Αμαθείς είναι οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τον Θεό και τη δύναμή Του

  Η σφραγίδα της απελπισίας είναι η αυτοκτονία. Αναρωτιέστε, γιατί υπάρχει τόση απελπισία και γιατί υπάρχουν τόσοι απελπισμένοι στην εποχή μας; 

Από το άδειασμα του μυαλού και την ερημιά της καρδιάς.

 Ο νους δε σκέφτεται το Θεό και η καρδιά δεν αγαπάει το Θεό. Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να γεμίσει το ανθρώπινο μυαλό, αυτό μπορεί μόνο ο Θεός να το κάνει. Χωρίς τον Θεό ο νους είναι πάντα άδειος και όλες οι γνώσεις που μπαίνουν στο μυαλό πέφτουν στην άβυσσο. Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας.

Αδερφοί μου, και το μυαλό και η καρδιά μας ανήκουν στον Θεό και μόνον ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει με τη δύναμη Του: Να το γεμίσει με τη δική Του χαρούμενη σοφία, με την πίστη και την αγάπη.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι αμάθεια.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι στεναχώρια.
-Χωρίς τον Θεό όλα είναι απελπισία....

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΛΑΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

πηγή

Ο Χριστός η μόνη μας ελπίδα

 

Η πρώτη εντολή του Θεού είναι να αγαπήσεις τον Θεό με όλη σου την ύπαρξη. Από τη στιγμή που δεν εφαρμόζεται αυτό το πράγμα, έχουμε παρενέργειες.

Όταν βλέπουμε την απελπισία να μας στραγγαλίζει, να πνιγόμαστε και να φτάνουμε σε σημείο καταστροφής, γιατί απογοητευτήκαμε απ’ όσα είναι γύρω μας ακόμη και από τα πιο ευγενικά στοιχεία που μας περιτριγυρίζουν, τότε κρίνεται πού δώσαμε όλη τη δύναμη της υπάρξεώς μας. Αν τηρήσουμε την εντολή του Θεού, τότε με πολλή καρτερία και ανοχή αντιμετωπίζουμε τα πάντα.

Δεν απελπιζόμαστε, γιατί δεν είχαμε την ελπίδα μας σε έναν άνθρωπο, έστω αν ήταν ο εαυτός μας, το παιδί μας , ο/η σύζυγός μας, αλλά την είχαμε στον Θεό και ο Θεός είναι ο μόνος που ποτέ δεν απογοητεύει τον άνθρωπο. Αντίθετα παραμένει μόνη ελπίδα του, και ακόμη και την ώρα του θανάτου του η μόνη ελπίδα του ανθρώπου είναι ο Θεός, ενώ τα άλλα όλα μένουν άπρακτα, κανένας δεν μπορεί να τον βοηθήσει εκείνη την ώρα, ούτε ο σύζυγος, ούτε το παιδί, ούτε ο εαυτός του, ούτε τα χρήματα ούτε η θέση του σ’ αυτή τη ζωή.

Μόνο ο Θεός μπορεί να συμπαρασταθεί στον άνθρωπο. Άρα ο Θεός είναι η ακαταίσχυντος ελπίδα μας, είναι η ελπίδα που ποτέ δεν θα μας αφήσει. Έτσι όταν ο άνθρωπος βιώσει αυτή την πίστη, τότε μετά είναι πολύ άνετη η ζωή του, και δεν τρομάζει και δεν φοβάται.

«Έτσι σε θέλει ο Θεός»

Αχ, τι να σας πω τώρα. Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκιά μου είσαστε, θα σας το πω.
Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, το ῾χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε. Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα. Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το “κρεβάτι του πόνου” εγώ.

Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος. Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.

Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι… πολύ πόνο! Πως να καθίσεις, βρε παιδί μου; Πως να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά. Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά. Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Μα εδώ θ᾿ ανοίξει πληγή, δεξιά θ᾿ ανοίξει πληγή, αριστερά θ᾿ ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πως να καθίσω; Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;

Θεός ελέους και ευσπλαχνίας

  Όσα πολλά και μεγάλα αμαρτήματα να κάνει κανείς, ακόμα και ασεβής να γίνει, δεν μένει ευχαριστημένος ο διάβολος, διότι γνωρίζει ότι ο Θεός είναι Θεός ελέους και ευσπλαχνίας και όταν μετανοήσει ο άνθρωπος, τον δέχεται πάλι!

  Αλλά όταν δεί ότι έχασε ο άνθρωπος τις ελπίδες του και την πίστη του που είχε στον Θεό, τότε δεν φοβάται καθόλου, αλλά μένει καθήμενος στον θρόνο του πολύ ευχαριστημένος, διότι γνωρίζει ότι κέρδισε αυτόν τον άνθρωπο.
Γι' αυτό κανείς δεν πρέπει ποτέ να απελπίζεται.

 Όσιος Άνθιμος Χίου

«Στον απόηχο του Αποδείπνου…»

  Όλες αυτές τις μέρες της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στις εκκλησιές διαβάζουμε το Μέγα Απόδειπνο, μια κατανυκτική αρχαία ακολουθία που συνοδεύει τους Χριστιανούς στους αιώνες, στην πορεία προς το Γολγοθά και την Ανάσταση! Ωραία λόγια, γεμάτα υψηλά και μεγάλα νοήματα, που αγγίζουν θαρρείς σαν απαλές νότες εύηχης κιθάρας την ψυχή, ημερεύοντας το νου, ξεκουράζοντας την κουρασμένη από τα πολλά σκέψη, καθαρίζοντας τον λογισμό τ΄ ανθρώπου, κάνοντας το λιοντάρι αυτό, αρνάκι άκακο του Θεού!

 Βλέπεις στο μισοσκόταδο, καρδιές καθαρές να ψελλίζουν τα ‘’τραγούδια του Θεού‘’ όπως θά'λεγε και ο κυρ- Αλέξανδρος… 

 Αφουγκράζεσαι τους καημούς τα πάθη και τις θλίψεις που φέρνει μαζί του ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος αυτής, της άλλης εποχής. Νιώθεις την ελπίδα να ξεχειλίζει σαν το γιομάτο ποτήρι με το γάργαρο κρύο νερό που το αναζητάς στο λιοπύρι του καλοκαιριού! Αυτό το ξεχείλισμα της ελπίδας το ακούς στ’ αυτιά σου και το νιώθεις στα βάθια της ψυχής σου… 

Τι φοβάσαι ; Ποιος θα σε βλάψει; Τι νομίζεις ,μόνος είσαι σε τούτη τη ζωή; 

Ακούς τον Προφητάνακτα Δαυίδ, που μπόρεσε και τα έβαλε με το θηριόμορφο Γολιάθ και σε εμπνέει εμπιστοσύνη: 

“Αι θλίψεις τής καρδίας μου επληθύνθησαν, εκ τών αναγκών μου εξάγαγέ με.

Ίδε τήν ταπείνωσίν μου, καί τόν κόπον μου, καί άφες πάσας τάς αμαρτίας μου, Ίδε τούς εχθρούς μου, ότι επληθύνθησαν, καί μίσος άδικον εμίσησάν με…’’.

Και αυτός πονεμένος, θλιμμένος σαν και μας ήτανε… είχε τους δικούς του ‘’ ανεκλάλητους στεναγμούς’’ της καρδιάς του. Και όμως! Δεν σταματά να ενθαρρύνει κείνον που με θέρμη ψελλίζει τα δικά του λόγια:

 ‘’ Εγώ δέ επί τώ Κυρίω ήλπισα, αγαλλιάσομαι καί ευφρανθήσομαι επί τώ ελέει σου. Ότι επείδες επί τήν ταπείνωσίν μου, έσωσας εκ τών αναγκών τήν ψυχήν μου’’.

Η απελπισία έρχεται, όταν...

 Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση να λες τους λογισμούς σου και δεν συμβουλεύεσαι τον άλλον, αλλά βαδίζεις με τις δικές σου ιδέες, ασυμβούλευτος. Πολλοί άνθρωποι που δεν συμβουλεύτηκαν κανέναν, απελπίστηκαν και τελικά αυτοκτόνησαν. Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια.

Όσιος Άνθιμος της Χίου

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι παγίδα του σατανά

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερα πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία, σε αδράνεια και ακηδία. Ο άνθρωπος τότε αχρηστεύεται. Λέει: ''Είμαι αμαρτωλός, άθλιος, είμαι τούτο, είμαι κείνο... Έπρεπε τότε, δεν έκανα τότε, τώρα τίποτα... Πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος''. Του δημιουργείται ένα αίσθημα κατωτερότητος, ένας άκαρπος αυτοεξευτελισμός. Είναι ψευτοταπείνωση. Όμως εμείς, να μην γυρίζουμε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει, τι θα κάνομε τώρα, απ' αυτή τη στιγμή και έπειτα. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: ''Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος''

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

πηγή

Κυριακή Γ’ Ματθαίου-«Κατά καιρόν υπέρ ασεβών απέθανε».

Επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Ρωμαίους, 5 1-10)

«ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών, Χριστός υπέρ ημών απέθανεν»

Αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι δυνατόν ο Χριστιανός να αποτιμήσει και να καταλάβει την αγάπη και την προσφορά για την σωτηρία μας, στην απόλυτη έννοια της, από το πρόσωπο του Χριστού μας.

 Ο Απ. Παύλος σήμερα ακριβώς γι’ αυτήν την προσφορά, μάς αναφέρει: «έτι Χριστός όντων ημών υπέρ ημών ασθενών κατά καιρών υπέρ ασεβών απέθανε». Παρ’ όλο ότι είμαστε αδύναμοι να κάνουμε το καλό, πέθανε για μας τους ασεβείς ανθρώπους, μας λέγει. Ο άνθρωπος, εξ αιτίας της αμαρτωλής συμπεριφοράς του, έφυγε από τον Θεό και οδηγήθηκε σε τρομερές περιπέτειες. Έχασε το αρχαίον κάλλος, αμαυρώθηκε η εικόνα του, έχασε την αιωνιότητα και κέρδισε τον θάνατο. Πορεύθηκε χωρίς ελπίδα στην ιστορική του πορεία. Οι σχέσεις με τον Θεό διεκόπησαν.

 Όμως η αγάπη του Θεού Πατέρα διετηρήθη αμειώτως. Η μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού έρχεται να αποκαταστήσει αυτήν την σχέση «δι’ ου και την προσαγωγήν τη πίστει εις την χάριν ταύτην εν η εστήκαμεν». 

 Αυτός δηλαδή μάς οδήγησε με την πίστη στον χώρο αυτής της χάρης του Θεού. Αυτός μάς έδωσε την ελπίδα, ώστε να πορευθούμε με δύναμη και υπομονή στις όποιες δοκιμασίες της ζωής, δοκιμασίες που έχουν σχέση με την πίστη και την ομολογία μας έναντι του κόσμου. Οι δοκιμασίες επίσης που έρχονται στην ζωή μας και μάς οδηγούν πολλές φορές στην απελπισία και την απογοήτευση, μας λυγίζουν και αποκάνουμε.

Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια».

«Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση να λες τους λογισμούς σου και δεν συμβουλεύεσαι τον άλλον, αλλά βαδίζεις με τις δικές σου ιδέες, ασυμβούλευτος. Πολλοί άνθρωποι που δεν συμβουλεύτηκαν κανέναν, απελπίστηκαν και τελικά αυτοκτόνησαν. Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια».

Όσιος Άνθιμος της Χίου

Όταν ο διάβολος δει, ότι έχασε ο άνθρωπος τις ελπίδες και την πίστη που είχε στον Θεό...

Ποτέ να μην απελπίζεστε.
Έχει ο Θεός.Έχει ο Θεός για όλα.
Δόξα τω Θεώ.Δόξα τω θεώ για όλα.Και τα καλά και τα άσχημα.Δόξα τω Θεώ.

«Όσα πολλά και μεγάλα αμαρτήματα να κάνει κανείς, ακόμα και ασεβής να γίνει, δεν μένει ευχαριστημένος ο διάβολος, διότι γνωρίζει ότι ο Θεός είναι Θεός ελέους και ευσπλαχνίας και όταν μετανοήσει ο άνθρωπος, τον δέχεται πάλι.

Αλλά όταν δει, ότι έχασε ο άνθρωπος τις ελπίδες του και την πίστη του που είχε στον Θεό, τότε δεν φοβάται καθόλου, αλλά μένει καθήμενος στον θρόνο του πολύ ευχαριστημένος, διότι γνωρίζει ότι κέρδισε αυτόν τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό κανείς δεν πρέπει ποτέ να απελπίζεται».

15 Φεβρουαρίου, μνήμη Αγίου Ανθίμου της Χίου

πηγή

Εσύ θα δέσεις την ψυχή σου στον βράχο της πίστης!

 

πηγή

Γιατί η μόνη ασυγχώρητη αμαρτία είναι η απελπισία.

Όταν κάτι πάει στραβά,

όταν είσαι απελπισμένος,
ξαφνικά βλέπεις κάποια μάτια
και είναι σαν Θεία Κοινωνία...

Ταρκόφσκι

Γιατί η μόνη ασυγχώρητη αμαρτία είναι η απελπισία.

πηγή

Κανείς πιστός δεν είναι απελπισμένος και κανείς απελπισμένος δεν είναι πιστός(Αγ.Νεκτάριος)

«Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι» (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

Του Μητρ. Λεμεσού κ. Αθανασίου

 Μία φορά που προσευχόταν ο Άγιος Σιλουανός σηκώθηκε να κάνει μετάνοιες και είδε μπροστά του μία δαιμονική παρουσία και λυπήθηκε ο Άγιος τόσο πολύ διότι είπε στο Θεό: "Κύριε βλέπεις πως θέλω να προσευχηθώ με καθαρό νου μα οι δαίμονες δεν με αφήνουν. Δίδαξέ με τι πρέπει να κάνω για να μη με ενοχλούν."
Και ακούει στην ψυχή του την απάντηση:
"Οι υπερήφανοι πάντα υποφέρουν έτσι από τους δαίμονες."
"Κύριε", λέει ο Σιλουανός, "δίδαξέ μετι πρέπει να κάνω για να ταπεινωθεί η ψυχή μου."

 Και νέα απάντηση από το Θεό στην καρδιά: "Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι."
Αυτή η πληροφορία του Θεού στο Σιλουανό μπορούμε να πούμε, όπως μας είπε όταν πήγαμε και συναντήσαμε τον Γέροντα Σωφρόνιο, μας είπε ο γέροντας ότι αυτός ο λόγος του Θεού προς το Σιλουανό "κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι" είναι ο λόγος του Θεού εις τον αιώνα μας αυτόν και δόθηκε ως λόγος του Θεού για τη γενεά μας. Βλέπετε ότι όταν πλέον σηκώθηκε να προσευχηθεί (να κάνει μετάνοιες) και δεν μπόρεσε αμέσως στράφηκε προς το Θεό.
Πολλές φορές πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτό το φαινόμενο.
Όλοι μας δηλαδή αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο του να μην μπορούμε να προσευχηθούμε. Πάμε στην Εκκλησία κι ο νους μας τρέχει δεξιά και αριστερά. Πάμε στο δωμάτιό μας, στο κελί μας να προσευχηθούμε, δεν μπορούμε. Είναι αδύνατο. Υπάρχει τέτοιος μετεωρισμός του νου που δεν μαζεύεται με τίποτα.
Η πιο καλή λύση, η πιο παρήγορη στάση είναι να κάνουμε αυτό που έκανε εδώ ο γέροντας (Άγιος Σιλουανός): "Θεέ μου, δεν μπορώ. Σε παρακαλώ βοήθησέ με."
Και με αυτό τον τρόπο προσευχόμαστε παρακαλώντας το Θεό να μας βοηθήσει
να προσευχηθούμε. Διότι ο Θεός δίδει την προσευχή στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος την προσπάθεια κάνει, ο Θεός δίδει την προσευχή. Και οπωσδήποτε εάν ταπεινωθεί η ψυχή και πενθήσει και εκζητήσει το Θεό με όλη τη δύναμή της τότε οπωσδήποτε θα έχει απαντήση από το Θεό.

  Και η απάντηση εδώ που έδωσε ο Θεός στο Σιλουανό ήταν ότι οι υπερήφανοι πάντα

Μικρή συνέντευξη με τον διάβολο…

-Γιατί τα κάνεις, όλα αυτά; Γιατί τόσος πόνος;
- Δεν υπάρχει γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί μου αρέσει. Γιατί αντλώ ηδονή από τον πόνο σας. Γιατί είμαι ανθρωποκτόνος. Δεν υπάρχει γιατί, συγκεκριμένο. Τελικά, οι άνθρωποι είστε πιο ανόητοι από όσο νόμιζα… Δεν έχετε καταλάβει, ότι με το παράλογο δεν συζητάς. Από το παράλογο δεν ζητάς απαντήσεις. Στο παράλογο κλείνεις απλά την πόρτα…
-Άσε μας να σε βοηθήσουμε να αλλάξεις… Έχεις ελπίδα, και εσύ ακόμα, να σωθείς…
-Και ποιος σας είπε δύσμοιροι ότι θέλω να αλλάξω; Και ποιοι νομίζετε ότι είστε εσείς που θα με βοηθήσετε; Εσείς θα βοηθήσετε εμένα; Εσείς που τρώγεστε μεταξύ σας σαν τα σκυλιά; Εσείς που σκοτώνετε τα παιδιά σας; Εσείς που κατακρίνετε, εσείς που μνησικακείτε; Υποκριτές… Ανόητοι… Δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, αλλά είστε χειρότεροι από μένα. Η μόνη μας διαφορά είναι ότι κάποιοι από σας ακόμα ρίχνουν τα μούτρα τους και ταπεινώνονται… Αλλά να είστε σίγουροι, πως σε όλα τα άλλα είστε χειρότεροι από μένα.
-Πες μου. Πες μου με ποιους τρόπους κάνεις τους ανθρώπους να χαθούν;
-Οι τρόποι είναι πολλοί. Αλλά ο προορισμός είναι ένας. Η απελπισία ανόητοι. Η απελπισία... Σκοπός μου είναι να σας απελπίσω. Να σας κάνω να νομίσετε πως τέλειωσε. Πως δεν υπάρχει πλέον γυρισμός. Πως δεν υπάρχει ελπίδα… Είναι η απελπισία, ανόητοι, ο σκοπός της κάθε πτώσης. Είναι η απελπισία…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή

Ἕνας μόνος πειρασμός δεν εἶναι ἀπό τον Θεό: Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ!

 Στὴν Α΄ προς Κορινθ. Ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τονίζει: «ἀλλὰ τὰ μωρά του κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἴνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνη» (Α Κόρ. ἂ 27). Δήλ. ὁ Θεὸς ἐξέλεξε ἐκείνους, ποὺ ὁ κόσμος περιφρονεῖ ὡς μωροὺς καὶ ἀνόητους, γιὰ νὰ καταντροπιάση τοὺς σοφούς. Τὸ κοσμικὸ κριτήριο λέγει ὅτι ἔξυπνοι καὶ σοφοὶ συνήθως εἶναι αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουν γράμματα. Ὅσα πιὸ πολλὰ γράμματα γνωρίζεις τόσο πιὸ σοφὸς εἶσαι. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι Ἅγιοι ἤσαν ἀγράμματοι «οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;» (Α Κόρ. ἂ 20) δήλ. δὲν ἀπέδειξε ὁ Θεὸς ἀνόητη τὴν σοφία τῶν ἀνθρώπων, ποῦ ἔχουν τὰ κοσμικὰ φρονήματα τῆς ἐποχῆς μας;

 Στὰ περίχωρα τῶν Ἀθηνῶν πρὸς τὸ Βοτανικό, ὑπάρχει μία μικρὴ ἐκκλησούλα πρὸς τιμὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἔξω δὲ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐκκλησούλα βρισκότανε, ἕνα κυπαρίσσι ξερό. Κάποτε ἕνα καλογεροπαίδι πῆγε εἰς ἔνδειξη εὐχαριστίας νὰ προσκυνήση τὸν Ἅγιο, ποὺ τὸν θεράπευσε ἀπὸ μία δυνατὴ γρίππη. Ἡ ἐκκλησούλα ἦταν ἔρημη καὶ τὸν παραξένεψε αὐτὸ τὸ κατάξερο κυπαρίσσι. Πῶς κατὰ τὴ γερμανικὴ κατοχὴ κανένας δὲν... τὸ ἔκοψε νὰ τὸ κάνη ξύλα γιὰ θέρμανση σὲ μία περίοδο, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔκλεβαν τὰ παραθυρόφυλλα τῶν γειτόνων τους, γιὰ νὰ ἀνάψουν φωτιά!

Ὕστερα ἀπὸ δύο τρία χρόνια ὁ νεαρὸς καλόγερος ξαναγύρισε καὶ πάλι στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι, ἀλλὰ τώρα τὸ βρῆκε σκουπισμένο καθαρὸ καὶ τὸ καντήλι τοῦ Ἁγίου ἀναμμένο. Ἔτσι τοῦ ἦρθε νὰ ψάλλη τὸν παρακλητικὸ κανόνα τοῦ Χριστοῦ μας: «Ἰησοῦ Γλυκύτατε, ψυχῆς ἐμῆς θυμηδία…

– Τί ὡραία λογάκια. Ἄκουσε μία φωνὴ πίσω του μόλις τελείωσε ἡ ἀκολουθία!
– Ἂν σ’ ἀρέσουν τόσο κυρούλα, ἔλα νὰ σοὺ μάθω νὰ τὰ ψέλνης!
– Ἄμ, δὲν ξέρω ἐγὼ γυιόκα μου γράμματα, πῶς νὰ διαβάσω;
– Ξέρεις μήπως τότε τὸ «Πιστεύω»;
– Μπὰ εἶναι μεγάλο ἐκεῖνο, ποὺ νὰ τὸ ξέρω ἐγὼ ἡ φτωχή!
– Μήπως τότε ξέρεις τουλάχιστον τὸ «Πάτερ ἠμῶν»;
– Μμ, καὶ αὐτὸ κομμάτι δύσκολο μούρχεται.
– Ἔλα τότε νὰ σοὺ μάθω μία μικρὴ προσευχή, νὰ τὴν λὲς πάντοτε εἶναι πολὺ μικρή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ!»
– Κύριε, Θεὲ … ἔεε Χριστοῦ…
– Ὄχι ἔτσι γιαγιὰ ἄκου: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ του…»
– Κύριε, τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ…!
– Δὲν μοῦ λὲς καλὲ κυριούλα, δὲν κάνεις ποτὲ προσευχή;
– Πὼς δὲν κάνω! Πάντα κάνω! Καὶ τώρα πού σου μιλῶ προσεύχομαι!
– Καὶ τί λές;
– Νά, λέω: «Κύριε, ἐλέησον»!
Ἡ τρελλὴ εἶναι σκέφτηκε ὁ νεαρὸς καλόγερος ἡ θεοφόρος. Ἔτσι λοιπὸν τί ρώτησε:
– Τί κάνεις γιαγιάκα ἐδῶ; Πῶς βρέθηκες;
– Ἂχ γυιόκα μου τρία παλληκάρια μούδωσε ὁ Θεὸς καὶ ὅπως μου τάδωσε ἔτσι καὶ μοῦ τὰ πῆρε. Εὐλογημένο τὸ ὄνομά Του. Ὅταν ἔχασα τὸ τρίτο μου παιδί, μ΄άφησε καὶ ἕνα ἐγγόνι ὀρφανό, γιατί ἦταν χῆρος, σὰν μάνα πονοῦσα πολὺ καὶ ἔκλαιγα, ἀλλὰ συνάμα αἰσθάνθηκα μέσα μου στὴν καρδιά μου μία μεγάλη χαρὰ καὶ ἀμέσως μ'έπιασε νὰ λέω «Κύριε, ἐλέησον»! Καὶ ἀπὸ τότε δὲν τὸ ἔχω σταματήσει μέρα νύχτα!
– Καὶ δὲν μοῦ λὲς μανούλα μου, δὲν ἀγανάχτησες!
– Καὶ πῶς νὰ ἀγανακτήσω παιδάκι μου, δὲν ξέρεις πῶς ὅλους τους πειρασμοὺς ποῦ ἔρχονται στὸν ἄνθρωπο τοὺς παραχωρεῖ ὁ Θεός; Ἕνας μόνος πειρασμὸς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό: Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ! Ἔτσι λοιπὸν ὅταν ἔμεινα καὶ ἐγὼ στὸ δρόμο μὲ τὸ ὀρφανὸ παρακάλεσα τὸν Θεό μας καὶ μοῦ βρῆκε μία γειτόνισσα πού μου τὸ κράτησε καὶ ἐγὼ ἦλθα σὲ αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι καὶ εἶπα στὸν Ἄη Νικόλα:
– Ἄη Νικόλα μου, δὲν μού'μεινε πλέον παιδί, γιὰ νὰ μὲ θάψη, δὲν ἔχω πλέον γυιὸ νὰ περιποιηθῶ εἴτε νὰ μὲ στεγάση. Τώρα πιὰ ἐσὺ θὲ νᾶσαι γυιός μου, θὰ σὲ περιποιοῦμαι, θὰ καθαρίζω τὸ σπιτάκι σου, ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη τῶν ἀνθρώπων θ’ ἀνάβω τὸ καντηλάκι σου, καὶ θὰ κοιμᾶμαι στὸ σπιτάκι σου σὲ μία γωνίτσα, μέχρι τὴν μέρα ποὺ

Αὐτή εἶναι η εὐλογημένη ὥρα τῆς κάθε ψυχῆς.

 

Ὁ Πέτρος ψάρευε ὅλη τή νύχτα καί δέν ἔπιασε τίποτε. Ἦταν ἐντελῶς ἀποτυχημένος. Μόλις ὅμως τοῦ εἶπε ὁ Κύριος νά ξαναβάλει τά δίχτυα, σάν νά μή συνέβη τίποτε ὥς ἐκείνη τή στιγμή, τά ἔβαλε ἀπό τήν ἀρχή καί ἔπιασε. Αὐτή εἶναι ἡ εὐλογημένη ὥρα τῆς κάθε ψυχῆς. Εἶναι φοβερά παγιδευμένος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά δικά του μέτρα, μέ τίς δικές του κρίσεις, ἐκτιμήσεις, ἐνέργειες πασχίζει νά τακτοποιήσει τά τῆς ψυχῆς του. Γιά νά καταλάβουμε: Εἶναι μερικοί πού κάνουν κάποια πράγματα φοβερά, καί περιμένουν, λένε, νά βελτιωθοῦν γιά νά ἐπιστρέψουν στόν Θεό ἀσπροπρόσωποι. Λάθος! Ἀλλά αὐτή εἶναι γενικότερα ἡ νοοτροπία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἐμφανίσου, ἄνθρωπέ μου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀποτυχημένος, ἀπεγνωσμένος, ἀπελπισμένος, σάν αὐτός πού τά ἔχει κάνει θάλασσα καί δέν ἔχει καμιά ἐλπίδα. Αὐτό περιμένει ὁ Θεός. Καί εἶναι ἡ πιό κατάλληλη μέρα σήμερα γιά νά τό κάνεις, ὅ,τι κι ἄν συνέβη στή ζωή σου.

 π. Συμεών Κραγιόπουλος

'Η ζωή μας ομοιάζει με τη θάλασσα''

 Είναι τελείως αδύνατον η θάλασσα να μένη επί πολύ χρονικό διάστημα ίδια. Διότι αυτήν που τώρα είναι ομαλή, ακύμαντη και ακίνητη ύστερα από λίγο θα την δεις ανώμαλη και ορμητική εξ αιτίας βίαιων ανέμων. Αλλά και αυτήν που είναι άγρια και αναβράζει από την θαλασσοταραχή, γρήγορα θα την δεις να την σκεπάζει και να την στρώνει βαθειά γαλήνη.

 Έτσι ακριβώς και οι καταστάσεις της ζωής μας μεταβάλλονται εύκολα και προς το ήρεμο και προς το άγριο. Γι’ αυτό χρειάζεται να υπάρχη μέσα μας καλός κυβερνήτης ώστε και στις γαλήνιες και ήρεμες περιστάσεις της ζωής και όταν όλα τα θέματα της ζωής του κυλούν ήρεμα και κανονικά, να περιμένει τις μεταβολές προς τα δυσάρεστα και δύσκολα και να μην επαναπαύεται με τα ήρεμα παρόντα σαν να είναι αιώνια και αθάνατα.

  Αλλά και στην πιο θλιβερή κατάσταση της ζωής του να μην απελπίζεται ούτε να κυριεύεται από πολύ μεγάλη λύπη και βύθιση τελικά στο πέλαγος της απελπισίας… Αυτός λοιπόν είναι ο έξυπνος και συνετός καπετάνιος και κυβερνήτης του εαυτού του, αυτός ο οποίος ούτε υπερηφανεύεται και καυχάται στις ευχάριστες περιστάσεις, ούτε καταπίπτει και μελαγχολεί στις ώρες των συμφορών και των δοκιμασιών.

 Μέγας Βασίλειος  

 PG 31,417

πηγή

Η απαλλαγή της ψυχής του από την παράλυση της απελπισίας.

  Δεν μπορούσε βέβαια ο παράλυτος να φανταστεί, ότι Αυτός που δρούσε στο νερό της προβατικής κολυμπήθρας, ήταν δυνατόν να τον επισκεφθεί ως άνθρωπος και να του δώσει με άλλο τρόπο τη θεραπεία που περίμενε από την κολυμπήθρα. Ο Χριστός ανατρέποντας την λογική απελπισία του, του είπε:
 « έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει». Και αμέσως έγινε καλά ο άνθρωπος. Πήρε το κρεβάτι στους ώμους του και έκανε μέσα στο πλήθος φανερό το θαύμα. Με το κρεβάτι στους ώμους διακήρυττε, όχι μόνο την απαλλαγή του από την παράλυση του σώματος, αλλά και απαλλαγή της ψυχής του από την παράλυση της απελπισίας.

 Η απελπισία λοιπόν εισβάλλει με πολλούς τρόπους στην ψυχή μας και εδραιώνεται μέσα μας με λογικά επιχειρήματα. Ο Χριστός, όμως , ο Λόγος του Θεού, ξέρει να δρα με τρόπους που δεν χωρά η λογική μας. Γι’ αυτό δεν πρέπει, το στηριγμένοι στους λογισμούς μας, να προκαθορίζουμε το μέλλον μας. Ο Χριστός ξέρει να ανατρέπει όλες τις προβλέψεις. Είναι η Ζωή και η Ανάσταση. Και όπως από τον τάφο πήγασε τη ζωή, που « ο θάνατος ουκέτι κυριεύει», έτσι μπορεί να βλαστήσει την ελπίδα και στην πέτρα της πιο σκληρής ανθρώπινης απόγνωσης, και να της δώσει μάλιστα πλούσιους καρπούς.

π.Θ.Βαμβίνης

Άλλο η μετάνοια άλλο η ενοχή

π.Εφραίμ Παναούση

Πέφτουμε συνεχώς .Χιλιάδες φορές.Χίλιες φορές Του ορκιζόμαστε πως εμείς δεν θα τον προδώσουμε και εμείς σε μια νύχτα τον αρνιόμαστε τρεις.
Και ξανά πάλι.
Κι όλο αυτό αδρανοποιεί τα αντανακλαστικά μας και μας πείθει πως δεν το μπορούμε και μένουμε εκτεθειμένοι και μόνοι.
Και τότε η απελπισία είναι κοντά και ζητάει να μας καταπιεί.
Μας πείθει πως είναι θράσος να ξαναχτυπήσεις την πόρτα του ελέους του Θεού.Πως αλήθεια,μας λέει,τόλμησες να το σκεφτείς;Εσύ,ειδικά εσύ δεν μπορείς να ξαναζητήσεις τη συγνώμη Του.Ότι και να πάθεις θα το αξίζεις .

Έρχεται λοιπόν εκείνος ο λογισμός της απελπισίας και της αδιαχείριστης ενοχής και σε κυριεύει.
Και να σου πω κάτι.Ακουσα έναν παππούλη Αγιορείτη να λέει άλλο η μετάνοια άλλο η ενοχή.Η Μετάνοια είναι μία απόφαση.η ενοχή είναι κάτι στάσιμο
που αν δεν μεταβληθεί σε μετάνοια θα σε πνίξει.

πηγή