Ανάμνηση Θαύματος της Αγίας Βαρβάρας στη Λευκάδα

Στη δεκαετία του 1920 η ευλογιά ήταν μια θανατηφόρα πανδημία στην Ελλάδα, που είχε τις ρίζες της στην αρχαιότητα, και προκαλούσε καθημερινά θανάτους.
Το ελληνικό κράτος φαινόταν ανίκανο να αναπτύξει έναν ανθευλογιακό αγώνα, λόγω πολιτικών και οικονοµικών δυσκολιών.
Και οι άνθρωποι είχαν στραφεί στην πίστη, προκειμένου να βρουν τη χαρά της θεραπείας.
Στο νησί της Λευκάδας, το 1922, ο επιπολασμός της ευλογιάς αφάνιζε τον έναν μετά τον άλλον τους κατοίκους.
Όλοι μαζί με προσευχές, λειτουργίες και λιτανείες επικαλέστηκαν τη βοήθεια της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδα των ψυχορραγούντων και το θαύμα έγινε.

Η φοβερή μάστιγα εξαφανίστηκε, ένα γεγονός, που τιμάται μέχρι και τις ημέρες μας στο νησί τη Κυριακή των Μυροφόρων (Γ΄ Κυριακή από το Πάσχα).

Μεγαλυνάριον
Δεῦτε τῆς Λευκάδος οἱ οἰκισταί, μέλψωμεν ἐν ὕμνοις , τήν Βαρβάραν τήν θαυμαστήν, τήν ἡμῶν προστάτιν, παρέχουσαν ἰάσεις, τοῖς πόθῳ τῷ τεμένει αὐτῆς προστρέχουσιν.

"Τήν τῶν τυράννων μανίαν καί ἰταμότητα μή πτήξασα, Βαρβάρα..."

"Τὴν τῶν τυράννων μανίαν καὶ ἰταμότητα μὴ πτήξασα, Βαρβάρα...",
"τυράννων οὐ κατέπτηξας ἀπειλάς, ἀνδρειόφρον".
Αυτές είναι δύο φράσεις από τον Όρθρο της αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, η δεύτερη μάλιστα από το κοντάκιό της.

Μία από τις σημασίες του αρχαίου ρήματος "πτήσσω" ήταν: "μαζεύομαι/ζαρώνω από φόβο". Ίδια, ουσιαστικά, ήταν και η σημασία του σύνθετου (από το "κατά" + "πτήσσω") ρήματος "καταπτήσσω".
Και τα δύο αυτά ρήματα έχουν σημαντική παρουσία στην Παλαιά Διαθήκη. Π.χ., για το "πτήσσω": "σκύμνος λέοντος ἰσχυρότερος κτηνῶν, ὃς οὐκ ἀποστρέφεται οὐδὲ καταπτήσσει κτῆνος" ( = "το μικρό λιοντάρι είναι ισχυρότερο από όλα τα ζώα και δεν υποχωρεί ούτε φοβάται κανένα άλλο ζώο") (Παροιμ. 30:30), και για το "καταπτήσσω": "καὶ κατέπτηχε πᾶς ὁ κατοικῶν τὴν γῆν ἐκείνην" ( = "και έχει φοβηθεί καθένας που κατοικεί σ' εκείνη τη γη") (Ιησούς Ναυή 2:24).

Έτσι, οι δύο φράσεις που μνημονεύσαμε στην αρχή μπορούν να αποδοθούν ως εξής:
"Χωρίς να φοβηθείς, Βαρβάρα, τη μανία και τη θρασύτητα των τυράννων..."
και"έχοντας, Βαρβάρα, ανδρείο φρόνημα, δεν φοβήθηκες τις απειλές των τυράννων".

Andreas Moratos

Αγία Βαρβάρα: Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!

Δεν έλειψαν ποτέ τα ζωντανά σύγχρονα θαύματα των Αγίων και μαρτύρων της Εκκλησίας μας.
Η νεαρή Σοφία Βέλλα έπασχε από μία σοβαρή αρρώστια. Το δεξί της χέρι ήταν παράλυτο. Οι γιατροί στους όποιους την πήγανε οι γονείς της, σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1899 όμως και ενώ η νύχτα είχε πέσει βαθειά στην Αθήνα, η νεαρή κοπέλα είδε στον ύπνο της μία ωραία παρθένα να μπαίνει στο δωμάτιο της και να λέγει:
– Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!
– Μα πώς να παίξω; Δεν βλέπεις το χέρι μου, που είναι παράλυτο;
Είπε αυτή στο όνειρό της.
– Είμαι η Αγία Βαρβάρα!
Είπε τότε η ωραία νέα και εξαφανίστηκε.
Το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου, σηκώθηκε η Σοφία χαρούμενη. Το χέρι της δεν ήταν πλέον ξερό και ακίνητο. Είχε μέσα του ρυθμό και ζεστασιά.
Έτρεξε τότε αμέσως η νέα και άρχισε να παίζει πιάνο.
Άκουσαν οι γονείς της το επιδέξιο παίξιμο του πιάνου και πήγαν στο διπλανό δωμάτιο να δουν.
Και ω του θαύματος! Είδαν, ότι ή κόρη τους ήταν τελείως καλά.
Το θαύμα έγινε γνωστό παντού. Οι γονείς της από ευγνωμοσύνη προς την Αγία κατασκεύασαν χρυσό χέρι και το τοποθέτησαν κοντά στη θαυματουργό εικόνα της. Έτσι το όνομα της οικογένειας Βέλλα, συνδέθηκε με την θαυματουργή εικόνα.

Το θαύμα αυτό υπενθυμίζεται στους πιστούς και με μία σημείωση, που βρίσκεται στο εικονοστάσι και γράφει: «Σοφία Λ. Βέλλα. Εξ ανιάτου υδράθμου πάσχουσα, κατ’ όναρ δε τη 14η Φεβρουαρίου 1899 ιαθείσα παρά της Αγίας, το εικονοστάσιο συν τη κανδήλα και περιφράγματι ευσεβώς ανέθηκεν».

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Από το βιβλίο η «Αγία Βαρβάρα», των εκδόσεων Ένθεος βίος.

πηγή

«Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια»(ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ)

 Στις 15 Ιουλίου τελείται η ανάμνηση του γενομένου Θαύματος της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, στο Πολυδένδρι Αττικής, όταν μέτα από επέμβαση της Αγίας, στάματησε η λοιμική νόσος της ευλογιάς.

 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων του Πολυδενδρίου, τις οποίες συνέλεξε το 1986 ο εφημέριος του χωριού, στα 1917 έπεσε επιδημία ευλογιάς στο χωριό. Πολλοί αρρώστησαν κι οχτώ απ’ αυτούς πέθαναν ενώ ήσαν κι άλλοι ετοιμοθάνατοι. Δύο από τους νεκρούς ήσαν απ’ το Γραμματικό γι’αυτό όλοι υποθέσανε ότι η αρρώστεια ήρθε από κει. Όλοι πανικοβλήθηκαν. Πολλοί πήραν τά βουνά. Η χωροφυλακή απέκλεισε τά σπίτια στα οποία υπήρχαν άρρωστοι, καθώς και τους γύρω δρόμους, για να εμποδίσουν την εξάπλωση της επιδημίας. Άλλοι έπιασαν το πηγάδι της πλατείας και τις βρύσες του χωριού για να εμποδίσουν τους αρρώστους να μολύνουν το νερό. Οι δυστυχείς άρρωστοι πήγαιναν στη δεξαμενή έξω από το χωριό για να πάρουν νερό. Τους νεκρούς δεν τους διάβαζαν στην Εκκλησία. Ο εφημέριος του χωριού ο παπα-Γιάννης ο Τσάκας κρυφά διάβασε μερικούς. Κάποιος γέροντας διηγείται: «Κάποιον από τους νεκρούς τον πήγα εγώ σέρνοντας από το σπίτι στην Εκκλησία, νύχτα και τον θάψαμε. Μετά εγώ πήρα την κάπα του και κοιμήθηκα αλλά δεν κόλλησα την αρρώστεια». Πάνω στα μνήματα ρίχνανε ασβέστη για να μη μεταδοθεί η επιδημία.

Μέσα σ’αυτή την κατάσταση της απελπισίας και του πανικού, όπως διηγήθηκε η Άννα Βασιλάκου, ένα μικρό παιδί, ίσαμε 10 χρονών, ο Παναγιώτης Σπυρ. Σωτήρχος είδε σε όραμα στο εικονοστάσι την Αγία Βαρβάρα, η οποία του είπε: «Να έρθετε να με πάρετε για να διώξω την αρρώστεια». 

Το όραμα του Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ και η τιμητική θέση που έχει προσφέρει η Παναγία μας, στην Αγία Βαρβάρα

 Ο Μεγάλος Άγιος της Ρωσίας, ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, είδε το παρακάτω όραμα, το οποίο μας διηγείται μια ηλικιωμένη Μοναχή (Μητέρα Ευπραξία), η οποία κοιμήθηκε το 1865 και με θρησκευτική ευλάβεια κατέγραψε το θαυμάσιο αυτό γεγονός, το οποίο καταδεικνύει την μεγάλη,τιμητική θέση που έχει προσφέρει η Παναγία μας, στην Αγία Βαρβάρα:

 (…)«Εκείνην την στιγμή έγινε ένας θόρυβος σαν το θρόισμα του δάσους μέσα στην δυνατή θύελλα. Όταν καταλάγιασε, ακούσαμε μια υμνωδία που έμοιαζε με εκκλησιαστική ψαλμωδία. Έπειτα η πόρτα του κελλιού άνοιξε από μόνη της, έγινε φως, πιο λαμπρό από το φώς της ημέρας, και το κελλί γέμισε με μία ευωδία όμοια με εκείνην του θυμιάματος που έχει το άρωμα του

 Ο Γέροντας ήταν γονατισμένος με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Εγώ ήμουν τρομοκρατημένη. Ο Γέροντας σηκώθηκε και είπε:

 «Μήν φοβάσαι, παιδί μου. Δεν είναι δυστυχία, είναι έλεος που αποστέλλεται σε εμάς από τον Θεό. Νά, η Υπερένδοξη, η Πάναγνη Δέσποινα, η Παναγία Μητέρα του Θεού έρχεται σε εμάς»!

Δύο άγγελοι προπορεύονταν κρατώντας, ο ένας στο δεξί του χέρι και ο άλλος στο αριστερό, κλώνους οι οποίοι μόλις είχαν ανθίσει. Τα μαλλιά τους έμοιαζαν με χρυσές ίνες λιναριού και ήταν απλωμένα στους ώμους τους. Αυτοί προπορεύονταν.
Τους ακολουθούσαν ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος. Τα ενδύματα τους ήταν λευκά, λάμποντας από αγνότητα. Μετά από αυτούς ερχόταν η Θεομήτωρ την οποία ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.

  Η Βασίλισσα του Ουρανού φορούσε έναν μανδύα όμοιο με εκείνον που είναι ζωγραφισμένος στην εικόνα της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η Χαρά».
Λαμποκοπούσε, αν και δεν μπορώ να πω τι χρώμα ήταν• ήταν ανέκραστης ωραιότητας, στερεωμένος κάτω από τον λαιμό Της με μια μεγάλη στρογγυλή πόρπη ή αγκράφα διακοσμημένη με σταυρούς που είχαν ποικίλα σχέδια, αλλά με τί, δεν γνωρίζω.
Μόνον θυμάμαι ότι έλαμπε με μια ασυνήθιστη λαμπρότητα.

Το εργοστάσιο εκρηκτικών υλών και το θαύμα της Αγ.Βαρβάρας

  Μέρα που είναι σήμερα, θυμούμαι μια αληθινή ιστορία που διηγόταν η μακαρίτισσα θεία Γαβριέλλα, Ιταλίδα στην καταγωγή και Ελληνίδα εξ αγχιστείας.

  Ο πατέρας της ήταν χημικός και εργαζόταν σε εργοστάσιο εκρηκτικών υλών. Δεν ήταν θρήσκος αλλά φορούσε πάντα μια χρυσή αλυσίδα με μια μικρή εικόνα της Αγίας Βαρβάρας, σαν φυλαχτό λόγω επαγγέλματος. 

 Ένα πρωί έβγαλε την αλυσίδα για να πλυθεί και έφυγε για τη δουλειά ξεχνώντας να την ξαναβάλει στο λαιμό του. Λίγο αργότερα η γυναίκα του την είδε αφημένη στο σπίτι, και ανήσυχη την πήρε και έτρεξε να του την δώσει. Το εργοστάσιο ήταν κοντά στο σπίτι, και φθάνοντας εκεί τον φώναξε από τον φράχτη. Εκείνος την άκουσε και βγήκε από το γραφείο του να δει τι τον θέλει. Ενώ βρισκόταν έξω, μέσα στο εργοστάσιο έγινε μια ισχυρή έκρηξη που προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις εγκαταστάσεις και στο γραφείο του, ίσως και θύματα (η θεία ήταν τότε μικρή και δεν της είπαν κάτι σχετικό). Η Γαβριέλλα πάντα αναφερόταν με συγκίνηση στο γεγονός αυτό, λέγοντας ότι ο πατέρας της σώθηκε από θαύμα της Αγίας Βαρβάρας, αλλά και από την αφοσίωση και την αγάπη της μητέρας της για κείνον.

 Είναι γνωστό ότι η Αγία Βαρβάρα τιμάται σε διάφορες χώρες και θρησκευτικές παραδόσεις (όχι μόνο στον Ορθόδοξο κόσμο) ως προστάτις του πυροβολικού και όλων των επαγγελμάτων που σχετίζονται με εκρήξεις (π.χ. διάνοιξη σηράγγων) και αλλού και των πυροσβεστών (εξαιτίας του κεραυνού που θανάτωσε τον ειδωλολάτρη και παιδοκτόνο πατέρα της), καθώς και του Ιταλικού ναυτικού. Όπως διαβάζω, η λέξη Santabarbara χρησιμοποιείται στα ιταλικά και τα ισπανικά για να υποδηλώσει την πυριτιδαποθήκη ενός πλοίου ή φρουρίου, όπου παραδοσιακά τοποθετούν ένα αγαλματίδιο της Αγίας για να τους προστατεύει από αιφνίδιες εκρήξεις.

antonispapagiannis

Γέροντας Σίμων.Η αγία Βαρβάρα τον διαβεβαιώνει πως αυτή θα κτίσει τον Ναό της και αμέσως τον συνδράμει

Μαρτυρία: Θ. Τσ.*
Η Θ.Τσ. ήταν πνευματικό τέκνο του π. Σίμωνος Αρβανίτη.
Πολλές φορές, λέει η κ. Τσ., ο Πατερούλης ερχόταν στο σπίτι στην Κάτω Κηφισιά, Αθανασίου Διάκου …, και έμενε.
Εξομολογούσε τον κόσμο και, όταν τελείωνε την εξομολόγηση, έσκαβε τους κήπους τους.
Επίσης ο Γέροντας βοηθούσε πολλούς και οικονομικά, μέχρι που έδινε και αρκετά μεγάλα ποσά, σ’ αυτούς που βέβαια είχαν πολύ μεγάλη ανάγκη, για να χτίσουν το σπίτι τους.
Στο τέλος κάποιας εβδομάδας ο εργολάβος που έχτιζε την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας (στη Λυκόβρυση Αττικής) πήγε στενοχωρημένος στο κελλί του π. Σίμωνος και του ανάφερε πως σώθηκαν τα υλικά και οι μαστόροι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τη δουλειά.
Επί πλέον έπρεπε και να πληρωθούν.
Ο Γέροντας δεν είχε χρήματα. Και δεν είχε βέβαια και προσωπικά του χρήματα για να συνεχισθεί η δουλειά και λύση δεν φαινόνταν για την ώρα καμιά. Το πράγμα έμεινε έτσι εκκρεμές. Ο εργολάβος έφυγε το ίδιο στενοχωρημένος.

Και βέβαια όχι λιγότερο ο π. Σίμων. Κατάκοπος ο π. Σίμων από τον κόπο της η μέρας και την καινούργια στενοχώρια, γιατί υπήρχε έλλειψη υλικού και χρημάτων για τα μεροκάματα ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Έτσι όπως ήταν τον πήρε ο ύπνος και βλέπει ένα όνειρο που μάλλον δεν ήταν όνειρο, αλλά οπτασία ή κάτι τέτοιο, όπως μου το διηγήθηκε αργότερα.

«Είδα, λέει ο π. Σίμων, μια γυναίκα που προφανώς ήταν η Αγία  Βαρβάρα, αλλά δεν μου είπε ποια ήταν. Όμως κατόπιν κατάλαβα την ταυτότητά της.
– Γιατί στενοχωριέσαι, Γέροντα; Εγώ θα χτίσω το Ναό!

Ο Γερμανός που πυροβόλησε την Αγία Βαρβάρα στο λαιμό.(Αληθινή ιστορία)

 «Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στην πόλη της Σπάρτης, υπήρχε ένας Γερμανός στρατιώτης, γνωστός στην τοπική κοινωνία για το δύστροπο και κακό χαρακτήρα του. 

Μια μέρα καθώς περνούσε από το ναό της Αγίας Βαρβάρας, πυροβόλησε κατ’ επανάληψη την εικόνα της Αγίας που βρισκόταν στο εικονοστάσι της διασταύρωσης προς την Καλογωνιά, απέναντι από το ναό. Μια από τις σφαίρες, πέτυχε τη μορφή της Αγίας στο ύψος του λαιμού. Το γεγονός όπως ήταν φυσικό θορύβησε και στεναχώρησε τους Σπαρτιάτες.
 Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος Γερμανός μεθοκοπούσε σε ένα υπόγειο καπηλειό της πόλης, στη συμβολή των οδών Γκορτσολόγου και Κλεομβρότου, όπου μέχρι σήμερα διασώζεται το κτήριο. 

Κάποια στιγμή, πιθανώς μετά από λεκτική διένεξη, άρχισε να πυροβολεί μέσα στο μαγαζί. Μια από τις σφαίρες εξοστρακίστηκε στον πέτρινο τοίχο και επιστρέφοντας τον πέτυχε στο λαιμό, ακριβώς στο ίδιο σημείο που είχε χτυπήσει ο ασεβής την εικόνα της Αγίας Βαρβάρας. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Ποτέ οι Γερμανοί δεν αναζήτησαν ευθύνες από τους Έλληνες αφού υπήρχαν και αρκετοί ακόμα Γερμανοί που είδαν τι ακριβώς συνέβη. Κάποιοι μάλιστα αναφέρουν ότι τις επόμενες ημέρες εθεάθησαν αρκετοί Γερμανοί στρατιώτες να προσκυνούν την πυροβολημένη εικόνα.
Το νέο διαδόθηκε γρήγορα στην πόλη και ενδυνάμωσε την πίστη του σπαρτιατικού λαού, που από τότε σέβεται και τιμά την Αγία ακόμα περισσότερο».

Στη φωτογραφία της εικόνας διακρίνεται στο λαιμό το "τραύμα" από τη σφαίρα.

πηγή

Γέροντας Παΐσιος, «Της…κακοφάνηκε της Αγίας Βαρβάρας, γιατί είπα κανα-δυό λόγια με παράπονο!»

Καθένας από κάποιο γεγονός που του έχει συμβή με την βοήθεια ενός Αγίου, έχει και μια ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο αυτόν. Μπορεί να είναι σοβαρό αυτό το γεγονός, μπορεί να είναι και απλό. Να, εγώ επειδή από μικρός πήγαινα στο Εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, εκεί στην Κόνιτσα, έχω σε μεγάλη ευλάβεια την Αγία Βαρβάρα. Η Αγία με βοήθησε και στον στρατό, όταν με πήραν στους ασυρματιστές, ενώ ήμουν αγράμματος˙ με βοήθησε ύστερα και στο Σανατόριο μετά την εγχείριση στους πνεύμονες. Τότε οι γιατροί μου είχαν πει ότι, μόλις θα καθάριζε ο πνεύμονας, θα αφαιρούσαν τα λάστιχα και το μηχάνημα. Και ενώ θα τα έβγαζαν σε πέντε μέρες, είχαν περάσει είκοσι πέντε μέρες και δεν τα είχαν αφαιρέσει, και υπέφερα πολύ. Το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου περίμενα τους γιατρούς, για να με ελευθερώσουν από το μαρτύριο αυτό, αλλά δυστυχώς δεν φάνηκαν.

Την Κυριακή το πρωί, που ήταν η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας, λέω: «Αν ήταν να βοηθήση η Αγία, έπρεπε να είχε βοηθήσει. Οι γιατροί έφυγαν. Σήμερα, Κυριακή, αποκλείεται να έρθουν. Τώρα ποιος θα μου βγάλη τα λάστιχα;».

Είπα και κανα-δυό λόγια με παράπονο: «Εγώ άναβα τα καντήλια τόσες φορές στο Εκκλησάκι τα καντήλια της Αγίας, τί καντηλήθρες, τί λάδια πήγαινα, ,το καθάριζα, το βόλευα. Δυό λάστιχα να μη μου βγάλουν;». Μετά όμως σκέφθηκα: «Φαίνεται, θα λύπησα την Αγία Βαρβάρα, και γι’ αυτό δεν φρόντισε να μου τα βγάλουν». 

Ξαφνικά ακούω θόρυβο. «Τι γίνεται; λέω, κάποιος έπαθε κάτι;».

 «Έρχονται οι γιατροί», μου λένε.

 Δεν ξέρω τι τον έπιασε τον διευθυντή και είπε στους γιατρούς πρωί-πρωί: «Να πάτε να βγάλετε τα λάστιχα του καλόγερου!». 

Μπαίνουν στον θάλαμο και μου λένε: «Έχουμε εντολή να βγάλουμε τα λάστιχα». Της … κακοφάνηκε της Αγίας Βαρβάρας, γιατί είπα κανα-δυό λόγια με παράπονο! Πρέπει να γκρινιάξης λίγο! Αλλά καλύτερα είναι να μην γκρινιάζης ˙έχει αρχοντιά, άμα δεν γκρινιάζης.

Βλέπεις, ένας Άγιος άλλοτε δίνει αμέσως ό,τι του ζητάμε και άλλοτε το δίνει αργότερα. Άλλοτε ακούει τον προσευχόμενο, γιατί βρίσκεται σε καλή πνευματική κατάσταση, και άλλοτε, γιατί κλαίει και γκρινιάζει σαν μικρό παιδί.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄, Περί Προσευχής, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012/πηγή

Θαύματα της Αγίας Βαρβάρας

Στον συνοικισμό Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω των Αθηνών υπάρχει Ιερός Ναός αφιερωμένος στο όνομα της Αγίας. Στο σημείο του ναού όπου στεγάζεται το Άγιο Βήμα βρίσκεται ένα παλαιό μικρό Εκκλησάκι. Έχει πλάτος 3 μέτρα, μήκος 3, 80 και ύψος 4. Το στέγασμά του είναι θολωτό και το κοσμούν τοιχογραφίες.

Το Εκκλησάκι αυτό είναι το λείψανο παλαιάς Μονής που διαλύθηκε. Η ημερομηνία της τοιχογράφησης είναι 26 Ιουνίου 1774.Κανένας όμως δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να μας βεβαιώσει εάν η τοιχογραφία εκείνη έγινε όταν κτίστηκε το εκκλησάκι, ή αργότερα σε κάποια επιδιόρθωση, όπως και το πιθανότερο…

Το όνειρο του τσοπάνη. 

Το εκκλησάκι αυτό, προ ετών, κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν φαινόταν καθόλου. Ήταν χωμένο στη γη. Το χρησιμοποιούσαν δε οι τσοπάνοι σαν μαντρί και στάνη για τα ζώα τους.
Γύρω στα 1900 κάποιος τσοπάνος, που είχε σαν στάβλο το εκκλησάκι εκείνο, είδε στον ύπνο του μια ωραία νέα, η οποία του είπε, ότι ο τόπος που μάντρωνε τα ζώα του είναι δικός της. Του είπε ακόμα, ότι πρέπει να σταματήσει και αυτός και οποιοσδήποτε άλλος να ασεβούν στον τόπο αυτό.
Ο τσοπάνος ξύπνησε, αλλά δεν έδωσε μεγάλη προσοχή στο όνειρο.
Συνέβηκε όμως το έξης αξιοπερίεργο. Κάθε μέρα ψοφούσε και ένα από τα πρόβατα του βοσκού εκείνου. Και δεν μπορούσε να καταλάβει τι έφταιγε γι’ αυτό. Τότε, του παρουσιάζεται η ωραία Παρθένος στον ύπνο του για δεύτερη φορά και του λέγει:
-«Αύριο μόλις δεις δυο άτομα, που θα έρθουν έδώ μαζί, να τα καλέσεις και να σκάψετε στο δεξιό μέρος της εισόδου, στο εκκλησάκι». Και τότε έδειξε στον ύπνο ακριβώς το σημείο εκείνο.
Την άλλη μέρα συναντάει ό βοσκός εκεί κοντά στο εκκλησάκι, δυο γυναίκες από τον Πειραιά, που μαζεύανε χόρτα. Ήταν η Μαριγώ Κούλα και η Αγγελική Κ. Τσαματζή. Τις πλησίασε και τις ανέφερε την παραγγελία της ωραίας Παρθένου όπως του την έδωσε στον ύπνο του. Οι γυναίκες σταυροκοπήθηκαν και δέχτηκαν πρόθυμα να βοηθήσουν.
Άρχισαν λοιπόν και οι τρεις να σκάβουν. Από το σκάψιμο εκείνο – γεγονός αξιοθαύμαστο, αποκαλύφθηκε μία μικρή εικόνα, ύψους 37 εκατοστών και πλάτους 26, η λεγόμενη «Εικών της Βέλλα».
Το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα . Η πίστη των Χριστιανών ζωογονήθηκε…
Η εικόνα αυτή βρίσκεται σήμερα επιχρυσωμένη στην αριστερή πλευρά του μεσαίου κλίτους του ναού της Άγιας Βαρβάρας. 

Η παράλυτη παίζει πιάνο. 

Δεν έλειψαν ποτέ τα ζωντανά σύγχρονα θαύματα των Αγίων και μαρτύρων της Εκκλησίας μας.
Η νεαρή Σοφία Βέλλα έπασχε από μία σοβαρή αρρώστια. Το δεξί της χέρι ήταν παράλυτο. Οι γιατροί στους όποιους την πήγανε οι γονείς της, σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1899 όμως και ενώ η νύχτα είχε πέσει βαθειά στην Αθήνα, η νεαρή κοπέλα είδε στον ύπνο της μία ωραία παρθένα να μπαίνει στο δωμάτιο της και να λέγει:
-«Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!»
-«Μα πώς να παίξω; Δεν βλέπεις το χέρι μου, που είναι παράλυτο»; Είπε αυτή στο όνειρό της.
-«Είμαι η Αγία Βαρβάρα!» Είπε τότε η ωραία νέα και εξαφανίστηκε.
Το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου, σηκώθηκε η Σοφία χαρούμενη. Το χέρι της δεν ήταν πλέον ξερό και ακίνητο. Είχε μέσα του ρυθμό και ζεστασιά. Έτρεξε τότε αμέσως η νέα και άρχισε να παίζει πιάνο. Άκουσαν οι γονείς της το επιδέξιο παίξιμο του πιάνου και πήγαν στο διπλανό δωμάτιο να δουν. Και ώ του θαύματος! Είδαν, ότι ή κόρη τους ήταν τελείως καλά. Το θαύμα έγινε γνωστό παντού. Οι γονείς της από ευγνωμοσύνη προς την Αγία κατασκεύασαν χρυσό χέρι και το τοποθέτησαν κοντά στη θαυματουργό εικόνα της. Έτσι το όνομα της οικογένειας Βέλλα, συνδέθηκε με την θαυματουργή εικόνα. Το θαύμα αυτό υπενθυμίζεται στους πιστούς και με μία σημείωση, που βρίσκεται στο εικονοστάσι και γράφει: «Σοφία Λ. Βέλλα. Εξ ανιάτου υδράθμου πάσχουσα, κατ’ όναρ δε τη 14η Φεβρουαρίου 1899 ιαθείσα παρά της Αγίας, το εικονοστάσιο συν τη κανδήλα και περιφράγματι ευσεβώς ανέθηκεν».

( Από το βιβλίο : Η Αγία Βαρβάρα, Εκδ. Ένθεος βίος)/

ΠΗΓΗ

Το χωριό Αμπούντ στην Παλαιστίνη και η Ελληνορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας

To Αμπούντ είναι ένα γραφικό και αρχαίο παλαιστινιακό χωριό που βρίσκεται στην κεντρική Δυτική Όχθη, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, περίπου 22 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραμάλα και 30 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν, ο πληθυσμός του Αμπούντ ήταν ως επί το πλείστον χριστιανικός. Σήμερα, το ήμισυ του πληθυσμού των 2500 είναι χριστιανοί και το άλλο μισό είναι μουσουλμάνοι. Υπάρχει σχεδόν ίσος αριθμός Καθολικών και Ελληνορθόδοξων Αράβων Χριστιανών στο Αμπούντ, μαζί με ένα πολύ μικρότερο ποσοστό χριστιανών που ανήκουν στην Προτεσταντική Εκκλησία. Οι Χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι του χωριού ζουν μαζί αρμονικά.

Το Αμπούντ έχει μια μοναδική και αρχαία χριστιανική κληρονομιά. Στο Αμπούντ υπήρξε μια συνεχής χριστιανική παρουσία από τις πρώτες ημέρες του Χριστιανισμού. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι το τριών χιλιετιών Αμπούντ έλαβε την πίστη του Χριστού από τον ίδιο τον Χριστό. Τα ερείπια της αρχαίας εκκλησίας του Μεσσία σηματοδοτούν την τοποθεσία όπου λέγεται ότι δίδαξε ο Ιησούς.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ρωμαϊκός δρόμος που ο Ιησούς και η Αγία Οικογένεια θα πρέπει να χρησιμοποιούσαν όταν ταξίδευαν μεταξύ της Γαλιλαίας και της Ιερουσαλήμ. Η Ορθόδοξη εκκλησία στο Αμπούντ, χτίστηκε τον 4ο αιώνα κατά τις ημέρες του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τα Βυζαντινά κιονόκρανα της εκκλησίας φέρουν την μορφή του σταυρού και κλαδιά φοίνικα. Στο νότιο τοίχο του ναού υπάρχει μια πινακίδα στα Αραμαϊκά, τη γλώσσα του Ιησού. Υπάρχουν ερείπια από εννέα αρχαίες εκκλησίες μέσα και γύρω από το χωριό.

Σε ένα λόφο στα δυτικά του χωριού Αμπούντ και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βρίσκεται ένα αρχαίο Ελληνορθόδοξο μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Βαρβάρα.

 Η ίδρυση του ναού της μονής χρονολογείται από τη βυζαντινή περίοδο και σύμφωνα με ορισμένους αρχαιολόγους χρονολογείται στον έκτο αιώνα, ενώ άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρονολογείται από τον όγδοο αιώνα. Η εκκλησία που χτίστηκε περικλείει μια πολύ παλιά σπηλιά που σύμφωνα με την τοπική παράδοση, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος κατοίκησης από την Αγία Βαρβάρα, μετά την απόδρασή της από τον πατέρα της. Η τοπική παράδοση το έχει, επίσης, ότι ο Ιησούς Χριστός είχε εμφανιστεί στην Αγία Βαρβάρα στη συγκεκριμένη σπηλιά, και ως εκ τούτου αυτός ο τόπος είναι ιερός επειδή ο Ιησούς Χριστός έχει εμφανιστεί μέσα σε αυτήν. Συνεπώς, ο τόπος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ιερότητα και συνέχισε να χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς σκοπούς εδώ και αιώνες. Οι ντόπιοι θεωρούν ότι αυτή η εκκλησία είναι η αρχαιότερη και η πιο ιερή από όλες τις άλλες εκκλησίες του Αμπούντ

Οι Παλαιστίνιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί επισκέπτονται την εκκλησία κάθε χρόνο στις 17 Δεκεμβρίου (με το παλαιό ημερολόγιο 4 Δεκεμβρίου) για να πανηγυρίσουν την εορτή της Αγίας Βαρβάρας. Κατά την ημέρα αυτή, οι Ορθόδοξοι κάτοικοι του Αμπούντ πάνε εκεί με τα πόδια σε μια μεγάλη πομπή προκειμένου να τελέσουν την Θεία Λειτουργία, να προσευχηθούν, να ανάψουν κεριά στη σπηλιά, και για να γιορτάσουν.

Στις 31 Μαΐου 2002, η εκκλησία ανατινάχθηκε από τον ισραηλινό στρατό. Ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τη σημασία του ναού, και ότι τον κατεδάφισαν κατά λάθος. Από τότε η εκκλησία έχει ξανακτιστεί.

Τον Δεκέμβριο του 2000, Ισραηλινοί έποικοι που ζουν στους οικισμούς Ofarim και Beit Arye υποστηριζόμενοι από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής επιτέθηκαν κατά του χωριού Αμπούντ και ξερίζωσαν πάνω από 4.000 ελαιόδεντρα που ανήκαν στους Παλαιστίνιους χωρικούς του Αμπούντ.

ΠΗΓΗ-noctoc-noctoc.

ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓ.ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

Γνωρίζουμε από το βίο της Αγ. Βαρβάρας ότι προσπαθώντας να ξεφύγει από τον ειδωλολάτρη πατέρα της που ήθελε να τη σκοτώσει, ένας βράχος άνοιξε κατά τρόπο θαυμαστό και κρύφτηκε μέσα. Γι’ αυτό οι ανθρακωρύχοι όλου του κόσμου την θεωρούν προστάτριά τους.

Η Αγία Μεγαλομάρτυρας Βαρβάρα πέθανε για το Χριστό απoκεφαλίζοντας την ο πατέρας της επειδή ομολόγησε την Αγ. Τριάδα. Επειδή ζήτησε ο πύργος να έχει τρία και όχι δύο παράθυρα, ομολογώντας έτσι την πίστη της στην Αγ. Τριάδα, όπως την είχε κατηχήσει ο Βαλεντιανός, τον οποίο είχε στείλει ο Ωριγένης για να τη βαπτίσει Χριστιανή. Αφού βαπτίστηκε κατέστρεψε όλα τα ειδωλολατρικά αγάλματα του πατέρα της και σημάδεψε όλους τους τοίχους με το σημείο του Σταυρού. Αφού αρχικά η Αγία Βαρβάρα γλύτωσε από τον πατέρα της, τον Διόσκορο φεύγοντας τελικά εκείνος την έπιασε και την έσυρε μπρος στον Μαρκιανό, τον απεσταλμένο του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (284-306). Βλέποντας ότι αντέχει στα φριχτά βασανιστήρια, τελικά την αποκεφάλισε ο ίδιος ο πατέρας της. Μετά από λίγο κεραυνός σκότωσε και τον Διόσκορο και τον Μαρκιανό.

Αυτοί οι κεραυνοί έκαναν τους πυροβολητές και τους πυροτεχνουργούς να τη θεωρούν προστάτιδά τους. Παρότι τα λείψανα της βρίσκονται από το 1909 ( επειδή για εννιά αιώνες βρίσκονταν στον Αγ. Μάρκο στη Βενετία, όπου τα είχαν φέρει από την Κωνσταντινούπολη) στη Μονή Σαν Τζιοβάνι ντιν Τορτσέλο, κοντά στη Βενετία, η λατρεία της είναι έντονη σε περιοχές με ανθρακωρυχεία: Σαξωνία, Σιλέτζια, Βοημία, Λορένα, Τιρόλ, Βάλεα Ζίουλουι και Τιργκου Οκνα-Ρουμανία, όπου βρίσκεται ένας μοναδικός ναός πολλά μέτρα κάτω από τη γη και που την έφτιαξαν ανθρακωρύχοι σκάβοντας σ’ ένα αλατωρυχείο.

Στη Ορθόδοξη εικονογραφία ζωγραφίζεται πολλές φορές μ’ ένα ποτήριο στο χέρι όντας προστάτιδα ενάντια στο αιφνίδιο θάνατο και μη θέλοντας να στερηθούν οι ετοιμοθάνατοι την θεία κοινωνία. Συχνά τη συναντούμε κοντά σ΄ έναν πύργο (με τρία παράθυρα) ή κρατώντας ένα βιβλίο (για τους ετοιμοθάνατους) ή ένα κλαδί φοίνικα.
proskynitis.