσισε νὰ τὴν κρατήσει.

Τὴν ἴδια ἐποχή, ζοῦσε στὸ Μαρκόπουλο ἕνας φωτισμένος καὶ ἐνάρετος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἰσχυριζόταν ὄτι ἐπικοινωνοῦσε πνευματικῶς μὲ τὴν Παναγία καὶ τὴν Ἁγία Μαρίνα, ὁ Κολιό-Ἀγάπης.

Το μαρτύριο της Αγ.Μαρίνας μέσα από τοιχογραφίες

Το Μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας είναι μοναστήρι πλησίον της Λάνγκα, στο Νομό Κορυτσάς, στην Αλβανία, και ανεγερθέν κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα

Το σύνολο του εσωτερικού της εκκλησίας είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες χρονολογούμενες από τον 18ο αιώνα  φιλοτεχνημένες από τον Κοστάντιν Σπαταράκου

πηγή

Αν έρθει όπως είναι και παρουσιαστεί η Μαρίνα, αυτός ο ήλιος θα χάσει την ομορφιά του...

Ξέρετε, παιδιά μου, αν έρθει όπως είναι και παρουσιαστεί η Μαρίνα, αυτός ο ήλιος θα χάσει την ομορφιά του. Τόση χάρη έχει αυτή η Αγία, τόση δύναμη.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Aπό το βιβλίο: ''Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης ~ ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου'' ~ τόμος Β'

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΉ ΕΙΚΌΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ Μαΐστρου

  Η θαυματουργή εικόνα της Αγ. Μαρίνας Μαΐστρου ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή. Όταν αυτή απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1932, οι κόρες της Σμαραγδή Καραγεωργίου, Αικατερίνη Μπουσδρούκη και ο γιος της Δημήτριος Αμπατζής, κατόπιν παραινέσεως του τότε Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Γερβασίου, προσέφεραν τη θαυματουργή εικόνα στην εκκλησία του χωριού. Από τότε ο Ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου Μαΐστρου έγινε και προσκύνημα της Αγ. Μαρίνας.

 Η Ειρήνη Αμπατζή, μετά το θάνατο του συζύγου της του Θ. Αμπατζή το 1911, φεύγει από την Κεσσάνη όπου ζούσε και εγκαθίσταται με τα τρία της παιδιά, στη Μαΐστρο δίπλα στους συγγενείς της, όπου και ασχολείται με τη ραπτική τέχνη. Αμέσως μετά αρχίζουν να συμβαίνουν τα πρώτα θαύματα.
Η Ειρήνη παρατηρούσε ότι δάκρυζε η εικόνα της Αγ. Μαρίνας και μάλιστα πριν από κάποιο δυσάρεστο γεγονός για τον ελληνισμό της περιοχής. Το δάκρυ είχε θεραπευτικές ιδιότητες.
Έτσι μόλις μαθαίνονταν ότι η εικόνα άρχιζε να δακρύζει, πλήθος πιστών από τη Μαΐστρο και την Αίνο έσπευδαν να προσευχηθούν και να λάβουν τη χάρη της. Μεταξύ των πιστών υπήρχαν και πολλοί Τούρκοι κυρίως ασθενείς που ζητούσαν τη χάρη της Αγίας.
Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά θαύματα όχι μόνο σε Χριστιανούς, αλλά και σε Τούρκους. Η Ειρήνη Αμπατζή άρχισε να πέφτει σε βαθύ ύπνο, που κρατούσε πάνω από μια ημέρα.

Η ξακουστή ιστορία με το φίδι στο μπουκάλι στην Αγία Μαρίνα Βόνης

Ιερά μονή Αγίας Μαρίνας Βόνης

Με κατάνυξη και σεβασμό εκατοντάδες πιστοί απ' όλη την Κρήτη φτάνουν με κάθε μέσο – ακόμα και με τα πόδια – στη Χάρη της για να ανάψουν ένα κερί, να ασπαστούν την εικόνα της και να ζητήσουν ευλαβικά τη θαυματουργή βοήθειά της. Παράλληλα, έχουν την ευκαιρία να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου Χαραλάμπους που βρίσκονται στο ναό.

Η ξακουστή ιστορία με το φίδι στο μπουκάλι
Οι πιστοί με ευλάβεια και κατάνυξη προσκυνούσαν τη Χάρη της, με τους πολύ νεότερους να περιεργάζονται το φίδι που φυλάσσεται σε μπουκάλι τοποθετημένο δίπλα από την εικόνα.

«Πρόκειται για μια πολύ παλιά ιστορία», είπε ο εφημέριος της Ιεράς Μονής, πατήρ Κορνήλιος.
«Μια τσιγγάνα ήρθε στο ναό, που φαινόταν έγκυος, αλλά ήταν υπό την επήρεια ακαθάρτων πνευμάτων ήρθε για να βρει την υγεία της..Η κοιλιά της ήταν φουσκωμένη και πονούσε. Καθώς προσευχόταν οι ιερείς τής διάβαζαν κάποιες ευχές.Όταν σταυρώθηκε με το λάδι από το καντήλι της Αγίας, «γέννησε» το φίδι και λευτερώθηκε από τους πόνους της και σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος μπήκε στο μπουκάλι όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα».

Το θέμα είναι η εικόνα να σου μ ι λ ά ε ι !

Βλέπετε ότι η εικόνα της Αγίας Μαρίνας έχει μια απλοϊκότητα , έναν πρωτογονισμό, αλλά εκφράζει μια μεγάλη αλήθεια. 

 Η μικρή κοπελίτσα Αγία Μαρίνα είναι πανίσχυρη με την δύναμη του Σταυρού και τεράστια. Ο αρχαίος Αρχάγγελος είναι μικρός και παραδομένος σαν το αδύναμο κουτάβι. 

Η Αγία Μαρίνα είναι ω ρ α ί α και φωτεινή. Εκείνος είναι μαύρος και άσχημος. 

Η αγνότητα αναμετριέται με την κακία. Την βλέπει την εικόνα ένας αγράμματος άνθρωπος, ο οποίος δεν γνωρίζει δογματική και ιερά Ιστορία και αμέσως διδάσκεται, μπαίνει στο νόημα. 

Εν τω μεταξύ η απλοϊκότητα είναι αυτή η οποία δίνει μεγαλοπρέπεια . 

Αν ο αγιογράφος παρίστανε έναν σκοτεινό Αρχάγγελο κατω από τα πόδια ενός κοριτσιού θα υπήρχε αντιστροφή στο νόημα. Οικτος για το κακό, εξουσία και καταδυνάστευση από την Μάρτυρα του Χριστού. Ενώ με την εξεικονιση του σαν βδελυρού σάτυρου μας ανάγει στην ουσία. Γι'αυτο όποιος ζητάει ρεαλιστική ακρίβεια σε μια εικόνα για την αγάπη της ακριβείας, έχει χάσει το νόημα. Το θέμα είναι η εικόνα να σου μ ι λ ά ε ι!

πηγή

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θαύμα της και να ευχαριστώ τη Χάρη της Αγίας Μαρίνας»

Χρυσή Δαμουλάκη: Το θαύμα που βίωσα όταν ήμουν 6 χρονών

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θαύμα της και να ευχαριστώ τη Χάρη της Αγίας Μαρίνας»

Η κα Χρυσή Δαμουλάκη, μίλησε στο "Διαsosτε", για το θαύμα που, όπως λέει, βίωσε από τη Χάρη της Αγίας Μαρίνας:
"Ήμουν δεν ήμουν 6 ετών το έτος 1997, όταν ξαφνικά όλο το πρόσωπο και τα χέρια μου γέμισαν ακροχόνδρονες, επώδυνες καλοήθεις βλάβες της επιδερμίδας-"μυρμηγκιές", όπως τις λέει ο λαός.
Σαν τώρα θυμάμαι τη θλίψη των γονιών μου, τα δάκρυα της μάνας μου και το μπαμπά μου να λέει σιγανά «Και αν μείνουν για πάντα;».
Και που δε με πήγαν! Έψαχναν με μανία να βρουν τη θεραπεία που θα έφερνε και πάλι τη λάμψη στο πρόσωπο μου!

Να το πάμε να του διαβάσουν τη «γητειά». "Είναι καλός αυτός και εκείνος και ο άλλος". Και πέρα- δώθε απογοητευμένοι σκορπούσαν τα χρήματα τους. Χρήματα και ματζούνια για τη λίγωση του φεγγαριού.
Τα αεροπορικά εισιτήρια κοβόταν από τη μια στιγμή στη άλλη. Ιατρικές γνωματεύσεις, πειράματα και απόψεις έδιναν και έπαιρναν.
«Το παιδί είναι μικρό, θα κάνουμε κρυοπηξία. Θα μείνουν σημάδια αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση».
Ήταν πολλές οι βλάβες και απ’ όλο μου το πρόσωπο το μόνο καθαρό ηταν τα δυο πράσινα ματάκια μου!
«Όχι! Δε γίνεται να μείνουν σημάδια στο παιδί», είπαν οι δικοί μου και μου έπιασαν το χέρι και με πήραν από εκεί.Μια βόλτα στην Αθήνα, πολλά δάκρυα στα μάτια και η επιστροφή παρέα με την αποδοχή της κατάστασης είχε ξεκινήσει. «Έχει ο Θεός!», τολμούσε να ψελίσει ο ένας στον άλλον.

Έξι ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτό το μαρτύριο. Φωτογραφίες από μακριά, και μια που έχω κοντινή κανείς ποτέ δε την έχει δει.

Παραμονή της Αγίας Μαρίνας, 16 Ιουλίου του 2002:

H θαυματουργή εικόνα της Αγίας Μαρίνας Μαΐστρου Έβρου

Η θαυματουργή εικόνα της Αγ. Μαρίνας Μαΐστρου ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή. Όταν αυτή απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1932, οι κόρες της Σμαραγδή Καραγεωργίου, Αικατερίνη Μπουσδρούκη κ ο γιος της Δημήτριος Αμπατζής, κατόπιν παραινέσεως του τότε Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Γερβασίου, προσέφεραν τη θαυματουργή εικόνα στην Εκκλησία του χωριού.
Από τότε ο Ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου Μαΐστρου έγινε κ προσκύνημα της Αγ. Μαρίνας.

Η Ειρήνη Αμπατζή, μετά το θάνατο του συζύγου της του Θ. Αμπατζή το 1911, φεύγει από την Κεσσάνη όπου ζούσε και εγκαθίσταται με τα τρία της παιδιά, στη Μαΐστρο δίπλα στους συγγενείς της, όπου και ασχολείται με τη ραπτική τέχνη.
Αμέσως μετά αρχίζουν να συμβαίνουν τα πρώτα θαύματα.
Η Ειρήνη παρατηρούσε ότι δάκρυζε η εικόνα της Αγ. Μαρίνας και μάλιστα πριν από κάποιο δυσάρεστο γεγονός για τον Ελληνισμό της περιοχής.
Το δάκρυ είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Έτσι μόλις μαθαίνονταν ότι η εικόνα άρχιζε να δακρύζει, πλήθος πιστών από τη Μαΐστρο και την Αίνο έσπευδαν να προσευχηθούν και να λάβουν τη χάρη της.
Μεταξύ των πιστών υπήρχαν  και πολλοί Τούρκοι κυρίως ασθενείς που ζητούσαν τη χάρη της Αγίας. Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά θαύματα όχι μόνο σε Χριστιανούς, αλλά και σε Τούρκους.

Η Ειρήνη Αμπατζή άρχισε να πέφτει σε βαθύ ύπνο, που κρατούσε πάνω από μια ημέρα.
Την πρώτη φορά που συνέβη, η οικογένειά της νόμισε ότι πέθανε και  άρχισε να τη θρηνεί, όταν όμως ξύπνησε τους εξήγησε ότι η Αγ. Μαρίνα την οδήγησε σε άγνωστα μέρη που δεν φανταζόταν ότι υπήρχαν.

Εξιστορούσε διάφορα γεγονότα, που είτε είχαν συμβεί  και δεν είχαν γίνει γνωστά, είτε θα συνέβαιναν στο μέλλον.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες από κατοίκους που επιβεβαίωναν ότι πραγματοποιούνταν αυτά που έβλεπε ως όραμα η Ειρήνη, «όπως της τα έδειχνε η Αγ.Μαρίνα, που την έπαιρνε από το χέρι», όπως έλεγε όταν τα εξιστορούσε.

Είμαι η Μαρίνα και οι δύο άλλες αδελφές μου, είναι η Παρασκευή και η Αικατερίνα που συγκατοικούν με εμένα στο Μοναστήρι!(Ι.Μονή Αγ Μαρίνας Άνδρου)

Η Ιερά Μονή της *Αγίας Μαρίνας «από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα» με το αγίασμα και τη θαυματουργική εικόνα της αγίας, βρίσκεται στην περιοχή των «Αποικίων» βόρεια της Χώρας της «Άνδρου». Η μονή πανηγυρίζει στις (17 Ιουλίου) στην μνήμη της Αγίας Μαρίνας παρουσία χιλιάδων προσκυνητών...

Η μονή, αφιερωμένη στην Μεγαλομάρτυρα Αγία Μαρίνα χρονολογείται από το 1325, όταν στην περιοχή «παρουσιάζεται θαυματουργικά» η *Αγία Μαρίνα σε γέροντα ασκητή και του υποδεικνύει να βρει την «κεκρυμμένη εικόνα» της σε μια σχισμή ενός βράχου, όπως και έγινε. Έτσι ιδρύεται η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας «Άνδρου». Η αίγλη της Ιεράς Μονής αλλά και τα περίφημα εργόχειρα των εργαστηρίων αργυροποιείας, χαρακτικής και μεταξιού της, απλώνουν τότε τη φήμη της παντού.

Η Μονή Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο είναι αφιερωμένη στη Μεγαλομάρτυρα του 3ου αιώνα μ.Χ. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα στην Ελλάδα και βρίσκεται στην περιοχή του χωριού των Αποικίων. Η ίδρυση της χρονολογείται το 1325 μ.Χ όταν η Αγία Μαρίνα παρουσιάζεται θαυματουργικά σε ένα γέροντα ασκητή με οδηγίες για την θέση της κρυμένης εκόνας της στη σχισμή ενός βράχου. Ο γέροντας με την οικονομική αρωγή του αυτοκράτορα Εμμανουήλ Β΄ Κομνηνού ιδρύει την Ιερά Μονή της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο.

Στη διάρκεια του 16ου αιώνα η Μονή Αγίας Μαρίνας δέχεται επιδρομές πειρατών με συνέπεια να καεί 3 φορές και παρακμάσει. Το 1743 η αίγλη της έχει χαθεί και στεγάζει μόνο 5 υπερήλικες μοναχούς. Με συνεχόμενα θαύματα και οράματα ο Ιερώνυμος Σωφρόνιος φτάνει στην Μονή και την ανακαινίζει εκποιώντας όλη του την περιουσία στην Πελοπόννησο. Το 1746 μετατρέπει το μοναστήρι σε γυναικεία μονή. Το 1883 η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας αναγκάζεται να κλείσει και μετατρέπεται σε στάβλο κατόπιν διατάγματος των Βαυαρών αντιβασιλέων. Η εικόνα σώζεται σε αναγκαστική δημοπρασία από της οικογένεια Εμπειρίκου. Παραμένει για 146 χρόνια στο στην Παναγία της Χώρας.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥ
Η ίδρυσης της Ιεράς Μονής χρονολογείται από το 1325  στην περιοχή Λίτρες της Άνδρου, με θαυματουργικό τρόπο αφού η Αγία Μαρίνα παρουσιάσθηκε σε ένα γέροντα ασκητή της εποχής στον τόπο αυτό (σημερινά Αποίκια), που του υπέδειξε να βρει την κεκρυμένη σε μια σχισμή ενός βράχου εικόνα της.

 Ο αυτοκράτωρ Εμμανουήλ Παλαιολόγος, τον ενισχύει οικονομικά και ιδρύει την Μονήν.

 Κατά τον 16ον αιώνα, ύστερα από επιδρομές πειρατών κατακαίεται τρεις φορές η Μονή, και οι λιγοστοί μοναχοί που είχαν απομείνει δεν μπορούν να δώσουν την παλαιά αίγλη στην Μονή.

  Το έτος 1743 η Μονή πια ευρίσκεται σε τελεία παρακμή και μόνο πέντε υπέργηροι Μοναχοί υπάρχουν στη Μονή. Όμως η Αγία Μαρίνα, με νέο θαύμα, φέρνει στη Μονή της τον Ιερομόναχο Σωφρόνιο τον Πελοππονήσιον, που με συνεχή οράματα, τον κρατά στην Μονή, και που εκποιώντας την περιουσία του στην Πελοπόννησο, ανακαινίζει τη Μονή και την μετατρέπει σε γυναικεία το έτος 1746. Πολλές αρχοντοπούλες της Άνδρου ενδύονται το αγγελικό σχήμα, και φθάνει ο αριθμός των Μοναζουσών, πλέον τας εκατόν (100). Η αίγλη της Μονής και η φήμη της, γίνεται γνωστή σ’ όλο τον τότε κόσμο, αφού το αργυροποιείο, η χαρακτική, και η βιοτεχνία του μεταξοσκώληκα, είναι το παγκόσμιο γνώρισμά της.

Όμως δεν άργησε και πάλι η Μονή, να δοκιμασθεί όσο ποτέ άλλοτε, και να κλείσει με διάταγμα του Όθωνα, διά του Βαυαρού Υπουργού Εσωτερικών Μάουερ, που εδίδετο εντολή να κλείσουν 417 Μοναστήρια –μεταξύ των οποίων ήτο και η Μονή της Αγίας Μαρίνης Άνδρου – να δημευθεί η περιουσία τους και οι Μοναχοί ή Μοναχές να μετατεθούν στα Μοναστήρια που παρέμειναν, ή να κοσμοποιηθούν. Τούτο εγένετο το έτος 1833.

 Την εικόνα της Αγίας Μαρίνης την θαυματουργή, την αγόρασε σε δημοπρασία η ιστορική Οικογένεια Εμπειρίκου, και την διαφύλαττε στον κεντρικό Ναό της Χώρας, την Παναγία, επί 146 έτη.  Η ιερά Μονή μετατρέπεται σε στάβλο ζώων, γκρεμίζονται και σχεδόν ισοπεδώνονται τα κτήρια, και μια όμορφη μάζα από πέτρες και ξύλα και ακαθαρσίες ζώων και ανθρώπων που περνούν από εκεί, για να σταβλίσουν τα ζώα τους (αρνιά, κατσίκια, βόδια, άλογα), είναι η εικόνα που αντικρίζει ο περαστικός.

Από εδώ και κάτω φίλοι αναγνώστες θα αφήσουμε τον Ηγούμενο π. Κυπριανό, και πρώην Αρχοντάρη της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους να μας πει, πώς με την βοήθεια της Αγίας Μαρίνης και των Αγίων Αικατερίνης και Παρασκευής επανοικοδομήθηκε και ανασυστάθηκε η Μονή, για να ομοιάζει σήμερα με ολόλευκο Πύργο και παλάτι φιλοξενίας και αγάπης Χριστού.

 Το έτος 1975 είμαι διάκονος του Σεβ/τάτου Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Άνδρου κ.λ.π. κ. Δωροθέου, και προσωπικός του ακόλουθος. Με έπαιρνε πάντοτε μαζί του, σαν διάκονό του, στις ιεροτελεστίες των εορταζόντων Μονών ή Ναών. 

Την 20η Ιουλίου του έτους εκείνου ενθυμούμαι ότι πήγαμε μαζί στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου της Άνδρου. Διερχόμενοι από το ερειπωμένο κάστρο και τη Μονή της Αγίας Μαρίνης κάμνει μια ευχή, όπως μου είπε αργότερα:

 «Αγία μου Μαρίνα να με αξιώσεις, πριν κλείσω τα μάτια μου, να σε δω τουλάχιστον καθαρισμένη... ως πότε θα σε βλέπω να παραμένεις στάβλος». 

Στη συνέχεια της ενδόμυχης ευχής του απευθύνεται σε μένα και μου λέγει : «Κυπριανέ άκουσες τι ευχή έκανα». 

''ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ''

Τοιχογραφία-Μονή Ντετσάνι(14ος αιώνας)

  Θα σου μιλήσω για ένα 15χρονο κορίτσι σήμερα, που αν ζούσε στις αποφράδες μας ημέρες, θα ήταν μαθήτρια της τρίτης γυμνασίου. Και πιστεύω θα ήταν καλή μαθήτρια. Θα έκανε τα δικά της όνειρα, θα ήθελε να συνεχίσει στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, να έχει τις δικές της φιλενάδες.
Απλά είχε την ''ατυχία'' να ζήσει στην μεγάλη εποχή των διωγμών της Εκκλησίας και των χριστιανών, τότε που τα πράγματα ήταν σαφώς αρκετά πιό... άγρια!
Το κορίτσι αυτό το έλεγαν...Μαρίνα!

  Σκέψου λοιπόν αδερφέ μου, η Μαρίνα σήμερα να ήταν η δική σου κόρη, κι επειδή ξαφνικά σου αποκάλυψε ότι είναι χριστιανή, εσύ να την μισήσεις και να την διαγράψεις κι από παιδί σου κιόλας, όπως έπραξε ο δικός της ''πατέρας''!
Σκέψου τούτη την όμορφη στο σώμα αλλά πιότερο στην ψυχή κόρη, να την ξαπλώνουν στη γή και να την χτυπούν αλύπητα με ραβδιά από αγκάθια, μέχρι το χώμα να βαφτεί κόκκινο.
Αναλογίσου να την βάζουν φυλακή, να την κρεμούν από τα χέρια και να ξεσχίζουν το νεανικό της σώμα με σιδερένια νύχια.
Μπορείς να φανταστείς επάνω σε τούτο το παρθένο σώμα που προοριζόταν για τον παράδεισο, να τρέχουν μικρά ρυάκια αίματος, τα οποία να συναντιούνται σε ένα μεγάλο κατακόκκινο ποτάμι που στοιχειώνει ακόμη τους δήμιους της Μαρίνας;
Το αντέχεις αυτό;
Κι εσύ κι εγώ να ''πεθαίνουμε'' και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να πεθάνουμε αύριο από έναν ''αόρατο'' ιό!

 Ξανά στη φυλακή η θυγατέρα Του Κυρίου, έχοντας αυτή την φορά να αντιμετωπίσει τον μισόκαλο και μισάνθρωπο διάβολο, που της παρουσιάστηκε πότε με την μορφή ενός φοβερού δράκοντος ο οποίος τσιρίζοντας και βγάζοντας φωτιά προσπαθούσε να την κάμψει και να την τρομάξει, πότε με την μορφή ενός μαύρου σκύλου, και πότε με την μορφή ενός τεράστιου ψηλού μαύρου άνδρα, ο οποίος με βία την άρπαξε από τα χέρια για να την αποτρέψει από την προσευχή!
Σου έχει τύχει ποτέ να σε ''πειράξει'' ο Δαίμων στον ύπνο ή στον ξύπνιο σου, με μόνο την παρουσία του, γιατί δεν θα άντεχες οτιδήποτε άλλο;

Θα τα αντέχαμε εμείς οι σημερινοί ''χριστιανοί'' όλα τα παραπάνω καλοί μου φίλοι;
Ξαφνικά και κατόπιν μεγάλης και επίπονης προσευχής της μικρής Μαρίνας, τα πάντα ειρήνευσαν μέσα στο κελί της φυλακής της, η οποία έλαμψε από έναν μεγάλο φωτεινό Σταυρό, ενώ ένα περιστέρι έφερε στην Αγία το μήνυμα εξ ουρανού, ότι επιτέλους τα βάσανά της λαμβάνουν τέλος, και σύντομα θα στεφανωθεί το λαμπρό και περικαλλές ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου.

Γέροντα, όταν ακούω γιά τόν Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου.

– Γέροντα, όταν ακούω γιά τόν Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου.
– Τί φοβάσαι; Πιο φοβερός θά είναι από τόν διάβολο; Αυτός είναι άνθρωπος. 

‘Εδώ ή Αγία Μαρίνα έδερνε τόν διάβολο καί ή Αγία Ίουστίνα τόσους δαίμονες διέλυσε. 

Στό κάτω-κάτω εμείς δέν ήρθαμε νά βολευτούμε σ’ αυτόν τόν κόσμο.

Από το βιβλίο ''Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου-Λόγοι Β'-Πνευματική αφύπνιση''

Είμαι η Μαρίνα! Και είμαι 15 και όχι 21!

Φίλες και Φίλοι , διαβάστε αν θέλετε το πιό κάτω θαύμα που έγινε εδώ στο σπίτι της Αγίας Μαρίνας στο Θησείο σε ένα στενό πιό πάνω από το σπίτι Της σε μία αγνή ψυχούλα .
Έχω τύχει να βιώσω με τα ίδια μου τα μάτια δύο θαύματα στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, όταν ήμουν παιδί και ο κόσμος κατά εκατοντάδες πήγαινε απο βραδύς στη νυχτερινή Λειτουργία .

"Είμαι η Μαρίνα, γιαγιά, είμαι 15 ετών, με γνωρίζεις,έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο !" . Και "15, όχι 21 ! 15, όχι 21 ! 15, όχι 21 !!!" .

(Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνας όπως αναφέρεται στο βίο του αγιασμένου ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου και στον καθηγητή Παναγιώτη Τρεμπέλα αντιστοίχως).
Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας, ο ευλαβέστατος Δημήτριος Παναγόπουλος κάποια χρονιά επειδή πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας ήθελε να γράψει κάτι για την Αγία λόγω που το περιοδικό που εξέδιδε το είχε αφιερώσει σε εκείνην.Διάβαζε λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας.Όλα καλά τα έβρισκε και κρατούσε τις σημειώσεις που ήθελε.Ένα σημείο όμως δεν του άρεσε,δεν συμφωνούσε,δεν το έβρισκε καθόλου σωστό.Και αυτό ήταν η ηλικία της Αγίας.Όλοι οι βιογράφοι της ανέφεραν πως η Αγία μαρτύρησε 15 ετών! Αυτό δεν το δεχόταν,δεν μπορούσε να το καταλάβει.Δεν είναι δυνατόν-έλεγε-να υποστεί ένα τόσο μεγάλο μαρτύριο ένα παιδί 15 ετών και μάλλιστα κοπελλίτσα.Και κατέληγε πως οι βιογράφοι της έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος ότι δηλαδή ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15.Έτσι σκέφτηκε να γράψει χωρίς να αναφέρει την ηλικία της Αγίας.Αλλά και πάλι δεν τον ανέπαυε αυτή η λύση,του φαινόταν μεγάλη παράληψη.Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσε να αποφασίσει τι θα κάνει τελικά.Ένα απόγευμα όμως τον επισκέφτηκε μια ηλικιωμένη κυρία πολύ πτωχή, την οποία πάντα βοηθούσε οικονομικώς ο αείμνηστος ιεροκήρυκας, την κυρά Δέσποινα όπως την αποκαλούσε.Αφού πήρε το βοήθημα, του λέει η κυρά Δέσποινα :"κύριε Δημήτρη μου θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα.Εκεί στο ημιυπόγειο δωματιάκι που μου έχει χαρίσει η αγάπη του κόσμου,το πρωί που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει
-" Γεια σου γιαγιά,τι κάνεις ;
- Καλά παιδί μου,ποια είσαι ;
- Είμαι η Μαρίνα γιαγιά,με γνωρίζεις,έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο ! (Στο Θησείο, ως γνωστόν, βρίσκεται ο παλαιός ιστορικός ναός της αγίας Μαρίνας, μεγάλο προσκύνημα για τους Αθηναίους).
- Δεν γνωρίζω κόρη μου καμιά Μαρίνα στο Θησείο !
- Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο !
Και μόλις τα είπε αυτά την έχασε από τα μάτια της !
-Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου;Δεν καταλαβαίνω τίποτε !"
Τότε κατάλαβε ο μακαριστός Ιεροκήρυκας ότι αναγκάσθηκε η Αγία Μαρίνα να του απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που τον απασχολούσε μέσω της κυρά Δέσποινας.Δαγκώθηκε,δάκρυσε και συγκλονισμένος της λέει :"Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά,δεν είναι για όλους.Αυτά είναι για κάποιους άλλους ανόητους... και εννοούσε τον εαυτό του που δυσπίστησε ότι η Αγία μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.
Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσε να αμφισβητήσει τα γραφόμενα των βιβλίων αλλά έλεγε ότι στα θέματα αυτά δεν έχουν καμία θέση ούτε η λογική μας,ούτε τα νομίζω τα δικά μας ούτε το εγώ το δικό μας! 

Παρόμοια εμπειρία είχε και ο αείμνηστος Παναγιώτης Τρεμπέλας, καθηγητής Θεολογίας στο Κ.Π.Α..
Είχε κληθεί να μιλήσει σε Ναό την ημέρα της εορτής της. Την παραμονή το βράδυ προβληματίστηκε με το νεαρό της ηλικίας της όταν εκλήθη στο Μαρτύριο. Θα πώ : 21 και όχι 15 ετών, το 15 θα είναι υπερβολές του Συναξαριστή. Ακούει λοιπόν κτυπήματα στην μπαλκονόπορτα του δωματίου όπου εφιλοξενείτο. Βγαίνει στο μπαλκόνι και βλέπει ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού να του λέει τρεις φορές μετ'επιτάσεως : 15, όχι 21.

πηγή