Κάπως έτσι φτάσαμε σε έναν φασισμό της γνώμης...

  

Περιδιαβαίνω τα σχόλια κάτω από την είδηση ότι ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ διατύπωσε δημόσια μια θεολογική άποψη για τη σχέση πίστης και επιστήμης και ο προβληματισμός δεν αφορά τόσο τη διαφωνία όσο το κλίμα που τη συνοδεύει. Οι χαρακτηρισμοί περί «Μεσαίωνα», «σκοταδισμού» και «επικίνδυνων απόψεων» εμφανίζονται με τέτοια ευκολία, ώστε γίνεται φανερό ότι δεν στοχεύουν στον αντίλογο, αλλά στην απαξίωση. 

Και τότε ανακύπτει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα. 

Εάν ενοχλεί πράγματι η θεολογική θέση ή το γεγονός ότι εκφράστηκε δημόσια, απλά και χωρίς να ζητηθεί η έγκριση μιας αυτάρεσκης πνευματικής ελίτ;

Το ερώτημα αυτό φωτίζεται αν θυμηθούμε κάτι πρόσφατο. Η ίδια, ουσιαστικά, θεολογική αντίληψη εκφράστηκε και στο τηλεοπτικό σήριαλ για τον Άγιο Παΐσιο. Εκεί δεν ακούστηκαν κραυγές περί «πολιτικής του Μεσαίωνα», ούτε οργανώθηκε χλευασμός. Οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Και προσοχή, δεν άλλαξε το περιεχόμενο της άποψης. Εκείνο που έκανε τη διαφορά ήταν ότι παρουσιάστηκε μέσα σε ένα πλαίσιο ευρείας λαϊκής αποδοχής. Όταν μια αντίληψη έχει ήδη κοινωνική απήχηση, ο ελιτισμός συνήθως σιωπά. Οχι γιατί έμαθε να σέβεται, αλλά γιατί τρέμει να τα βάλει με την πλειοψηφία από φόβο μη του κοστίσει.

Αντίθετα, όταν η ίδια άποψη εκφράζεται στον δημόσιο πολιτικό λόγο, χωρίς την ασφάλεια ενός δημοφιλούς πολιτισμικού περιβάλλοντος και χωρίς εγγυήσεις συναίνεσης, τότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός της απαξίωσης. Το θράσος των ελιτίστικων σχολίων αντλείται βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα βρουν ακροατήριο, κοινό πρόθυμο να χειροκροτήσει την περιφρόνηση της «λαϊκής αντίληψης».

Ο φονταμενταλισμός της ''πολιτικής ορθότητας''

Του Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλοχίου

Διάβασα κάπου και συμφωνώ, ότι στους καιρούς μας βιώνουμε μια μορφή "δημοκρατικής" δικτατορίας εναντίον της σκέψης και της έκφρασης.

Πρόκειται για την μονόπλευρη ερμηνεία, κατά το δοκούν, του όρου "πολιτικά ορθόν".
Είναι προφανές, κοινός τόπος και αυτονόητο, ότι ουδείς δικαιούται και μπορεί να εξυβρίζει η να αδικοπραγεί εναντίον της διαφορετικότητας (πολιτικής, κοινωνικής, φύλλου, θρησκείας, καταγωγής, γλώσσας κλπ), καθώς η κάθε μορφή νομιμότητας του διαφορετικού που οδηγεί σε ρατσισμό είναι κατακριτέα και μη αποδεκτή.

Άλλωστε η απόρριψη του διαφορετικού, επειδή είναι διαφορετικό, είναι δηλωτικό ρατσιστικής συμπεριφοράς και νοοτροπίας.

Και ενώ συμφωνούμε στην ανάγκη προστασίας της ορθής καθημερινής συμπεριφοράς των πολιτών, στα πλαίσια της ευνοούμενης πολιτείας, αυτό που ξενίζει και που δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητό, πολλώ δε μάλλον αποδεκτό, και γεννά πολλά ερωτήματα, είναι το γεγονός πως, σε ό,τι αφορά τον Χριστιανισμό, ο όρος «πολιτικά ορθόν» μοιάζει να είναι άγνωστος ή μάλλον… μη εφαρμόσιμος από όλους εκείνους που υπερασπίζονται την ορθότητα και αναγκαιότητα του.

Όταν, για παράδειγμα, έργα τέχνης, κινηματογραφικές ταινίες, αφίσες, κινούμενα σχέδια ως και ό,τι άλλο επιστρατεύεται από τους σύγχρονους…. μαστροχαλαστές των καιρών μας, ασεβούν και διακωμωδούν τα ιερά σύμβολα της πίστης του Χριστού (το σύμβολο του Σταυρού, το ιερό Πρόσωπο της Θεοτόκου, το Πρόσωπο του Χριστού κλπ.), με σκοπό και στόχο την αποδόμηση της πίστης, τότε όχι μόνον δεν εφαρμόζεται η λογική του «πολιτικά ορθόν», αλλά όποιος υψώσει ανάστημα διαφορετικού λόγου, άποψης, γνώμης και φωνής, από αυτό που υπηρετεί το «πολιτικά ορθόν», στοχοποιείται και βάλλεται ως δήθεν «σκοταδιστής», «ομοφοβικός», «χριστιανοταλιμπανιστής» κλπ., από όλους τους υπερασπιστές του.

Οἱ ἀντιφάσεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ.

Γράφει ὁ Μανώλης Κοττάκης – Διευθυντής τῆς ἐφημερίδος «ΕΣΤΙΑ».

  ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ Ὑπουργός παρέδιδε πρό ἡμερῶν ἰδεολογικά μαθήματα ἀπό τηλεοράσεως γιά νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ Ἑλλάς λόγῳ τοῦ αὐξημένου ποσοστοῦ τῶν ἀνεμβολίαστων εἶναι περίπου μιά καθυστερημένη χώρα τῆς Ἀνατολῆς. Ἐνῶ ἄν συγκρίνει κανείς τά ποσοστά τῶν ἐμβολιασμένων στίς προηγμένες χῶρες τῆς Δύσεως, τοῦ Διαφωτισμοῦ καί τοῦ Ὀρθολογισμοῦ μέ τά δικά μας, θά διαπιστώσει ὅτι ἐκεῖ τά πράγματα πᾶνε καλύτερα. Βάσκανος μοῖρα γιά τόν ἴδιο, μετά τήν πρόβλεψή του αὐτή, ἄρχισαν ἡ μία μετά τήν ἄλλη οἱ χῶρες τοῦ …ὀρθολογισμοῦ νά κλείνουν τίς οἰκονομίες τους καί νά ἐπιβάλουν αὐστηρά λοκντάουν: Γερμανία, Αὐστρία, Ὁλλανδία, Βέλγιο κ.λπ. Ὁ ὀρθολογισμός δέν τούς ἔσωσε. Ἐνῶ τό ποσοστό τῶν ἀνεμβολίαστων αὐξάνεται καί ἐκεῖ. Ἡ τελευταία θεωρία πού διακινεῖται διεθνῶς ὄχι ἀπό τόν κύριο Ὑπουργό γιά νά ἐξηγηθεῖ ἡ ἀποτυχία, εἶναι ὅτι οἱ ἀνεμβολίαστοι στίς ΗΠΑ εἶναι οἱ δεξιοί τοῦ Τράμπ, στήν Γερμανία οἱ ἀκροδεξιοί τοῦ AFD, γιά τήν Ἑλλάδα δέν ἔχουν τολμήσει νά ποῦν κάτι σχετικῶς γιατί θά δυσαρεστοῦσαν τόν Πρωθυπουργό. Κανείς ἀπό ὅλους τούς ἀναλυτές πού «γονατογραφοῦν» σχετικῶς δέν συνειδητοποίησε κάτι: ὅτι ὁ ἀνορθολογισμός τροφοδοτεῖται παγκοσμίως ἀλλά καί στήν πατρίδα μας ἀπό τίς ἀντιφάσεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ. Τό νέο δόγμα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας πού κυριαρχεῖ τήν τελευταία δεκαετία βασίζεται στήν ἀποθέωση τῆς ἀτομικῆς ἐπιλογῆς καί στήν ὑποχώρηση τοῦ συλλογικοῦ καλοῦ. Στήν δόξα τῶν μονάδων καί στήν ὑποτίμηση τῶν Ἐθνῶν. Οἱ ἐλίτ ματώνουν γιά νά πείσουν ὅτι ἄμεση προτεραιότητα στόν νέο κόσμο ἔχει ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἀτομικῶν μας ἐπιθυμιῶν καί ὄχι ἡ ἐπίδρασή τους στήν μεγάλη κοινωνία.

 Θέλουμε νά κάνουμε χρήση σκληρῶν ναρκωτικῶν ὅπως ἡ ἡρωίνη; Δικαίωμά μας λένε οἱ οὔλτρα φιλελεύθεροι, δέν θά βάλουμε κανέναν ἀφεντικό στό σῶμα μας. Ὅ,τι θέλουμε κάνουμε μέ αὐτό. Τί σημασία ἔχουν 2 τόνοι ἡρωίνη στά ἀμπάρια ἑνός πλοίου ἄν ἡ νεολαία τήν θέλει;

Ο ακραίος φασισμός και ο αυταρχισμός στην εποχή μας έχουν δύο ονόματα, "πολιτικά ορθό" και "δικαιωματισμός"

  Ο ακραίος φασισμός και ο αυταρχισμός στην εποχή μας έχουν δύο ονόματα, "πολιτικά ορθό" και "δικαιωματισμός", υποστηριζόμενοι από τις μισθαρνές μαριονέτες της νέας τάξης, τα Μ.Μ.Εξαπάτησης.
  Αποκλείουν την αντίθετη γνώμη, σε φιμώνουν, σε στιγματίζουν και σε περιθωριοποιούν. Επιθυμούν σφόδρα την ισοπέδωση των πατριωτικών αξιών, της παράδοσης και της Χριστιανικής πίστης. Συνήθως αυτοί που έχουν αναλάβει εργολαβικά όλο αυτό το φασιστικό ανοσιούργημα παριστάνουν τους αντιφασίστες με προκλητικό και νταηλίδικο ύφος.
  Προβάλλουν και προωθούν το παράλογο ως λογικό, το ανήθικο ως ηθικό, την πλάνη ως αλήθεια και θεωρούν αυτό το τεχνητό τερατούργημα ως πρόοδο και εξέλιξη ενώ στην πραγματικότητα μας γυρίζουν στην μαύρη προχριστιανική εποχή, της δουλείας και της ηθικής κατάπτωσης. Υπόσχονται ένα νέο κόσμο, απελευθέρωσης, με καινούργιες αξίες, αλλά στην πραγματικότητα φέρνουν ένα καινό... κενό στις ψυχές των ανθρώπων και μια υποδούλωση.
  Η Εκκλησία γι' αυτόν το συρφετό της συμφορά είναι αναχρονιστικός θεσμός, η Ορθόδοξη Εκκλησία που πρώτη αναγνώρισε τα δικαιώματα και την ισότητα των ανθρώπων ως μοναδικά και ξεχωριστά πρόσωπα και αγκάλιασε με κατανόηση και στοργή τους πάντες!
  Ας καταλάβουν λοιπόν, οι ορθοπολιτικοί δικαιωματιστές, πως η Ορθοδοξία φέρνει την αληθινή ελευθερία στη ζωή, την απόλυτη πνευματική αναγέννηση και την αφύπνιση σε όσους την κατανοήσουν σε βάθος και την βιώσουν πραγματικά!

facebook

ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΦΕΝΙΜΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

  Τρία χρόνια πριν, αν δεν κάνω λάθος, άρθρο μου σε αυτήν την εφημερίδα είχε προκαλέσει την μήνιν των ορθοφρονούντων. Ηταν ένα κείμενο με αφορμή το Athens Gay Pride της χρονιάς εκείνης. Αναρωτιόμουν για ποιον λόγο συμπολίτες μας που διεκδικούν το δικαίωμα να αντιμετωπίζονται χωρίς να γίνεται αναφορά στις ερωτικές τους κλίσεις –κάτι απολύτως θεμιτό– διαδηλώνουν με τόσο θεαματικό τρόπο τη «διαφορά» τους. Αφήνω κατά μέρος την ποιότητα του θεάματος. Η αισθητική αφήνει ηθικό αποτύπωμα. Και θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει σε τι διαφέρει το θέαμα ενός άνδρα που παρελαύνει με σημαία τη θηλυπρέπειά του, φορώντας όλα τα διακοσμητικά της στερεοτυπικής αντίληψης για το θηλυκό από έναν άλλον που επιδεικνύει το «ανδρισμό» του σαν ντουλάπα που βγήκε από το γυμναστήριο. Οι πρώτες που θα έπρεπε να αντιδράσουν στο θέαμα θα περίμενα να είναι οι φεμινίστριες, οι οποίες θα θίγονταν από τον επιδεικτικό διασυρμό της θηλυκής ταυτότητας.
Κατηγορήθηκα τότε για ομοφοβία και σεξισμό, κάποιοι μάλιστα έφτασαν να ζητήσουν την απόλυσή μου από την εφημερίδα.

  Λίγους μήνες αργότερα με κατηγόρησαν για «ισλαμοφοβία», κατά συνέπεια, βάσει του βλακώδους αντιρατσιστικού νόμου, για υποκίνηση ρατσιστικής βίας. Αφορμή ήταν ένα σημείωμα σ’ αυτήν τη στήλη για την «πολυπολιτισμική Αθήνα». Εκεί υποστήριζα ότι η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα δεν επιτυγχάνεται με τη σύνταξη κατά παράθεση διαφόρων κοινοτήτων που διατηρούν τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά αλλά με τη συγχώνευσή τους σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον που αποδέχεται τη διαφορά τους. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουν να δεχθούν τη συνθήκη της δημοκρατίας, της ανεξιθρησκίας ή της ισότητας των φύλων αλλά δικαιούνται να ομνύουν στο Κοράνι ή να μην τρώνε χοιρινό. Δεν δικαιούνται όμως να οραματίζονται την επικράτηση του χαλιφάτου ούτε να αντιμετωπίζουν τον δικό μας τρόπο ζωής ως άπιστο και δαιμονικό.

 Κατάλαβα πολλά όταν διεπίστωσα ότι συντάχθηκαν με όσους κατηγορούσαν για «ισλαμοφοβία» και οι περισσότεροι από όσους με είχαν κατηγορήσει για «ομοφοβία». Δεν έπεσα από τα σύννεφα βέβαια, αλλά άλλο να το ξέρεις και άλλο να το βλέπεις. Πώς είναι δυνατόν όσοι υποστηρίζουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων να υποστηρίζουν ταυτοχρόνως και το δικαίωμα του μουσουλμάνου να διατηρήσει την πολιτισμική του ταυτότητα; Μια ταυτότητα που περιλαμβάνει και την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, και την καταδίκη σε θάνατο του ομοφυλόφιλου άνδρα ή γυναίκας;

 Εκεί όπου σταματάει η λογική αρχίζει η ιδεολογία. Στην περίπτωση η ιδεολογία της «πολυπολιτισμικής ταυτότητας», αυτής που λειτουργεί ως ένδυμα της Ενωμένης Ευρώπης. Η μεγάλη ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης χτίστηκε πάνω στα ερείπια δύο ολοκληρωτικών ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τον εικοστό αιώνα, τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό. Βγήκε ζωντανή επειδή είχε το πολιτισμικό οπλοστάσιο που της κληροδότησαν οι αιώνες της Ιστορίας της, από τον Ομηρο ώς τον Κάφκα. Η ιδεολογία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας λειτουργεί σαν αυτοάνοσο που το παράγει ο ίδιος ο οργανισμός της και στρέφεται εναντίον του. Εχει όνομα. Λέγεται «πολιτική ορθότητα», ένας ιός που έχει παραχθεί στα εργαστήρια του πουριτανικού προτεσταντισμού και μεταδίδεται με την ευκολία της επιδημίας. Επικαλείται τον Διαφωτισμό. Ομως όποτε ακούω τα κηρύγματά τους βλέπω μπροστά μου το ειρωνικό χαμόγελο του Βολταίρου, του Τζόναθαν Σουίφτ ή και του Ροΐδη. Πώς θα διάβαζε μια νεοφεμινίστρια την «Ψυχολογία Συριανού συζύγου»;
Η ιδεολογία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας είναι προϊόν του αριστερού βολονταρισμού. «Η κοινωνία θα αλλάξει επειδή κάποιοι θέλουν να την αλλάξουν». Μπορείς να συνυπάρξεις με άλλους πολιτισμούς αρκεί να το θέλεις – η αρχή της πολυπολιτισμικής ταυτότητας. Τη σχέση της με τον νεοφεμινισμό την ορίζει η περίφημη ρήση της Σιμόν ντε Μποβουάρ. «Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι γυναίκα». Ακόμη κι αν γεννήθηκες άνδρας. Η φύση υποτάσσεται στην επιθυμία σου.
Η πολυπολιτισμική ταυτότητα είναι το ύστατο καταφύγιο του λεγόμενου προοδευτισμού. Δικαιώνεται από την απόσταση που τη χωρίζει από τις αξίες οι οποίες της έδωσαν δικαίωμα στην ύπαρξη. Η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι προϊόν των ευρωπαϊκών αξιών. Αυτές τις οποίες κατηγορούν ως αντιδραστικές οι υπερασπιστές της. Και οι φεμινίστριες δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν ούτε μία μέρα έξω από τα σύνορα αυτής της Δύσης την οποίαν κατηγορούν για την ανδροκρατία της και τον σεξισμό. Οι δε Αραβες μουσουλμάνοι έχουν περισσότερα δικαιώματα στην επικράτεια των «Λευκών Χριστιανών» από όσα τους αναγνωρίζουν οι ομόφυλοι και ομόθρησκοί τους.

kathimerini

Αντιρατσισμός α λα ελληνικά

Τάκης Θεοδωρόπουλος

 Ας το πάρουμε επιτέλους απόφαση. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ήσαν τόσο αθώοι όσο θέλουν να μας τους παρουσιάσουν. Η δουλοκτησία έδινε κι έπαιρνε, διατηρούσαν αποικίες, η δε περίφημη αθηναϊκή συμμαχία ενώ δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει τους Πέρσες, μετασχηματίστηκε σε Αρχή της Αθήνας απέναντι στις υπόλοιπες πόλεις. Ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται δούλοι, τους δε Αιθίοπες τους έλεγαν έτσι επειδή ήσαν μαύροι – αιθίωψ εκ του αίθων, καμένος, άρα μελανόχρους. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τον Ομηρο να μας λέει στην αρχή της «Οδύσσειας» ότι ενώ οι υπόλοιποι θεοί συνεδριάζουν στον Ολυμπο, ο Ποσειδών βρίσκεται στην Αιθιοπία επειδή εκεί τον σέβονται και περνάει καλά. Οσο για τις αποικίες τους δεν είχαν καμία σχέση με αυτές της σύγχρονης εποχής. Ησαν πόλεις που τις ίδρυαν από την αρχή, σε κάποια από τις έρημες ακτές της Μεσογείου ή του Εύξεινου. Οι δε δούλοι δεν είχαν φυλετικά χαρακτηριστικά. Ησαν ηττημένοι των πολέμων οι οποίοι μπορούσαν και να πουληθούν ή να αγορασθούν. Δεν υπήρχε διάκριση βάσει του χρώματος. Η διάκριση στην οποία στηρίζεται και ο Αριστοτέλης είναι ανάμεσα στον «ελεύθερο» και τον «δούλο». Για να την καταλάβουμε δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη σημασία της λέξης ελευθερία.

 Το καθεστώς του πολιτικώς ορθού που απομονώνει τις λέξεις από τη σημασία τους, κοινώς από τη σχέση τους με την πραγματικότητα του κόσμου τους, τις διαφορές αυτές τις αντιμετωπίζει ως ασήμαντες λεπτομέρειες. Αν έχεις δούλους είσαι ρατσιστής, αν έχεις αποικίες αποικιοκράτης.

 Η αρχαία Ελλάδα δεν περνάει τις εξετάσεις της πολιτικής ορθότητας. Ανήκει στο ημίφως της ανθρώπινης ιστορίας μαζί με το «Οσα παίρνει ο άνεμος» και το ρύζι Μπάρμπα-Μπεν. Το φωτεινό παρόν δεν μπορεί να ανεχθεί τέτοιες σκιές. Ως εκ τούτου ο κληρονόμος της, ο Δυτικός Πολιτισμός, προσπαθεί να την απομακρύνει όσο γίνεται από τον ορίζοντα της παιδείας του. Είναι ακατάλληλοι για την οικοδόμηση της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που γεννήθηκε μετά το τέλος της αποικιοκρατίας. Θυμίζουν μια Δύση αλαζονική που έπασχε από σύμπλεγμα ανωτερότητας. Μια Δύση που δεν έχει καιρό, ούτε και διάθεση να αναρωτηθεί μήπως τα δικαιώματα που έχει κατακτήσει δημιουργήθηκαν μέσα από αλλεπάλληλες υπερβάσεις των ορίων που εκείνοι είχαν θέσει.

Ενδεχομένως, δε, αν δεν υπήρχαν τα όρια δεν θα ήσαν δυνατές και οι υπερβάσεις.
 Κι αν αυτά ισχύουν για τους αρχαίους ημών προγόνους τι ισχύει για μας τους νέους Ελληνες; Εμείς ούτε αποικίες διατηρούσαμε, ούτε δούλους είχαμε για να δουλεύουν στις βαμβακοκαλλιέργειες. Δεν λέω ότι είμαστε καλύτεροι άνθρωποι από τους Αγγλους, τους Γάλλους ή τους Ισπανούς. Η σύγχρονη Ιστορία μας, μας στέρησε την ευκαιρία. 

Αναγέννηση δεν ζήσαμε, οπότε δεν μας αφορά ο Κολόμβος – εξαιρούνται οι διαδηλωτές στην αμερικανική πρεσβεία. Οσο για τον Διαφωτισμό εμείς τον ζήσαμε ως υπόδουλοι των Οθωμανών. Και γι’ αυτό δεν δημιουργήσαμε Διαφωτισμό. Εισαγάγαμε τον Διαφωτισμό που είχε παραχθεί αλλού και προσπαθήσαμε να τον μεταφράσουμε στα καθ’ ημάς με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα. Χωρίς αποικίες και χωρίς έγχρωμους να δουλεύουν στα χωράφια μας ούτε τον πραγματικό ρατσισμό έχουμε ζήσει. Με αποτέλεσμα να εισάγουμε τον αντιρατσισμό με τον ίδιο τρόπο που εισάγουμε γερμανικά αυτοκίνητα, ως εύσημο πολιτιστικής ανόδου. Κοινώς ως νεόπλουτοι που επιδεικνύουν τον πλούτο τους. Θα μου πείτε ούτε τον φασισμό ζήσαμε όπως τον έζησαν οι Ιταλοί ή οι Γερμανοί, όμως ο τόπος είναι γεμάτος αντιφασίστες που ψάχνουν φασίστες για να τους πολεμήσουν.

  Ο αντιρατσισμός είναι η ατμομηχανή μιας ολόκληρης αντίληψης που αναδεικνύει τη «διαφορά» σε αυταξία. Είναι το στήριγμα της πολιτικής ορθότητας. Επειδή, δε, η πολιτική ορθότητα δεν διακρίνει σύνορα –φιλοδοξεί να γίνει η οικουμενική θρησκεία στον άθεο κόσμο μας– οι εγχώριοι πιστοί της ψάχνουν εναγωνίως να βρουν τους δικούς μας «μαύρους» για να αισθανθούν αντιρατσιστές. Μετά την απάνθρωπη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ κάποιοι συνέκριναν την περίπτωσή του με τον άτυχο Ζακ Κωστόπουλο. Οι περισσότεροι όμως έχουν ανακηρύξει σε δικούς μας «μαύρους» τους μετανάστες που έφτασαν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Με τη συνδρομή της ευρωπαϊκής πολιτικής ορθότητας έχουν ενοχοποιήσει οποιαδήποτε αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στα προβλήματα που προκαλεί η συνύπαρξη. Ρατσιστής χρίζεται ο κάτοικος της Μυτιλήνης, της Χίου, της Μαλακάσας ή της πλατείας Βικτωρίας που εμποδίζει τους ταλαίπωρους να στήσουν τον καταυλισμό τους γύρω απ’ το άγαλμα του Θησέα με την Ιπποδάμεια. Και συγκρίνει τον επιδοτούμενο μετανάστη με τον μπαρμπα-Θωμά.

Εισαγόμενα αγαθά, ο αντιρατσισμός και η πολιτική ορθότητα, χωρίς πραγματικές ρίζες στην ελληνική κοινωνία λειτουργούν περισσότερο ως μέσα κοινωνικής προβολής. Και το πιθανότερο είναι να έχουν την τύχη που είχαν τον 19ο αιώνα οι δικοί μας διαφωτιστές – χωρίς τη σκέψη του Κοραή και τον ηρωισμό του Ρήγα εννοείται. Θα μείνουν κενό γράμμα αντάξιο της τυπολατρίας που ταιριάζει στην υποκρισία μας.

πηγή

Αποστολικό ανάγνωσμα Τελώνου και Φαρισαίου-Ιερότητα και πολιτική ορθότητα

«Ἀπό βρέφους τά ἱερά γράμματα οἶδας, τά δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διά πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ίησοῦ» (Τιμ. Β’, 3, 15)
«Και μη λησμονείς ότι από τη βρεφική σου ηλικία γνωρίζεις τη Γραφή που μπορεί να σε κάνει σοφό οδηγώντας σε στη σωτηρία διά της πίστεως στον Ιησού Χριστό»

  Μία από τις πιο ωραίες φράσεις που ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί για τον λόγο του Θεού είναι «τα ιερά γράμματα». Η έννοια του ιερού είναι μία έννοια ξεπερασμένη για τους καιρούς μας. Σχετίζεται με το απόλυτο, το μεταφυσικό, αυτό που έχει τον χαρακτήρα της αυθεντίας. Είναι πρόσωπο, ιδέα, αξία, τρόπος που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και χρήζει απόλυτου σεβασμού.
 Ιερά είναι τα πρόσωπα της θρησκείας.
 Ιερά είναι τα σύμβολα και οι τελετές της θρησκείας.
 Ιερά είναι τα πρόσωπα τα οποία θυσιάζουν την ζωή και την ύπαρξή τους για το καλό των άλλων. 
Ιερότητα υπάρχει στις γιορτές και τις θρη σκευτικές και τις εθνικές. Στα ιερά δεν ασκούμε κριτική. Τα αποδεχόμαστε ή τα απορρίπτουμε. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε ή να προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτά. Το να θεωρούμε όμως ότι έχουμε το δικαίωμα να τα «απο-ιεροποιήσουμε» από την ιερότητά τους είναι κάτι που μαρτυρεί πολλαπλή ασέβεια, ενώ ταυτόχρονα μας οδηγεί σε έναν θρίαμβο εγωκεντρισμού, ότι δεν μας χρειάζεται Θεός για να έχουμε νόημα ζωής, αλλά θεός είναι το «εγώ» μας.

 Προφανώς και αλλάζει το τι είναι ιερό και τι όχι στους αιώνες. Ιεροί ήταν οι ναοί των ειδώλων. Ιεροί ήταν και οι θεοί των ειδωλολατρών. Όταν επικράτησε ο χριστιανισμός, άλλαξε ο Θεός στον οποίο ο κόσμος πίστευε, εγκαταλείφθηκαν τα ιερά της προηγούμενης θρησκείας, χτίστηκαν καινούργιοι ναοί και αναγνωρίστηκαν καινούργιοι άγιοι. Όμως οι ναοί, αν και εγκαταλείφθηκαν, δεν μετετράπησαν σε χώρους ακυρωτικούς των σκοπών τους.