Ἡ τεχνητή νοημοσύνη στά παιχνίδια τῶν παιδιῶν – Β΄ ΜΕΡΟΣ

Ἀλλὰ ποιοὶ εἶναι ἀκριβῶς οἱ κίνδυνοι ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς Τ.Ν., τόσο στὰ παιδικὰ παιχνίδια, ὅσο καὶ στὰ βιντεοπαιχνίδια; Ἂς ἀπαριθμήσουμε μερικούς…

1. Μὲ τὴν μείωση τοῦ κόστους, τὴν κάθετη βελτίωση τῆς ποιότητας ἀπὸ τεχνικῆς πλευρᾶς κ.λπ. θὰ γίνουν ἀπολύτως ἑλκυστικὰ καὶ ὄχι μόνο θὰ κατακλύσουν τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν, καὶ τῶν μεγαλυτέρων βεβαίως, ἀλλὰ θὰ γίνουν καὶ πιὸ καθηλωτικὰ γιὰ ὅλους! Κανένας δὲν θὰ μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπ’ αὐτά, πολὺ δὲ περισσότερο ἕνα παιδὶ ! Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε ἔχουμε πλέον ἕνα νέο ἐθισμὸ ἐν’ ὄψει, πολλαπλάσια μεγαλύτερο αὐτοῦ ποὺ γνωρίζουμε ὥς τώρα !

2. Μέσα ἀπὸ τὶς τόσο ἐντυπωσιακὲς καὶ φαντασμαγορικὲς εἰκόνες ποὺ θὰ προκύψουν, ὁ παίκτης (ἰδιαίτερα ἕνα παιδὶ) θὰ εἶναι ἀπολύτως ἐγκλωβισμένο καὶ στὸ ἀρνητικὸ περιεχόμενο τῶν παιχνιδιῶν, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἦταν ὥς τώρα (βία, θρίλερ, ἐρωτισμό, ἀποκρυφισμὸ κ.λπ.), θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν μιλάει κανεὶς σήμερα. Ἔτσι ὁ πρῶτος ἐθισμὸς θὰ καταλήξει στὸν δεύτερο, δηλαδὴ στὸν ἐθισμὸ τοῦ κακοῦ ἕως κάκιστου περιεχομένου καὶ στὴ διαμόρφωση μίας ἄλλης κουλτούρας!

3. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ παιχνίδια θὰ μποροῦν νὰ «μιλοῦν» καὶ νὰ «συνεργάζονται» μὲ τὸ παιδί, νὰ τὸ ἀκοῦνε καὶ νὰ δημιουργοῦν σὲ αὐτὸ τὴν ἐντύπωση ὅτι τὸ «καταλαβαίνουν», θὰ ἀναπτυχθεῖ μία ἰδιαίτερη σχέση μαζί τους, συναισθηματικὴ καὶ ψυχολογική, μὲ ἀπρόβλεπτες ἐπιπτώσεις. Μία σχέση σὰν αὐτὴ (ἢ καὶ μεγαλύτερη!) ποὺ ἔχει τὸ παιδὶ μὲ τοὺς γονεῖς, τὰ ἀδέλφια, τοὺς παπποῦδες, τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς φίλους του. Αὐτὸ θὰ εἶναι ἴσως καὶ τὸ πιὸ σημαντικὸ τῆς ὅλης ἀλληλοεπίδρασης ποὺ ἀναφέραμε, ξέρετε.

Τέσσερα πράγματα που έμαθα από τη σχολική χριστουγεννιάτικη παράσταση της 7χρονης κόρης μου.

Του Κώστα Κουτσουρέλη

- Ότι η ελληνική παιδεία, όποιο περιεχόμενο κι αν δώσει κανείς στη λέξη, όποια ιδεολογική φόρτιση, είναι πασσέ, τελειωμένη υπόθεση. Σαράντα λέπτα στη σκηνή και δεν ακούστηκε ένα τραγούδι, ένα στίχος, μια μελωδία γηγενής, κοσμική ή εκκλησιαστική, δημοτική ή επώνυμη. Αλλά, αυτό είναι το ωραίο, ούτε και ευρωπαϊκή, η Άγια Νύχτα έστω της παλιάς Μεσευρώπης. Σαν να μη γιορτάσαμε ποτέ Χριστούγεννα σ' αυτόν τον τόπο, σ' αυτήν την ήπειρο... Όλα, απ΄ την αρχή ώς το τέλος ήταν αγγλόφωνα και αμερικάνικα, πολλά χωρίς καν σχέση με τα Χριστούγεννα - από τα γλυκερά χολλυγουντιανά χιτάκια της δεκαετίας του 1940 ώς κάτι ροκ και ποπ ακκόρντα, αναμνήσεις εφηβικές προφανώς της δασκάλας-σκηνοθέτιδος-συγγραφέως.

- Ότι τα Χριστούγεννα δεν έχουν την παραμικρή πια σχέση με Χριστούς και φάτνες και Ηρώδηδες και χριστιανισμούς και άλλα τέτοια παρωχημένα και αδιάφορα, ότι δεν έχουν σε τίποτε να κάνουν με τη διδαχή της αγάπης, της θυσίας, της προσφοράς, ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ειλικρίνεια των διδάχων. Ακόμη και η υπόθεση του "έργου" ήταν κι αυτή κλεμμένη κι αγύριστη αμερικανιά. Κι αν κόπιαρε, ας πούμε, το "Μια υπέροχη ζωή" του σπουδαίου Φρανκ Κάπρα, αριστούργημα που τιμά και το σινεμά και τον χριστιανισμό και την αμερικανική τέχνη, ποιος θα είχε αντίρρηση; Όχι! Κάποιος κακός θέλει να καταργήσει τα Χριστούγεννα και τα παιδιά κινδυνεύουν να χάσουν τα ρεγάλα, αυτό ήταν το στόρυ. Έννοείται ότι η τρομερή απειλή απεφεύχθη: κανείς δεν θα στερηθεί τα ψώνια του, τα πολυκαταστήματα δεν θα χάσουν πελάτη.

- Ότι η "τέχνη είναι πατσαβούρα", που θα έλεγε κι ο Παλαμάς. Κανείς δεν ζητάει θαύματα από τους δασκάλους και τα παιδιά, αλίμονο!

Γιατὶ ἆραγε ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας, ἔ;; ἆραγε, γιατί !!

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιός.

Ἡ βαρβαρότητα ἀπὸ κούνια

Γιατὶ ἆραγε ἀγρίεψαν τὰ παιδιά μας, ἔ;; ἆραγε, γιατί !!
Γιατὶ οἱ γονεῖς τὰ παρκάρουν σὲ ὀθόνες ὅπου ἡ σαχλαμάρα καὶ ἡ βία καλὰ κρατοῦν
καὶ διότι, στὴ δεύτερη εὐκαιρία τους γιὰ μόρφωση καὶ ψυχικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια (στὸ σχολεῖο,)ἡ βία καὶ ἡ κακία διδάσκονται καὶ εἶναι συγκεκριμένη, ἐγκεκριμένη καὶ ἐπιβεβλημένη ἡ διδαχή τους ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο τῶν στερητικῶν Α !!
Α παιδείας Α θεΐας Α πιστίας Α γνωσίας Α μαθείας Α σεβείας Α γένειας Α ναλγησίας καὶ Α συνεπείας πρὸς τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος.

ΔΑΙΜΟΝΟΛΟΓΙΟ
Δαίμονες καὶ Δαιμόνισσες
δαιμονίζονται στὴν ἀκτὴ
χαριεντίζονται μεταξὐ τους
ἑτοιμάζουν τὰ νέα δαιμονάκια
ποὺ θὰ βασιλέψουν
σ’ αὐτὴ τὴ γῆ
ποὺ εἶναι πιὰ δική τους.
Μακριὰ στὸν ὁρίζοντα
σὲ μιὰ κόκκινη θάλασσα
μέσα σὲ ψεύτικους καπνοὺς
βυθίζεται ἕνα καράβι.
(Μ.Σαχτούρης)

Ὅσο δὲν καταλαβαίνουμε, τόσο σκληρότερη ἡ τιμωρία μας

.πηγή

"Ποιήσατε δικαιοσύνης ὅπλον καί μή θανάτου τήν παίδευσιν…"

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος

 «Είναι σημαντικό να δούμε τη σημερινή παιδεία μέσα από το χθες. Να δούμε αν καλλιεργήθηκε περισσότερο ή υποτιμήθηκε βαναυσότερα. Η Παιδεία στον τόπο μας έχει τελειώσει. Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπηρετεί την παιδεία, υπηρετεί την παραγωγή, διαστρέφει την προσωπικότητα του μαθητή και τον αντιμετωπίζει, όχι ως προσωπικότητα, αλλά σαν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Το μοναδικό κριτήριο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων: ο τρόπος της εισόδου στις Ανώτατες Σχολές».

 «Οι μαθητές απορρίπτουν το σχολείο: Γιατί δεν τούς αγγίζει, δεν ασχολείται με τα προβλήματα τους, δεν καλλιεργεί την προσωπικότητα τους, αλλά τούς οδηγεί στον ανταγωνισμό και υπονομεύει την επικοινωνία και την μεταξύ τους φιλία». «Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού πού προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι μια ακόμη ένδειξη της παρακμής της Παιδείας μας και της αποτυχίας του παιδευτικού ρόλου του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος. Επιβεβαιώνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν ασχολείται με τον μαθητή». 

«Ο λόγος του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: "Ποιήσατε δικαιοσύνης ὅπλον καί μή θανάτου τήν παίδευσιν…" είναι ο πιο καίριος λόγος πού ακούστηκε για την Παιδεία. Είναι το μέτρο αξιολόγησης της Παιδείας».

Τά γράμματα εἶναι ἀπό τίς πιό εὐγενικές ἀσκήσεις κι ἀπό τούς πιό ὑψηλούς πόθους τοῦ ἀνθρώπου

«Τὰ γράμματα εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ εὐγενικὲς ἀσκήσεις κι ἀπὸ τοὺς πιὸ ὑψηλοὺς πόθους τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ παιδεία εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ βίου. Κι ἐπειδὴ οἱ ἀρχὲς αὐτὲς εἶναι ἀληθινές, πρέπει νὰ μὴν ξεχνοῦμε πὼς ὑπάρχει μία καλῇ παιδεία -ἐκείνη ποὺ ἐλευθερώνει καὶ βοηθᾷ τὸν ἄνθρωπο νὰ ὁλοκληρωθεῖ σύμφωνα μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μία κακὴ παιδεία -ἐκείνη ποὺ διαστρέφει καὶ ἀποστεγνώνει καὶ εἶναι μία βιομηχανία ποὺ παράγει τοὺς ψευτομορφωμένους καὶ τοὺς νεόπλουτούς της μάθησης, ποὺ ἔχονν τὴν ἴδια κίβδηλη εὐγένεια μὲ τοὺς νεόπλουτούς του χρήματος.»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ -Ἕνας Ἕλληνας - ὁ Μακρυγιάννης

«Δοκιμές»,Ἀθῆναι 1981 (Δ´)| Εκδόσεις Ϊκαρος

Οι ''κακοί μαθητές''

Οι ''κακοί μαθητές'' μας, αυτοί για τους οποίους λένε ότι δεν έχουν μέλλον,
ποτέ δεν πάνε μόνοι στο σχολείο.
Αυτό που μπαίνει στην τάξη είναι ένα κρεμμύδι:φλούδες από στεναχώρια,
φόβο, ανησυχία, θυμό, μνησικακία,ανικανοποίητες επιθυμίες,οργισμένες αρνήσεις,συσσωρευμένες πάνω σ' ένα φόντο από ένα παρελθόν ντροπής,
από ένα απειλητικό παρόν,από ένα καταδικασμένο μέλλον.
Κοιτάξτε τους. Έρχονται εδώ με το σώμα τους μισοαναπτυγμένο,και την οικογένειά τους στην πλάτη,μέσα στη σάκα.
Στην πραγματικότητα, το μάθημα μπορεί να αρχίσει μόνο όταν αφήσουν το μπόγο στο δάπεδο και ξεφλουδιστεί το κρεμμύδι.

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αλλά συχνά αρκεί ένα βλέμμα, μια λέξη φιλική,μια φράση από έναν έμπιστο ενήλικα,ειπωμένη με σαφήνεια και σταθερότητα,
για να διαλυθούν αυτά τα ψυχικά άλγη,να ανακουφιστούν αυτά τα πνεύματα,
να στεριώσουν σε έναν ενεστώτα αυστηρά της οριστικής.
Ντανιέλ Πενάκ

Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά.

Το ζωγραφικό έργο είναι του Έντουαρντ Λάμσον, Χένρι.

πηγή

Μᾶς χρειάζεται τό ’21;

[...] Θά προτιμοῦσα, λοιπόν, νά ἀναφερθῶ στό ἐρώτημα πού μοῦ ἔθεσε πρό ἡμερῶν μέ μιά εὐγενική ἐπιστολή ἀναγνώστης τῆς«Ἑστίας»:

 Μᾶς χρειάζεται τό ’21; Σέ τί μπορεῖ νά ὠφελήσει ἡ µελέτη του;

Θά ἀπαντήσω παραβολικῶς: Δίδασκα πρό πολλῶν ἐτῶν σέ γνωστά Ἐκπαιδευτήρια. Ἕνα πρωί ἀνέλυα σέ µιά τάξη Β΄ Λυκείου τόν πλάγιο λόγο (τ’ ἀγαπημένο µου µάθηµα), ὅταν ἡ εὐγενική γραμματέας μοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι πρέπει νά ὁδηγήσω µαθητές καί μαθήτριες στό ἀμφιθέατρο, ὅπου θά τούς μιλοῦσε µιά κυρία, σταλμένη ἀπό τό ὑπουργεῖο, γιά τά ναρκωτικά. Ἀπάντησα κοφτά: «Οἱ μαθητές µου θά μείνουν ἐδῶ. Δέν πᾶνε πουθενά...».

Τά παιδιά, ἄρχισαν µέ τσαχπινιά νά διαμαρτύρονται πώς τούς στεροῦσα τήν ἐνημέρωση καί πώς δέν θά µπορέσουν μελλοντικά νά ἀντιμετωπίσουν τά ναρκωτικά! Εἶχα ἀσχοληθεῖ ἐπί µία δεκαετία µέ τὸ ἐνδεχόμενο εἰσβολῆς τῶν ναρκωτικῶν καί στό χῶρο τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας. Κι εἶχα γοάψει εἰδικό δοκίµιο στό πρῶτο διδακτικό µου ἐγχειρίδιο (1969). Γιά πληρέστερη ἐνημέρωση εἶχα μετά τό 1974 µακρά συζήτηση μ’ ἕνα ξένο γνώστη τοῦ θέµατος. Ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι στήν Ἑλλάδα θά ἀρχίσουμε µεγάλη διαφωτιστική ἐκστρατεία, μοῦ ἀποκρίθηκε: «Μιλᾶτε, ἠλίθιοι, μιλᾶτε. Διαφήμιση κάνετε»! Ἡ ἐνημέρωση πρέπει νά γίνεται ὄχι μαζικά, διότι τότε κυριαρχεῖ ἀνάμεσα στά παιδιά ὁ ἐξυπνακισμός τοῦ «χαβαλέ».

O TEMPORA O MORES Ή ΆΛΛΩΣ, ΠΩΣ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΚΠΙΠΤΕΙ...

Των Τριών Ιεραρχών την Τρίτη και ο εορτασμός τους με κάποια ωρίτσα στα σχολεία σε μια ΄΄ξεπέτα΄΄ για την μνήμη τους ή έναν επιλεκτικό ίσως εκκλησιασμό για ελάχιστα παιδιά, μού δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα και θύμησες από τα δικά μου σχολικά χρόνια.
Ακούω πολλά και από πολλούς αυτές τις μέρες, από αγωνιούντες και αφορίζοντες για την έκπτωση και την απαξίωση της επικείμενης μεθαυριανής εορτής των Τριών Ιεραρχών.

Οι τρεις μέγιστοι Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος δεν καθιερώθηκαν τυχαία προστάτες της Ελληνικής παιδείας και του Ελληνικού σχολείου. Με το συγγραφικό τους έργο, αλλά κυρίως με τη ζωή και τη στάση τους, έδειξαν τον φωτεινό δρόμο της Ορθοδοξίας και την συμπόρευσή της με τα Ελληνικά κλασσικά γράμματα. Ο Μέγας Βασίλειος από την Καισάρεια, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος από τη Ναζιανζό, οι δύο Καππαδόκες συνοδοιπόροι και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος από την Αντιόχεια της Συρίας!

Θλίψη προκαλεί σήμερα στην ρηχή εποχή της ανακυκλωμένης ανοησίας η παντελής άγνοια, ακόμα και των ονομάτων τους, στους Έλληνες μαθητές μας που ετοιμάζονται για τα πανεπιστήμια...

Λοιπόν, ΔΕΝ είναι μόνο το όποιο άχρωμο και ξενέρωτο μήνυμα του ''νεοδεξιούλη'' Πιερρακάκου, ούτε βεβαίως η ''άθεη'' κυβέρνηση του Τσιπράκου με τους Γαβρόγλου και Φίλη στο απαράδεκτο τότε α-παιδείας τους. ΔΕΝ είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την ισοπέδωση της εορτής των ''οργάνων της χάριτος'' και των ''στύλων της Εκκλησίας''. Αυτοί, οι τωρινοί και οι πρόσφατοι είναι απλά οι νεκροθάφτες!

Η συστηματική φθορά και η σήψη έχουν συντελεστεί εδώ και δεκαετίες. Ο αντικληρικαλισμός, η διακωμώδηση και η επίθεση στη θρησκεία, σε συνδυασμό βεβαίως με τον εθνομηδενισμό και την αποδόμηση των ιστορικών χαρακτηριστικών οργανώθηκαν και εξυφάνθηκαν πρωτίστως από τα Πανεπιστήμια και τις Παιδαγωγικές Ακαδημίες της Μεταπολίτευσης. Εκτελούνται δε και ελίσσονται ''μαεστρικά'' μετά την Σημιτοκρατία, παρασέρνοντας παθητικά βεβαίως μια υπνώττουσα κοινωνία στο σύνολό της.

Οι φοιτητές του Λιάκου (σημαιοφόρος...), της Δραγώνα, της Κουλούρη, της Σίας (μία είναι η Σία...), αλλά και των Βερέμη, Μαραντζίδη, Καλύβα, Ροζάκη κ.α. ΕΙΝΑΙ πλέον δάσκαλοι και καθηγητές των παιδιών σας εδώ και χρόνια! Δηλητηριάζουν τις ψυχούλες των ανηλίκων και τις καθιστούν αδιάφορες, στεγνές και άνυδρες σε οτιδήποτε άπτεται των ιερών και οσίων του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Πικρές αλήθειες, αλλά αλήθειες. Τα λέμε, τα ξαναλέμε και τα γράφουμε. Αυτό είναι, αδέρφια: Η σημερινή θλίψη για την απαξίωση των ''Μεγίστων Πατέρων της Τρισηλίου Θεότητος'' σε εκκλησίες και τάξεις από μαθητές και εκπαιδευτικούς δεν έγινε τυχαία και ούτε είναι κάτι συγκυριακό. Μισούν και πολεμούν κάθε τι που σφυρηλατεί την εθνική συνείδηση! Βγάζουν ''σπυράκια'', όταν τους λες για ''Πατρίδα'' και ''Εκκλησία''...

Κόμπλεξ δεκαετιών και χουντικά κατάλοιπα σε ταιριαστό συνδυασμό πλέον με την γλύκα της καρέκλας και τα πακέτα - κονδύλια των εκατομμυρίων ευρώ, κάνουν όλον αυτό τον συρφετό ''φύσει και θέσει'' ανθέλληνες και αντίχριστους......

Γιατί δεν τολμάτε, ώ μανδαρίνοι και αναίσθητοι της εξουσίας, να πείτε τα απλά και τα αυτονόητα;

Οι τρισμέγιστοι Πατέρες της Τρισηλίου Θεότητος ήταν γαλουχημένοι με τα νάματα του Ελληνικού Φωτός, καλλιέργησαν και επέτυχαν την άρρηκτη και εποικοδομητική συνύπαρξή του με την Χριστιανική Διδασκαλία!

Η συγκρότηση και η καταξίωση των Τριών Ιεραρχών έχει καθοριστική συμβολή όχι μόνο στην πορεία της Ορθοδοξίας, αλλά συνδέεται αποδεδειγμένα με το ευρύ και καταξιωμένο κοινωνικό και πνευματικό τους έργο. Με την κοσμοθεωρία τους και κυρίως με την στάση ζωής τους απέδειξαν το μέγεθος της πνευματικότητας και των μεγάλων κοινωνικών αγώνων τους. Τα έβαλαν με ισχυρούς επάρχους και βασιλείς, ήταν δίπλα στους ανήμπορους και στους φτωχούς και βεβαίως αφιέρωσαν και τίμησαν στο έργο τους την μάθηση και την μελέτη των Αρχαίων Κειμένων!

Γιατί απορείτε, ώ υποκριτές και Φαρισαίοι λοιπόν, για την τιμητική επέτειο του ελληνικού και ορθόδοξου σχολείου στη μνήμη τους;
Γιατί σας μπαίνει ο πονηρός όταν ψελλίζει το υπουργείο -αν δεν το ανακαλέσει κιόλας- για έναν έστω συμβολικό εορτασμό ή εκκλησιασμό μαζί με το ωρολόγιο πρόγραμμα κατά την 30η Ιανουαρίου;

Γιατί είναι ''προσηλυτισμός'' η απότιση τιμής και η εμπειρική ενσυναίσθηση στα ελληνόπουλα για τα ιερά αυτά μεγέθη του Τρόπου τους;
Λιγότερο ''δηλητήριο'', περισσότερη ανεκτικότητα συνάδελφοι...

Δημήτρης Σταματάκης

«Αν ζούσε σήμερα ο Άγιος Πατρό-Κοσμάς δεν θα άνοιγε σχολεία αλλά θα τα έκλεινε!"

~"Ανοίγουν τα σχολεία..."
...Αν, κάτι ανοίγει...ο καθένας ας ωφεληθεί όπως μπορεί απ'αυτό... δηλαδή :
ο σώζων εαυτόν σωθείτω, από ότι σαθρό καί σάπιο πνευματικά σερβιρισθεί, στα σημερινά, σχολεία...
Ή όπως εύστοχα το είπε,ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:
~«Αν ζούσε σήμερα ο Άγιος Πατρό-Κοσμάς δεν θα άνοιγε σχολεία αλλά θα τα έκλεινε!"

Η γλαύκα (κουκουβάγια) πάντως,ως έμβλημα παιδείας, έχει να κάνει με την ικανότητα τού συγκεκριμένου πτηνού να μπορεί να διακρίνει μέσ'το πηχτό σκοτάδι...
Καί ωφείλουμε ευγνωμοσύνησε Διδασκάλους καί Καθηγητές που σήμερα, μέσα σ' αυτό το πηχτό πνευματικό σκοτάδι,γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια
το "υπουργείο" "παιδείας"και διακινδυνεύοντας,αλλά υπακούοντας στην λογική, την αλήθεια,καί την συνείδηση τους,λειτουργούν μέσα στις τάξεις κρυφό σχολειό, δίνοντας στα Παιδιά, φως αληθινό.

Επίσης, ευγνωμοσύνη,σε ευσυνείδητους Γονείς,που κάνουν το ίδιο με τα Παιδιά τους
στο σπίτι.
Τα έτσι γαλουχούμενα καί καθοδηγούμενα σήμερα Παιδιά, είναι το Αύριο.
Σε αντίθεση με μιά παραπαίουσα, αποπροσανατολισμένη, αναλώσιμη,
αμόρφωτη μάζα, που υλοποιώντας άθελά της τα σχέδια των "πατέρων τού λαού"
δεν ξέρει ούτε να μιλήσει· άρα, ούτε να σκεφθή.
(...Όσο λιγώτερες λέξεις γνωρίζει κανείς,τόσο λιγώτερο μπορεί να σκεφθή...: Όργουελ)
Καί υπομονή Όπως μάς έχει πει και ο Άγιος Πατήρ Παΐσιος
«Κλαίω την Ελλάδα.Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα.
Η Ελλάς για να σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία. (!!!) Να φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν.»
(Καί θέλω να βρεθεί ένας,αυτόν τον άνθρωπο τής έμπρακτης αγάπης, προσφοράς και θυσίας, τον Άγιο Παΐσιο·που ζητούσε από τον Θεό να πάρει τον καρκίνο τού άλλου και να τού τον δώσει εκείνου· θέλω, γι'αυτήν του την κουβέντα,
να βρεθεί ένας, να τον πει αντιδημοκράτη καί φασίστα.)
Georgios Kakis Konstantinatos

Ο καλύτερος κήπος είναι η παιδική ψυχή. Αρκεί να φυτέψουμε εκεί λουλούδια. Όχι αγκάθια. [...]

 Τα παιδιά είναι θύματα μιας κακής αγωγής. 

Πρώτον, από το σπίτι που δεν εμπεδώνει την έννοια του καθήκοντος. 

Δεύτερον, από το σχολείο που ασκεί το παιδί στα δικαιώματα και όχι στις υποχρεώσεις. Που δεν του διδάσκει «Ιθάκες τι σημαίνουν». Εν προκειμένω, Ιθάκη είναι η Ελλάδα. 

Τρίτον, τα «μίντια» που για την Ελλάδα προσφέρουν εικόνα παραλυσίας.

 Τέταρτον, ο κομματισμός.[...]

https://sarantos-kargakos.gr/.../%cf%83%ce%b1%cf%81%ce.../

Η Παιδεία που αφήσαμε, η Παιδεία που νοσταλγούμε...

«Τετράδιο Αντιγραφής».... 

Μια σελίδα έφτανε,για μια σύντομη παιδική προσευχή. Με πρώτη αναφορά στο όνομα της Παναγίας. Να παράσχει βοήθεια (δηλαδή Χάρη Θεού), στο να πηγαίνει 

(Ενεστώς Διαρκείας) το παιδί,στο Σχολείο.
Πριν από το αγαθό της υγείας, προτάσσεται ο φωτισμός του νου (νήψη, φωτισμός, διαύγεια)... Και η τελευταία ευκτική αγκαλιά για το σύνολο: Οι γονείς να είναι γεροί, μαζί με όλον τον κόσμο...
Η Παιδεία που αφήσαμε, η Παιδεία που νοσταλγούμε...
Τώρα μείναμε με τα αποκαΐδια του Τίποτα, του Καθόλου και του Περίπου...
Μηδεναρχίλα και αποδόμηση, ή ευρωπαϊκός ψευδοπολιτισμός...
Και κλείνω, όχι με άτοπους πόθους, αλλά με εσόμενες βεβαιότητες: Η Παναγία θα ξανάρθει. Κι όχι μόνο στα τετράδια, αλλά κυρίως στις καρδιές!…

π.Δαμιανός Σαράντης

πηγή

Προσωρινές ταυτότητες

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ

Δεν ξέρω αν προσέξατε τη φωτογραφία με το πρόσωπο της νεαρής δόκιμης αστυνομικού, η οποία συνελήφθη να δίνει πληροφορίες σε Αλβανούς κακοποιούς που δρούσαν στην Πολυτεχνειούπολη για τις εφόδους της Αστυνομίας.

Αν την προσέξατε, πάντως, θα παρατηρήσατε -είμαι βέβαιος- ότι τα χείλη της ήταν τραβηγμένα, φουσκωμένα, αλλοιωμένα, προφανώς ύστερα από επίσκεψη σε πλαστικό χειρουργό. Προφανώς δεν είναι η μόνη που το κάνει στις μέρες μας, να επεμβαίνει σε τόσο νεαρή ηλικία τόσο βίαια στο πρόσωπό της.
Όπου γυρίσετε να κοιτάξετε στον δρόμο θα ανακαλύψετε χιλιάδες γυναικεία νεαρά αντίγραφα αυτής της κοπής, αντίγραφα μιας νεολαίας «φασόν». Η οποία, για να τραβά την προσοχή, επεμβαίνει στο σώμα της ακόμη και στα πλέον απίθανα σημεία του. Με μύχιο πόθο να αυξήσει την ελκυστικότητά της και την προκλητικότητά της.
Τα φουσκωμένα χείλη, τα τεράστια τατού που καλύπτουν κάθε σημείο του σώματος, τα αλλοιωμένα φρύδια, τα γυμνασμένα οπίσθια αποτελούν το νέο πρόσωπο ενός τμήματος της νεολαίας μας το οποίο επιθυμεί την κοινωνική αποκατάστασή του -όπως την εννοεί- σε χρόνο-ρεκόρ.

Διότι, όπως νομίζει, δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Το πρότυπο αυτό διαφημίζεται, μάλιστα, αδιάντροπα μέσα από τηλεοπτικά σίριαλ. Δείτε τα «φρέσκα κουλούρια» της ιδιωτικής τηλεόρασής μας και θα διαπιστώσετε πόσο ωραία διαφημίζεται υποδορίως το λεγόμενο «pole dancing». Προχθές το βράδυ ένα κανάλι έδειχνε την οντισιόν που έκανε ο νταβατζής της νύχτας σε νέα κοπέλα. Και περνούσε πολύ ωραία το μήνυμα ότι «εδώ θα βγάλεις πολλά λεφτά».

Πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την σήψη και την παρακμή της κοινωνίας μας μέσα από την μουσική/τραγούδια

  Για ακόμη μια φορά μείναμε άναυδοι από την απίστευτη βαρβαρότητα νέων παιδιών, που χωρίς κανέναν απολύτως λόγο στέρησαν βίαια την ζωή ενός συνανθρώπου μας. Μα ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε! Αυτό είμαστε! Κυριολεκτικά και μεταφορικά είμαστε κανίβαλοι.

  Πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την σήψη και την παρακμή της κοινωνίας μας μέσα από την μουσική/τραγούδια που ακούμε και που είναι στο προσκήνιο. Είμαστε ό,τι ακούμε! Όταν σχεδόν όλα τα σημερινά τραγούδια (χωρίς ιδιαίτερο ρυθμό και μουσικότητα-στην ουσία σκόρπιοι θόρυβοι) εκθειάζουν την επιθετικότητα, την «μαγκιά» του να κάνεις παρανομία, του να πηδήξεις του αλλουνού την γκόμενα, του να εκδικηθείς τον/την πρώην σου, του να κάνεις χρήση ουσιών, του να «σπάσεις το κεφάλι» του άλλου, του να πλακωθείς με τον μπάτσο, του να βγάλεις μαχαίρι κ.ο.κ, και μάλιστα όλα αυτά να λέγονται εν μέσω βίντεοκλιπς που πιο πολύ ομοιάζουν κάτι μεταξύ πορνό και μαφιόζικης συμμορίας, ε τότε γιατί απορούμε με την αδικαιολόγητη και υπέρμετρη επιθετικότητα; Είμαστε στην αρχή μιάς ολοένας και αυξανόμενης ιδιότυπης εγκληματικότητας. Αυτά, πλέον, είναι τα πρότυπα.

  Κάποτε ο Τσιτσάνης, ο Καζαντζίδης, ο Χιώτης, η Πάνου, η Μοσχολιού, ο Χατζηχρήστος, ο Μητσάκης, ο Βιολάρης, η Λίντα, η Μπέλου, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μπιθικώτσης κλπ μέσα από τα τραγούδια τους έβγαζαν το παράπονό τους, τον καημό τους, το πώς βίωναν ένα χωρισμό-αποχωρισμό, το πώς επιδρούσε

ΜΕ ΜΑΡΑΝΕ Η ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ!

 Ἐχθὲς καὶ σήμερα ἡ Δημοκρατία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη δύο σημαντικῶν ἐκπαιδευτικῶν μεταρρυθμίσεων, οἱ ὁποῖες, ὁμολογουμένως, ἀνύψωσαν τὸ ἐπίπεδο τῆς παιδείας τοῦ λαοῦ καὶ προήγαγαν τὴν ἀγωγὴ τῆς μαθητιώσας νεολαίας.
Στὶς 5 Φεβρουαρίου τοῦ 1982 καθιερώνεται ἐπισήμως τὸ μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς ἀπὸ τὴν νεοεκλεγείσα κυβέρνηση τοῦ ΠΑΣΟΚ. Τὴν ἑπομένη ὁ ὑπουργὸς παιδείας ἀνακοινώνει τὴν κατάργηση τῆς σχολικῆς ποδιᾶς ὡς ὑποχρεωτικῆς σχολικῆς ἐνδυμασίας.
 Ὅπως τὸ μονοτονικὸ ἱκανοποίησε τὸ παλλαϊκὸ αἴτημα τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν μεγάλων ἐφημερίδων γιὰ τὴν μείωση τοῦ κόστους ἔκδοσης (προηγουμένως τὸ κόστος ἦταν πολλαπλάσιο, μὲ τὰ τυπογραφικὰ καὶ τὶς διορθώσεις -περισπωμένες, πνεύματα) καὶ τὴν εἰσαγωγὴ φθηνότερων λινοτυπικῶν μηχανῶν μὲ μονοτονικό, ἔτσι καὶ ἡ κατάργηση τῆς ποδιᾶς ἀνταποκρινόταν στὴν πάνδημη ἐπιθυμία τῶν εὐκατάστατων μαθητῶν καὶ γονιῶν (εἰδικὰ τῶν «νεόπλουτων») γιὰ τὴν ἐλεύθερη ἐκδήλωση τῆς προσωπικότητάς τους, μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ἐνδυματολογικῆς ἐπίδειξης καὶ τὴν μετατροπὴ τῶν σχολείων σὲ πασαρέλες, ὅπως ἤδη εἶχαν ἐπισημάνει προφητικὰ τότε κάποιοι ἀντιδραστικοί, ἐχθροὶ τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ λαοῦ.

Αρκεί να δημιουργηθούν εξαρτήσεις τόσο ισχυρές ώστε η ιδέα και μόνο της εξέγερσης να μην έρχεται στο μυαλό κανενός.

 "Για να καταπνιγεί κάθε εξέγερση πριν ακόμη προλάβει να εκδηλωθεί δεν απαιτούνται βίαια μέσα. Οι χιτλερικές μέθοδοι είναι ξεπερασμένες. Αρκεί να δημιουργηθούν εξαρτήσεις τόσο ισχυρές ώστε η ιδέα και μόνο της εξέγερσης να μην έρχεται στο μυαλό κανενός.
 Θα ήταν ιδανικό η διαμόρφωση των ατόμων να ξεκινάει από την ώρα που γεννιούνται, με τη συρρίκνωση των έμφυτων ικανοτήτων τους.

 Κατόπιν, η εξάρτηση θα θωρακιστεί με τον δραστικό περιορισμό της παιδείας, προσανατολισμένης στην επαγγελματική εκπαίδευση.
 Ένα ακαλλιέργητο άτομο έχει στενό ορίζοντα σκέψης και όσο η σκέψη του περιορίζεται σε ασήμαντες ασχολίες τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να εξεγερθεί.
 Πρέπει να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ώστε η πρόσβαση στην πραγματική γνώση να γίνει ολοένα δυσκολότερη για τους πολλούς. […]
 Θα χρησιμοποιείται η πειθώ και όχι η ωμή βία. Θα προβάλλονται μαζικά, μέσω της τηλεόρασης, «ψυχαγωγικά» προγράμματα που θα κολακεύουν πρωτίστως το συναίσθημα και τα ένστικτα. Το πνεύμα θα απασχολείται με ό,τι ελαφρύ, ασήμαντο, παιδαριώδες.
 Σε ένα περιβάλλον ακατάσχετης φλυαρίας με αδιάκοπη μουσική υπόκρουση η ανάπτυξη της σκέψης θα παρεμποδίζεται. Το σεξ θα τεθεί στην πρώτη γραμμή των ανθρωπίνων ενδιαφερόντων — δεν υπάρχει καλύτερο κοινωνικό ηρεμιστικό!

 Γενικά, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποβάλουν τη σοβαρότητα από την ύπαρξη, να γελοιοποιήσουν τα υψηλά ιδανικά, να καλλιεργήσουν μια διαρκή απολογία της ελαφρότητας, έτσι ώστε η διαφημιστική ευφορία να γίνει το μοντέλο της ανθρώπινης ευτυχίας και υπόδειγμα της ελευθερίας. […]
Ό,τι αποκοιμίζει τη διαύγεια του μαζικού ανθρώπου είναι κοινωνικά ωφέλιμο, ό,τι απειλεί να τον αφυπνίσει πρέπει να διακωμωδηθεί, να καταπνιγεί, να καταπολεμηθεί.
 Κάθε θεωρία που θα αμφισβητεί το σύστημα πρέπει να καταδικάζεται ως ανατρεπτική και τρομοκρατική, το ίδιο κι εκείνοι που την υποστηρίζουν”.

 Το παραπάνω "ανατριχιαστικά προφητικό" κείμενο που προέβλεψε την ζοφερή πραγματικότητα του σήμερα γράφτηκε το 1956 από τον Γερμανό φιλόσοφο Γκύντερ Άντερς και είναι απόσπασμα από το μνημειώδες έργο του «Die Antiquiertheit des Menschen» 

(«Η επαν-απαρχαίωση του ανθρώπου») σε μετάφραση του Αντώνη Καραβασίλη από τη γαλλική έκδοση: «L’obsolescence de l’homme».

πηγή

Homo distractus: Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν

«Να συγκεντρώνει τα βλέμματά τους το δικό μου βλέμμα γιατί για πολύ καιρό κοίταζα το μάθημα αλλά δεν έβλεπα τους μαθητές. Στη σχέση μας κρύβεται η δύναμη. Λέω να εμπιστευτώ λιγάκι περισσότερο τα παιδιά και να σταματήσω να τα αντιμετωπίζω σαν μωρά που τους τα αλέθω όλα στο μπλέντερ»

Κάτι χάνεται χρόνο με το χρόνο στο βλέμμα των παιδιών και αυτό ειδικά σήμερα φαίνεται τόσο έντονα όταν λόγω της μάσκας αντικρίζεις μόνο μάτια. Ανησυχώ όταν βλέπω παιδιά που τους μιλάς κατ’ ιδίαν και δεν μπορούν να κρατήσουν βλεμματική επαφή μαζί σου ούτε για μερικά δευτερόλεπτα. Παιδιά που η προσοχή τους διασπάται για ψύλλου πήδημα και που για να τραβήξεις το ενδιαφέρον τους ως εκπαιδευτικός πρέπει διαρκώς «να βγάζεις λαγούς μέσα από το καπέλο σου». Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν.

Η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της εποχής και παρατηρείται και σε παιδιά και σε ενήλικες. Οι μελέτες που έχουν γίνει μιλούν για μέση ανθρώπινη συγκέντρωση προσοχής σήμερα τα 8 δευτερόλεπτα ενώ πριν από 20 χρόνια ήταν 12 δευτερόλεπτα. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως αν οι μελέτες αφορούσαν αποκλειστικά παιδιά, εφήβους και νέους η πτώση αυτή θα φαινόταν ακόμα μεγαλύτερη.
Ένα έντομο αρκεί

 Τις προάλλες, κατά την διάρκεια του μαθήματος με ένα τμήμα της Α’ Γυμνασίου, έτυχε να μπει μέσα στην αίθουσα ένα έντομο από αυτά που συνήθως τα αποκαλούμε ως μπάμπουρες. Ποτέ δεν θα περίμενα πως ένας μπάμπουρας θα μπορούσε τόσο αβίαστα να μου κλέψει την προσοχή των μαθητών μου. Για περίπου τρία λεπτά δεν πήραν τα μάτια τους από πάνω του μέχρι που ο μπάμπουρας προφανώς δεν βρήκε κάτι ενδιαφέρον και εξήλθε της αιθούσης. Τέτοια εστίαση, τέτοια παρακολούθηση και τόσο ενδιαφέρον σπάνια δείχνουν στο μάθημα. Τον μίσησα αυτόν τον μπάμπουρα. Ένα τεράστιο «γιατί αυτός και όχι εγώ» ζήτησε από μένα εξηγήσεις.

 Κάθισα και το σκέφτηκα λοιπόν. Ας πάρουμε την καθημερινότητα ενός μέσου

Η ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ!!!

 Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή που ανοίγουν τα σχολεία, στην μνήμη μας έρχεται εκείνη η απίστευτη και φρενήρης ιδεολογικοποίηση της σχολικής διαπαιδαγώγησης της δεκαετίας του '80 από λαϊκιστές νεοιδεολόγους του συρμού, που μετέβαλλαν τα σχολεία σε ''εργοστάσια'' παραγωγής μαζικής, προκαθορισμένης σκέψης και επιβεβλημένης, ενδοσχολικής Θεοκτονίας! Η μεταποιημένη ιστορία και το θρησκειολογικό ''χωνευτήρι'' παρήχθαν ανθρώπους - αριθμούς, μαζικές αγέλες ανθρώπων - προιόντα, αναλώσιμες ψυχές ''παστεριωμένες'' σε νεοποχικά, πλαστικοποιημένα σελοφάν.

Εκείνη η ίδια ''λαουτζίδικη'' υποκριτική των κρατούντων του '80 είναι ο αυτός ''μπολσεβίκικος'' θίασος του σήμερα, που απέβαλλε οριστικά τον Χριστό απ' τα σχολεία! Θεοποίησε τον άνθρωπο, τον έκανε ''ομότυπο'' και ''ομοούσιο'' ενός Θεού που δεν πιστεύει, και μαζί με τους πολιτικούς γάμους και τις πολιτικές κηδείες δημιούργησε έναν άνθρωπο ''ψοφήμι'', που ζει και πεθαίνει ως λειτουργικά συνταυτισμένος με τα ζώα! Αυτό είναι και το θανάσιμο ''επίτευγμα'' των πολιτικών επάρχων μας.

 Ο σύγχρονος ''Μπολσεβικισμός'', κόκκινος, πορτοκαλί ή και γαλάζιος δεν γκρεμίζει εκκλησίες, αλλά τις κλείνει, δεν κλείνει σχολεία, αλλά παράγει ψυχοκτόνους και τραγικούς ''γενίτσαρους''. Στο διαχρονικά εκπληκτικό βιβλίο του Β. Νικηφόρωφ - Βόλγιν το ''Οδοιπορικό Ραβδί'' παρουσιάζεται η -συντριπτικά- βάσφημη ιστορία ''Ο Χριστός με φράκο!''(ΕΔΩ!!!). Η παλκοσένικη εκείνη διακωμώδηση του Χριστού μας προς... άφατον τέρψιν των επαναστατημένων λαοκτόνων, σήμερα επισημοποιείται και υποστηρίζεται σε θέατρα και κινηματογράφους και μάλιστα, οι εκλεκτοί θαμώνες τους θεωρούνται άνθρωποι του... πνεύματος και της σκέψης!...

Κατά μία παραδοχή, ό,τι ήταν οι Κομσομόλοι νεολαίοι της ΕΣΣΔ, ''αγαλματάκια ακούνητα'' στρατολογημένα στις εντολές του Κόμματος, το αυτό είναι και σήμερα τα κατευθυνόμενα ελληνόπουλα που καθοδηγούνται στην Θρησκειολογία που είναι Αθεΐα, στον ''σεξουαλικό προσανατολισμό'' που αποτελεί την εισαγωγή στην διαστροφή και την παραφιλία και σε μια Ιστορία, ''μαριναρισμένη'' στα τρωκτικά εκτροφεία των Στοών! Στην χώρα των ''Σοβιέτ'', η Ορθόδοξη Πίστη ήταν αλυσοδεμένη κάπου στα Γκουλάγκ της Σιβηρίας, το ''Κεφάλαιο'' του Μαρξ είχε αντικαταστήσει το Ευαγγέλιο του Χριστού και η Ιστορία ξαναγράφτηκε στα λαοκρατικά μπουντρούμια του ΚΚΣΕ.

Τα παιδιά μας σήμερα είναι ''στρατολογημένα'' σ' ένα άθεο, αντεθνικό, πατριδοκάπηλο και παραφιλικό status quo, σ' ένα ψυχαναγκαστικό και σύγχρονο ''παιδομάζωμα'', καθόλα σύννομο, ένδικο και νομότυπο, εκ του οποίου βεβαίως -οι περισσότεροι- δεν ενοχλούνται. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί, πως σε αντιδιαστολή με την πάλαι ποτέ ''Κομσομολοποίηση'' των παιδιών της πρώην ΕΣΣΔ, η σημερινή συστράτευση και συνοδοιπορία των σημερινών Ελληνοπαίδων με τον σύγχρονο ''διαλεκτικό υλισμό'' του Μαρξ, μοιάζει η αυτή! Το μόνο που άλλαξε είναι το ντεκόρ της διαφθοράς και του αμοραλισμού, ενώ και αυτή η ιστορία που διδάσκεται, ακολουθεί τον ''ιστορικό υλισμό'', την προέκταση δηλαδή του ''διαλεκτικού υλισμού''.

Κάποιοι γνωστοί χαιρέκακοι και συστρατευμένοι επικροτητές του σημερινού παιδαγωγικού εκμαυλισμού, κατηγορούν -χρόνια τώρα- τους αγωνιζομένους Ορθοδόξους, πως η Εκκλησιαστική παιδεία στα Σχολεία σημαίνει Θεοκρατία και Θεομοναρχία! Αγνοούν οι ασφυκτικά αλυσόδετοι δεσμώτες, πως η συμφωνία με τον διάβολο τους μετέβαλε σε εξουσιοδοτημένους κομιστές εντολών, που οι τάλανες τις ονόμασαν ιδέες, προσανατολισμό και πρόοδο. Η επική αυτή αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό ονομάστηκε καταχρηστικά ελευθερία. Θυμηθείτε το γνωστό ρηθέν από την ''Ασκητική'' του Νίκου Καζατζάκη, που το πρωτοσυναντήσαμε στην ''Ελληνική Νομαρχία'' του 1806: ''...Και ο ελεύθερος ούτε ελπίζει, ούτε φοβείται εις ό,τι μέλλει να πράξη''. Ο δε Καζατζάκης το μετονόμασε σε: ''Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος''...

Αυτή η απόλυτη ''ελευθερία'' - αποστασία από τον Θεό είναι ουσιαστικά και η -διεστραμμένα εγκολπωμένη- απόλυτη, ψυχική αυτοχειρία! Το 1918 στην πρώην ΕΣΣΔ, οι Μπολσεβίκοι μετέτρεψαν την Μονή Οράνκι (ΕΔΩ!!!!) σε κέντρο συγκέντρωσης Μοναχών. Μάζεψαν περί τους 11. 000 κληρικούς ζητώντας τους να ''συστρατευθούν'' μαζί τους. 

Τότε ένας Επίσκοπος μιλώντας στους Μοναχούς, τους είπε:

 -Αδελφοί, τώρα έχετε την ευκαιρία να γίνετε Μάρτυρες για τον Χριστόν. Θέλετε να ενωθείτε με τους κομμουνιστές, ή θέλετε να παραδώσετε τη ζωή σας για τον Χριστόν και να συγκαταριθμείτε στη χορεία των Αγίων Μαρτύρων; Μη φοβάστε. Ο Χριστός είναι μαζί μας. Ο Χριστός μας καλεί σ' Αυτόν. Τότε φώναξαν όλοι ομόφωνα: -Θέλουμε να πεθάνουμε για τον Χριστόν! Μέσα σε ένα μήνα, μάζευαν από 300 έως 500 άτομα την ημέρα, τους πυροβολούσαν στο κεφάλι και τους έθαβαν σε μία μεγάλη χαράδρα, κοντά στην αυλή του Μοναστηριού. Τον Επίσκοπο τον σκότωσαν στο τέλος και τον έθαψαν καθισμένο σε μια μικρή καρέκλα. Ήταν μία μαζική σφαγή των Ρώσων Μοναχών από τους κομμουνιστές, μοναδική στην ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας!

Σήμερα η Παιδεία της Κεραμέως -αλλά και του Φίλη παλαιότερα- διαχειρίζεται ομοθυμαδόν ένα άθεο, αμόρφωτο και ''παρηκμασμένο'' ''παιδομάζωμα'', παιδιά που κάποτε θα εξέλθουν της Παιδείας με πτυχία ''Delivery'', υπαλλήλου βενζινάδικου και part time σερβιτόρου! Γιατι η Παιδεία έχει πιάσει τον απόπατο σε μορφωτικό επίπεδο, οι περισσότεροι ''χωρούν'' και στης μικρότερης -ακόμη- αξίας Σχολές της αρεσκείας τους και την στιγμή της αποχώρησής τους θα κάνουν τα πτυχία τους φωτοτυπίες περιτυλίγματος, προκειμένου με αυτές να τυλίγουν σουβλάκια και hot dog σε σουβλακερί... και αναψυκτήρια, όπως έκαναν παλαιότερα -ευφυώς- κάποιοι νέοι επιστήμονες σε ψησταριά της Θεσσαλονίκης.

Κάποιος Αγιορείτης γέροντας -πριν λίγα χρόνια ακόμη- είχε δει στο όνειρό του το εξής περίεργο, αλλά και φρικτό σκηνικό: είδε, ότι βρέθηκε -αίφνις- σε ένα μεγάλο μέγαρο μουσικής, μαζί με άλλους γνωστούς και αγνώστους συμμοναστές του, αλλά και λαϊκούς ακόμη συγγενείς του και γνωστούς, όπου όλοι μαζί παρακολουθούσαν μια συμφωνική ορχήστρα που έπαιζε μια ακατάληπτη, αργόσυρτη, σιωπηρή και πένθιμη μουσική. Ξαφνικά, οι μουσικοί που έπαιζαν με τα μουσικά τους όργανα και είχαν σκεπασμένα με κουκούλες τα πρόσωπά τους, εξέβαλλαν τα καλύμματά τους και αποκαλύφθηκαν τα βδεγλυρά πρόσωπα των δαιμόνων, που υπάκουαν σιωπηρά στις κινήσεις της μπακέτας, που κουνούσε με ρυθμό ο διάβολος! Όταν πήγε στον γέροντά του να τον ρωτήσει για το όνειρο, ο τελευταίος του αποκάλυψε, πως έτσι κατευθύνει ο διάβολος τον κόσμο και τον κάνει ''κοινωνό'' στις δικές του κατευθύνσεις και προσανατολισμούς, πείθοντάς τον πως είναι σπουδαίος, ανώτερος και προπαντώς... ελεύθερος! Απ' τον Θεό του και την πατρική του καταγωγή του...!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος

πηγή

Ο καλός δάσκαλος κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο

Ο καλός δάσκαλος κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327). 

Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57, 61).

Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, (MG. 60, 35-36). 

Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία,(MG. 61, 404-406).

Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62, 402-403). 

Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά διαπομπεύει, που διορθώνει παρά επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)»,
(MG. 61 593-594).

Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου. Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας. Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, (M.G. 62, 404).

Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.

Ανδρέα Χ. Αργυρόπουλου, 

Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών, Αθήνα 2009

Τα παιδιά καλούνται με βία να γίνουν μικρομέγαλα

 Η μικρούλα πάλευε αρκετή ώρα να το ζωγραφίσει. Στο τέλος με ένα πλατύ χαμόγελο παρέδωσε το έργο της. Το τεράστιο πλεονέκτημα ενός δασκάλου: η συμμετοχή του στην παιδική αθωότητα.

  Αυτή η παιδικότητα είναι στόχος να απομειωθεί, να περιοριστεί, να εξαφανιστεί. Πολλά, πλέον, δείχνουν αυτή την τάση.

 Τα παιδιά καλούνται με βία να γίνουν μικρομέγαλα.

 Να χάσουν κάθε αξία που υπάρχει μέσα τους. 

Να καταναλώνουν άκριτα τα πάντα. 

Να αποκτήσουν ροπές σεξουαλικές από την παιδική ηλικία ακόμα, χωρίς να κατανοούν τι βλέπουν. 

Να μην εκφράζονται, μόνο μηχανιστικά να ακολουθούν. 

Να φοβούνται από μικρά.

 Να μην έχουν Θεό. 

 Μιλάμε για την επόμενη γενιά και τις νέες ιδέες που θέλουμε από αυτή. Μα δεν πρόκειται, αγαπητοί μου, για θέμα ηλικίας. Όλο το θέμα έγκειται στο μέγεθος της αλλοτρίωσης που έχουν τα παιδιά από νωρίς... Με ποιον νου θα σκεφτούν; Ποια καρδιά θα έχουν; Αυτή που θα κομματιάζεται στον αριθμό των παθών τους; Ποια ικμάδα θα έχει, άραγε, μείνει; Οι γονείς συνυπεύθυνοι στο έγκλημα που επιτελείται. Ποιο έγκλημα ;Μα αυτό, της δημιουργίας ανάπηρων πνευματικά παιδιών που χωρίς πυξίδα θα ταλαιπωρούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους...

Νικόλαος Ταμπουρέας

Κακό πράγμα η αποστήθιση ...

Η κατάργηση της εξέτασης των μαθητών της Γ’ Λυκείου, στη μετάφραση του γνωστού κειμένου των «Αρχαίων Ελληνικών»,έγινε αποδεκτή από πολλούς με ενθουσιασμό.
Καταπολεμείται, εξήγγειλαν οι ταγοί της Παιδείας, το παρωχημένο παιδαγωγικό
μέσο της αποστήθισης, το οποίο αποτελεί μια διαδικασία στείρα,
που δεν προάγει το δημιουργικό στοχασμό.
Στην εποχή της προόδου εκβάλλεται από την εκπαίδευση η αποστήθιση,
γιατί ταυτίζεται με την παπαγαλία.
Όμως κάποτε, στους χρόνους της κλασσικής αρχαιότητας, κάποιοι αποστήθιζαν τον Όμηρο, για να καταφέρουν η λήθη να μην κατανικήσει τη σύνεση και την ανδρεία.
Κι άλλοτε,στους χρόνους τους βυζαντινούς, κάποιοι αποστήθιζαν το Ψαλτήρι,
για να κατευθυνθεί η κραυγή της αγωνίας και του πόνου τους,
ως θυμίαμα ενώπιον του Θεού.

Και μεταγενέστερα, στους χρόνους της οθωμανικής τυραννίας, κάποιοι αποστήθιζαν τον Ερωτόκριτο, για να καταφέρουν το τραγούδι τους
να παιδαγωγεί σε μια γλώσσα ζωντανή και ελεύθερη,ικανή να αντισταθεί
στους βάρβαρους φθόγγους των κατακτητών.

Η ομορφιά κι η αλήθεια ενός ποιήματος, μιας προσευχής ή ενός τραγουδιού,
δεν είναι δύσκολο να σε συνεπάρουν και να σε κάνουν να επιθυμήσεις
τούτα τα λόγια να γίνουν δικά σου•να τα ψελλίζεις μέσα από τη ψυχή σου•
να εκπηγάζουν μέσα από τα στήθη σου.

Και τελικά τούτα τα λόγια των προγενεστέρων, τα λόγια των πατέρων σου,
αυτά που αποστήθισες γιατί τ’ αγάπησες πολύ, γίνονται οι θεμέλιοι λίθοι
που σου επιτρέπουν να οικοδομήσεις πάνω τους, τις δικές σου λέξεις και τα δικά σου νοήματα.
Ας μη ξεγελιόμαστε. Το πρόβλημα της Παιδείας μας δεν είναι η αποστήθιση, αλλά ότι η γενιά μαςδεν έχει να προσφέρει στα παιδιά κάτι αληθινό, για ν' αγαπήσουν και να το κάνουν δικό τους.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

ΠΗΓΗ