Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:
«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα.

Αναζητείται η Εκκλησία

  Καλά είναι τα συνέδρια, εντός και εκτός Ελλάδας. Καλά είναι τα αφιερώματα και οι συζητήσεις για τους Γιανναράδες και τους Γοντικάκηδες. Δεν έχω δει όμως την επίσημη Ιεραρχία και τους θεολόγους μας να στέκουν στο πλευρό του τραγικού πατέρα που κάνει απεργία πείνας.

  Η εκκλησία και η θεολογία της σήμερα, κατά το μάλλον ή ήττον, έχει μεταβληθεί σε ένα «πάνελ» ανταλλαγής φιλοσοφικο-θεολογικών επιχειρημάτων, που είναι ανέξοδα και χιλιοειπωμένα. 

 Ένα «κλαμπ» κάποιων, λοιπόν, που μακριά από τον κόσμο και την σημερινή μεταβαλλόμενη γεωμετρία του κοινωνικού, ζουν ακόμα στις διακόνισσες και στην ώσμωση του Μαρξ με τον Χριστό.

  Οπότε το πεδίο αφήνεται πλήρως στους γνωστούς «αλληλέγγυους» Παλαιστινιακής κοπής και σε κάποιες ακραίες ομάδες δεξιάς κοπής.

  Δεν απαιτώ την επίδειξη φιλανθρωπίας της Ιεραρχίας, η οποία φαίνεται να έχει εξαντληθεί στην αμέριστη συμπαράσταση της- τοις κείνων ρήμασι βουλόμενοι- προς τον Ζελένσκι και την (αυτοκέφαλη) εκκλησία του, αλλά τουλάχιστον μην κατηγορούμε, κατά τα άλλα, τους ρωμαιοκαθολικούς, προτεστάντες ή άλλους ακτιβιστές…..

manolisgvardis

Σήμερα, η Εκκλησία διασύρεται όχι για όσα έκανε, αλλά για όσα δεν μπορούν να ερμηνευτούν.

Η γενίκευση είναι ένα πολιτικό τελετουργικό εξουδετέρωσης. Δεν επιθυμεί τη διαύγεια, καθώς επιδιώκει τη διάλυση του διάκριτου. Δεν λειτουργεί ως θεωρητικός φακός. Όμως λειτουργεί ως ατμός, ως εξάτμιση της ιδιοπροσωπίας μέσα στο χυδαίο συλλογικό. Η γενίκευση δεν κατανοεί — εκβιάζει. Δεν ερμηνεύει — ακυρώνει. Κι εν προκειμένω, δεν κρίνει την Εκκλησία, την παύει.

Η Εκκλησία δεν είναι τα σκάνδαλα. Η Εκκλησία δεν είναι η αθλιότητα του επισκόπου που τιμολογεί ιερές εικόνες, ούτε ο ηγούμενος που επιδεικνύει βυζαντινούς θήλακες Ευαγγελίων σε παρακρατικούς μεσίτες εγκλήματος. Η Εκκλησία δεν είναι ο οργανωμένος μηχανισμός εξαργύρωσης του ιερού σε μαύρο χρήμα. Ούτε το κινητό που περιέχει τα ντοκουμέντα της εκτροπής, τα πορνογραφήματα της ατιμίας. Αυτά δεν είναι Εκκλησία. Είναι παθολογία ιερού σχήματος, είναι εκπτώχευση του λειτουργικού προσώπου, είναι η απομείωση του ιερού σε μηχανισμό εντυπώσεων και αναπαραγωγής κύρους.

Η Εκκλησία δεν είναι ο θεσμός. Είναι το σώμα το αλλοτριωμένο από κάθε θεσμικότητα. Είναι το μη-διαχειρίσιμο, το ακατανόητο, το μη προσμετρήσιμο. Η Εκκλησία δεν είναι το corpus μιας ηθικής ιεραρχίας. Είναι η υπέρβαση κάθε ηθικής, είναι η συντριβή της καθαρτικής εμμονής του κόσμου να βρει ενόχους.
Το σκάνδαλο, όταν γίνεται αντικείμενο γενίκευσης, μετατρέπεται από συμβάν σε κατηγορία. Και η κατηγορία δεν αφορά πλέον το συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά την ίδια τη δομή. Η γενίκευση παράγει ένα νέο δόγμα: η Εκκλησία είναι όλοι οι προδότες της. Όμως, αυτή η εξίσωση δεν είναι αλήθεια. Είναι πολιτική ευκολία, είναι πολιτισμικός μηδενισμός με θεολογική μεταμφίεση, είναι το σχήμα μέσω του οποίου η αθεΐα αποκτά βιοπολιτική επιβεβαίωση.

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

  Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

  Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] 

Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] 

  Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

  Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο.

 Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

  Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.

1. Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

Αποφθέγματα Γερόντων: Οι σύγχρονοι άνθρωποι

1. «Οι άνθρωποι σήμερα, έλεγε ο Γέροντας Φιλό­θεος, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα αλόγα, τρέχουν στην αμαρτία.
Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα – τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι πού έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο».

2. Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε: «Όσοι αναπαύονται μέσα στον υλικό κόσμο και δεν ανησυχούν για τη σωτη­ρία της ψυχής τους, μοιάζουν με τα ανόητα πουλάκια πού δεν θορυβούν μέσα στο αυγό, για να σπάσουν το τσόφλι, να βγουν έξω να χαρούν τον ήλιο — το ουράνιο πέταγμα στην παραδεισένια ζωή – αλλά παραμένουν ακίνητα και πεθαίνουν μέσα στο τσόφλι του αυγού».

3. «Οι κοσμικοί άνθρωποι με κουράζουν, έλεγε ό Γέ­ροντας Αμφιλόχιος, γιατί όσα έχουν μέσα τους απο­θηκευμένα, έρχονται πάνω μου σαν ηλεκτρικά κύματα».

4. Έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος: «Σήμερα οι άν­θρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχά­νουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».

Η μεγαλύτερη απάτη του πονηρού είναι να ντύσει την απουσία της Χάριτος με το ένδυμα της τυπικής ευλάβειας.

  Η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας δεν είναι απλώς μια ηθική παρακμή ή ένας κοινωνιολογικός μετασχηματισμός· είναι μια μετατόπιση του κέντρου βάρους από τον ουρανό προς τη γη, από την άκτιστη χάρη προς το κτιστό "βόλεμα". Όταν οι ποιμένες της Εκκλησίας, που καλούνται να είναι φορείς του ακτίστου φωτός, μεταβάλλονται σε διαχειριστές κοσμικής εξουσίας, τότε η πνευματική πορεία της κοινότητας αλλοιώνεται στην ίδια της τη ρίζα. Ο λόγος του Θεού γίνεται εργαλείο επικοινωνιακής πολιτικής· η Θεία Λειτουργία υποβιβάζεται σε κοινωνικό γεγονός χωρίς μετάνοια, και η εσχατολογική προσδοκία διαλύεται σε μια καθημερινότητα χωρίς πυρ και φλόγα.

 Η εκκοσμίκευση δεν είναι μόνο εξωτερική. Είναι πρώτα εσωτερική αλλοίωση, μια ανεπαίσθητη αλλά διαβρωτική αμνησία της Βασιλείας που «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». 

Οι ποιμένες, αντί να οδηγούν το ποίμνιο στη στενή και τεθλιμμένη οδό, στρώνουν λεωφόρους άνεσης και συμβιβασμού. Ο σταυρός, από μυστήριο σωτηρίας, γίνεται διακοσμητικό σύμβολο· η φτώχεια του Χριστού, από υπέρτατη ελευθερία, γίνεται γραφικό ιδανικό καλό για κηρύγματα αλλά όχι για βίωμα. Και το πιο τραγικό: η καρδιά παύει να πάλλεται στον ρυθμό της αιωνιότητας.

Η θεολογία των Πατέρων μάς διδάσκει πως η Εκκλησία είναι «ο τόπος όπου η γη αγγίζει τον ουρανό». Όταν όμως η γη επιβάλλεται στον ουρανό, τότε ο τόπος αυτός χάνει την ιερότητα του και γίνεται θεσμός ανάμεσα σε άλλους θεσμούς. Η ψυχολογία του πιστού αλλοιώνεται· η πνευματική του πυξίδα μπερδεύεται. Αντί να ποθεί τον Θεό ως τον μόνο αναγκαίο, αρχίζει να αποζητά από την Εκκλησία την επιβεβαίωση του εγώ, την κοινωνική του ταυτότητα, την ασφάλεια που δίνει η συνήθεια. Έτσι γεννιέται μια θρησκευτικότητα χωρίς Θεό, ένας χριστιανισμός χωρίς Χριστό.

Ὅταν τά μικρά γίνoνται μεγάλα!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Σύνηθες εἶναι τὸ φαινόμενο νὰ δημιουργοῦνται μεγάλα προβλήματα ἀπὸ μικρὲς αἰτίες καὶ ἀφορμές. Τὸ παρατηροῦμε αὐτὸ στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία. Κατὰ ἕνα παράδοξο τρόπο, ἕνα μικρὸ καὶ ἀραιὸ σύννεφο νὰ καλύπτει τὸν ὁλόλαμπρο ἥλιο, ὅπως καὶ ἕνας μικρὸς κυματισμὸς στὴ θάλασσα νὰ θεωρεῖται ἐπικίνδυνη τρικυμία ἢ μερικὲς σταγόνες βροχῆς νὰ γεμίζουν τὴν κοίτη ἑνὸς χειμάρρου μὲ πολὺ νερό, ἐνῶ οἱ πέτρες ποὺ ὑπάρχουν ἐκεῖ εἶναι στεγνές! Εἶναι ἀδυναμία πολλῶν ἄνθρωπων νὰ μεγαλώνουν τὰ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα καὶ νὰ τὰ «βλέπουν» μεγάλα, καταστροφικά. Νὰ θορυβοῦνται καὶ νὰ θορυβοῦν γιὰ ἐπουσιώδη θέματα, ἐνῶ γιὰ τὰ μεγάλα μένουν ἀπαθεῖς.

  Εἰδικότερα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας βλέπουμε κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς νὰ ἐρίζουν γιὰ δευτερεύοντα θέματα, νὰ τὰ ἐμφανίζουν μὲ θεολογικὰ καὶ πατερικὰ ἐπιχειρήματα ὡς μέγιστα καὶ νὰ προκαλοῦν κλυδωνισμὸ στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν. 

 Τὴν ὥρα μάλιστα ὅπου τὸ κακὸ ὀργιάζει, ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα, μεγάλα ἁμαρτήματα μὲ νόμους τοῦ κράτους θεωροῦνται «δικαιώματα», ποὺ πρέπει ὅλοι νὰ τὰ σέβονται καὶ φυσικὰ ὅσοι δὲν τὰ ἀναγνωρίζουν, κατηγοροῦνται γιὰ ἄρνηση καὶ καταπάτηση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Καμπάνες αναστάσιμες χτυπούν αλαργινά» – μα πολύ αλαργινά

*Θεόδωρος Παντούλας

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν. Με στενεύει ο συγκρατημένος (από καθωσπρεπισμό, μη μας πούνε και θεούσους) συναισθηματισμός της Μεγάλης Εβδομάδας και η τσουρούτικη μεταπασχαλινή ξεφάντωση.

Οσοι πασχίζουμε, λίγο ή περισσότερο, να είμαστε Χριστιανοί φαινόμαστε, πώς να το πω, μπόσικοι. Είμαστε αλαφιασμένοι από τις σκοτούρες του βιοπορισμού και φαρμακωμένοι από τις ακάλυπτες επιταγές του κυρίαρχου καταναλωτικού ηδονισμού. Είναι σχεδόν εθιμικός ο ξώφαλτσος εκκλησιασμός μας και περίπου εξαναγκασμός το πλαδαρό γλεντοκόπι μας. Δεν αντέχουμε την ευαγγελική προτροπή να ξεβολευτούμε, να τα εκποιήσουμε όλα και να αξιωθούμε τον πολύτιμο μαργαρίτη. Γι’ αυτό και δεν νεκροστολίζουμε αυτοπροσώπως τον Χριστό – με απευθείας ανάθεση στο πλησιέστερο ανθοπωλείο γίνεται ο Επιτάφιος. Και στην Ανάσταση, κομψευόμενοι πάντα, παρά πέντε προσερχόμαστε «για το καλό» και τις κροτίδες, ενώ και πέντε κουταλιάζουμε τη μαγειρίτσα!

Και την επομένη, το ίδιο άγευστοι, ρευόμαστε την κατασπάραξη του αμνού! Στην πραγματικότητα άδειοι από νόημα δεν μετέχουμε σε γιορτινή σύναξη αλλά σε επετειακό τσιμπούσι. Σε όλα αυτά νομίζω ότι δεν υπάρχει Χριστός. Δεν υπάρχει όμως ούτε η λαχτάρα του. Είμαστε χλιαροί και στον απελπισμό μας – ούτε καν Θωμάδες που αιτούνται πειστήρια. Μένουμε ανυποψίαστοι της δυνατότητας να απελευθερωθεί η ύπαρξή μας από τους καταναγκασμούς της βιολογίας. Ενδίδουμε αμαχητί στην ευκολία των συμβάσεων που με θρασύτητα ονομάζουμε «παράδοση», ενώ δεν είναι παρά ο διασυρμός της σε φολκλόρ.

Κυριακή της Ορθοδοξίας- "Σε είδα κάτω από το δέντρο..."

π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

   Η επικοινωνιακή άνεση και ταυτότητα του Φιλίππου και του Ναθαναήλ έχει περάσει στην καθημερινότητά μας, με την παροιμία "βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ", όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε ότι κάτι ταιριάζει με κάτι άλλο.
Ατυχώς, είναι το ελάχιστο ψήγμα που ξέρουμε και το μόνο που μας "έμεινε" από την εντυπωσιακή συνάντηση των αποστολών αυτών με τον Χριστό. Τώρα που αρχίζει η Σαρακοστή, με το ευαγγέλιο της πρώτης Κυριακής να έχει θέμα του αυτή την συνάντηση, ας δούμε το περιστατικό.

  Ο Φίλιππος έχει ακολουθήσει απευθείας την προτροπή του Χριστού "ἀκολούθει μοι", και έχει εντυπωσιαστεί από την γνωριμία. Σε στιγμή ανύποπτη, συναντά έναν καρδιακό του φίλο, τον Ναθαναήλ, και ενθουσιασμένος τον διαβεβαιώνει ότι βρήκαν (δεν αυτονομεί τον εαυτό του από την κοινή τους αναζήτηση) τον αναζητούμενο Μεσσία. Στις αντιρρήσεις του Ναθαναήλ, ο Φίλιππος απαντά με την πρόταση... πραγματογνωμοσύνης: "Ἔρχου καί ἴδε", Έλα και δες!

 Η συνάντηση Ναθαναήλ-Χριστού γίνεται τραγικά μεγαλειώδης, όταν ο Χριστός του δίδει διαπιστευτήρια ποιότητας εσωτερικής: Να ένα πραγματικό παιδί του Θεού (Ισραηλίτης=παιδί του Θεού) στον όποιον δεν υπάρχει δολιότητα! Ο Ναθαναήλ απαντά ότι δεν φαίνονται απ’ έξω κάτι τέτοια, και άρα, πού με ξέρεις;
Ο Χριστός ανταπαντά ότι τον είδε κάτω από το δέντρο, πριν τον φωνάξει ο Φίλιππος! Και τότε εκείνος αναγνωρίζει το μεγαλείο και την θεότητα του Χριστού, γιατί, προφανώς, το πού βρισκόταν το κάλυπτε μια ιδιωτικότητα, μόνο σ’ αυτόν (τον Ναθαναήλ) γνωστή!
Ο Χριστός του λέει ότι η πίστη είναι εμπιστοσύνη για πράγματα ουράνια και αγγελικά, τα οποία στο εξής θα βλέπει να συμβαίνουν στον Υιό του Ανθρώπου.
Τρία λοιπόν θέματα φέρνει στο προσκήνιο αυτό το γεγονός:
α. Πίστη είναι η παραδοχή ακατανόητων πραγμάτων ή η εμπιστοσύνη της αποδοχής αγαπημένου προσώπου;
β. Πού συναντάει κάποιος τον Χριστό;
γ. Τι προϋποθέσεις απαιτεί η συνάντηση;

Φτάσαμε στην παρακμή γιατί το "δεν πειράζει" έγινε σημαία μας.

  Ζούμε σε μία χώρα που κατά τ' άλλα, οι ρίζες της είναι βαθιά ριζωμένες στο χώμα. Θρησκεία, αξίες, ιδανικά, παράδοση και πολιτισμός που όμως, καταπατήσαμε (σιγά - σιγά και σταθερά) και κάποιοι εναπομείναντες, παλεύουμε, να κρατήσουμε ακόμα ζωντανά.
  Φτάσαμε στην παρακμή γιατί το "δεν πειράζει" έγινε σημαία μας. Χρόνια τώρα, "έλα μωρέ, τι έγινε... δεν πειράζει" για το ένα, για το άλλο και για τα χίλια μύρια. Δεν πειράζει, κάν' το, το κάνουν όλοι. Δεν πειράζει η γύμνια, δεν πειράζει η αμαρτία, εν τέλη, δεν πειράζει ο σοδομισμός.. Η ηθική μαράζωσε. Μοιάζει να πέθανε. Σάπισε η κοινωνία μας. Το προσωπικό συμφέρον πάνω απ' όλα. Ακόμα κι αν έχει να κάνει με τον θάνατο του συνανθρώπου μας. Των ίδιων μας των παιδιών. "Μην το κρατήσεις το παιδί, θα έχετε έξοδα. Δυσκολίες.. δεν είστε έτοιμοι για γονείς...", περιτυλιγμένοι φόνοι στο ψευτόχαρτο της φιλαυτίας και του μηδενισμού.
  Ο άνθρωπος άφησε την ψυχή του να ζαρώσει. Έκρυψε τον αυτοέλεγχο μέσα στα έγκατα της υπάρξεώς του και αρρώστησε. Νευρασθένειες παντού, ψυχολογικά... γέμισε ο ντουνιάς με ανθρώπους μη σκεπτόμενους. Έτοιμους ανά πάσα ώρα και στιγμή για καυγά, για πόλεμο. " Ο θάνατός σου η ζωή μου" ένα πράμα. Πέτρα τα συναισθήματα, σχέσεις άσχετες από συσχετισμό, "αγάπη" λίγων δευτερολέπτων.
Σπίτια ανθρώπων της Εκκλησίας, που επιτρέπουν τις παράνομες σχέσεις των παιδιών τους. Δεν πειράζει, παλικάρι είναι. Νέος είναι, άσ' τον να χαρεί την ζωή του! Άσε την να έχει εμπειρίες...
  Το "δεν πειράζει" μας βγήκε ξινό. Η κατάσταση της πατρίδας μας, η παρακμή που ζούμε, είναι πρωτίστως πνευματική. Η κατρακύλα ξεκινάει πάντα από τα έσω προς τα έξω. Πρώτα η σκέψη, μετά η πράξη και μετά οι συνέπειες.

  Κάποιος άγιος κάποτε είχε πει, ότι αν υπάρχει έστω κι ένας θερμά προσευχόμενος σε μια πόλη, αποκτά πρόσωπο μεσιτείας στον Θεό, όλη η συνοικία του. Ας επιστρέψουμε στις ρίζες μας καλοί μου άνθρωποι. Ας γυρίσουμε πίσω να βρούμε τις αρχές μας και τις αξίες μας. Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά στο τώρα κρύβεται όλη η δύναμη. Η εξομολόγηση μας περιμένει όλους, είναι μέγα Μυστήριο. Είναι ώρα να λευκάνουμε την στολή της ψυχής μας και να ξεκινήσουμε από την αρχή τον αγώνα...

π.Ιωάννης

Η εποχή μας δεν είναι τόσο δεκτική μεταδόσεως μηνυμάτων μετανοίας,καθάρσεως και αγωνων

Λείπει σήμερα από τους Νεοέλληνες ή ύγιής ευαισθησία, το ευγενές ήθος, το ταπεινό μεράκι που κοσμούσε τόν Μακρυγιάννη και τον Παπαδιαμάντη...Δεν εκφράζουν αυτό που βιώνουν και δεν βιώνουν την άνεση της αλήθειας, γι' αυτό και τα έργα τους είναι φθηνά κι όχι αρχοντικά και χαριτωμένα .....
  Τά ποιήματα σκοτεινά, τα τραγούδια βάρβαρα, οι ζωγραφικές αφηρημένες, οι συζητήσεις στεγνές. Απουσιάζει η αθωότητα, η ελπίδα και η απλότητα. Δεν έχει προτεραιότητα σήμερα ή αλήθεια κι όσοι την ασπάζονται θεωρούνται όπισθοδρομικοί κι αφελείς.
 Το να ζεις σήμερα αυθεντικά σκανδαλίζει. Είναι λυπηρή αυτή ή καταγραφή μά όχι όμως υπερβολική, γι' αυτό και η ανία τόσο πλούσια, σε μία Ελλάδα δυτικόπληκτη κι ένα "Ελληνα που συνεχώς απεργεί μόνο για αύξηση μισθού.
Η εποχή μας δεν είναι τόσο δεκτική μεταδόσεως μηνυμάτων μετανοίας , καθάρσεως και αγωνων . Επιθυμεί τή σωματική άνεση, την ευκολία, τη μετριότητα και το γρήγορο κέρδος, είτε το εκφράζει κι ομολογεί είτε όχι. Θα πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς. Αποτέλεσμα αυτού του τρόπου ζωής είναι το άγχος, ή ανία και η ανασφάλεια.

Κάποιοι δυσανασχετούν με έναν ιερέα που δεν το παίζει θεός...

Κάποιοι δυσανασχετούν με έναν ιερέα που δεν το παίζει θεός...
Φοβούνται μήπως ο ιερέας είναι φυσιολογικός άνθρωπος όπως αυτοί...
Μάλλον, φοβούνται μήπως ο ιερέας είναι πιο φυσιολογικός από αυτούς, χωρίς κόμπλεξ, χωρίς ευσεβισμό, χωρίς καθωσπρέπεια.
Δεν θέλουν ο ιερέας να καταπιάνεται με πολλά, να ξέρει πολλά, να ασχολείται με πολλά, να ζει την καθημερινότητα όπως ένα «κοινός θνητός».
Δυστυχώς βολεύει κάποιους ο ιερέας να είναι απόμακρος, σαν έχει έρθει ουρανοκατέβατος.
Προτιμούν ένα ράσο «ατσαλάκωτο», ποτισμένο μόνο με "θυμίαμα" και όχι με την "δυσοσμία" της καθημερινότητας.
Προτιμούν προϊσταμένους-εργολάβους Ναών και όχι ιερουργούς και κατηχητές.
Προτιμούν νομοδιδασκάλους και όχι πατέρες και αδελφούς.
Προτιμούν την θρησκεία και όχι την Εκκλησία.
Προτιμούν τον Νόμο και όχι τον Χριστό.
Μέσα στην Εκκλησία τα «πρέπει» δυστυχώς κυριαρχούν· οι κανόνες θεοποιούνται, η «έξωθεν καλή μαρτυρία» γίνεται αυτοσκοπός, η ατομική ηθική καθαρότητα ειδωλοποιείται. Οι χριστιανοί ψάχνουν για «διορατικούς» ιερείς, για φανατικούς ηθικιστές, για «χαρισματούχους γέροντες» που θα τους καθοδηγήσουν πνευματικά.
Γι’ αυτό και δεν ακούνε τον ιερέα της ενορίας τους. Απαξιώνουν τον λόγο του, το έργο του, την διακονία του. Δεν εκτιμούν την παρουσία του, διότι τους φαίνεται πιο ανθρώπινος, πιο αδύναμος, πιο αληθινός, πιο συνηθισμένος από όσο πρέπει. Ακούνε μόνο τους διάσημους και φημισμένους ιερείς, μοναχούς, ηγουμένους, αρχιερείς που αυτοπροβάλλονται ως κάτοχοι της αλήθειας, της σοφίας, της «Πατερικής διδασκαλίας».

Ὦ γενεά ἄπιστος!

 Ὦ γενεὰ ἄπιστος. Ὅταν ἀκούω κάθε χρόνο τὰ χρόνο τὰ λόγια αὐτὰ μὲ πιάνει δέος κι ἀνησυχία. Γιατὶ αὐτὰ δὲν ὑπῆρξαν ἔλεγχος μόνο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ. Μεταφερόμενα στὴ σημερινὴ ἐποχὴ εἶναι ἔλεγχος καὶ τῆς δικῆς μας ἐποχὴ εἶνε ἔλεγχος καὶ τῆς δικῆς μας γενεᾶς. Φοβᾶμαι ὅτι ἁρμόζουν καὶ σ’ ἐμᾶς. … Ἐὰν [ὁ Κύριος] ἐρχόταν πάλι στὴ Γῆ, θὰ ἔκρινε ὅλους μὲ δικαιοσύνη, ἀλλὰ δύο λαοὺς νομίζω θὰ τοὺς ἔκρινε ἀυστηρότερα. 

 Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Ἰουδαϊκός, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ τὰ θαύματα ποὺ εἶδε καὶ τὴν ἱστορία 20 αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ αὐτὸς ἀρνεῖται νὰ προσκυνήσῃ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ ὁ δεύτερος εἶνε ὁ Ἑλληνικὸς λαός ὁ ὁποῖος δέχτηκε ἐξαιρετικὲς εὐλογίες (στὴ γλῶσσα του γράφτηκε τὸ Εὐαγγέλιο, στὴ γῆ του περιώδευσαν ἀπόστολοι καὶ τὴν ἁγίασαν πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅσιοι καὶ μάρτυρες). καὶ ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἐνῷ δὲν θά ‘πρεπε νὰ ὑπάρχῃ οὔτε ἕνας ἄπιστος, δυστυχῶς «κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσι», καὶ ἡ γλῶσσα τους, «ὡσεὶ ξυρὸν ἠκονημένον», γλῶσσα «ὡσεὶ ὄφεως» σκορπίζει παντοῦ τὸ δηλητήριο τῆς ἀπιστίας.

Αὐγουστίνος Καντιώτης, κάπου στὸ 1966 μὲ ἀφορμὴ τὴν Κυριακὴ Δ’ Νηστειῶν, σὰ νὰ γράφτηκε χτές.

πηγή

Σημεία του Νεοελληνικού πνευματικού βίου

Αγαθάγγελου Μητροπολίτη Φαναρίου

«Ποῦ εἰσι τά ἐλέη σου τά ἀρχαῖα Κύριε, ἃ ἔδειξας τῇ ψυχῇ ἡμῶν ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου; Μνήσθητι τοῦ ὀνειδισμοῦ καί τοῦ μόχθου τῶν δούλων σου» ( Ψαλμ. πη´ 50-51).

  Τά παρόντα καί τά μελλούμενα, τά διαδραματιζόμενα καί τά προσδοκώμενα, οἱ ἐμπειρίες καί τά βιώματα τῶν λαῶν τῆς γῆς, μοῦ δίνουν τήν ἀφορμή νά διατυπώσω, ὡς προβληματισμό καί συμμετοχή στήν ζωή τοῦ κόσμου, κάποιες σκέψεις μέ σεβασμό καί συναντίληψη πρός ὅλα τά πρόσωπα πού ἔχουν ἐπιφορτισθεῖ μέ τήν βαρειά εὐθύνη τῆς κεντρικῆς πολιτικῆς διοικήσεως, τῆς Πολιτείας, καί τῆς φροντίδας τοῦ βίου τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πρόσωπα πού καλοῦνται νά καλλιεργήσουν μιά «πρωτοχριστιανική προσδοκία» γιά τά θέματα τοῡ βίου σέ ἕναν κόσμο πού συνειδητά, ἀσυνείδητα, ἀπεγνωσμένα, ἐναγώνια, ὑπομονετικά, καρτερικά, ἐν μέσῳ καύματος καί γῇ ἐρήμῳ καί ἀνύδρῳ, ἐν μέσῳ θλίψεων καί πειρασμῶν, ἐν μέσῳ δοκιμασίας καί ζάλης, ἀγωνίζεται νά διακρατήσει τήν ἐλπίδα καί ἀναζητᾶ τήν ἀλήθεια.

 Εἶχα πολύ μεγάλο λογισμό ἐάν δημοσιεύσω τίς παροῦσες σκέψεις καί τίς μοιρασθῶ μαζί σας. Μοῦ ἔδωσε δύναμη ἕνα τολμηρό θεολογικό σχόλιο τοῦ μεγάλου διδασκάλου Ἰωσήφ Βρυέννιου πού γράφει: « Ἐστὶ κακὴ ὁμόνοια, καὶ καλὴ διαφωνία· ἐστὶ σχισθῆναι καλῶς, καὶ ὁμονοῆσαι κακῶς· οἷς γὰρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τὸ μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται· καὶ κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπὲρ ἀπαθείας διάστασις· καλὸν τὸ εἰρηνεύειν πρὸς πάντας, ἀλλ᾿ ὁμονοοῦντας πρὸς τὴν εὐσέβειαν· ἡ γὰρ εἰρήνη μετὰ μὲν τοῦ δικαίου καὶ πρέποντος, κάλλιστόν ἐστι κτῆμα καὶ λυσιτελέστατον, μετὰ δὲ κακίας, ἢ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστόν τε καὶ βλαβερώτατον. Ἐπεὶ οὐδεὶς δύναται κτήσασθαι τὴν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καὶ κακῶν, χωρὶς κακίας καὶ πονηρίας· μεγάλη δὲ ἀρετὴ τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχῃ τοὺς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς· καὶ τοὺς αὐτοῦ φίλους, φίλους· ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τοὺς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχῃ ἐχθρούς, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ φίλους»[1].

 Παίρνω, λοιπόν, κουράγιο ἀπό τόν λόγο αὐτό, ἀλλά καί ἀπό τίς δικές σας ἀγωνίες, νά κάνω μία κουβέντα μέ τόν ἑαυτό μου καί σᾶς, φίλους, ἀδελφούς, ἱερεῖς, γεροντάδες, μοναχούς, μοναχές, ἁπλούς πιστούς, οἰκείους στήν πίστη σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς. Ἡ ἐπικοινωνία αὐτή γίνεται μέ χαρμολύπη, μέ μιά ἀγωνιώδη ἀναζήτηση τῆς ἐλπίδας. Ψάχνω μέσα μου νά βρῶ καί συζητάω μέ τόν ἑαυτό μου τήν αἰτία πού αἰσθάνομαι ἔτσι. Βρίσκω πολλές αἰτίες, ἀλλά δέν μπορῶ νά βρῶ τήν πηγή τῶν αἰτίων, γιατί εἶμαι ἀδύναμος καί ἀρχάριος καί δέν ἔχω προκόψει στήν μετάνοια.

 Νιώθω, ἴσως γιατί ἐγώ εἶμαι ὀλιγόπιστος, τήν φτώχεια καί ἀ­πο­τυ­χί­α τοῦ κα­λού­με­νου νεοελληνικοῦ πνευματικοῦ βί­ου πού εἴτε θέλουμε εἴτε ὄχι ἐπηρεάζει τήν καθημερινή πραγματικότητά μας, τίς ἐπιδιώξεις μας, τίς συμπεριφορές μας, τά κριτήριά μας, τίς προτεραιότητές μας, τίς ἀνάγκες μας, τίς ἀξιόμισθες ἀπαιτήσεις μας, τό ἦθος τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, τό φρόνημα τῆς ποιμαντικῆς τέχνης.

 Γράφω, γιατί ἴσως ψάχνω τήν Ἐκκλησία πού δέν φοβᾶται τόν θάνατο καί θέλω νά μέ τραβήξει ἀπό τό χέρι, ὅπως ὁ Χριστός τόν Ἀδάμ, γιά νά ἐκβάλλει ἀπό τήν ψυχή μου τόν φόβο πού φωλιάζει.

Γράφω, γιατί ἴσως ὡς ἄνθρωπος καί πολίτης τοῦ κόσμου (ὄχι ἄποικος) θέλω μιά Ἐκκλησία νά μήν εἶναι ἐγκλωβισμένη στά χαρακώματα καί νά ἔχει ἐμπιστοσύνη

Ο βιασμός της 14χρονης στην Θεσσαλονίκη είναι Μεσαίωνας. Προκαλείται (κυρίως) από την απουσία της εκκλησιαστικής ζωής

Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρικιαστικό γεγονός του βιασμού του 14χρονης μαθήτριας Γ’ Γυμνασίου σε εγκαταλελειμμένο κτίριο στη Περαία Θεσσαλονίκης από επτά συμμαθητές της, ηλικίας από 13 έως 17 ετών, μας υπενθυμίζει τα τεράστια κοινωνικά κενά που έχουν δημιουργηθεί στην Ελληνική πραγματικότητα του σήμερα.

Κενά τέτοια που δύνανται να εξελιχθούν σε ειδεχθή εγκλήματα όπως αυτό. Που ξεκινούν από δυσλειτουργικές οικογένειες και συνυπεύθυνους γονείς που δεν φρόντισαν να μάθουν στα παιδιά τους πως η ελευθερία είναι ένα αγαθό που πρέπει να χρησιμοποιείται με κοινωνική ευθύνη και όχι με ασύδοτη μανία.

Που δεν φρόντισαν να τους μάθουν τους λόγους εκείνους που ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα και πως όσο περισσότερο ομοιάζει με αυτά, τόσο γίνονται συμμέτοχοι σε κοινωνίες που θα ισχύει ο νόμος της ζούγκλας.

Που δεν έμαθαν στα παιδιά τους πως η αποτρόπαια δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, προήλθε από τέτοιες ακριβώς αηδιαστικές νοοτροπίες και πως ο δρόμος του «κάνω ό,τι γουστάρω» αργά ή γρήγορα οδηγεί στο χάος, στην καταστροφή, στο έγκλημα, ακόμα και στον φόνο.

Που δεν τους δίδαξαν πως δεν πρόκειται να τους κάνει ποτέ… άντρες η τυφλή ικανοποίηση των γενετήσιων ορμών τους και πως ο ανυπόκριτος σεβασμός στο γυναικείο φύλο είναι το άλφα και το ωμέγα για έναν ώριμο, απογαλακτισμένο, πολιτισμένο έφηβο που δεν συμπεριφέρεται σαν ένα κακομαθημένο κοινωνικό απολειφάδι.

Η νεολαία δεν μπορεί να ανατρέφεται με «δασκάλους» των παιδιών το tik tok, το

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΑΡΑ (σχόλιο στο βίο του Αγίου Καλλιστράτου)

«Μάρτυς Θεόφρον Καλλίστρατε, λόγον πλουτήσας ζωῆς πρός ζωήν καθωδήγησας, τούς ἀγνοίᾳ πρότερον ἐν νεκρώσει ὑπάρχοντας. Οἵ καί θανόντες προθύμως ἔνδοξε, διά τήν πάντων ἡμῶν ἀνάστασιν, ζῆν ἀληθέστατα ἐν Χριστῷ πιστεύονται. Μεθ’ ὧν ἡμῶν μέμνησο πρός Κύριον τόν ὑπεράγαθον» (στιχηρό του Εσπερινού της εορτής του Αγίου)

«Μάρτυρα Καλλίστρατε που είχες θεϊκό φρόνημα, αφού πλούτησες με τον λόγο της όντως Ζωής, καθοδήγησες προς την ζωή εκείνους που προηγουμένως υπήρχαν σαν νεκροί. Κι αυτοί αφού πέθαναν με προθυμία μαρτυρικά για χάρη της ανάστασης όλων των ανθρώπων, πιστεύουμε ότι ζούνε την πιο αληθινή ζωή κατά Χριστόν. Μαζί τους θυμήσου μας στον υπεράγαθο Κύριο».

 «Στην ακμή της νεότητάς του ο Καλλίστρατος κατατάχθηκε στο ρωμαϊκό τάγμα των Καλλανδών, το οποίο έλαβε διαταγή να πορευθεί από την Καρχηδόνα στη Ρώμη. Ένας πρόγονός του έτυχε να παροικεί στα Ιεροσόλυμα επί Ποντίου Πιλάτου και υπήρξε αυτόπτης των παθημάτων του Κυρίου και αυτήκοος της αναστάσεώς του. Ο Καλλίστρατος έλαμπε μεταξύ των ειδωλολατρών συστρατιωτών του σαν φαεινός αστέρας σε ασέληνη νύκτα με την ευγένεια των τρόπων του και την χριστιανική του πίστη. Η αποστροφή του προς τις αταξίες που συνηθίζουν οι στρατιώτες και η αποχή του από την προσκύνηση των ειδώλων προκάλεσαν τις υποψίες των υπόλοιπων στρατιωτών, οι οποίοι άρχισαν να τον παρακολουθούν» (από το συναξάρι του Αγίου).

Το συναξάρι του Αγίου Καλλιστράτου που εορτάζει στις 27 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, ημέρα του μαρτυρίου του στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του ειδωλολάτρη στρατηλάτη Περσεντίου, ο οποίος διέταξε την θανάτωση του αγίου, μαζί με άλλους 49 συστρατιώτες του, οι οποίο βλέποντας την καρτερία του, την βαθιά του πίστη, τον ηγετικό του τρόπο, τον ακολούθησαν στη δόξα της Βασιλείας του Θεού, είναι μία ευκαιρία να κάνουμε τρεις διαπιστώσεις που μας χρειάζονται και στην δική μας ζωή και πραγματικότητα.

 Η πρώτη έχει να κάνει με την μοναξιά της πίστης. Η πίστη είναι μία κλήση που έρχεται απ’ ουρανού. Δεν έχει σημασία αν οι περισσότεροι από εμάς γεννηθήκαμε σε ένα περιβάλλον χριστιανικό. Βαφτιστήκαμε, μεγαλώσαμε μαθαίνοντας για την πίστη και προσπαθούμε να την κρατάμε είτε από συνήθεια είτε από επιλογή. Η κλήση είναι από τον ίδιο τον Χριστό. Κλήθηκαν οι πριν από εμάς. Κληθήκαμε κι εμείς να συνεχίσουμε αυτή την κλήση και να την διατηρήσουμε αναλλοίωτη. Η κλήση όμως αυτή είναι μία πρόσκληση μοναξιάς. Δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με

Μία Καλημέρα,ένα Χριστός Ανέστη και ένα ποτήρι νερό

  Μία από τις πιο συνηθισμένες κατηγορίες εναντίον της πίστης είναι ότι δεν ενδιαφέρεται για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου. Γι’ αυτό και όσοι μιλούν δημόσια για την Εκκλησία, την προτρέπουν να δίνει στους φτωχούς, να επιτελεί κοινωνικό έργο, να δώσει την όποια περιουσία της έχει απομείνει στους φτωχούς. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι τα μοναστήρια δεν έχουν καμία χρησιμότητα και ότι θα έπρεπε οι μοναχοί και οι μοναχές, αντί να κάνουν προσευχές, να κατέβουν στον κόσμο και να γίνουν τάγματα κοινωνικής εργασίας και προσφοράς. Άλλοι πάλι, λιγότερο απόλυτοι, θεωρούν πως η Εκκλησία χρειάζεται να δείξει συγκατάβαση στους ανθρώπους που αγωνίζονται για την υλική τους επιβίωση, να είναι επιεικής στο ότι δεν εκκλησιάζονται, να μην τους ταλαιπωρεί με υπερβολικές νηστείες και ηθικές απαιτήσεις, να τους αφήσει να χαρούνε και λίγο την ζωή τους.

 Στην θεία λειτουργία, την ώρα του Χερουβικού, ψάλλουμε «πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». Μας προτρέπει δηλαδή η Εκκλησία να αφήσουμε κατά μέρος κάθε φροντίδα, κάθε έγνοια για τον βίο, για την επιβίωση, και να υποδεχτούμε τα άγια δώρα, τον άρτο και τον οίνο που θα γίνουν Σώμα και Αίμα Χριστού, να υποδεχθούμε τον Βασιλέα των όλων, τον Θεάνθρωπο λυτρωτή μας. Η Εκκλησία δεν μας προτρέπει να αρνηθούμε την μέριμνα, αλλά να την βάλουμε, έστω και για λίγο στην άκρη. Η Εκκλησία πιστεύει πως ο άνθρωπος, όντας ψυχοσωματική και κοινωνική ύπαρξη, χρειάζεται να επιβιώσει και ο αγώνας αυτός είναι λογικό να φέρνει έγνοιες. Όμως η Εκκλησία δεν θα πάψει να θέτει ως προτεραιότητα στην ζωή μας την υποδοχή του Χριστού. Την εμπιστοσύνη στην

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η Ιουλίου 2020

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;
(Σχόλιο σε σχετικό δημοσίευμα)

  Η ελληνορθοδοξία, ως σκέψη και τρόπος ζωής, αποδείχτηκε ως το υπέρτερο και μοναδικό πολιτισμικό γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, το οποίο, μόνο αυτό, υπήρξε πραγματικά επωφελές για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Η αρμονική σύνδεση της ελληνικής σκέψης και του ελληνικού τρόπου ζωής, από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, τον 4ο μ. Χ. αιώνα (όχι χωρίς εκατέρωθεν συγκρούσεις), με την αποκαλυμμένη χριστιανική πίστη, αποτέλεσαν την σπουδαιότερη πνευματική και πολιτισμική σύνδεση της ιστορίας.

  Τα δύο αυτά πνευματικά μεγέθη έγιναν πλέον ένα «σώμα», πάνω στο οποίο δομήθηκε ο παγκόσμιος πολιτισμός. Η ιστορία απόδειξε περίτρανα την αναγκαιότητα της σύζευξης Ελληνισμού και Χριστιανισμού, την οποία διείδαν οι Έλληνες Πατέρες και απέρριψαν οι αποδυναμωμένοι και αμετανόητοι οπαδοί του θνήσκοντος παγανισμού. Τους μεν πρώτους δικαίωσε η ιστορία, τους δε δευτέρους τους απέρριψε. Τρανό παράδειγμα η τραγική περίπτωση του ανεδαφικού και θρησκομανούς αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτου (361-363), του οποίου η απέλπιδα προσπάθεια «αναστάσεως» του νεκρού παγανισμού κατέληξε σε οικτρή αποτυχία. Αντίθετα η ιστορική αλήθεια δικαίωσε τους συμφοιτητές του Καππαδόκες Πατέρες, Μ. Βασίλειο και Γρηγόριο Θεολόγο, οι οποίοι, μαζί με όλους τους θεοφώτιστους Πατέρες της Εκκλησίας, πραγματοποίησαν αυτή τη μεγάλη πνευματική συνάντηση και εγκαινίασαν τη νέα πνευματική και πολιτιστική πορεία του κόσμου.

  Το φως του Χριστού διέλυσε τους ζόφους του προχριστιανικού κόσμου και η αγία Του Εκκλησία εξαγίασε την εξαχρειωμένη πτωτική κοινωνία, εξανθρωπίζοντας τους θεσμούς της. Αυτό είναι ευδιάκριτο στη Ρωμανία, στο κακώς αποκαλούμενο από τους δυτικούς Βυζάντιο, όπου τέθηκαν οι βάσεις της εξανθρωπισμένης κοινωνίας. Ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας Μ. Κωνσταντίνος (324-337), έβαλε τις βάσεις για τη δημιουργία της χριστιανικής πολιτείας, στηριγμένες στα σωτήρια διδάγματα του Ευαγγελίου. Ο μεγάλος αυτός πολιτικός ηγέτης θέσπισε τους περισσότερους κοινωνικούς θεσμούς, οι οποίοι προάγουν την αξία του ανθρώπου, ως εικόνος του Θεού και καθορίζει τις διανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες στηρίζονται στη χριστιανική αγάπη και την εν Χριστώ παγκόσμια αδελφότητα. Με αυτές τις αξίες πορεύτηκε το θεόσωστοκράτος, για χίλια χρόνια, αυτές συνεχίζουν να ισχύουν ως τις μέρες μας. Επίσης όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί, που θέσπισε ο μέγας αυτός χριστιανός ηγέτης, συνεχίζουν να ισχύουν σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

 Αλλά δυστυχώς υπήρξε και το αντίπαλο πνεύμα, ευρισκόμενο στον αντίποδα της ελληνορθοδοξίας. Πρόκειται για τον φραγκισμό, στον οποίο διασώθηκε το προχριστιανικό παγανιστικό βαρβαρικό πνεύμα. Στάθηκε εχθρικά απέναντι στην ελληνορθοδοξία και με απανωτές επιθέσεις κατόρθωσε να της καταφέρει καίρια πλήγματα και ιστορικές περιπέτειες. Εκτοπίζοντας από την δυτική Ευρώπη την ελληνορθόδοξη και ρωμαιορθόδοξη παράδοση, την εισήγαγε στο σκοτεινό και εφιαλτικό μεσαίωνα, τη χειρότερη πνευματική και κοινωνική κατάπτωση της ιστορίας. Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα η σώζουσα χριστιανική πίστη διαστράφηκε, η Εκκλησία έγινε θρησκεία και όργανο της εξουσίας. Οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί προσαρμόστηκαν στο απάνθρωπο φεουδαρχικό σύστημα. Αλλά και μετά το τέλος του μεσαίωνα ο φραγκισμός κατόρθωσε να επιβιώσει ως «Διαφωτισμός», με τις γνωστές του ολέθριες συνέπειες για σύμπασα της ανθρωπότητα. Με την αυτονόμηση του ανθρώπου από το Θεό και τη θεοποίηση του λογικού του, απογύμνωσε όλες τις πτυχές της προσωπικής και κοινωνικής ζωής από κάθε «μεταφυσικό» στοιχείο και κύρια την πολιτική ζωή. Ο Θεός έπαψε να είναι ο δότης των αξιών, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από τις νομιζόμενες από τον άνθρωπο αξίες. Τότε τέθηκε για πρώτη φορά το διαχωριστικό ανάμεσα στην πολιτική και τη θρησκεία, το οποίο συνεχίζεται ως τις μέρες μας, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην ανθρωπότητα.

 Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από άρθρο στην εφημερίδα «ΑΥΓΗ» (4-7-2020), του κ. Ανδρέα Μιχαηλίδη, βουλευτή Χίου του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία και γενικού γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, με τίτλο: «ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ». Ο αρθρογράφος, διαποτισμένος προφανώς από τη μαρξιστική ιδεολογία, γνήσιο τέκνο του ευρωπαϊκού «διαφωτισμού», δηλαδή του αεί βαρβαρικού φραγκισμού, ακολουθεί την άποψη ότι υπάρχει διάσταση μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της Εκκλησίας. Για τούτο αποζητά και προτείνει έναν «διάλογο» μεταξύ τους, για το κοινωνικό «καλό».

 Αρχίζει το άρθρο του με τη διαπίστωση ότι: «Η Αριστερά, ιστορικά, πάντα

Εμείς που γνωρίσαμε περισσότερα, μπορεί να είμαστε πολύ πιο αμαρτωλοί και τιποτένιοι και εφθαρμένοι και υποκριτές

Αρχ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 Στον κόσμο οι Εκκλησίες γεμίζουν από ανθρώπους, οι οποίοι όμως δεν πιστεύουν στην καθημερινή τους ζωή. Στον κόσμο οι άνθρωποι επαγγέλλονται Χριστόν και όμως δεν θυμούνται τον Χριστόν. Πρέπει κάτι να γίνει, κάποιος θάνατος, κάποιο αυτοκίνητο να τους χτυπήσει, κάποια αρρώστια να τους έλθει, κάποια αποτυχία ή κάτι άλλο, για να θυμηθούν τον Χριστόν...

 Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι χριστιανοί; Είναι. Τα του κόσμου μεν μεριμνώσιν, αλλά είναι χριστιανοί, τέκνα του Θεού. Αυτοί οι χαμένοι, οι απολωλότες, οι κοσμικοί, οι αμαρτωλοί, που δεν θυμούνται τον Χριστόν, που δεν αγαπούν την Εκκλησία, που την αρνούνται ενίοτε, αυτοί που κάνουν τους φόνους, τα εγκλήματα, τις πορνείες, όλοι αυτοί είναι τέκνα του Θεού.

 Ό,τι αξία έχομε εμείς ενώπιον του Θεού, έχουν και αυτοί. Ό,τι δικαιώματα έχομε εμείς, έχουν και αυτοί. Ό,τι πόθους έχομε εμείς, έχουν και αυτοί. Ο λόγος για τον οποίο μια κοπέλλα πιθανόν ακολούθησε τον δρόμο της αμαρτίας και της πορνείας, ο ίδιος ο λόγος κάνει εμένα να πάω στο μοναστήρι. Η ανθρώπινη ψυχή είναι ίδια. Επομένως, όλοι αυτοί είναι τέκνα του Θεού. Είναι ο κόσμος που τον έπλασε ο Θεός, και αυτοί είναι πλάσματα του ουρανίου Πατρός. Εμείς δεν διαφέρομε σε τίποτε από τους κοσμικούς ανθρώπους. Αν μάλιστα το σκεφτούμε σωστά, εμείς που γνωρίσαμε περισσότερα, μπορεί να είμαστε πολύ πιο αμαρτωλοί και τιποτένιοι και εφθαρμένοι και υποκριτές. Τουλάχιστον αυτοί δεν είναι υποκριτές.

Κληθήκαμε να μεταστρέψουμε την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο και την ζωή, μέσα από την σχέση με τον Χριστό

«Δεν υπάρχει καμιά αξία να μεταστρέφεις ανθρώπους στον Χριστό αν αυτοί δεν μεταστρέφουν την εικόνα που έχουν για τον κόσμο και τη ζωή, επειδή τότε ο Χριστός γίνεται απλώς ένα σύμβολο των όσων αγαπούμε και ήδη θέλουμε, χωρίς Αυτόν» (π. Αλέξανδρος Σμέμαν)

  Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο ο Χριστός γίνεται σύμβολο ή ιδεολογική παρηγοριά, χωρίς όμως να κοινωνούμε μαζί Του την Ζωή που είναι ο Ίδιος.   Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο η πολιτική και ακαδημαϊκή ελίτ έχει για την πίστη την αντίληψη του Κοραή: όλα είναι ηθική.
 Ακόμη και τα μυστήρια της Εκκλησίας αποσκοπούν στο να γίνουν οι άνθρωποι καλύτεροι και ηθικότεροι, στο να διατηρηθούν έθιμα και παραδόσεις, στο να παρηγοριόμαστε για τις δοκιμασίες της ζωής μας, όχι όμως για να κατοικεί εντός μας ο Χριστός. Κι αυτό διότι η πίστη λειτουργεί πολιτικά ως συνεκτικός κρίκος μεταξύ των ανθρώπων, ώστε να αισθάνονται ότι ανήκουν σε ένα κράτος, ενώ η μεταφυσική της διάσταση απολυτοποιείται: υπάρχει για την μετά θάνατον πραγματικότητα, για να μην φεύγει ο άνθρωπος προς το μηδέν της ανυπαρξίας χωρίς την τελευταία αυταπάτη. Διότι για τους ιθύνοντες της κοινωνίας όλα είναι ένα ψέμα.

 Ζούμε σε μία εκκοσμικευμένη κοινωνία και πραγματικότητα, στην οποία η ζωή της πίστης λειτουργεί στην προοπτική του «ε, και τι πειράζει αν αλλάξουμε αυτό ή αν δεν τηρήσουμε εκείνο;».
Κάποιοι εντός της Εκκλησίας θεωρούν πως μία από τις αιτίες αυτής της αντίληψης είναι η δική μας χαλαρότητα, η δική μας απουσία κατήχησης προς τους ανθρώπους. Οι γενιές που έφτασαν την πραγματικότητα ως εδώ διδάσκονταν τα Θρησκευτικά ως ομολογιακό μάθημα. Στα χρόνια της σχολικής τους ζωής εκκλησιάζονταν υποχρεωτικά, εξομολογούνταν, συμμετείχαν σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Φαίνεται πως η κατήχηση δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε, δηλαδή να μεταλαμπαδεύσει την πίστη όχι απλώς ως γνώση αλλά ως αφορμή αναζήτησης βιώματος μέσα από την κοινωνία με τον Χριστό. Αυτή η αντίληψη όμως έχει νόημα μόνο αν θεωρούμε την πίστη στην προοπτική της πλειονοψηφίας. Αν ζητάμε από τους πραγματικά πιστούς να είναι το κυρίαρχο ρεύμα στην κοινωνία και στην Εκκλησία. 
 Επειδή όμως είναι εμφανές ότι κάτι τέτοιο δεν υφίσταται ως πραγματικότητα, θρηνούμε και οδυρόμαστε, αφήνοντας κατά μέρος τον λόγο που πάντοτε ίσχυε: «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον».
Είμαστε μειοψηφία οι χριστιανοί και οι καιροί μας το αναδεικνύουν ολοφάνερα. Η κοινωνία μας χρειάζεται ως καλούς Σαμαρείτες, «για την ανεργία, τη φτώχεια, την πείνα», όπως έθεσε τις προοπτικές ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών σε πρόσφατη συνέντευξη. Κι εμείς αποδεχόμαστε τον ρόλο των χρήσιμων και παραγωγικών, για να μην κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια: ότι κληθήκαμε να μεταστρέψουμε την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο και την ζωή, μέσα από την σχέση με τον Χριστό κι αυτή η μεταστροφή κρύβει πόνο, μοναξιά και αγώνα να αντέξουμε να είμαστε οι λίγοι.
Κληθήκαμε να αγαπούμε τον κάθε Άλλο κι ας εισπράττουμε ύβρεις και αχαριστία. 
Κληθήκαμε να επιμένουμε προσευχητικά σ’ έναν κόσμο που θέλει λύσεις «εδώ και τώρα».
 Κληθήκαμε να εμπιστευόμαστε την νίκη κατά του θανάτου ως τον τελικό σκοπό της ύπαρξής μας, σ’ ένα κόσμο που θέλει εξουσία, δόξα, καλοπέραση. Κληθήκαμε να δίνουμε μαρτυρία στην ιστορία και όχι να δραπετεύουμε από αυτήν, αλλά ούτε να συσχηματιζόμαστε με τον κόσμο.
Κρινόμαστε...

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

πηγή