Σημεία μιας κοινωνίας που έχει χάσει την αίσθηση της ιερότητας.

Είμαι τυχερή γιατί έχω μνήμες από εποχές που Μ. Παρασκευή:
-Υπήρχε περισσότερος κόσμος να περιμένει να προσκυνήσει τον Επιτάφιο από κόσμο να περιμένει έξω από το σούπερ μάρκετ.

- Το βράδυ οι δρόμοι άδειοι και όλοι στην περιφορά. Τα λιγοστά αυτοκίνητα και τα λεωφορεία τραβούσαν χειρόφρενο όταν περνούσε ο Επιτάφιος και κατέβαιναν οι επιβάτες. Με σεβασμό έκαναν τον σταυρό τους. Τώρα περιφορά ανάμεσα σε κίνηση και με αυτοκίνητα να περνούν με ταχύτητα πλάι και μερικοί να κορνάρουν κιόλας. Απόψε μάλιστα ένας "έξυπνος" ερχόταν πλάι στον Επιτάφιο και χτυπούσε ρυθμικά την κόρνα (αναρωτιέμαι αν μπροστά είχαν το φέρετρο του γονιού ή του παιδιού του...έτσι θα έκανε;). Στα λεωφορεία ο κόσμος αδιάφορος, χωμένος στο κινητό.

- Μαγαζιά χωρίς μουσική και ραδιόφωνο με κλασική μουσική ή τα Εγκώμια. Πλέον κλαμπατσίμπαλα και στα δύο.

- Νηστεύοντες και μη (πάντα υπήρχαν οι δεύτεροι και δικαίωμα τους) κρατούσαν έναν σεβασμό που έδειχναν στην ιερότητα της μέρας και στον συνάνθρωπο πιστό. Τώρα "δείπνα φανερά" και γενικά να περνά ο Επιτάφιος και να συνεχίζει στην ταβέρνα να μασά ο άλλος με γυρισμένη την πλάτη σουβλάκι και γύρο με κρεμμύδι.

- Ο κόσμος είχε μια αίσθηση ότι η μέρα αυτή έχει κάτι διαφορετικό, κάτι από πένθος που αγγίζει τον καθένα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αυτό μεταφραζόταν σε μια συστολή. Σήμερα από βρισιές μέχρι clubbing, όλα στο πρόγραμμα.

Οι συμπεριφορές που αναφέρω είναι σημεία μιας κοινωνίας που έχει χάσει την αίσθηση της ιερότητας. Η θρησκευτικότητα δεν με αφορά, η επίγνωση της ιερότητας όμως ναι. Ακόμη και αν δεν πιστεύεις, έστω μπροστά σου είναι αναπαράσταση της τραγωδίας του Αθώου, η κηδεία Του. Αν σε μια κηδεία δεν έχεις μάθει να δείχνεις σεβασμό και δεν αντιλαμβάνεσαι την ιερότητα της στιγμής, αυτή που μπορεί να συγκλονίζει τον διπλανό σου, έχεις χάσει την ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Καλή Ανάσταση!
Υ.Γ. Η ελευθερία στα πιστεύω δεν έχει καμία σχέση με τη γαϊδουριά.

Μαρία Αλβανού/Facebook

Ο σεβασµός προς τους άλλους είναι φιλανθρωπία

Οἱ σύγχρονες παιδαγωγικές µέθοδοι θέλουν τήν προσοχή τῶν γονέων καί τῶν παιδαγωγῶν νά ἑστιάζεται στήν καλλιέργεια τῆς αὐτοπεποίθησης τῶν παιδιῶν. Αὐτό σάν ἀρχή εἶναι σωστό, καθώς δέν ὑπάρχει ἀµφιβολία ὅτι ἡ αὐτοπεποίθηση εἶναι ἀπαραίτητο θεµέλιο γιά τήν ὑγιῆ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν, ἰδίως στήν ἐποχή µας ὅπου παρατηρεῖται ὅτι κάθε νεότερη γενιά ἀποδεικνύεται πιό εὐαίσθητη καί πιό εὔθραυστη ἀπό τίς προηγούµενες.

Ἡ καλλιέργεια ὅµως τῆς αὐτοπεποίθησης τῶν παιδιῶν ἀποδεικνύεται µιά πολύ σηµαντική καί ἀπαιτητική διαδικασία, στήν ὁποία, ὅπως ἀποδεικνύεται στήν πράξη, ἔχουµε ἀποτύχει. Καί ἡ ἀποτυχία µας αὐτή ἔχει ὁδηγήσει τά παιδιά σέ µιά ἐγωκεντρική θεώρηση τῶν πραγµάτων. Θεωροῦν ὅτι αὐτά εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσµου καί τό ἀπαιτοῦν, θεωροῦν ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά περιστρέφονται γύρω ἀπό αὐτά, νά ἱκανοποιοῦν κάθε τους ἀνάγκη καί ἐπιθυµία, ἐνῶ δέν ἀναγνωρίζουν καµµία ὑποχρέωση ἀπό µέρους τους πρός τούς ἄλλους. Πῶς νά διδάξεις σέ ἕνα παιδί, πού αἰσθάνεται ὅτι εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσµου ὅτι πρέπει νά σέβεται τούς γύρω του; Πῶς νά καταλάβει ὅτι στό σχολεῖο πρέπει νά ὑπακούει καί νά σέβεται τούς κανόνες, ὅταν στό σπίτι του εἶναι ἀφεντικό καί θέτει αὐτό τούς κανόνες;

Τά παιδιά, σήµερα δέν µαθαίνουν νά σέβονται γιατί ἡ κοινωνία µας θέλει νά ἀναδεικνύει ἀνθρώπους θρασεῖς καί διεκδικητικούς. Μεγαλώνουν, λοιπόν, µέ τήν πεποίθηση ὅτι ἔχουν δικαίωµα νά κάνουν ὅ,τι θέλουν στή ζωή τους, µεγαλώνουν µέ δικαιώµατα καί κανείς δέν τολµᾶ νά τούς µιλήσει γιά ὑποχρεώσεις.

Τό σέβας καί ἡ αἰδώς

Του Κωνσταντίνου Ερρίπη, θεολόγου - Καρδιολόγου

Εἶναι αἰσθήματα ἀλληλένδετα. Ντρέπομαι αὐτόν πού σέβομαι, αὐτόν πού ἐκτιμῶ, πού «μετράει γιά μένα», πού τόν θαυμάζω. Γι’ αὐτό καί ἡ ἔλλειψη αἰδοῦς, ἡ ἀδιαντροπιά, χαρακτηρίζει τίς κοινωνίες πού βρίσκονται σέ κατάπτωση, σέ ἀποσύνθεση.
Ἀναίδεια εἶναι:
- Ἡ ἐκδίκηση τοῦ ἀδίκως περιφρονημένου ἀπό τόν περίγυρό του.
- Ἡ ἔμμεση ἀντίδραση τοῦ καταπιεζομένου πρός τόν δυνάστη (μέ τήν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου).
- Ἡ διαφοροποίηση τοῦ ἀτόμου καί ὁ ἐθελούσιος διαχωρισμός του ἀπό τόν κοινωνικό ἱστό.
- ἡ ἀνενδοίαστη ἐπιθετικότητα χωρίς προκάλυμμα.
- Ἡ ἀτέρμων ἐκδίκηση μέ πενιχρά μέσα.
- Ἡ μομφή πρός ἐκείνους πού ἐξέπεσαν στήν συνείδησή του.
- Ἡ διακοπή τῶν διανθρωπίνων σχέσεων, ὁ περιορισμός τοῦ φιλικοῦ περιβάλλοντος, ὁ ἀπομονωτισμός μέ κατάληξη ἐνίοτε τήν μελαγχολία.

Ὁ ἀναιδής:
- Πετροβολεῖ τόν συνάνθρωπό του χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ταυτόχρονα πυροβολεῖ τόν ἑαυτόν του.
- Βιώνει τήν παρουσία τοῦ ἄλλου στήν ζωή του σάν ἐνόχληση μέ ἀποτέλεσμα νά χάνει κάθε ἠθικό ἔρεισμα καί νά μένει ἐσαεί μετέωρος.

Στήν οὐσία ἡ ἀναίδεια εἶναι:
- Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἀσυνειδήτου τοῦ ἀτόμου πρός τήν ἀπρεπῆ συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων του.
- Εἶναι ἡ ἀποτυχία τῶν πιστῶν νά δείξουν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ στούς ἀδελφούς τους.

πηγή