Γιατί ἀπορεῖς, πού μετά τήν ἔνσαρκο παρουσία τοῦ Σωτῆρα γεννήθηκαν πολλές αἱρέσεις....;

Γιατί ἀπορεῖς, ποὺ μετὰ τὴν ἔνσαρκο παρουσία τοῦ Σωτῆρα γεννήθηκαν πολλὲς αἱρέσεις, ἐπειδὴ ὁ διάβολος, ἀκούοντας καθαρὰ καὶ κατηγορηματικά, ὅτι ὅλα θὰ ὑποβληθοῦν σὲ δίκη καὶ θὰ τιμωρηθοῦν, ἔσπειρε αὐτές, γιὰ νὰ ἔχει πολλοὺς ποὺ θὰ κολασθοῦν μαζί του.

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

( Ἅπαντα τὰ Ἔργα σειρὰ ΕΠΕ Τόμος 4. Ἐπιστολὴ 57 σελ. 95)

πηγή

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 10η Νοεμβρίου 2025

Ζούμε σε εποχή πρωτοφανούς πνευματικής σύγχυσης, την οποία καλλιεργεί το περιρρέουν συγκρητιστικό πνεύμα του Οικουμενισμού, ο οποίος εμφανίστηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα και έχει ως στόχο και έργο την πνευματική – θρησκευτική (και όχι μόνο) ενοποίηση της ανθρωπότητας. Για να πετύχει το στόχο του επιχειρεί να αμβλύνει τις επιμέρους θρησκευτικές πίστεις, να τις καταστήσει μη «αποκλειστικές», ώστε να γίνουν αποδεκτές από τις άλλες. Θυμίζουμε την κοινή απόφαση του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» του Τορόντο: «Καμιά Εκκλησία δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό της θέση ανωτερότητας ή εκκλησιαστικής αποκλειστικότητας απαιτώντας της επιστροφή των άλλων σ’ αυτήν»[1]. Θυμίζουμε επίσης την θέση Επισκόπου και καθηγητή: «Η περί αποκλειστικότητας της Εκκλησίας διδασκαλία δεν αποτελεί δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας»[2]!

Όσον αφορά στον κατακερματισμένο Χριστιανισμό, προσπαθεί να απομειώσει τις βασικές αρχές των επί μέρους «εκκλησιών» και ομολογιών, για να πετύχει την «σύγκληση». Το αυτό επιχειρεί και για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την αληθινή και μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, να υποβαθμίσει την πίστη της ότι μόνο σε Αυτή συντελείται η σωτηρία. Να πείσει ότι σωτηρία συντελείται και στις «άλλες εκκλησίες» και ομολογίες.

Ιθύνοντες του οικουμενιστικού συγκρητισμού, εντός και εκτός της Εκκλησίας, ισχυρίζονται ότι καμιά «εκκλησία» δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλεί την αποκλειστικότητα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διότι αυτή την θεωρούν ως «αόρατη» και πως όλες οι «εκκλησίες» αποτελούν τους «κλάδους» της. Πρόκειται για τις σύγχρονες εκκλησιολογικές πλάνες περί «αοράτου εκκλησίας» και «θεωρίας των κλάδων». Επί πλέον έχουν διατυπωθεί και οι έτερες κακόδοξες θεωρίες (και δυστυχώς και από ορθοδόξους), την «βαπτισματική θεολογία» και την «ευχαριστιακή θεολογία». Σύμφωνα με αυτές όσοι χριστιανοί βαπτίστηκαν στην οποιαδήποτε «εκκλησία» θεωρούνται μέλη της «αοράτου εκκλησίας» και σε όποια «εκκλησία» τελείται η Θεία Ευχαριστία, αυτή ανήκει στην «αόρατη εκκλησία»!

Το αιρετικό βιβλίο!

 Κάποτε ἐπισκεφθήκαμε τὸν ἀββᾶ Κυριάκο, τὸν ἱερέα τῆς λαύρας τοῦ Καλαμώνα, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸν ἅγιο Ἰορδάνη, καὶ μᾶς διηγήθηκε τὰ ἑξῆς. 

Μιὰ νύχτα εἶδα στὸν ὕπνο μου κάποια σεμνὴ γυναίκα, ντυμένη πορφύρα, καὶ μαζί της δύο ἄνδρες ἱεροπρεπεῖς καὶ τίμιους νὰ στέκουν ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί μου. Θεώρησα πὼς ἡ γυναίκα εἶναι ἡ Δέσποινά μας Θεοτόκος, ἐνῶ οἱ δύο ἄνδρες ὅτι εἶναι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. Βγαίνοντας ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί μου τοὺς παρεκάλεσα νὰ μποῦν καὶ νὰ δώσουν εὐλογία. Αὐτὴ ὅμως δὲν δεχόταν. Παρέμεινα λοιπὸν παρακαλώντας την πολὺ καὶ λέγοντας. Μὴ φύγεις καὶ μ᾿ ἀφήσεις ταπεινωμένο καὶ καταντροπιασμένο, καὶ πολλὰ ἄλλα. Ὅταν μὲ εἶδε νὰ παρατείνω τὴν παράκλησή μου, μοῦ ἀποκρίθηκε αὐστηρὰ καὶ μοῦ εἶπε. Πῶς θέλεις νὰ μπῶ μέσα, ἀφοῦ στὸ κελλί σου ἔχεις τὸν ἐχθρό μου;

᾿Αφοῦ εἶπε αὐτά, ἔφυγε. Ἐγὼ μόλις ξύπνησα ἄρχισα νὰ στεναχωριέμαι καὶ προσπαθοῦσα νὰ θυμηθῶ μήπως ἁμάρτησα στὸ μυαλό μου ἀπέναντί της γιατί κανένας ἄλλος δὲν βρισκόταν στὸ κελλί μου, παρὰ μόνον ἐγώ. Γιὰ πολὺ ὥρα λοιπὸν ἐξέταζα τὸν ἑαυτό μου, ἀλλὰ κανένα σφάλμα δὲν ἔβρισκα ἀπέναντί της. Μόλις ὅμως εἶδα τὸν ἑαυτό μου νὰ καταποντίζεται ἀπὸ τὴ λύπη, σηκώθηκα καὶ πῆρα κάποιο βιβλίο γιὰ νὰ διαβάσω, γιὰ νὰ διώξω τὴ λύπη μου μὲ τὸ διάβασμα. 

Η θεολογία τών Πατέρων και η λαθεμένη-μπερδεμένη θεολογία"...

 Βασικά ο διάβολος δουλεύει με τη θεολογία, διότι η λαθεμένη θεολογία θα δημιουργήσει λαθεμένες καταστάσεις, μπερδεμένα πράγματα, και θα οδηγήσει σε λάθος λύσεις και σε διάρρηξη των σχέσεων με την Εκκλησία!
Ο διάβολος δεν φοβάται τόσο (να καταφέρει) την αμαρτία ή την μετάνοια, όσο την Θεολογία των Πατέρων που μας έχει παραδώσει με τόσο κόπο η Εκκλησία μας, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους.Πρέπει να τη βρούμε κάποια στιγμή αυτή...

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ...

Κυριακή των Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)

«Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανερὲς διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μιὰ δυὸ φορές, κι ἂν δὲν ἀκούσει ἄφησέ τον, μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του».

  Η αίρεση είναι μία κατάσταση την οποία η Εκκλησία αντιμετώπιζε από το πρώτο κιόλας διάστημα της φανέρωσής της στον κόσμο, μετά την Πεντηκοστή. Πέρα από τον ορισμό, ότι αιρετικός σημαίνει εκείνος ο οποίος επιλέγει, προτιμά ένα μέρος της διδασκαλίας της Εκκλησίας, το ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο και τις δικές του προσλαβές, και το καθιστά σήμα κατατεθέν της πίστης του, με αποτέλεσμα να ανακύπτει κίνδυνος σοβαρός για τη σωτηρία τόσο εκείνου , όσο και εκείνων που τον ακολουθούν, χρειάζεται να δούμε την αίρεση στην προοπτική της άρνησης της σχέσης και της κοινωνίας με την Εκκλησία.

 Για τον αιρετικό η Εκκλησία των Αποστόλων, των διαδόχων τους που είναι οι επίσκοποι, των αγίων, των Πατέρων σφάλλει. Και ο αιρετικός προτιμά να φύγει από αυτή την Εκκλησία, για να ιδιωτεύσει στη δική του, καθότι θεωρεί όλους τους άλλους πλανεμένους. Θα αναρωτηθούμε εύλογα: μα δεν σφάλλει ποτέ η Εκκλησία, από τη στιγμή που αποτελείται από ανθρώπους και ουδείς είναι αλάθητος; Πολλές φορές στο διάβα των αιώνων η Εκκλησία κλονίστηκε, συνήθως λόγω των παρεμβάσεων της πολιτείας, η οποία ήθελε να επιβάλει διδασκαλίες που αποδέχονταν οι αυτοκράτορες είτε λόγω ελλιπούς παιδείας, είτε λόγω καταγωγής, είτε λόγω συμπαθειών προς πρόσωπα, τα οποία διακατέχονταν από αιρετικές απόψεις (Αρειανισμός και Εικονομαχία). 

Θανατηφόρα Αιρετικά Μικρόβια(Κυριακή Αγ.Πατέρων)

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Με τον κορωνοϊό μάθαμε και διδαχθήκαμε πολλά και πολλές συζητήσεις κάναμε πάνω σε αυτά. Παίρνοντας ως παράδειγμα αυτή την επιδημία και τον τρόπο αντιμετώπισης της, θα καταλάβουμε καλύτερα αυτό που η Εκκλησία τιμά αύριο.
Την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο των 318 Πατέρων.
Ένας ηθικότατος και μορφωμένος Χριστιανός και μάλιστα Πρωτοπρεσβύτερος από την Λιβύη ονόματι Άρειος, έγινε η αρχή για να εισαχθεί μια αιρετική διδασκαλία μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.
Δίδαξε ότι ο Χριστός είναι Κτίσμα και όχι Υιός Θεού και το αποδείκνυε δήθεν μέσα από τις Γραφές.
Ο απλός λαός έχοντας μπροστά του έναν Ηθικότατο Κληρικό και μη έχοντας την Αληθινή Γνώση των Γραφών, ό,τι άκουγε από αυτόν το πίστευε ως αληθινό.
Η μεγάλη παγίδα λοιπόν ήταν και είναι ο Ηθικισμός του Αιρεσιάρχη και η Άγνοια των Γραφών από μέρους του λαού για να τον αντιμετωπίσουν.
Το στόμα του δανείστηκε στον Πονηρό για να σπείρει τα προφητευμένα από τον Χριστό και τους Αποστόλους ζιζάνια μέσα στην Εκκλησία.
Να διασπάσει την Ενότητα Της και να κάνει δικούς του οπαδούς και δικές του συναθροίσεις ως ''πιο καθαρές'' ακόμα και δικούς του ύμνους έκανε, που προωθούσαν την πλάνη του.
Το προφίλ του ως Χριστιανού ήταν τέλειο, οι λόγοι του ακουγόταν πύρινοι, αλλά δυστυχώς όχι από το Πνεύμα του Θεού αλλά από καλά κρυμμένο μέσα του Πονηρό Πνεύμα. Τα ίδια ακριβώς με αυτά που έγιναν στον Παράδεισο με το Φρονιμότερο πάντων των Ζώων, τον Όφι.

Μέσα στον ήσυχο Όφι ήταν ο ίδιος ο Διάβολος και με Πλάγια Συζήτηση και Παραποιημένη Αλήθεια κατάφερε να βγάλει από τον Παράδεισο τους Πρωτόπλαστους.
Τα ίδια ακριβώς λόγια με τα οποία ο Πονηρός τρεις φορές αμφισβήτησε μπροστά στον Χριστό την Θεότητα Του ''Εάν είσαι Υιός Θεού'' έρχεται τώρα ο Άρειος και τα κάνει Διδασκαλία και μολύνει αθώα πρόβατα.
Τόλμησε να ονομάσει τον Πλάστη και Δημιουργό, Κτίσμα και να συμπαρασύρει στην απώλεια χιλιάδες, χιλιάδων αθώους.
Ο Ασθενής Μηδέν θα τον λέγαμε στον κορωνοϊό ο οποίος μολύνει με μια Θανατηφόρα Πνευματική Ίωση.

Το πρόβλημα μεγάλο για όλο τον Χριστιανικό τότε κόσμο και ο Μέγας και Άγιος Κωνσταντίνος συγκαλεί για αυτό το θέμα την Α' Οικουμενική Σύνοδος το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας (στη φωτογραφία ο Ιερός Ναός όπως είναι σήμερα).
Αποτελούνταν από 318 Πατέρες, όχι μόνο από Επισκόπους αλλά και από Πρεσβυτέρους, Διακόνους και Μοναχούς. Μαρτυρούμενοι από όλους ως Χριστιανοί Πλήρης Πίστεως και Δυνάμεως Πνεύματος Αγίου, εκ των οποίων πολλοί ήταν ακρωτηριασμένοι και μονόφθαλμοι από τα βασανιστήρια των Διωγμών.

 Ανάμεσα τους και ο Άγιος Σπυρίδων με το γνωστό θαύμα που επιτελέστηκε στα χέρια του, σε αυτή την Σύνοδο, της ανάλυσης του κεραμιδιού σε φωτιά, νερό και χώμα, για να διδάξει στον Άρειο το Μυστήριο της Τρισυποστάτου Θεότητος.
Καταρτίζονται τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως, το γνωστό Πιστεύω μας και αναθεματίζεται ο Άρειος και η αιρετική διδασκαλία του.
Οικτρό και σιχαμερό τέλος τον περίμενε, ξεψύχησε με φρικτούς πόνους μόνος του, μέσα στο αποχωρητήριο βγάζοντας τα έντερα του μαζί με την σωματική του ανάγκη.

Ο Υιός του Θεού(Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων)

    Μεγάλες μορφὲς ἀπὸ τὴν χορεία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας ἔλαβαν μέρος στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ συγκροτήθηκε στὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ 325 μ. Χ., μὲ πρωτοβουλία τοῦ πρώτου Χριστιανοῦ αὐτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἀνάμεσά τους οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος, Νικόλαος, Σπυρίδων, Ὅσιος, ἐπίσκοπος Κορδούης (τῆς σημερινῆς Κόρντοβα τῆς Ἱσπανίας).
    Οἱ 318 θεοφόροι Πατέρες τῆς πρώτης μεγάλης Συνόδου ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Αὐτός, ἀδυνατώντας νὰ δώσει λογικὴ ἐξήγηση στὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἴσος καὶ συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα, ἀλλὰ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τὸ πρῶτο καὶ ἀνώτερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα (Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων).

Τὸ πρόβλημα τοῦ Ἀρείου εἶναι τὸ πρόβλημα ὅλων τῶν αἱρετικῶν: Ἡ λογικὴ κατασκευή. Ἡ προσπάθεια δηλαδὴ νὰ ἀποδείξουν μὲ λογικὰ ἐπιχειρήματα τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι ὅμως ἔχει σχέση μὲ τὸν Θεό, τὸ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διὰ μέσου τῶν προφητῶν του καὶ κυρίως διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ ἀνακαλύπτει ὁ ἄνθρωπος μέσῳ τῆς λογικῆς καὶ τῶν αἰσθήσεών του. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς δικές του δυνατότητες καὶ ἀνάλογα μὲ τὸν βαθμὸ τῆς κάθαρσής του ἀπὸ τὰ πάθη, μπορεῖ νὰ γνωρίσει μόνο τὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Τὶς ἐπεμβάσεις του στὸν κόσμο καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ καθενός.

Τὸ πῶς εἶναι ὁ Θεὸς πραγματικὰ ὡς πρὸς τὴν οὐσία του, μένει πάντα ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς γνωστικῆς μας ἱκανότητας. Εἶναι μυστήριο πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὴ λογική μας. Ὑπέρλογο, ἀλλὰ ὄχι παράλογο. Ἀνεξήγητο, ἀνερμήνευτο, ἀπόρρητο. Ἀποδεχόμαστε μόνο ταπεινὰ ὅσα μᾶς ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. «Οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν. Πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν».

Tι σημαίνει να γίνεται η λατρεία «εν πνεύματι και αληθεία» ;

Λάμπρος Σκοντζος

Η «εν πνεύματι» λατρεία διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, πρέπει να είναι απόλυτα απαλλαγμένη από κάθε εγκοσμιότητα. Να αποδίδεται λατρεία στον ασώματο Θεό, «διότι έτσι και θα Τον δουν αληθινά παντού δια του Πνεύματος και της Αλήθειάς Του. Καθώς δηλαδή ο Θεός είναι πνεύμα, είναι ασώματος, και το ασώματο δεν βρίσκεται σε κάποιο τόπο ούτε περιορίζεται σε τοπικά όρια».
Επίσης αναφέρει ο ιερός Πατέρας, ότι η πνευματική λατρεία συντελείται δια της βοηθείας του Αγίου Πνεύματος «Διότι το Πνεύμα είναι αυτό δια του οποίου προσκυνούμε και δια του οποίου προσευχόμαστε. Αυτοί λοιπόν που έτσι προσκυνούν δια του Πνεύματος και της Αλήθειας τον ύψιστο Πατέρα, αυτοί είναι οι αληθινοί προσκυνητές».

Ως «εγκοσμιότητα» δεν εννοούμε τα αισθητά μέσα λατρείας (ναοί, εικόνες, λιβάνια, κεριά, κλπ), τα οποία είναι βοηθητικά της λατρείας, αλλά την ουσία της, την αίσθηση της υπερβατικότητας του Θεού.

Η «εν αληθεία» λατρεία είναι η σύνδεσή της απαραίτητα με την σώζουσα αλήθεια.

Οίνος εκ της Αμπέλου Σεβαμά.

Ο εορταζόμενος σήμερα Προφήτης Ησαΐας, στο βιβλίο των Προφητειών του και στα κεφάλαια ιε'- ιστ' μεγαλοφωνεί το ''Κατά της Μωαβίτιδος Ρήμα Κυρίου'' και προλέγει όχι μόνο την πλήρη καταστροφή της, αλλά και την ολική ερημοποίηση της.

Ποιό ήταν το έθνος των Μωαβιτών;
Ήταν οι απόγονοι του Μωάβ, τέκνο του Λωτ από αιμομιξία με την μεγαλύτερη από τις δυο θυγατέρες του, οι οποίες μετά την φυγή τους από την καταστροφή των Σοδόμων, μέθυσαν τον πατέρα τους και κοιμήθηκαν μαζί του.
Ο δε Λωτ ήταν ανεψιός από αδελφό του Αβραάμ.
Το Έθνος λοιπόν των Μωαβιτών που προέκυψε από αυτή την αιμομιξία, έγινε γρήγορα μεγάλο και απλώθηκε ανατολικά της Νεκράς Θάλασσας.
Οι κάτοικοι του ήταν δυνατοί, νίκησαν και εξαφάνισαν τους φοβερούς γίγαντες Ανακείμ, είχαν πλούτη και δύναμη πολύ, αλλά ήταν ειδωλολάτρες και έκαναν και ανθρωποθυσίες νηπίων.
Παρόλα αυτά θεωρούσαν ότι και αυτοί ήταν απόγονοι του Αβραάμ, επειδή παίρνοντας αυτός μαζί του από την Ουρ των Χαλδαίων, τον ανεψιό του Λωτ και κατά αυτούς υιοθετώντας με αυτό τον τρόπο, άρα είχαν και αυτοί μερίδιο στις επαγγελίες που δόθηκαν από τον Αληθινό Θεό στον Αβραάμ.
Μια πολύ μπερδεμένη δοξασία, αφού ο Γενάρχης τους Μωάβ ήταν ανεψιός του Αβραάμ και δεν υιοθετήθηκε ποτέ από αυτόν, αλλά και το κυριότερο είναι ότι ήταν Τέκνα Αιμομιξίας.

Η γη που κατοικούσαν ήταν πολύ εύφορη και αυτοί έδειχναν ότι είναι πολύ καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν πολύ πονηροί και εγωϊστές, εκμεταλλευόταν την κάθε ευκαιρία για να ηγεμονεύσουν, υποτάσσοντας γειτονικούς λαούς με ύπουλους τρόπους και ξαφνικούς πολέμους ακόμη.
Στην ιστορία έμεινε ένα ονομαστό κρασί που παρήγαγε αυτός ο λαός από μια ποικιλία σταφυλιών που μόνο αυτοί καλλιεργούσαν.

Ήταν ο γλυκόπιοτος Οίνος εκ της Αμπέλου Σεβαμά.

Γιατί τήν Αγία Γραφή τήν προσκυνᾶτε καί τή δέχεστε, ἐνῷ τήν Αγία Εἰκόνα τήν φτύνετε καί τή βδελύσσεσθε;

Ερωτᾶται ὁ αἱρετικός, ὁ Εὐαγγελικὸς ἢ ὁ Ἰεχωβίτης: Γιατί τὴν Αγία Γραφή τὴν προσκυνᾶτε καὶ τὴ δέχεστε, ἐνῷ τὴν Αγία Εἰκόνα τὴν φτύνετε καὶ τὴ βδελύσσεσθε;

Πές μου, αἱρετικέ, ποιά ἡ διαφορὰ τῶν δύο, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο τὰ ἴδια διδάσκουν; Πῶς τὸ ἕνα προσκυνεῖται καὶ τὸ ἄλλο φτύνεται;
Γιατί τὸν Εὐαγγελιστὴ ποὺ μὲ τὸν λόγο ἐξηγεῖ τὸν δέχεσαι καὶ τὸν ἁγιογράφο ποὺ μὲ τὸ ἔργο δείχνει τὸν ἀπορρίπτεις;

Πές μου, αἱρετικὲ· τί προσκυνᾶς στὸ Εὐαγγέλιο, τὴν ὕλη ἢ τὴν ἐξήγηση;

Ολοι από συμφώνου κινούνται, ορμούν, μάχονται κατά της Εκκλησίας του Χριστού.

Επνευσαν οι άνεμοι, οι Αιρετικοί που έσηκώθησαν από όλα τα μέρη του κόσμου. άνεμοι αληθώς σφοδροί στην γνώμη, πολέμιοι της Ορθοδοξίας, αντίθετοι και μεταξύ τους στην αίρεσιν και στήν ζάλη που προξένησαν στην Εκκλησία του Χριστού.
Αυτοί είναι άπειροι στον αριθμόν και είναι αδύνατον να τους απαριθμήσω, πλήν όμως ας σας είπώ τα πλέον επίσημα τάγματα:

Γνωστικοί, Οφίται, Μοντανισταί, Σαβελλιανοί, Χιλιασταί, Παυλικιανοί, Μανιχαίοι, Δονατισται, 'Αρειανοί, Ευνομιανοί, Ανθρωπομορφίται, Μακεδονιανοί, Πελαγιανοί, Νεστοριανοί, Σεβηριανοί, Διοσκορίται, Μονοθελήται, Εικονομάχοι, Παπικοί, Λουθηρανοί και Καλβινισταί.

'Αλλος βλασφημεί εναντίον απλώς του Θεού, άλλος εναντίον του Πατρός, άλλος εναντίον του Υιού, άλλος εναντίον του αγίου Πνεύματος, άλλος εναντίον των Μυστηρίων.

«Οὐδέν ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων διεφθαρμένων»

«Οὐδέν ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων διεφθαρμένων»
[Σέ τίποτε δέν ὀφελεῖ ἡ καθαρή ζωή, ὅταν δογματικῶς δέν πατᾶμε καλά]

(Άγιος Ιωάννης  Χρυσόστομος)

Προσοχὴ πρὸ τοῦ κινδύνου τῆς αἱρέσεως, ἡ ὁποία ἀπὸ μόνη της ἔχει τὴν δύναμη νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀπώλεια.
Ὁ προσωπικός μας ἀγῶνας γιὰ τή νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου εἶναι χωρὶς ἀμφιβολία ἐπιβεβλημένος. Ἔχουμε ἰσόβιο χρέος νὰ μετανοοῦμε συνεχῶς μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς.
Ὡστόσο ὁ ἀγῶνας τῆς μετανοίας δὲν καταργεῖ τὸ χρέος μας νὰ ἐλέγχουμε τὴν αἵρεση καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν καταπολέμησή της.
Ὅσοι ὑπερτονίζουν τὴ μετάνοια καὶ ἀποσιωποῦν, (σκόπιμα ἄραγε, ἢ ἀπὸ ἄγνοια;), τὸν ἔλεγχο τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν «ἀκάρπων ἔργων τοῦ σκότους», βρίσκονται σὲ λάθος δρόμο.
Δίδουν μιὰ κολοβωμένη καὶ μονομερῆ εἰκόνα τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ οἰκοδομή τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἴδια τή σωτηρία τους.

Ἀρχ. Παῦλος Δημητρακόπουλος/ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Μητέρα όλων των αιρέσεων, είναι η επιθυμία της φιλαρχίας.

Μέγας Βασίλειος
 Ο διάβολος αφού είδε ότι με τους διωγμούς η Εκκλησία άκμαζε περισσότερο, μετέστρεψε τον πόλεμό του και δεν πολεμάει πλεόν φανερά, αλλά μας τοποθετεί κρυφές ενέδρες και οι διώξεις γίνονται πλέον με αιρέσεις, από ανθρώπους που φέρουν τον όνομα του Χριστιανού.

Ιερός Χρυσόστομος
 Η ψυχή του αιρετικού είναι σαν ένας αγριότοπος, όπου βλαστάνει η φυτεία της πλάνης. Η φυτεία αυτή προέρχεται από την άτοπη διανοητική περιέργεια. Ποτίζεται από την εσωτερική υπερηφάνεια. Θεριεύει από την μεγάλη φιλοδοξία. Μητέρα όλων των αιρέσεων, είναι η επιθυμία της φιλαρχίας.

 Όπως οι κακές (πλανεμένες) διδασκαλίες οδηγούν συνήθως σε ακάθαρτη ζωή, έτσι και η διεφθαρμένη ζωή, γέννησε κακές διδασκαλίες.

 Αμαρτωλή ζωή γεννά εσφαλμένα δόγματα για την πίστη. Η βρώμικη ζωή στέκει εμπόδιο για τα υψηλά δόγματα, διότι δεν αφήνει να λειτουργεί η διορατική δύναμη της διανοίας. Όποιος επιδιώκει την αλήθεια, οφείλει να καθαριστεί προηγουμένως από τα πάθη.

 Δεν πρέπει να μισούμε τους αιρετικούς, αλλά την αίρεση. Δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο τον αιρετικό, αλλά την αίρεση. Την πλάνη μισώ και θέλω να αποσπάσω τον άνθρωπο απ' αυτήν. Και ο γιατρός προσπαθώντας να γιατρέψει τον ασθενή, δεν πολεμάει το σώμα, αλλά αφαιρεί την νόσο του σώματος. Και εγώ λοιπόν, αν χτυπήσω τους αιρετικούς, δεν πολεμάω τους ανθρώπους αυτούς, αλλά την πλάνη τους και θέλω να την ξεριζώσω και να καθαρίσω την βρωμιά.

 Να μην συγκαταβαίνουμε στους αιρετικούς σε κανένα πράγμα, ούτε σε φαγητό, ούτε ποτό, ούτε φιλία, ή σχέση ή αγάπη ή ειρήνη και όποιος απατηθεί και συγκαταβαίνει μ' αυτούς, γίνεται ξένος προς την Εκκλησία. Όποιοι συντρώγουν με τους αιρετικούς, γίνονται εχθροί του Χριστού. Εχθροί του Θεού δεν είναι μόνο οι αιρετικοί, αλλά και αυτοί που επικοινωνούν με τους αιρετικούς.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 Τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 Εἶναι ἀνθρώπινο νά ὑφίστανται διαφορετικές ἀπόψεις γιά θέματα τῆς ζωῆς. Ὁ καθένας μας ἔχει τήν προσωπικότητά του καί βλέπει τά πράγματα μέ τόν τρόπο του. Ὑπάρχουν βεβαίως ἄνθρωποι πού καί πείρα καί γνώση ἔχουν καί, στήν πνευματική ζωή, φώτιση ἀπό τόν Θεό, ὥστε νά μποροῦμε νά ἐλέγξουμε τήν ἀλήθεια τῆς γνώμης μας, ἀκόμη κι ἄν ἀποφασίσουμε τελικά ὅτι οἱ συμβουλές τους δέν μᾶς ταιριάζουν.

 Ὑπάρχουν ὅμως καί θέματα στά ὁποῖα δέν μποροῦμε νά ἔχουμε διαφορετική γνώμη. Αὐτά ἔχουν νά κάνουν μέ τήν πίστη καί τήν ἀλήθειά της. Εἶναι τά δογματικά ζητήματα, αὐτά πού διατυπώνουν μέ ἀκρίβεια ποιός εἶναι ὁ Θεός πού πιστεύουμε, ποιά εἶναι ἡ Ἐκκλησία στήν ὁποία εἴμαστε μέλη, ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς πού μᾶς δόθηκε καί ἀκολουθοῦμε. Ἐκεῖ δέν χωροῦν συμβιβασμοί, ἀλλά ὅποιος ἀκολουθεῖ πλανερές διδασκαλίες ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του ἀπό τήν πίστη, καί τότε ἰσχύει γι’ αὐτόν ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 11), «αὐτός ἔχει πιά διαστραφεῖ καί ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του».

Οἱ συμβουλές τοῦ ἐπισκόπου
 Εἶναι ἐξίσου εὔκολο ὁ καθένας μας νά αὐτοαναγορευθεῖ προστάτης τῆς πίστης καί νά κατηγορεῖ ἄλλους ἀνθρώπους ὡς αἱρετικούς. Δέν εἶναι φαινόμενο τῶν καιρῶν μας, ἀλλά ἴσχυε στήν Ἐκκλησία ἀπό τήν ἀρχή τῆς παρουσίας της στόν κόσμο. Γι’ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑποδεικνύει κάποια κριτήρια. Ζητᾶ νά δίδονται στόν αἱρετικό ἄνθρωπο συμβουλές. Αὐτές ὅμως δέν εἶναι ὑπόθεση τοῦ καθενός, ἀλλά εὐθύνη τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Γι’ αὐτό καί ὁ Παῦλος ἀπευθύνεται στόν μαθητή του, τόν ἀπόστολο Τίτο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπίσκοπος στήν Κρήτη. Δέν εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο στήν ἐκκλησιαστική ζωή. Ὁ κύριος ὑπεύθυνος εἶναι ὁ ἐπίσκοπος, ὁ διάδοχος τῶν ἀποστόλων, αὐτός πού ἔχει ἐκλεγεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία νά συνεχίσει καί τήν πίστη καί τό ἔργο τους. Ὅσοι βρισκόμαστε ὑπό τόν ἐπίσκοπο, ἱερεῖς, μοναχοί καί μοναχές, θεολόγοι, λαϊκοί ὀφείλουμε νά ἔχουμε ἐπίγνωση τῆς θέσης μας.

Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος ενοικεί στην Εκκλησία του Χριστού και επεργάζεται την σωτηρία μας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποτελεί για την Εκκλησία μας ένας σπουδαίος εορτολογικός σταθμός. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά το μεγάλο γεγονός της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στην ομήγυρη των μαθητών του Κυρίου, ως συνεχιστής του απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής, γι’ αυτό Τον τιμάμε και Τον προσκυνάμε αυτή τη λαμπρή ημέρα και επίσης είναι αφιερωμένη η επόμενη ημέρα σε Εκείνον, η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε αναμφίβολα μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

 Το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως βλάσφημα δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Το Άγιον Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι επίσης πρόσωπο αληθινό, προσωπικότητα ενσυνείδητη, έχοντας τη δική Του υποστατική ιδιότητα, η οποία τον καθιστά ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα, χωρίς να συγχέεται με άλλο πρόσωπο. Σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία, η οποία κατανοήθηκε ορθώς μόνο μέσα στην Εκκλησία, το προσωπικό υποστατικό ιδίωμα του Κυρίου Παρακλήτου, τον Οποίο τον καθιστά μοναδικό, είναι η αΐδια εκπόρευσή Του από τον Πατέρα.

 Η αιρετική προσθήκη από την παπική ετεροδοξία της βλάσφημης διδασκαλίας της εκ και του Υιού εκπορεύσεώς Του (Filioque), αποτελεί σοβαρή εκτροπή από

Διάλογος με έναν Ιεχωβά

Κάποτε ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος συναντήθηκε με έναν διάσημο τραγουδιστή ο οποίος ήταν μάρτυρας του Γιαχωβά.
- Ποιό είναι το θέμα που θέλετε να μιλήσουμε, κύριε τάδε;
- Μα φυσικά για την Αγία Γραφή, απάντησε ο τραγουδιστής
- Και που τη βρήκατε εσείς την Αγία Γραφή για να συζητήσουμε γι' αυτήν;
- Τι εννοείτε πάτερ;
- Αυτό που ακούτε. Η οργάνωσή σας ιδρύθηκε πριν από περίπου 100
χρόνια. Η Αγία Γραφή παραδόθηκε από την Εκκλησία εδώ και 2000 χρόνια. Συνεπώς από την Εκκλησία πήρατε την Αγία Γραφή".
- Αμφισβητείτε την Αγία Γραφή;
- Η Αγία Γραφή δεν γέννησε την Εκκλησία. Η Εκκλησία γέννησε την Αγία Γραφή. Για πείτε μου ποιο είναι το πρώτο Ευαγγέλιο στην Αγία Γραφή;
- Το Κατά Ματθαίον
-Σωστά. Γνωρίζετε ότι υπάρχει και ψευδεπίγραφο Ευαγγέλιο του Ματθαίου;
- Ναι, το γνωρίζω.
- Μα ποιός σας είπε ότι αυτό είναι το κανονικό και το άλλο το
ψευδεπίγραφο; Φυσικά η Εκκλησία. Αλλά για πείτε μου κύριε τάδε εκείνο το κάδρο που έχετε στο δωμάτιό σας πως στέκεται στον τοίχο;
- Με μία πρόκα φυσικά..
- Άρα, αν βγάλουμε την πρόκα το κάδρο θα πέσει. Έτσι γίνεται και με την Αγία Γραφή. Αν αφαιρέσουμε την Εκκλησία θα πέσει. Εκεί και μόνον εκεί στηρίζεται...

Δεν είναι χημεία, είναι Ορθοδοξία…[Ίνα ώσι έν...]

  Εκείνο το ινα ώσι έν του Χριστού μας στην αρχιερατική Του προσευχή, την συγκλονιστική νύχτα του Μυστικού Του Δείπνου! 

 Την νύχτα που ο Χριστός μας ζώστηκε το λέντιο, δίνοντας σε όλους μας το τέλειο παράδειγμα της αγαπητικής ταπείνωσης , την νύχτα που μας παρηγόρησε δείχνοντάς μας τον μοναδικό δρόμο προς τον Ουρανό, την νύχτα που μας έδωσε την μέγιστη εντολή της αγάπης. Εκείνη την πανίερη νυχτιά, μια φράση επαναλάμβαναν τα θεία του χείλη: Ίνα ώσι έν καθώς ημείς..»(Ιω. ιζ´11)
Ένα να είμαστε όλοι δια της αγάπης και της ομοφροσύνης.

 Η μοναδική, όπως ερμηνεύει ο αείμνηστος Π. Τρεμπέλας, ενότητα και η ομόνοια που θα φανερώνει στον κόσμο τον Τριαδικό Θεό, τον μόνο αληθινό Θεό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού μας ενωμένη κατά την Θεία προσευχή –παραγγελία και αδιατάρακτη εις τους αιώνες εντολή! Το μεγάλο ζήτημα που δεν πρέπει όμως ποτέ να μας διαφεύγει είναι ότι για να ενωθούν διάφορα σώματα–στοιχεία μεταξύ τους, για να έχουμε μια ευλογημένη και αρμονική συναρμογή, για να υπάρξει ελκτική δύναμη και ελκτική αλληλεπίδραση (δεν κάνουμε χημεία εδώ αλλά μπορούμε με την αγία μεταστρεψιμότητα να αντλήσουμε υλικό και Χριστοκεντρικά και μόνο να το προσαρμόσουμε), για να υπάρξει λοιπόν δεσμός και σύνδεση με το ίνα ώσι έν, πρέπει απαρεγκλίτως να πληρούται μια και μόνο ταυτότητα, μια και μόνο ιδιότητα:
Η ιδιότητα της Ορθοδοξίας! Καθαρή ανόθευτη Ορθοδοξία!
Να διακρίνεται από τα μίγματα (πάλι προς την Χημεία ρέπει το πράγμα) Σαν το διάφανο νερό, το καθαρό διαμάντι, τον ανόθευτο χρυσό…Ουσία αμιγής! Στην χημεία βέβαια τώρα που το σκεφτόμαστε υπάρχουν οι χημικές ενώσεις! Στην Ορθοδοξία υπάρχει μόνο το ίνα ώσι έν! Και αυτοί που ενώνονται στο καθώς ημείς και στο όνομα του Τριαδικού Θεού θα πρέπει να ομολογούν την μια Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Ούτε μίγματα, ούτε ετερόκλιτες συνθέσεις με σκοτασμένα στοιχεία, με θαμπωμένες ουσίες, με απροσδιόριστες ταυτότητες, αλλομορφές ενός….κάποιου Θεού της αγάπης! 

Μία και μόνη η δύναμη συνοχής και συνάφειας!
Η Ορθοδοξία! 

Γιατί θα ‘ρθει καιρός που οι άνθρωποι δε θα ανέχονται τη σωστή διδασκαλία

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Μηδέ κληθήσετε καθηγηταί· εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός» (Ματθ. 23, 10).
Εσείς που ανελλιπώς μελετάτε την Αγία Γραφή ίσως θα βρεθείτε σε αμηχανία, προκειμένου να φέρετε σε συμφωνία την παραπάνω σαφή εντολή με την επόμενη: Πηγαίνετε να κηρύξετε και να διδάξετε όλους τους λαούς. (Ματθ. 28, 19-20).
Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές Του να διδάσκουν, αλλά τους απαγορεύει να ονομάζονται δάσκαλοι.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πράγματι θα ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, αν δεν έλεγε στο τέλος:
«Εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός». Αυτό σημαίνει: Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και η διδασκαλία είναι δική μου.
Εγώ είμαι ο μοναδικός αληθινός Δάσκαλος και εσείς είστε μόνο φορείς της διδασκαλίας Μου.
Έφερα τη διδασκαλία Μου από τον ουρανό και την αποκάλυψα σε σας.
Δεν την ανακαλύψατε εσείς, αλλά την ακούσατε από Μένα και την δεχτήκατε.
Εγώ είμαι ο Δάσκαλος.
Το έργο σας είναι να διδάξετε τα λόγια μου στους ανθρώπους όπως προσφέρατε εκείνους τους πέντε άρτους, τους οποίους Εγώ ευλόγησα και πολλαπλασίασα.
Τότε Εγώ ήμουν ο Οικοδεσπότης και εσείς οι υπηρέτες γύρω από το τραπέζι μου.
Τώρα σας λέγω ότι Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και εσείς είστε υπηρέτες του θεϊκού λόγου.

Όποιος δεν δέχεται τις τέσσερις Συνόδους όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να είναι αναθεματισμένος(Όσιος Θεοδόσιος)

  [....]ο Σεβήρος, κυριαρχημένος από φοβερή αλαζονεία και στηριζόμενος στη βασιλική εξουσία, αναθεμάτισε με μύρια αναθέματα τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος και προσπαθούσε να στερεώση την αίρεσι του Ευτυ­χή, που εκήρυττε ότι η φύσι του Κυρίου Ιησού Χριστού, του υιού του Θεού, μετά την σάρκωσι και γέννησί του από την αγία Παρθένο, ήταν μία και φθαρτή. Και επειδή ήταν φίλος των ταραχών, πολλές καινοτομίες επέφερε καταστρεπτικές για τα δόγματα και τους θεσμούς της Εκκλησίας. Αποδεχόταν τη δεύτερη και ληστρική Σύνοδο της Εφέσου σαν όμοια με εκείνη που πρώτη φορά συναθροίσθηκε στην πόλι αυτή και διακήρυττε ότι ο Διόσκουρος και ο άγιος Κύριλλος, ο μεγάλος και θεόφρων Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, ήσαν ίσοι και κοινοί διδάσκαλοι της Εκκλησίας, ενώ ο Διόσκουρος είχε δεχθή σαν ομόφρονά του του τον αιρεσιάρχη Ευτυχή και είχε καθαιρέσει και σκοτώσει τον ορθοδοξότατο πατριάρχη της Βασιλεύουσας Φλαβιανό.

  Έτσι προχωρώντας όλο και περισσότερο στην ασέβεια ο Σεβήρος ακόνισε την γλώσσα του σε βλασφημία κατά του Θεού, και εχώριζε την μία και αδιαίρετη τριαδική θεότητα. Γιατί λέγοντας και βεβαιώνοντας ότι η υπόστασι είναι φύσι και η φύσι υπόστασι και μη γνωρίζοντας καμμιά διαφορά σ’ αυτά τα ονόματα, τόλμησε να λέγη ότι η μία και ομοούσιος και προσκυνητή Τριάδα, είναι Τριάδα φύσεων και υποστάσεων και θεοτήτων, δηλαδή ότι είναι τρεις Θεοί.

  Αυτόν τον ψυχοφθόρο και επικίνδυνο Σεβήρο, ανάγκαζε ο Βασιλιάς τον πατριάρχη Ηλία να τον δεχθή ομόφρονα και συλλειτουργό. Και επειδή ο Ηλίας δεν ήθελε καθόλου να κάνη αυτό, ο Βασιλιάς άναψε περισσότερο από θυμό και έστειλε στα Ιεροσόλυμα κάποιον Όλυμπο, καταγόμενο από την Καισαρεία και που ήταν διοικητής της Παλαιστίνης. Του έδωσε να έχη μαζί του και την επιστολή που είχε γράψει ο Ηλίας από την Σιδόνα στον Βασιλιά, και με την οποία, για να διαλύση τη σύνοδο εκείνη, είχε οικονομικά2 αναφέρει ότι δεν συμφωνεί με τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας, να διώξη με κάθε τρόπο τον Ηλία από την Αρχιεπισκοπή.

  Ο Όλυμπος έφθασε με μεγάλη βασιλική στρατιωτική δύναμι και αφού εχρησιμοποίησε πολλούς τρόπους και τεχνάσματα και παρουσίασε και την παραπάνω επιστολή, έδιωξε τον Ηλία από την Αρχιεπισκοπή και τον περιόρισε στον Αϊλά. 

Στο θρόνο των Ιεροσολύμων ανέβασε τον Ιωάννη, τον γυιο του Μαρκιανού, που συγκατατέθηκε να δεχθή επικοινωνία με τον Σεβήρο και να αναθεματίση τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας. Τούτο έγινε την πρώτη Σεπτεμβρίου, στην αρχή της δεκάτης Ινδικτιώνας.

Όσιοι Σάββας ο Ηγιασμένος και Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης(Τοιχογραφία Μονή Σταυρονικήτα)

 Όταν ο αγιασμένος Σάββας και οι άλλοι πατέρες της ερήμου έμαθαν αυτά, συνάχθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν στον Ιωάννη να μη δε­χθή σε επικοινωνία τον Σεβήρο, αλλά να προκινδυνεύσει και να αγωνισθή υπέρ της Συνόδου της Χαλκηδόνας και ότι στον αγώνα αυτόν θα είναι όλοι σύμμαχοί του. Έτσι ο Ιωάννης όσα υποσχέθηκε στον δούκα Όλυμπο ότι θα τηρήση, τα παρέβη, εμπιστευόμενος περισσότερο τους πατέρες.

Πρόσεχε μήπως ἡ μνησικακία σου σέ ὁδηγήσει στή χαράδρα.

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὅποιος μισεῖ τόν ἀδερφό του εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καί κανένας φονιᾶς δέν ἔχει συμμετοχή στήν αἰώνια ζωή » (1 Ἰω. 3:15).

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν (μνήμη του 3 Ὀκτωβρίου), ἐπισκέφθηκε τήν Κρήτη, καί φιλοξενήθηκε ἀπό ἕναν Ἱερέα, ὀνοματι Κάρπο, μετέπειτα Ἐπίσκοπο Τρωάδος. Μ. Ἀσίας. (2 Τιμ. 4: 13). Καί ὁ Ἱερέας διηγήθηκε στόν Ἅγιο τό ἀκόλουθο περιστατικό:
Εἶχε στήν ἐνορία του ἕνα φανατικό εἰδωλολάτρη, πού παρέσυρε τήν εἰδωλολατρεία ἕναν χριστιανό. Ὁ Ἱερέας ἄρχισε νά τρέφει ἔχθρα ἐναντίον τους. Τό βράδυ ἔπεσε γιά ὕπνο.
Τά μεσάνυκτα σηκώθηκε γιά προσευχή. Ἦταν ἀκόμα ἀνάστατος. Παρακαλοῦσε Χριστό, νά στείλει ἐξοντώσει τούς εἰδωλολάτρες. Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπάντησε, ἀλλά μέ τό δικό Του τρόπο· τρόπο ἀγαπης καί σωτηρίας.

 Ὁ Ἱερέας ἔνιωσε νά σείεται ὁλόκληρο τό σπίτι του· τό σπίτι κόπηκε στά δύο· σχηματίσθηκε μιά βαθιά, σκοτεινή χαράδρα. Στήν ἄκρη κρέμονταν οἱ δύο