Ο Θεός, πολλαπλασιάζει ό,τι έχεις. Ό,τι εσύ επιλέγεις… Ό,τι κρατάς στα χέρια σου…

«Άκου να σου πω Λευτέρη», μου είπε ο φίλος μου ο Ιωσήφ…
«Όταν ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο, συνέχεια να γκρινιάζει για τις δυσκολίες του, τότε, επιτρέπει παραπάνω δυσκολίες για να τον συνεφέρει…».
«Τι; Νομίζεις πως είσαι χάλια; Για δες πως είναι το χάλια…», και έτσι επιτρέπει τα χειρότερα…

«Όταν πάλι τον βλέπει τον άνθρωπο να είναι χαρούμενος και να δοξολογεί, τότε, επιτρέπει η χαρά του αυτή να αυξάνει».
«Τι; Νομίζεις πως είσαι ευτυχισμένος; Για δες πως είναι να είσαι πραγματικά καλά…», και έτσι σου επιτρέπει, όλο και πιο ωραία πράγματα στη ζωή σου…

Ο Θεός, πολλαπλασιάζει ό,τι έχεις. Ό,τι εσύ επιλέγεις… Ό,τι κρατάς στα χέρια σου…
Αυτά μου είπε ο φίλος μου ο Ιωσήφ και έκανε να φύγει…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεό.

Μιά φορά, πριν από χρόνια, μπήκαμε σ’ ένα φορτηγό που είχε γιά καθίσματα κάτι σανίδες, γιά να πάμε από την Ουρανούπολη στην Θεσσαλονίκη. Μέσα, ήταν άνω-κάτω, βαλίτσες, πορτοκάλια, ψάρια, βρώμικα καφάσια από ψάρια, παιδιά από την Αθωνιάδα, άλλα καθιστά, άλλα όρθια, καλόγεροι, λαϊκοί...Ένας λαϊκός, λοιπόν, ήλθε και κάθισε δίπλα μου. Ήταν και χονδρός και επειδή κάπως στριμώχθηκε, έβαλε τις φωνές: «Τί κατάσταση είναι αυτή;», φώναξε.
Πιό εκεί ήταν ένας μοναχός που, ο φουκαράς, ήταν κουκουλωμένος μέχρι πάνω από τα καφάσια και μόνο το κεφάλι του είχε έξω... Εν τω μεταξύ, όπως κουνιόταν το φορτηγό και ο δρόμος ήταν ένας καρρόδρομος χαλασμένος, έπεφταν τα στοιβαγμένα καφάσια και ο καϋμένος ο μοναχός προσπαθούσε να τα πετάει αριστερά και δεξιά με τα χέρια του, γιά να μην τον κτυπήσουν στο κεφάλι...
Ο άλλος βέβαια, φώναζε, επειδή καθόταν λίγο στριμωχτά…
«Δεν βλέπεις», του λέω, «εκείνος ο μοναχός πώς είναι, και εσύ φωνάζεις...!!!;;;».
Ρωτάω και τον μοναχό:
«Πώς τα περνάς, πάτερ;»
Και εκείνος χαμογελώντας μου λέει:
«Από την κόλαση, Γέροντα, καλλίτερα είναι εδώ!»!!
Ο ένας βασανιζόταν, αν και καθόταν, και ο άλλος χαιρόταν, παρόλο που τα καφάσια κόντευαν να τον κουκουλώσουν. Και είχαμε ακόμη δύο (τουλάχιστον) ώρες δρόμο. Δεν ήταν και κοντά. 

Ο νους του λαϊκού γύριζε στην άνεση που θα είχε, αν ταξίδευε με λεωφορείο και πήγαινε να σκάσει… Ενώ ο μοναχός, σκεπτόταν την στενοχώρια που θα είχε, αν ευρισκόταν στην κόλαση, και ένοιωθε χαρά. Σκέφθηκε: «Σε δύο ώρες, πάνω-κάτω, θα φθάσουμε και θα κατεβούμε, ενώ οι καϋμένοι στην κόλαση ταλαιπωρούνται αιώνια... Ύστερα, εκεί δεν έχει καφάσια, κόσμο κ.λπ., αλλά είναι κόλαση. Δόξα Σοι ο Θεός, εδώ είμαι πολύ καλύτερα!»!!


~ Κάποτε ένας φωτισμένος Μοναχός έλεγε:
Προσέξτε μη γκρινιάζετε.
Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεό.

πηγή

ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΩΝΑΣ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ !

« Μιὰ φορά, ἤμασταν στὸ Λοιμωδῶν, κι ἑτοιμαζόμασταν νὰ κάνουμε Ἀκολουθία.
Ἐνῶ ἦταν μήνας Σεπτέμβρης, εἶχε μεγάλο καύσωνα.
Ἐγώ, ἄρχισα νὰ γκρινιάζω καὶ νὰ λέω :
 «Οὔφ, πολὺ ζέστη, πολὺς καύσωνας, Γέροντα, πά, πά, πά …Σεπτέμβρη καιρό, λὲς καὶ εἶναι Κύπρος.Πῶς ἦλθε ἐδῶ ὁ καιρὸς στὴν Ἀθήνα ἔτσι ;Καύσωνας, πολὺς καύσωνας».
Κι ἀρχίζει ὁ Γέροντας νὰ γελᾶ γιὰ πολλὴ ὥρα.
Καὶ τοῦ λέω :
-«Τί γελᾶς ;»
-«Μωρέ, ὡραῖος καύσωνας, ὡραῖος ὁ καύσωνας,ὡραῖος ὁ καύσωνας…Τί ὡραῖος καύσωνας !Πόσο ἀναγκαῖος εἶναι ὁ καύσωνας !Ὅλα χρειάζονται.Τί ὡραῖος ὁ καύσωνας.
Χριστέ μου, ὅ,τι θέλεις Ἐσύ. Καύσωνα, καύσωνα …Λιοπύρι, λιοπύρι …Βροχές, βροχές …Ὡραῖος ὁ καύσωνας».
Τοῦ λέω :
- «Λὲς συνεχῶς ὡραῖο τὸ ἕνα, ὡραῖο τὸ ἄλλο, ὡραῖος ὁ καύσωνας…».
Καὶ μοῦ λέει :
«Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τὸ μυαλό σου νὰ κρίνει.Ἅμα θὲς νὰ σταματήσεις νὰ κρίνεις, ξεκινᾶς νὰ μὴν κρίνεις τὰ κακά.
Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι,τὸ ἕνα σοῦ μυρίζει,τὸ ἄλλο σοῦ βρωμᾶ,τὸ ἄλλο σὲ δυσκολεύει,μετὰ θὰ μὲ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θὰ συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου.
Γι᾿ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τὴν ὡραία πλευρὰ τῶν πραγμάτων !».
Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο αὐτὸς ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σοῦ μάθαινε τὸ ἀκατάκριτο,
νὰ μὴν κρίνεις κανένανκαὶ κανένα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν σοῦ ἀρέσουν».

Ο Μόρφου Νεόφυτος

πηγή

Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο, γιατί σ’εμένα, γιατί όχι σ’εμένα...;

Ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό του γέροντα ήταν η μεγάλη του ταπείνωση, η οποία δεν επηρεάστηκε καθόλου από το πλήθος των ανθρώπων που συνέρρεαν κοντά του από όλη σχεδόν την Ελλάδα. 

 Στο πνευματικοπαιδι του π. Χαράλαμπο Αναστασιάδη έλεγε με λύπη: 

" Είμαι πέντε και ο κόσμος με λέει εκατό " δείχνοντας τη θλίψη του για την υπερεκτίμηση αυτή των ανθρώπων. 

Όσοι τον έζησαν από κοντά τον θυμούνται να μπαινοβγαίνει στο εκκλησάκι του και να ψιθυρίζει : 

" Είμαι αμετανόητος, είμαι αμετανόητος", "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με" ή να ψάλλει το " Εκ νεότητος μου....". 

 Ήταν βαθιά νηπτικός και αυστηρός κριτής του εαυτού του. Η ζωή του ολόκληρη ήταν μια αδειαλειπτη πορεια προσευχής, οπλισμένη με την θεοειδη ταπείνωση. Πότε δεν έπαυε από τα χείλη του η μονολογιστη ευχή, καθώς διηγούνται τα αμέτρητα πνευματικοπαιδια του. Ήρεμα και σιγανα , μπορούσες , αν προσεχές λίγο , να δεις τα χείλη του να την ψελλίζουν σε κάθε στιγμή της μέρας. Για αυτό και στις παρακλήσεις της Παναγίας το "Από των πολλών μου αμαρτιών..." το έψελνε ο ίδιος επαναλαμβάνοντας το μάλιστα τρεις φορές.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

* * * *

Κλαίω γιατί είμαι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός απ’ όλο τον κόσμο, και πενθώ για το αβέβαιο της σωτηρίας μου...

Μόνο η ελεημοσύνη του Θεού μου με σώζει από τα κακά μου...

Πλούτισα στην επίγνωση του απείρου μηδενικού μου.

Όλος ο εαυτός μου είναι δωρεά του Θεού.

Σε τι να καυχηθώ πώς έχω;

Εάν μου δώση κάποιο χάρισμα ο Θεός θα έχω, διαφορετικά θα μείνω με τα ράκη της αυταπάτης.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

* * * *

Πολλοί άνθρωποι γκρινιάζουν και παραπονιούνται συνεχώς.
Δεν μπορούν να χωνέψουν και να αποδεχτούν καταστάσεις στη ζωή τους διότι ο εγωισμός ουρλιάζει!

Θεωροῦμε τό παράπονο τόσο μικρή καί ἀσήμαντη ἁμαρτία..!

   Θεωροῦμε τὸ παράπονο τόσο μικρὴ καὶ ἀσήμαντη ἁμαρτία!... Ἡ ἐπίπτωση ὅμως μιᾶς καρδιᾶς ποὺ παραπονιέται εἶναι πνευματικὰ καταστροφική, διότι ὅταν παραπονιόμαστε, φέρουμε πικροὺς καρποὺς ποὺ καταλύουν τὴν εἰρήνη τὴν δική μας καὶ τῶν γύρω μας. Ὅταν ἀρνούμαστε νὰ γεμίσουμε τὴν ζωή μας μὲ παράπονα, διατηροῦμε τὴν ἐσωτερική μας εἰρήνη. 

Μερικοὶ ἄνθρωποι κάνουν λὲς καὶ ἂν δὲν παραπονεθοῦν, τὰ πράγματα θὰ χειροτερέψουν...

 Ἀντιθέτως, ὅμως, ὅταν παραπονιόμαστε, ἀνταποδίδουμε κακὸ ἀντὶ κακοῦ καὶ δίνουμε στὸν πονηρὸ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἐπιθυμεῖ. 

Τὸ παράπονο ποτὲ δὲν ἀλλάζει μιὰ κατάσταση, μόνο ἐνισχύει τὴν δύναμη τοῦ κακοῦ, ποὺ εἶναι ἠ ἴδια ἡ βάση τῶν παραπόνων μας. Ὅταν ἀντιμετωπίζουμε κάθε κακὴ περίσταση μὲ θετικὸ τρόπο, ἐνισχύουμε τὴν καρδιά μας στὸ ἀγαθό, μειώνοντας τὴν δύναμη τῆς ἀρνητικότητας. Διατηρώντας θετικὴ διάθεση, καταργοῦμε τὸ ἁμάρτημα τῶν παραπόνων ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ ὅλοι γύρω μας κινοῦνται σ᾿ ἕνα ὑγιὲς πλαίσιο. 

 Ἀντὶ νὰ παραπονιόμαστε, ἂς κάνουμε κάτι γιὰ τὰ παράπονά μας. Ἂς γίνουμε ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ κάνουν τὴν διαφορὰ στὴν ζωή μας καὶ στὴν ζωὴ τῶν γύρω μας καὶ ἂς ἀφοσιωθοῦμε στὴν προσπάθεια αὐτή. 

 Ἂν ὑπάρχει κάποιος λόγος παραπόνου, ἂς τὸν μετατρέψουμε σὲ εὐχαριστιακὴ διάθεση, ἡ ὁποία ἀλλάξει καὶ τὴν ὀπτική μας. Πάντως, οἱ ἄνθρωποι ποὺ παραπονιοῦνται δὲν ἀλλάζουν τίποτε μὲ τὴν διαρκῆ ἀρνητικότητά τους, ἀλλὰ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός τους νὰ θέλουν νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ δίπλα τους...

†  Μητροπολίτης Κυπριανὸς

πηγή

Σε αδελφό κουρασμένο, αποκαμωμένο και εκνευρισμένο

 

Αγαπητέ μου Σ..., σε ασπάζομαι και μαζί με εσένα και όλη την οικογένεια.Πράγματι, είναι στενάχωρο να σ' ακούω – έναν νέο άνθρωπο - να λες πόσο κουρασμένος είσαι. Κι όχι τόσο, όπως σωστά επισημαίνεις, από πλευράς σωματικής, όσο από πλευράς ψυχικής. Γιατί η ψυχική κούραση φέρνει την πραγματική κούραση, κάτι που αντανακλά και στη σχέση σου με τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, αλλά και με όλο το περιβάλλον σου.

   Το παρήγορο σ' αυτά που λες είναι το γεγονός ότι διψάς για αλλαγή. Βλέπεις το αδιέξοδο και θέλεις κάτι να κάνεις για να ξανανιώσεις. Και το ξανάνιωμα, όπως πολύ καλά το ξέρεις, δεν έρχεται με εξωτερικές απλώς αλλαγές - αυτές έχουν εντελώς προσωρινό χαρακτήρα που τις περισσότερες φορές προσθέτουν βάρος και δεν το αφαιρούν! Το ξανάνιωμα έρχεται μόνο με τη στροφή μας προς τον Χριστό. Και δεν είναι ένα νοητικό σχήμα τούτο, αλλά η αποκαλυμμένη αλήθεια του Χριστού, ο Οποίος επανειλημμένως φωνάζει:

 "Ελάτε κοντά μου όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι από τα βάρη της ζωής και θα βρείτε σ' εμένα την ανάπαυση". 

"Τα πάντα τα κάνω καινούργια" λέει το Πνεύμα του Θεού στην Αποκάλυψη.

 Κι ο απόστολος Παύλος εξαγγέλλοντας την ίδια αλήθεια που αποτελούσε και προσωπική του εμπειρία έλεγε: "ει τις εν Χριστώ, καινή κτίσις", όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό είναι καινούργια δημιουργία. 

  Κι αυτό συμβαίνει, Σ... μου, για τον λόγο που επίσης γνωρίζεις: Ο Χριστός δίνει τη χάρη Του, την υπέρ τα επίγεια και ορώμενα ενέργειά Του, που κάνει τον άνθρωπο να μετατίθεται σε επίπεδο πέρα μόνο από τα υλικά, μάλλον τον κάνει μέσα στα υλικά ευρισκόμενο να ζει πνευματικά σε άλλο επίπεδο. 

Διαρκώς δεν μας το υπόσχεται; "Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, δηλαδή τηρήστε τις εντολές μου, και θα δείτε να μένετε μέσα στον Θεό και ο Θεός να μένει μέσα σε σας". 

Το κέντρο βάρους δηλαδή σε έναν χριστιανό βρίσκεται όχι στον εαυτό του αλλά στον Χριστό - μία πραγματικότητα που χρειάζεται κανείς να "πειραματιστεί" στον εαυτό του για να δει την αλήθεια της. Κι από την άλλη βεβαίως οποιαδήποτε εξωτερική αλλαγή δεν φέρνει τα "ποθητά" αποτελέσματα της ουσιαστικής ανανέωσης, γιατί ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τα ίδια φθαρμένα υλικά, που θα πει ότι ανακυκλώνει πάντοτε τα πάθη του σε ένα νέο ίσως απλώς πλαίσιο. Είναι πολύ ευεργετικό επ’ αυτού να θυμόμαστε πάντοτε τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο και την αγία γερόντισσα Άννα την προφήτιδα, γιατί γέροντες αυτοί διακρίνονταν για τέτοιο νεανικό σφρίγος και φρόνημα που θα το ζήλευαν και οι πιο νέοι άνθρωποι.

«Ο φιλότιμος βομβαρδίζεται από ευλογία, ενώ ο γκρινιάρης από κακομοιριά»

 Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης

  Η γκρίνια που φέρνει τα καταστροφικά αποτελέσματα της κακομοιριάς, δηλαδή της μιζέριας, της θλίψης, του άγχους, της ταραχής, του «όλα μου φταίνε», δεν προβάλλεται από τον μεγάλο όσιο της εποχής μας Παΐσιο παρά για να τονίσει την αξία του φιλότιμου στη ζωή του ανθρώπου. Για τον άγιο τα πράγματα ήταν πολύ σαφή: ο γκρινιάρης άνθρωπος επειδή έχει ως κέντρο το «εγώ» του αρρωστημένου εαυτού του περιστρέφεται αέναα γύρω ακριβώς από τον ίδιο – κατά κάποιο τρόπο θεωρεί ότι αποτελεί το κέντρο του «σύμπαντος», σαν τους παλαιούς ανθρώπους που ελλείψει γνώσεως και επιστημονικής κατάρτισης θεωρούσαν ότι η γη είναι το κέντρο του πλανητικού μας συστήματος και ο ήλιος και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από αυτήν! Για τον λόγο αυτό έχει αφήσει έξω από τη ζωή του τον Θεό και τον συνάνθρωπό του – δεν χωράνε μέσα στην καρδιά του που είναι πλήρης του εαυτού του – οπότε καταλαβαίνει κανείς ποιος… πονηρός πανηγυρίζει μαζί του! Κι αν κάνει λόγο για Θεό και συνάνθρωπο καμιά φορά είναι διότι τους «θέλει» κι αυτούς δέσμιους και υπηρέτες του δικού του θελήματος.

  Ο άγιος Παΐσιος λοιπόν επανειλημμένως τόνιζε, κάτι που βεβαίωνε και η ίδια η ζωή του: ήταν ο τύπος κυριολεκτικά του φιλότιμου ανθρώπου, ότι ο φιλότιμος

Ο γκρινιάρης,ο ιδιόρρυθμος,ο κακομοίρης απομακρύνει τους άλλους ανθρώπους από κοντά του

Αποσπάσματα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου

Ο γκρινιάρης, ο ιδιόρρυθμος, ο κακομοίρης, ο απαιτητικός απομακρύνει τους άλλους ανθρώπους από κοντά του. Ο άνθρωπος του Θεού είναι ο αληθινός άνθρωπος. Είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Είναι η χαρά και το καμάρι του κόσμου…Να είμαστε άνετοι και να μην ενοχλούμαστε από τίποτα. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτή η κατάστασή μας μεταδίδεται και στους γύρω μας.
Η πνευματική μας κατάσταση, κρίνεται από το πόσο μας χαίρονται οι άνθρωποι που είναι γύρω μας, και από το πόσο τους αναπαύουμε, και τους κάνουμε να νιώθουν άνετα…

 Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει ότι όλα εξαρτώνται από το έλεος του Θεού, γι’ αυτό είναι ολόκληρος ένα άνοιγμα, μια αγκαλιά, ένα πανδοχείο. Οι άλλοι άνθρωποι το νιώθουν αυτό και θέλουν να βρίσκονται κοντά του. Πολύ συχνά πίσω από τις ασθένειες υπάρχει μια λάθος εσωτερική στάση του ανθρώπου. Η εγωιστική απομόνωση ενός ανθρώπου από τους άλλους συνήθως δηλώνει σοβαρό πνευματικό πρόβλημα.
Ταπεινός είναι αυτός που δεν έχει λογισμούς και αφήνεται στον Θεό. Γι’ αυτό είναι και αναπαυμένος…

Ο γκρινιάρης είναι ένας ανώριμος άνθρωπος, που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη

Τα χάδια του Θεού… (λόγος περί γκρινιάρηδων)

π. Λίβυος

 Γεννιόμαστε γυμνοί. Έστω και για λίγα λεπτά είμαστε ανέστιοι σε αυτόν τον κόσμο. Το κλάμα είναι η πρώτη γκρίνια μας, για έναν κόσμο που δεν γνωρίζουμε μα ωστόσο η οσμή του μας φοβίζει. Και κάπου εκεί, στο γιγάντωμα του φόβου και του πανικού, μια γνώριμη ζεστή γη μας χαρίζει την ποθητή ηρεμία της ύπαρξης. Είναι το σώμα της μάνας. Γη σταθερή και βέβαιη. Το χάδι της κυκλώνει το γυμνό και φοβισμένο κορμί μας. Η ψυχή ζητάει ζεστασιά και ασφάλεια.
Από ‘κείνη την στιγμή κάθε κλάμα και δάκρυ ζητά να ξαποστάσει σε χέρια και αγκαλιές αγάπης. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ονομάζει τον Θεό πατέρα. Ούτε ότι η εκκλησία και η εμπειρία των αγίων μιλάνε για τους κόλπους του Πατρός(Θεού) ή για την πατρική αγκαλιά στην παραβολή του Ασώτου.

 Η πείνα μας, δεν είναι μονάχα βιολογική μα πρωτίστως υπαρξιακή. Η τροφή είναι το σύμβολο μέσα από το όποιο καταθέτουμε την αγωνία του θανάτου. Δεν έχουμε άλλη γλώσσα να διαδηλώσουμε τους φόβους μας πέρα από το κλάμα. Δεν υπάρχει άλλη απάντηση πέρα από την αγκαλιά της μάνας. Η φύση δεν απαντά με ιδέες και ωραίες υποθέσεις, αλλά με σώμα και σχέση.
Όταν ένα βρέφος σπαρακτικά κλαίει, δεν πεινά για φαγητό, μα για σχέση. Όσο πιο πολύ αυτή απαντηθεί από την μητέρα ιδιαιτέρως τον πρώτο χρόνο ζωής, τόσο οι κραυγές στην μετέπειτα ζωή μας, θα ηχούν λιγότερο και διακριτικά. Διαφορετικά εξελίσσονται βίαιες και εκκωφαντικές, έτοιμες να συντρίψουν στο πέρασμα τους ακόμη και την ίδια την ζωή.